Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΕΜΠΟΡΙΟ ΥΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ

Αρνητική εξέλιξη χαρακτήρισαν οι τούρκοι την απόφαση της επιτροπής νομικών του ευρωκοινοβουλίου κατά του κανονισμού για το απευθείας εμπόριο Ε.Ε. και κατεχομένων. Η απόφαση δεν πλήττει μόνο το απευθείας εμπόριο και τα οικονομικά οφέλη που θα είχε από αυτό η τουρκική κατοχή, πλήττει επίσης τη πολιτική προσπάθεια της Τουρκίας να παρουσιάσει τα κατεχόμενα ως έδαφος τρίτης χώρας , πράγμα που σήμαινε και μια έμμεση αναγνώριση του ψευδοκράτους. Η απόφαση εισάγει μια ορολογία πολύ θετική για την πλευρά μας και με πολλές προεκτάσεις . Εισάγει την ορολογία της ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ της κυπριακής δημοκρατίας και ΤΗΣ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ της κυπριακής δημοκρατίας. Η ορολογία αυτή μπορεί να αξιοποιηθεί και να έχει σειρά θετικών αποτελεσμάτων από μια πολιτική εξουσία που θα εγκαταλείψει τη γραμμή της υποχώρησης και θα περάσει στη στρατηγική της διεκδίκησης. Δυστυχώς όμως μια τέτοια εξέλιξη δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα. Τουναντίον παρατηρούμε ότι καλλιεργείται από το οργανωμένο δίκτυο προπαγάνδας του κατεστημένου , μέσα στα λαϊκά στρώματα η ιδέα ότι η απόφαση της νομικής επιτροπής του ευρωκοινοβουλίου θα αποτελέσει τροχοπέδη στη διαδικασία των συνομιλιών και ίσως μάλιστα συμβάλει στη διακοπή αυτών και στη περεταίρω σκλήρυνση των τουρκικών θέσεων . Θέλουν με αυτή τη προπαγανδιστική τακτική να καλλιεργήσουν το έδαφος για νέες υποχωρήσεις πέραν αυτών που έκανε ο κ. Χριστόφιας με την παραχώρηση του απευθείας εμπορίου υπό τον όρο της παράδοσης της περίκλειστης πόλης της Αμμοχώστου. Η πρόταση αυτή είναι βέβαια αφεαυτής , εάν ήθελε πραγματωθεί , μια άμεση οικονομική ενίσχυση της κατοχής και παγίωση της οικονομικής βιωσιμότητας που η πλευρά μας υποσχέθηκε από το 1977.
Τα νέα δεδομένα επιτρέπουν να εγκαινιάσουμε μια τακτική πολλαπλής υπόσκαψης της κατοχής . Στα πλαίσια αυτά , η άμεση απόσυρση της πρότασης Χριστόφια είναι επιβεβλημένη . Δυστυχώς όμως κτυπούμε στου κουφού τη πόρτα . Το αγγλόδουλο πολιτικό κατεστημένο ακολουθεί το δρόμο που του υπέδειξαν οι πάτρωνες του και δεν αλλάζει ούτε γνώμη ούτε κατεύθυνση. Η ανάγκη νέας ηγεσίας , εθνικής ηγεσίας , προβάλει ως ζωτική ιστορική αναγκαιότητα. Εάν δεν πετύχουμε την αλλαγή και την ανατροπή του κατεστημένου, το μέλλον του κυπριακού ελληνισμού διαγράφεται ζοφερό.
Συμπέρασμα: Συσπείρωση και ενότητα γύρω από ένα επιτελείο που θα αναπτύξει τη στρατηγική της διεκδίκησης και της απελευθέρωσης. Κανένας δεν έχει δικαίωμα σε αυτές τις δύσκολες ώρες , να συμπεριφέρεται εγωιστικά και να μετατρέπεται σε καρκινικό κύτταρο . Η διασπορά των πατριωτικών δυνάμεων μας οδηγεί στη καταστροφή , η ενότητα μας οδηγεί στη νίκη.
ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ (ΕΔΗΚ)
ΤΟΜΕΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

ΚΑΝΕΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΤΙΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΠΟΚΗΡΎΤΤΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ

Χαιρετίζουμε την απόφαση της επιτροπής νομικών του ευρωκοινοβουλίου αναφορικά με τον κανονισμό του απευθείας εμπορίου μεταξύ Ε.Ε. και κατεχομένων. Η απόφαση έδειξε πως η Ε.Ε. δεν θεωρεί τα κατεχόμενα ως "τρίτη" χώρα αλλά ως αναπόσπαστο μέρος της επικράτειας της Κυπριακής Δημοκρατίας το οποίο τελεί υπό κατοχή. Τούτο σημαίνει πολλά για εμάς και πάνω απ' όλα ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είναι αδιαμφισβήτητη στην Ε.Ε. και ότι ευρίσκεται υπό την  νομική προστασία της.
Συνεπώς εμείς μετά από αυτή την απόφαση έχουμε υποχρέωση να ξεκαθαρίσουμε το ζήτημα των νομίμων πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας. Να καλέσουμε τους τουρκοκύπριους να επιλέξουν ανάμεσα στην κατοχή και την νομιμότητα, ανάμεσα στη βία και τη δημοκρατία. Κάθε τουρκοκύπριος ο οποίος επιθυμεί να απολαμβάνει τα δικαιώματα του ως πολίτης της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι υποχρεωμένος να καταδικάσει εγγράφως την Τουρκική κατοχή.
Κανένας δεν μπορεί να περνά από τα οδοφράγματα χωρίς να υπογράφει αυτό το έγγραφο και να αποδέχεται την αρχή της πλειοψηφικής δημοκρατίας που ήδη εφαρμόζεται στον τόπο μας. Σε ενάντια περίπτωση σημαίνει ότι είναι εχθρός της Δημοκρατίας και όργανο της τουρκικής κατοχής. Ως εκ τούτου η μετάβαση του από την κατεχόμενη επικράτεια προς την ελεύθερη επικράτεια δεν θα πρέπει να επιτρέπεται.
Η κατοχή διαβατηρίου και άλλων νομίμων εγγράφων της Κυπριακής Δημοκρατίας συνεπάγεται τον σεβασμό στις αξίες αυτής.
Η Ευρώπη μας δείχνει το δρόμο να πολεμήσουμε, μεταξύ άλλων και με νομικά μέσα την κατοχή και να διεκδικήσουμε την άσκηση της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας στην κατεχόμενη επικράτεια της.
Κάθε συνδιαλλαγή με τους κατακτητές είναι κατάπτυστη εθνική μειοδοσία.
ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΔΗΚ
ΤΟΜΕΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Εκδήλωση διαμαρτυρίας για την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα στην Ελλάδα

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ!!!
 

 Η φτηνή βρετανική δικαιολογία περί προστασίας των γλυπτών του Παρθενώνα, δεν υφίσταται πλέον. Το νέο, υπερσύγχρονο, αρχαιολογικό Μουσείο της Ακρόπολης είναι πλέον γεγονός και έφτασε η ώρα να γεμίσει η πιο σημαντική του προθήκη.

Το ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου και η οργάνωση Actclick, η οποία ηγείται της εκστρατείας Bring Them Back, σας καλούν στην εκδήλωση διαμαρτυρίας που συνδιοργανώνουν στις 23 Οκτωβρίου 2010 και ώρα 14:00, στο προαύλιο του Βρετανικού Μουσείου στο Λονδίνο.

Καλούμε όλο το κόσμο, Έλληνες και μη, οργανωμένα σύνολα, ιδιώτες και φοιτητές, να παρευρεθούν στην 40λεπτη εκδήλωσή μας, για να ενημερώσουμε τους επισκέπτες του μουσείου για το έγκλημα που διαπράττεται εδώ και περισσότερο από 200 χρόνια και να απαιτήσουμε την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα στην Ελλάδα.

Φτάνει πια η κοροϊδία, φτάνει να ζητούμε το αυτονόητο, φτάνει να βλέπουμε την ιστορία μας σε βιτρίνες άλλων χωρών.

 Στις 23 Οκτωβρίου δεν παρακαλούμε, ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα!

Γραφείο Τύπου

ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου

ΠΗΓΗ

ΕΙΣΤΕ ΑΛΗΤΕΣ "ΚΥΡΙΟΙ" ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ ΚΑΙ ΧΘΕΣΙΝΟΙ.....

Η αλητεία των κυβερνώντων δεν έχει όρια.

Δεν φτάνει που όσοι λεηλάτησαν την χώρα βρίσκονται ελεύθεροι και μάλιστα διατεθειμένοι να μας....βοηθήσουν να πληρώσουμε τα κλεμμένα.

Δεν φτάνει ότι ούτε ΕΝΑΣ δεν έχει πάει φυλακή.....

Δεν φτάνει που ούτε μια κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων δεν έχουν το θάρρος να κάνουν ώστε να επιστραφεί έστω το 0,001% των κλεμμένων.....

Και για να απαντήσουμε σε κάποιους βλάκες που λένε "που θα τα βρείτε τα κλεμμένα αυτά έχουν πάει στο εξωτερικό".

Οι βιλάρες είναι στην Ελλάδα...Οι πόρσε επίσης....τα διαμερίσματα στο Κολωνάκι είναι και αυτά εκεί όπως και τα....φτωχικά στην Μύκονο,στη Πάρο και αλλού.

Και το θέμα δεν είναι μόνο οικονομικό είναι ίσως περισσότερο ηθικό.

Είναι να δει ο ελληνικός λαός ότι έστω για μια φορά αυτό το κωλοκράτος έκλεισε φυλακή ένας λαμόγιο ή ότι πήρε πίσω έστω 1 ευρώ απο τα κλεψιμέικα.

Είναι η ηθική δικαίωση προς αυτόν τον κόσμο που του ζητάτε να κάνει όλο και περισσότερες θυσίες για να σώσετε στην ουσία τα άχρηστα τομάρια σας.

Αλλα όχι....

Ολοι αθώοι...όλοι λευκές περιστερές.....Ολα τα πολιτικά λαμόγια εξω να συνεχίζουν να κοροϊδεύουν τον λαό που σαν ηλίθιος τους εμπιστεύτηκε.

Κατα τα άλλα οι ίδιοι πολιτικοί στα πάνελ.....Οι ίδιοι δημοσιογράφοι στα κανάλια...Οι ίδιοι εργολάβοι συνεχίζουν να αναλαμβάνουν τα δημόσια έργα...Οι ίδιες πολιτικές γραμμές απο τις "ανεξάρτητες" εφημερίδες.

Και ως συνήθως η αυστηρότητα του κρατικού μηχανισμού εξαντλείται στους αδύναμους όπως στην περίπτωση του πατέρα με τα 4 παιδιά στο Ηράκλειο όπου καταδικάστηκε σε 3 μήνες φυλάκιση και οδηγήθηκε στο κρατητήριο επειδή δεν είχε να πληρώσει πρόστιμο 2.000 ευρώ για πολεοδομική παράβαση.

Ο άτυχος πολίτης που δεν ήταν πολιτικός,ούτε συνδικαλιστής,ούτε φυσικά λαθρομετανάστης ώστε να προστρέξει η "ειδική μονάδα" των Συριζο-δικηγόρων να τον γλυτώσει δήλωσε ενώπιον του δικαστηρίου ότι το κατάστημα που διαθέτει και στο οποίο έγινε η παράβαση με την οικονομική κρίση παει για λουκέτο και αδυνατεί να πληρώσει το πρόστιμο.

Εδω όμως η δικαιοσύνη ήταν τυφλή και αστραπιαία παρόλο που ο άνθρωπος κατέθεσε αίτηση προσωρινής αναβολής για να συγκεντρώσει τα χρήματα τις επόμενες ημέρες η αίτηση απορρίφθηκε με αποτέλεσμα να οδηγηθεί στην φυλακή.

Ετσι είναι για χρέος 2.000 φυλακή....Για 420 δις συνέντευξη με τους "Χατζηνικολάου" και βόλτες στο προεδρικό μέγαρο.

ΠΗΓΗ:ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΨΗ

Η μεγάλη διήμερη μάχη και η απελευθέρωση των Γιαννιτσών (19 - 20 Οκτωβρίου 1912)

Μετά την μεγάλη νίκη του Ελληνικού στρατού στο Σαραντάπορο και την απελευθέρωση των Σερβίων, της Κοζάνης και της Κατερίνης το σύνολο των Ελληνικών μεραρχιών (ΙΙ, ΙΙΙ, ΙV, V, VI, VII) κινούνταν προς τα Γιαννιτσά με κατεύθυνση προς Θεσσαλονίκη. Ο Τουρκικός στρατός βρισκόταν σε συνεχή υποχώρηση, ενώ το ηθικό του ήταν στο κατώτατο όριο λόγω των συνεχών ηττών και του υπερδιπλάσιου εχθρού που προήλαυνε νικηφόρα.

Το Γενικό επιτελείο και ο Αρχιστράτηγος του Ελληνικού στρατού Διάδοχος Κωνσταντίνος θεωρούσαν πως ο Χασάν Ταξίν Πασάς και ο Τουρκικός στρατός θα σταματούσε να πολεμήσει στις όχθες του Αξιού ποταμού οχυρώνοντας την τοποθεσία αυτή που έμοιαζε ιδανική για άμυνα. Έτσι στις διαταγές που εκδόθηκαν από το Γενικό Επιτελείο στις 18 Οκτωβρίου προβλεπόταν η κατάληψη των Γιαννιτσών την επόμενη ημέρα, ενώ οριζόταν η πόλη και ως έδρα του στρατηγείου. Αυτό σήμαινε πως η μάχη που ακολούθησε στις παρυφές της πόλης των Γιαννιτσών δεν είχε προβλεφθεί και αυτό είχε μια αρνητική επίπτωση στην προετοιμασία (υλική και ψυχολογική) των Ελληνικών μονάδων.

Οι Τούρκοι ενισχύθηκαν με την 14η μεραρχία Σερρών και παρέταξαν στο πεδίο της μάχης 25.000 άνδρες και περίπου 30 πυροβόλα. Η τοποθεσία που επιλέχθηκε από τον Τούρκο στρατηγό για την άμυνα βρισκόταν δυτικά της πόλης και στηριζόταν από δεξιά σε δύσβατα υψώματα και στα αριστερά από την λίμνη των Γιαννιτσών. Το έδαφος ήταν ελώδες και πεδινό, αλλά το χειρότερο ήταν πως πιθανή αποτυχία του Τουρκικού στρατού θα επέφερε την διάλυση του καθώς όπισθεν του βρισκόταν ο Αξιός ποταμός. Εκεί αποφάσισε ο Ταξίν Πασάς να σταθεί και να πολεμήσει υπερασπίζοντας και τα Γιαννιτσά που ήταν ιερή πόλη για τους Μουσουλμάνους.

Την πρώτη επαφή με τον εχθρό έκαναν οι προφυλακές της ΙΙ και ΙΙΙ Μεραρχίας βορειοδυτικά της κύριας αμυντικής τοποθεσίας, οι οποίες όμως ανέτρεψαν εύκολα τους αμυνόμενους που συμπτύχθηκαν στην κύρια τοποθεσία άμυνας. Το μεσημέρι της 19ης Οκτωβρίου οι κύριες δυνάμεις των Ελλήνων συγκεντρώνονταν ενώπιον της κύριας τοποθεσίας υπό τα πυκνά πυρά του Τουρκικού πυροβολικού. Η ΙΙΙ μεραρχία είχε καταφέρει να καταλάβει άθικτη την γέφυρα του ποταμού Ασπροποτάμου, αλλά η διάβαση της από τα υπόλοιπα τμήματα της ΙΙ μεραρχίας γινόταν αργά λόγω του αντίπαλου πυροβολικού.

Το Γενικό Στρατηγείο λαμβάνοντας ενημέρωση για την διαμορφωθείσα κατάσταση εξέδωσε νέες διαταγές με τις οποίες διέταζε γενική επίθεση σε όλο το μήκος της τοποθεσίας, καθώς καμία κυκλωτική ενέρεια δεν ήταν δυνατή. Το κύριο βάρος της επίθεσης στο βόρειο άκρο της Τουρκικής άμυνας ανέλαβε η ΙV μεραρχία που επιτέθηκε και με τα τρία συνταγματα της (8ο, 9ο 11ο) για να καταλάβει το χωριό Πενταπλάτανο. Μετά της 16.00 ο αγώνας έγινε σκληρότερος με τους Τούρκους να

Η μάχη των Γιαννιτσών (χάρτης του ΓΕΣ/ΔΙΣ)

υποχωρούν αργά, αμυνόμενοι με πυκνά πυρά πεζικού  και πυροβολικού στα επελαύνοντα 3 Ελληνικά Συντάγματα. Άλλη όμως σημαντική εξέλιξη ήταν η προέλαση της VI μεραρχίας που ανέτρεψε τις Τουρκικές θέσεις με διαδοχικές επιθέσεις και συντάχθηκε αργά το βράδυ στο άκρο αριστερό άκρο της ΙV μεραρχίας.

Οι βραδυνές ώρες διέκοψαν την μάχη με τις ΙΙ και ΙΙΙ μεραρχίες να έχουν διαβεί τον Ασπροπόταμο και να είναι έτοιμες για την τελική προέλαση και με τα τρια Συντάγματα της ΙV μεραρχίας και τμήμα της VI μεραρχίας να έχουν καταλάβει τμήμα της βόρειας αμυντικής τοποθεσίας και να βρίσκονται σε στενή επαφή με τον εχθρό. Οι στρατιώτες των τριών συνταγμάτων διανυκτέρευσαν υπό συνεχή βροχή και τσουχτερό κρύο, νηστικοί και κατάκοποι. Ο Αγώνας της επομένης θα αποδεικνυόταν σκληρότερος.

Με το πρώτο φως της ημέρας το 9ο τάγμα ευζώνων της VI μεραρχίας υπό τον αντισυνταγματάρχη Κωνσταντίνο Παπαδόπουλο επιτέθηκε ακάλυπτο κατά των Τουρκικών θέσεων με εφ΄όπλου λόγχη με

Μάχη των Γιαννιτσών

την σημαία μπροστά και την την πολεμική σάλπιγγα να σημαίνει "προχωρείτε, προχωρείτε". Η επίθεση ήταν τόσο ορμητική που όχι μόνο ανέτρεψε την Τουρκική αντίσταση αλλά συνέλαβε άθικτη και μια ολόκληρη Τουρκική πυροβολαρχία που βρισκόταν ταγμένη στο νεκροταφείο του χωριού και δεν πρόλαβε να υποχωρήσει.

Αλλά την κύρια νίκη την κατέκτησε η ΙV μεραρχία με μια θυελλώδη προέλαση των Συνταγμάτων της. Στις 6.30 τα τρία συντάγματα της ξεκίνησαν την επίθεση στηριζόμενα και από το φίλιο πυροβολικό που είχε αναπτυχθεί το απόγευμα της προηγούμενης ημέρας. Η δυσκολία της μάχης ήταν αυξημένη για τον πρόσθετο λόγο ότι στο συγκεκριμένο σημείο οι επιτιθέμενοι δεν διέθεταν αριθμητική υπεροχή. Η επίθεση εξελίχθηκε ραγδαία με τα συντάγματα να κερδίζουν συνεχώς έδαφος και να πλησιάζουν τα Τουρκικά χαρακώματα προελαύνοντας υπό το δραστικό πυρ του Τουρκικού πυροβολικού από τα γύρω υψώματα. Ταυτόχρονα και η ΙΙ και ΙΙΙ μεραρχία πίεζαν τους Τούρκους στον τομέα τους και τους είχαν εξαναγκάσει σε αναδίπλωση και συνεχή υποχώρηση.

Ο Τούρκος (Αλβανικής καταγωγής) στρατηγός αντιλαμβανόταν ότι οι δυνάμεις του παρά τις

Χασάν Ταχσίν Πασάς

προσπάθειες τους είχαν χάσει έδαφος και είχαν κλονιστεί. Ο σοβαρότερος όμως κίνδυνος για τους Τούρκους προερχόταν από την απρόσμενη προέλαση της VI μεραρχίας με το 9ο τάγμα του οποίου η επιτυχία και η εισχώρηση στα βόρεια της τοποθεσίας απειλούσε με κύκλωση και αιχμαλωσία ολόκληρη την Τουρκική στρατιά. Υπό τον κίνδυνο αυτό ο Ταξίν Πασάς διέταξε υποχώρηση που σύντομα πήρε την διάσταση της πανικόβλητης φυγής που διεξήχθη με μεγάλη δυσκολία λόγω της συνεχούς βροχής και της λάσπης. Ο κύριος όγκος του Τουρκικού στρατιωτικού υλικού έπεσε λάφυρο στα χέρια των νικητών Ελλήνων, ενώ οι υποχωρούσες Τουρκικές μονάδες βρίσκονταν σε διάλυση.Υπήρξαν 3000 αιχμάλωτοι Τούρκοι στρατιώτες, 25 πυροβόλα από τα 30, και 2 πολεμικές σημαίες. .

Το Γενικό Στρατηγείο διέταξε της Ι μεραρχία να καταδιώξει και να διαλύσει τον εχθρό, όμως αυτό δεν έγινε καθώς λόγω της γρήγορης προέλασης των Ελλήνων οι μονάδες είχαν μπερδευτεί μεταξύ τους μέσα στην πόλη των Γιαννιτσών και έτσι χάθηκε πολύτιμος χρόνος. Οι απώλειες των Ελλήνων στην διήμερη αυτή μάχη ήταν 188 νεκροί (ανάμεσα τους 10 αξιωματικοί) και 756 τραυματίες (ανάμεσα τους 29 αξιωματικοί).

Η μάχη των Γιαννιτσών

Τα πρώτα τμήματα που μπήκαν στην πόλη των Γιαννιτσών, από το δρόμο της Αξού ήταν της δεύτερης μεραρχίας με τον Μέραρχο Καλάρη. Γύρω στις 11 π.μ. από τον ίδιο δρόμο μπαίνει και ο αρχιστράτηγος Κωνσταντίνος με το Επιτελείο του. Δημογέροντες της Ελληνικής κοινότητας και πλήθος κόσμου, τους υποδέχονταν μέσα σε παραλήρημα χαράς και ζητωκραυγών, στην οδό Χατζηδημητρίου, στο ύψος της νέας αγοράς. Επακολούθησε νεκρώσιμη ακολουθία στο Ναό της Παναγίας, για τους νεκρούς στρατιώτες. Κατόπιν άρχισε μεγάλη Δοξολογία μπροστά σε αξιωματικούς, στρατιώτες και κατοίκους της πόλης.
Η εικόνα των ηττημένων Τούρκων στρατιωτών που ξεχύθηκαν στους λασπωμένους δρόμους προς την Θεσσαλονίκη ήταν φρικτή. Ένας πολεμικός ανταποκριτής των “ΤΑΙΜΣ” ο Κρώφορντ Πράϊς γράφει: “είδα πολλά άξια λόγου θέματα στη Μακεδονία, αλλά κανένα απ’αυτά τόσο σπαρακτικό και τόσο τρομερό, όσο η υποχώρηση του Ταξίν, την επόμενη της μάχης των Γιαννιτσών”.

Επίλογος 

Η πολύ σημαντική αυτή νίκη συνέτριψε τους Τούρκους, άνοιξε διάπλατα τον δρόμο για την Θεσσαλονίκη και εξασφάλισε την τελική νίκη στον Ά Βαλκανικό πόλεμο για τα Ελληνικά όπλα. Αιχμή της ηρωικής επίθεσης της ΙV μεραρχίας που περιγράψαμε αποτέλεσε το 9ο Σύνταγμα πεζικού που είχε τότε (όπως και σήμερα) την έδρα του στην Καλαμάτα. Λόγω της ανδραγαθίας του αυτής, το 9ο Σύνταγμα πεζικού που είναι πλέον σήμερα κέντρο εκπαίδευσης νεοσυλλέκτων οπλιτών, αποκαλείται τιμητικά "Γιαννιτσά" μέχρι και τις ημέρες μας.

Ι. Β. Δ.

Πηγές

Γενικό Επιτελείο Στρατού, Ο Ελληνικός στρατός στους Βαλκανικούς πολέμους του 1912-1913, εκδόσεις ΔΙΣ

Βασίλειος Αναστασόπουλος, Α΄ Βαλκανικός πόλεμος - Η μεγάλη εξόρμηση, εκδόσεις Περισκόπιο

Παντελής Καρύκας, Βαλκανικοί Πόλεμοι 1912-1913, πολεμικές μονογραφίες

Θ. Πάγκαλος, απομνημονεύματα, εκδόσεις Αετός

Κρώφορδ Πράις, Βαλκανικοί Αγώνες, εκδόσεις "Εκάτη"

περιγραφή της μάχης των Γιαννιτσών από συμμετέχοντα Έλληνα οπλίτη 

http://ellas2.wordpress.com/ Η μάχη των Γιαννιτσών                                                                                ΠΗΓΗ:www.istorikathemata.com

Ο «φάκελος Ντάουνερ» - «Ο μεσολαβητής που είναι πράκτορας»

Ήταν Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2008, όταν η αθηναϊκή εφημερίδα «Το Βήμα» δημοσίευσε αποκαλυπτικό ρεπορτάζ, υπό τον τίτλο «Ο μεσολαβητής που είναι πράκτορας», ανοίγοντας έτσι το κουτί της Πανδώρας, σε σχέση με τον Ειδικό Σύμβουλο του Γ.Γ. του ΟΗΕ στην Κύπρο Αλεξάντερ Ντάουνερ. Λίγο καιρό πριν, ο Ντάουνερ είχε αναλάβει τα νέα του καθήκοντα στην Κύπρο, ως ένας διπλωμάτης με μακρά εμπειρία σε διπλωματικά θέματα, λόγω του προηγούμενού του ρόλου ως ΥΠΕΞ της Αυστραλίας. «Υπάρχει, όμως, μια άλλη πτυχή της δραστηριότητας του κ. Ντάουνερ, που παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον, καθώς τον εμπλέκει στον σκοτεινό κόσμο της σύγχρονης κατασκοπίας», έγραφε η εφημερίδα.

Όπως εξηγούσε περαιτέρω το ρεπορτάζ, ο Ντάουνερ είχε πιάσει δουλειά από το Μάιο του 2008 στην εταιρεία Hackluyt & Co, η οποία ιδρύθηκε από πρώην πράκτορες της Μ16, με σκοπό να προσφέρει πληροφορίες «στρατηγικής σημασίας», δηλαδή απόρρητα κρατικά μυστικά, σε πολυεθνικές εταιρείες, οι οποίες θέλουν να επενδύσουν σε συγκεκριμένες περιοχές με ασταθές πολιτικό ή οικονομικό περιβάλλον. Όπως, παραδείγματος χάριν, η Κύπρος. Το «Βήμα» είχε διασταυρώσει την πληροφόρησή του με στέλεχος της εταιρείας, ενώ σχολίασε ότι «ο κ. Ντάουνερ ταιριάζει απόλυτα σε αυτό το προφίλ του… μεταμοντέρνου κατασκόπου». Η εφημερίδα ρωτούσε: «Εξαιτίας του ρόλου του, ο κ. Ντάουνερ έχει πρόσβαση σε απόρρητη πληροφόρηση, η οποία θα ήταν χρήσιμη σε πολλούς. Πού πηγαίνει στη συνέχεια η πληροφόρηση αυτή; Ενημερώνονται μόνο τα ΗΕ και τα εμπλεκόμενα μέρη στο Κυπριακό, για όσα γνωρίζει ο κ. Ντάουνερ και κάποιοι άλλοι; Και ποιοι είναι αυτοί; Επιπλέον, πόσο μπορεί να επηρεαστεί αυτή καθαυτή η διαπραγμάτευση στο Κυπριακό από τη διπλή δραστηριότητα του κ. Ντάουνερ;». Έθετε, δε, το ζήτημα, εφόσον γνωστοί πελάτες της Hackluyt ήταν εταιρείες όπως η BP και η Shell και ο Ντάουνερ θα γνώριζε από πρώτο χέρι τα όσα θα διαδραματίζονταν στις διαπραγματεύσεις σε σχέση με την κυπριακή υφαλοκρηπίδα, κατά πόσον θα μπορούσε να επηρεάσει καταστάσεις. Τα κόμματα άρχισαν να φωνάζουν και στην Κύπρο έγινε ένας «μικρός χαμός». Και αυτό έμελλε να είναι μόνο η αρχή.


Και η Bespoke
Σχεδόν ένα χρόνο μετά, η «Σ» έγραφε: «Σύγκρουση συμφερόντων ενδέχεται να δημιουργείται εξαιτίας του διπλού ρόλου του Αλεξάντερ Ντάουνερ, ως Ειδικού Συμβούλου του Γ.Γ. του ΟΗΕ, και ως στελέχους της αυστραλιανής συμβουλευτικής εταιρείας Bespoke Approach. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της σύγκρουσης αυτής είναι το γεγονός πως η εταιρεία KKR, στον διαδικτυακό της χώρο ονομάζει ως μία από τις εταιρείες με τις οποίες συνεργάζεται την Bespoke Approach.
»H KKR έχει διεκπεραιώσει μεγάλες συναλλαγές στην Τουρκία. Στις 13 Δεκεμβρίου του 2007, η εταιρεία ανακοίνωσε ότι η εταιρεία Trieste, η διαχείριση των επενδυτικών κεφαλαίων της οποίας ανήκει στην KKR, αποπεράτωσε την εξαγορά της μεγαλύτερης τουρκικής ναυτιλιακής εταιρείας U.N. Ro-Ro Group και των θυγατρικών της. Πρόκειται για διακίνηση ενός κεφαλαίου 910 εκατομμυρίων ευρώ εντός της τουρκικής οικονομίας. Ο διευθυντής της U.N. Ro-Ro είχε δηλώσει:
"Η U.N. Ro-Ro θα συνεχίσει να έχει βάση την Τουρκία, αφού η ηγετική της ομάδα θα συνεχίσει τα καθήκοντά της. Με την εξειδίκευση της KKR στην παγκόσμια οικονομία, μπορούμε να πάρουμε την επιτυχία της U.N. Ro-Ro στο επόμενο στάδιο επέκτασης και ανάπτυξης". Το περιοδικό Forbes, μάλιστα, χαρακτήρισε την εν λόγω συναλλαγή ως τη μεγαλύτερη στην τουρκική ιστορία. Εμμέσως, συνεπώς, η εταιρεία του κ. Ντάουνερ έχει οικονομικής φύσεως συναλλαγές στις άμεσα ενδιαφερόμενες χώρες».
Η ανάληψη των καθηκόντων του Αλεξάντερ Ντάουνερ στις απευθείας διαπραγματεύσεις Χριστόφια-Ταλάτ, φαίνεται να συμπίπτει χρονικά με την ένταξή του στο δυναμικό της Bespoke Approach, σχολιάζαμε τότε. Ο Ντάουνερ είχε ερωτηθεί σχετικά με την εμπλοκή του σε μια εταιρεία, που, μεταξύ άλλων, παρείχε συμβουλευτικές υπηρεσίες σε Κυβερνήσεις. «Εργάζομαι με μερική απασχόληση και όχι με πλήρη. Έχω γυναίκα, έχω παιδιά. Η κόρη μου παντρεύτηκε την περασμένη εβδομάδα και πρέπει να πληρώσω για το γάμο», απάντησε. Τα ΜΜΕ πήραν φωτιά. Τα κόμματα μιλούσαν για ποτήρι που ξεχείλισε και η δυσφορία γύρω από το πρόσωπό του μεγάλωνε. Ο Ντάουνερ είχε κηρυχθεί persona non grata από πολλούς.


Είχε παράπονο και ο Πρόεδρος
Αν και η Κυβέρνηση προσπάθησε να μην εμπλακεί στις συζητήσεις γύρω από το όνομα του Ντάουνερ, η αλήθεια είναι ότι έδρασε κατά καιρούς παρασκηνιακά, γεγονός που επιβεβαιώνει και το Προεδρικό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν το «κάρφωμα» του Ντάουνερ από τον Πρόεδρο Χριστόφια στον Μπαν Κι Μουν, όταν πήγε πέρσι στη Νέα Υόρκη, όταν ουσιαστικά υπέδειξε ότι οι εντεταλμένοι του ΟΗΕ θα πρέπει να κινούνται σε συγκεκριμένες κατευθύνσεις του ΣΑ. Και κατ’ ιδίαν, ο Δημήτρης Χριστόφιας έθετε κατά καιρούς στον Αλεξάντερ Ντάουνερ κάποια παράπονα, ειδικά την εποχή που μέρα με την ημέρα έβλεπαν το φως της δημοσιότητας τα εσωτερικά έγγραφα του ΟΗΕ, που προκαλούσαν αναταραχές στο εσωτερικό μέτωπο και κατακραυγή στους πολίτες.


Εκφοβισμός και σεβασμός
Από τα έγγραφα του ΟΗΕ φαινόταν ξεκάθαρα ότι δεν είναι μόνο η παρουσία του Ντάουνερ που προβληματίζει αλλά ολόκληρης της ομάδας του. Στο βιβλίο «Σημαδεμένη Τράπουλα», οι συγγραφείς του οποίου είναι καλεσμένοι στη Βουλή, υπάρχει κεφάλαιο υπό τον τίτλο «Ο ρόλος της ομάδας Ντάουνερ» και το οποίο φαίνεται να αποτελεί και την αφορμή για την έρευνα της Βουλής, καθώς οι εκπρόσωποι των ΗΕ εντέλλονται να σέβονται το κράτος-μέλος τους, τους θεσμούς και το λαό τους.
Τα παραδείγματα που παρατίθενται, καταδεικνύουν τις παρεμβάσεις τους στην, κατά τα άλλα, ενδοκυπριακή διαδικασία. Χαρακτηριστικό είναι άλλωστε σχόλιο του Τιμ Άλτσιν, σε εσωτερικό σημείωμα στις 16 Φεβρουαρίου του 2009: «Θα ήταν συνετό να αφεθούν οι ειδικοί να συνεχίσουν να σκιαγραφούν θέσεις μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Οι ηγέτες δεν θα είναι σε θέση να συνεχίσουν τη διαδικασία προς τα εμπρός μόνοι». Ο ίδιος ο Ντάουνερ, λίγες ημέρες μετά, γράφει στον Ζεριχούν: «Η περιορισμένη μου εμπειρία στην Κύπρο μού λέει ότι εκτός αν προσπαθήσουμε να παρέμβουμε και να μεσολαβήσουμε για μια συμφωνία μέσω διπλωματίας του πήγαινε-έλα, τότε τίποτε δεν θα συμβεί». «Έχουν διαχειριστεί το ζήτημα των περιουσιών πολύ ανεπαρκώς και χρειάζεται να εμπλακούμε πολύ περισσότερο στις διαπραγματεύσεις, όχι στείρες τοποθετήσεις», προσθέτει. Σε άλλο σημείωμα, παρουσιάζεται συμβουλή προς τον Ντάουνερ να «χρησιμοποιεί μηνύματα φόβου προσεκτικά», να μας εκφοβίζει, δηλαδή, με το γάντι…
Ο «σεβασμός» του Ντάουνερ και της ομάδας του προς τους θεσμούς της Κυπριακής Δημοκρατίας φαίνεται ξεκάθαρα από τα έγγραφα που παρατίθενται στο βιβλίο. Ούτε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, με τον οποίο υποτίθεται ότι συνεργάζονταν, δεν γλίτωσε από τους χαρακτηρισμούς τους. «Δεν έγινε τίποτα στο θέμα του Λιμνίτη. Τίποτα. Κουνούν απλώς τα χέρια τους και περιμένουν να γυρίσω πίσω. Κρίμα που πήγα σε κρουαζιέρα ως λέκτορας, ενώ έπρεπε να τους κρατώ τα χεράκια. Είναι σαν παιδιά», έγραφε για τους δύο διαπραγματευτές ο Ντάουνερ στη Σόνια Μπάχμαν.


Οι κατηγοριοποιήσεις πολιτών, αξιωματούχων και θεσμών
Όπως αναφέρεται στη «Σημαδεμένη Τράπουλα», η ομάδα Ντάουνερ διαχωρίζει συνεχώς τους Ε/κ σε «φιλελεύθερους» και «απορριπτικούς», μια αξιολόγηση που γίνεται στη βάση του ΝΑΙ ή του ΟΧΙ τους το 2004. Όταν πλήθος κόσμου παρέστη στο συλλαλητήριο για την επέτειο του ΟΧΙ, σχολίαζαν: «Αχ, όχι, απαρχή μιας νέας εκστρατείας του αντί». Ο Ντάουνερ, όμως, ήταν… καθησυχαστικός: «Τώρα θα πρέπει να νικήσουν εμένα», απάντησε.
Από αυτήν την κατηγοριοποίηση δεν γλίτωσε κανείς. Πολιτικές προσωπικότητες, κρατικοί αξιωματούχοι και άτομα με θεσμικό ρόλο, εισέπρατταν εν αγνοία τους χαρακτηρισμούς από την ομάδα Ντάουνερ, λόγω των πολιτικών τους πεποιθήσεων. Το ίδιο συνέβη και με τα ΜΜΕ, τους ιδιοκτήτες και τους δημοσιογράφους τους, επειδή τόλμησαν να αντιταχθούν στο σχέδιο Ανάν. Οι συνεργάτες του Ντάουνερ τα έβαλαν ακόμα και με τους αντιπροσώπους της Ε.Ε. στην Κύπρο, λέγοντας ο ένας στον άλλο ότι πρέπει να είναι προσεκτικοί μαζί τους.
Από το διαχωρισμό τους δεν γλίτωσε ούτε καν η Ιερά Σύνοδος! Σε έγγραφο με συντάκτη τον Στίβεν Μπρουκ, αναφέρεται ονομαστικά ποιοι από τους ιεράρχες της Συνόδου είναι «συντηρητικοί» και ποιοι «φιλελεύθεροι». Επειδή, δε, η έρευνά τους είναι ελλιπής, κάποιοι ιεράρχες χαρακτηρίζονται ως «άγνωστης τοποθέτησης». Η δημοσιοποίηση συνομιλιών όπως αυτές δημιούργησαν έντονη αντίδραση, όχι μόνο ανάμεσα στα κόμματα αλλά και στους ίδιους τους πολίτες. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι μέχρι και σχετικό γκρουπ στο facebook υπάρχει, υπό τον τίτλο «Το βρόμικο δίδυμο Πάσκο-Ντάουνερ», το οποίο έχει αναλάβει να ενημερώνει τα μέλη του για οποιαδήποτε δραστηριότητα του Αλεξάντερ Ντάουνερ αλλά και του βοηθού Γ.Γ., η οποία κρίνεται απαράδεκτη ή υπονομευτική ως προς τους Ε/κ.


Η υιοθέτηση τουρκικών θέσεων
Η ομάδα Ντάουνερ κατά καιρούς φαίνεται να καταβαλλόταν από πανικό ή από έντονη δυσφορία, αν κάτι πήγαινε καλά για τους Ε/κ. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της μεγάλης δικαστικής νίκης του Μελέτη Αποστολίδη, έναντι του ζεύγους Όραμς. «Δυσχεραίνει τα πράγματα για εμάς», σχολίαζαν μεταξύ τους.
«Η απόφαση συνιστά έναν επιπρόσθετο παράγοντα δυσκολίας», τόνιζαν, ενώ έκαναν σκέψεις για παρεμβάσεις, ώστε να εξεταστεί το ενδεχόμενο έφεσης στη Βουλή των Λόρδων, σε συνεννόηση με τους δικηγόρους των Όραμς. «Μπορούμε, άραγε, να αναζητήσουμε βρετανική πολιτική επιρροή, έτσι ώστε η ακρόαση ενώπιον του Βρετανικού Εφετείου να καθυστερήσεις ως θέμα χρόνου;», διερωτήθηκε συνεργάτης του Ντάουνερ. Αυτό είναι μόνο ένα παράδειγμα αυτού του είδους της δράσης. Δημοσιεύματα κατά καιρούς κατέγραφαν την «υποβοηθητική» δράση της ομάδας Ντάουνερ σε σχέση με την τουρκική πλευρά…

Σημερινή

Το Μνημόνιο στέλνει έναν στους 11 στο συσσίτιο

Η Μάχη του Μαραθώνα

"Ελλήνων προμαχούντες Αθηναίοι Μαραθώνι
χρυσοφόρων Μήδων εστόρεσαν δύναμιν".


Σήμερα το πρωί ψάχνοντας τα αρχεία μου έπεσα στο παρακάτω κείμενο για την Μάχη του Μαραθώνα που παλαιότερα το είχα κατεβάσει από το Ιντερνετ και πιθανότατα το έχει γράψει κάποιος στραταίος . (δυστυχώς δεν θυμάμαι απο που το πήρα και τα μονα δικά μου κομμάτια είναι οι επικεφαλίδες και μια παρατήρηση για τους τύμβους)Αιτίες και αφορμέςΗ περίοδος της Ελληνικής Ιστορίας μεταξύ 492-479 π.Χ είναι γνωστή ως μια φάση των«Περσικών Πολέμων». Πρόκειται για μία περίοδο διαμάχης μεταξύ των πόλεων-κρατών της Ελλάδας και της πανίσχυρης Περσικής Αυτοκρατορίας Η αιτία των Περσικών Πολέμων ήταν η επεκτατική πολιτική των Περσών. Τους ήταν αδύνατο να επεκταθούν προς τα Ανατολικά (προς την Ινδία), ή πέρα από την Αίγυπτο (λόγω της Λιβικής Ερήμου) ή προς την αφιλόξενη χώρα των Σκύθων (προς τα βόρια). Έτσι η μόνη επιλογή τους ήταν να προχωρήσουν προς τα δυτικά προς την Ευρωπαϊκή ήπειρο. Η Ελλάδα ήταν το κύριο εμπόδιο που έπρεπε να ξεπεράσουν για να επιτύχουν τον αντικειμενικό σκοπό τους και η Αθήνα ήταν ο πιο αποφασιστικός τους αντίπαλος στην Ελλάδα.

Οι Πέρσες χρειάζονταν μόνο μια αφορμή και οι Αθηναίοι τους την έδωσαν το 500 πΧ όταν οι Ελληνικές πόλεις-κράτη της Μικράς Ασίας που αποτελούσαν τμήμα της Περσικής Αυτοκρατορίας επαναστάτησαν κατά των Περσών. Η Αθήνα για να τις βοηθήσει έστειλε 20 πλοία και η μικρή πόλη Ερέτρια της Ευβοίας , 5 πλοία. Οι επαναστάτες είχαν μερικές επιτυχίες αρχικά και πυρπόλησαν τις Σάρδεις την πρωτεύουσα του πέρση σατράπη της Ιωνίας. Γρήγορα όμως ηττήθηκαν από τους Πέρσες. Ο βασιλιάς της Περσίας Δαρείος, μαθαίνοντας ότι κάποιες άγνωστες πόλεις-κράτη της Ελλάδας είχαν στείλει βοήθεια στους επαναστάτες, ρώτησε να μάθει ποια ήταν η Αθήνα. Όταν τον ενημέρωσαν γι' αυτούς τους αναιδείς Αθηναίους, θύμωσε τόσο πολύ ώστε έριξε με το τόξο του ένα βέλος στον ουρανό και ορκίστηκε να τους τιμωρήσει. Τόσος ήταν ο θυμός του ώστε κάθε βράδυ έβαζε έναν από τους υπηρέτες του να του λεει: «Δέσποτα, μέμνησο των Αθηναίων!».

Με τον τρόπο δόθηκε η αφορμή στον Μεγάλο Βασιλέα που ήθελε για να εισβάλει στην Ελλάδα και να ανοίξει το δρόμο προς την Ευρώπη. Για να εισβάλει στην Ελλάδα ο Δαρείος είχε δυο δρόμους: ένα από τη θάλασσα και ένα από την ξηρά. Κάθε ένας από αυτούς τους δρόμους είχε πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Τελικά διάλεξε τον δρόμο από τη θάλασσα και αυτό αποδείχτηκε καταστροφικό. Η πρώτη του εκστρατεία το 492 πΧ απέτυχε επειδή μια θύελλα, «που έστειλαν οι Θεοί του Ολύμπου» κατάστρεψε το στόλο του. Δυο χρόνια αργότερα επιχείρησε για δεύτερη φορά να κινηθεί και πάλι από τη θάλασσα αλλά από νοτιότερο θαλάσσιο δρομολόγιο. Η εκστρατεία αυτή κατάληξε στη μάχη του Μαραθώνα.

Μετά την αποτυχία της εκστρατείας του 492 πΧ ο Δαρείος διέταξε να αρχίσουν νέες προετοιμασίες και σύμφωνα με τις συνήθειες της εποχής έστειλε κήρυκες στους Έλληνες για να ζητήσει «γην και ύδωρ» σαν δείγμα υποταγής. Πολλές από τις πόλεις συμμορφώθηκαν, άλλες όμως όχι με πρώτες την Αθήνα και τη Σπάρτη. Οι Αθηναίοι θεώρησαν τόσο προσβλητική την απαίτηση των Περσών ώστε έριξαν τους κήρυκες στο βάραθρο της Ακρόπολης και καταδίκασαν σε θάνατο τους άτυχους διερμηνείς επειδή «λέρωσαν» την Ελληνική γλώσσα! Οι Σπαρτιάτες έριξαν τους κήρυκες στο πιο κοντινό πηγάδι, για να βρουν άφθονη «γη και ύδωρ»! Μετά από αυτό ο πόλεμος έγινε αναπόφευκτος. Την άνοιξη του 490 πΧ ο Περσικός στρατός και στόλος ήταν έτοιμος. Επικεφαλής ήταν ο Δάτης, ένας Μήδος και ο Αρταφέρνης, ανεψιός του Βασιλέα. Αποστολή τους ήταν υποχρεώσουν όλες τις Ελληνικές πόλεις που δεν είχαν δώσει «γην και ύδωρ» να γίνουν υποτελείς στο Μεγάλο Βασιλέα, αλλά επίσης να καταστρέψουν την Ερέτρια και την Αθήνα και «να φέρουν μπροστά του σκλάβους όλους τους κατοίκους.»Η εκστρατείαΟ Περσικός στόλος μεταφέροντας μια δύναμη πεζικού και ιππικού και πέρασε στο Αιγαίο και κατά τα τέλη Αυγούστου ή αρχές Σεπτεμβρίου 490 πΧ Τα πιο πολλά νησιά που συνάντησε υποτάχθηκαν. Η πολιορκία της Ερέτριας κράτησε έξι ημέρες μέχρι που μερικοί από τους κατοίκους της βοήθησαν τους Πέρσες να περάσουν τα τείχη. Η πόλη καταστράφηκε και οι κάτοικοί της που επέζησαν τη σφαγή που ακολούθησε πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Από την Ερέτρια ο Περσικός στόλος πέρασε στο Μαραθώνα όπου αγκυροβόλησε και αποβίβασε τον στρατό. Το σημείο που έγινε η αποβίβαση βρισκόταν 35 χιλιόμετρα περίπου ΒΑ των Αθηνών. Η δύναμη του Περσικού στρατού πρέπει να ήταν γύρω στις; 48.000 άντρες αν και ο αριθμός αυτός διαφέρει ανάλογα με τον ιστορικούς που περιέγραψαν τη μάχη. Γιατί όμως οι Πέρσες διάλεξαν το Μαραθώνα για να αποβιβαστούν; Υπάρχει μία ιστορία πίσω από αυτή την επιλογή. Οι Αθηναίοι την εποχή εκείνη είχαν εξορίσει τον Ιππία, γιο του Πεισίστρατου, ο οποίος μαζί με τους εναπομείναντες οπαδούς του στην Αθήνα, ονειρευόταν να αναλάβει πάλι την εξουσία. Ο Ιππίας είχε βρει καταφύγιο στην αυλή του Μεγάλου Βασιλέα και είχε ακολουθήσει τους Πέρσες στην εκστρατεία κατά της Ελλάδας σαν σύμβουλος. Αυτός ήταν που είπε στον Δάτη και τον Αρταφέρνη να αποβιβαστούν στο Μαραθώνα. Το επιχείρημά του ήταν ότι μπορούσαν να ελπίζουν ότι θα απομάκρυναν τους Αθηναίους από την Αθήνα διευκολύνοντας έτσι την κατάληψη της αρχής από τους οπαδούς του. Φαίνεται επίσης ότι ο Ιππίας είχε στο μυαλό του τη μάχη που έδωσε ο πατέρας του, Πεισίστρατος, με τους πολιτικούς αντιπάλους του στο Μαραθώνα πριν 47 χρόνια. Ο Πεισίστρατος είχε νικήσει και έγινε τύραννος των Αθηναίων.

Για να επαναλάβουμε όσα γράφει ο Λϊντελ Χαρτ, αν αυτή ήταν η πρόθεσή της απόβασης στο Μαραθώνα, τότε πέτυχε του σκοπού της γιατί οι Αθηναίοι αποφάσισαν τελικά να σπεύσουν στο Μαραθώνα για να αντιμετωπίσουν τον εισβολέα. Ήταν όμως σωστή η απόφαση αυτή; Φαίνεται ότι ο Ιππίας δεν γνώριζε καλά τους πατριώτες του, γιατί οι Αθηναίοι θα πήγαιναν εκεί ούτως ή άλλως. Μόλις πληροφορήθηκαν την αποβίβαση των Περσών έστειλαν αγγελιαφόρο στη Σπάρτη να ζητήσει βοήθεια και ταυτόχρονα μελέτησαν τους παρακάτω πιθανούς τρόπους ενεργείας για να αντιμετωπίσουν την απειλή:

Να αντιμετωπίσουν τους Πέρσες στο Μαραθώνα (ο πιο παράτολμος από τους τρεις).
Να περιμένουν τους Πέρσες στη διάβαση της Παλλήνης (15 χλμ. ανατολικά της Αθήνας.
Να αντιμετωπίσουν τους Πέρσες μέσα από τα τείχη της Αθήνας (ο χειρότερος από τους τρεις).
Τελικά υιοθετήθηκε η πρώτη λύση λόγω επιμονής του Μιλτιάδη, ενός από τους δέκα Αθηναίους στρατηγούς. Ο Μιλτιάδης έπεισε τους Αθηναίους λέγοντάς τους ότι η εμφάνισή τους στο Μαραθώνα θα αιφνιδίαζε πολύ τους Πέρσες. Φαίνεται ότι το σύστημα επιτήρησης των Αθηναίων ήταν πολύ αποτελεσματικό γιατί εντόπισε αμέσως την αποβίβαση του εχθρού. Θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι ο στρατός των Αθηναίων μπορούσε να φτάσει στο Μαραθώνα σε 8 ώρες μέσω της διάβασης της Παλλήνης.

Ο Αθηναίος αγγελιαφόρος έφτασε στη Σπάρτη μετά από 48 ώρες. Οι Σπαρτιάτες ήταν πρόθυμοι να βοηθήσουν αλλά όχι και να παραβιάσουν το νόμο που τους απαγόρευε να φύγουν από τη Σπάρτη πριν τη γέμιση του φεγγαριού. Έτσι περίμεναν την πανσέληνο και μετά έστειλαν μια δύναμη για να βοηθήσουν τους Αθηναίους. Η δύναμη αυτή έφτασε όταν είχε τελειώσει η μάχη. Όμως οι Αθηναίοι είχαν μια ευχάριστη έκπληξη όταν έφτασαν στο Μαραθώνα: μια δύναμη 1.000 Πλαταιέων ενώθηκαν μαζί τους για να πολεμήσουν κατά των Περσών. Η Αθήνα δεν θα ξέχναγε ποτέ τη γενναία αυτή πράξη των Πλαταιέων.Οι αντίπαλοι 

Εδώ είναι απαραίτητο να αναλύσουμε την οργάνωση, τη διοίκηση, το δόγμα και τον τρόπο που πολεμούσαν οι Αθηναίοι και οι Πέρσες.

Ο Περσικός στρατός αποτελούταν από Πεζικό και εξαιρετικό Ιππικό. Το δόγμα τους ήταν αμυντικό επειδή το κύριο όπλο τους ήταν το τόξο. Η συνήθης τακτική τους ήταν να περιμένουν τον εχθρό να έρθει κοντά και μετά να τον «θάψουν» κάτω από ένα σύννεφο βελών. Το 480 πΧ ο Ξέρξης δεν έκρυψε την πραγματικότητα όταν είπε στο Λεωνίδα στις Θερμοπύλες ότι τα Περσικά βέλη θα έκρυβαν τον ήλιο (για να πάρει την ιστορική απάντηση «Καλύτερα, γιατί θα πολεμήσουμε στη σκιά»!). Ο οπλισμός και η πανοπλία του Περσικού πεζικού το καθιστούσε ακατάλληλο για αγώνα εκ του συστάδην ιδιαίτερα με τους βαριά οπλισμένους Έλληνες οπλίτες. Σε ότι αφορά τη διάταξη μάχης, οι Πέρσες έβαζαν τα καλύτερα τμήματά τους, Πέρσες και Σάκες, στο κέντρο της διάταξης μάχης, ενώ στις πτέρυγες έβαζαν τμήματα από τους υποτελείς τους. Το ιππικό αναπτύσσονταν στα πλευρά έτσι ώστε να μπορεί να τα καλύπτει και να υπερκερά τον αντίπαλο, ανάλογα με την περίπτωση.

Από το άλλο μέρος το δόγμα του Ελληνικού στρατού ήταν επιθετικό. Το κύριο όπλο τους, το μακρύ δόρυ, η βαριά πανοπλία (κράνος, θώρακας, κνημίδες και ασπίδα) και ο σχηματισμός μάχης, η φάλαγγα, ευνοούσαν τη μάχη εκ του συστάδην. Η φάλαγγα είχε ομοιόμορφη διάταξη με βάθος οκτώ στοίχων. Την εποχή εκείνη ο στρατός των Αθηναίων δεν είχε ούτε ιππικό, ούτε τόξα. Οι Αθηναίοι ήταν χωρισμένοι σε δέκα φυλές. Κάθε φυλή έπρεπε να ετοιμάσει για τη μάχη 1.000 οπλίτες και να διορίσει ένα στρατηγό ως επικεφαλής τους. Έτσι ο στρατός των Αθηναίων αποτελούταν από 10.000 οπλίτες διοικούμενος από 10 στρατηγούς. Στη δύναμη αυτή πρέπει να προστεθούν οι δούλοι και το ελαφρό πεζικό που ήταν οπλισμένο με ακόντια. Όταν ο στρατός κινητοποιούνταν για πόλεμο, κάθε ημέρα οριζόταν ένας στρατηγός ως διοικητής όλου του στρατού για την ημέρα εκείνη. Επειδή οι αποφάσεις λαμβάνονταν με ψηφοφορία, για αποφυγή ισοψηφίας η πόλη διόριζε ένα άλλο στρατηγό, που είχε τον τίτλο του Πολέμαρχου, και ο οποίος είχε δικαίωμα ψήφου. Έτσι επειδή οι ψήφοι ήταν έντεκα δεν υπήρχε περίπτωση ισοψηφίας.

Σε ότι αφορά στο πνεύμα των Αθηναίων ο Ηρόδοτος, σύγχρονος ιστορικός και θεωρούμενος πατέρας της ιστορίας γράφει σχετικά: «Ελευθερία και Ισότητα στα κοινά είναι μεγάλα κίνητρα και έτσι εκείνοι που όταν ζούσαν κάτω από το ζυγό του δεσπότη δεν ήταν καλύτεροι πολεμιστές από τους γείτονές τους, μόλις ελευθερώθηκαν έγιναν οι πρώτοι από όλους. Γιατί ο καθένας ένιωθε ότι πολεμώντας για μια ελεύθερη κοινοπολιτεία, πολεμούσε στην πραγματικότητα για τον εαυτό του και ό,τι αναλάμβανε να κάνει ήταν πρόθυμος να το κάνει ολοκληρωτικά.»

Ο Μιλτιάδης, ένας από τους δέκα στρατηγούς, ανήκε σε μία από τις πιο ευγενείς οικογένειες των Αθηνών. Ήταν πλούσιος και πριν 28 χρόνια είχε πάει στη Θράκη ως κυβερνήτης της Χερσονήσου (σημερινά Δαρδανέλια). Εκεί έζησε μέχρι το 494 πΧ. Όταν η Περσική αυτοκρατορία επεκτάθηκε στην περιοχή εκείνη ο Μιλτιάδης υποτάχθηκε στον Μεγάλο Βασιλέα Δαρείο και παρακολούθησε από κοντά τον Περσικό στρατό στις εκστρατείες του εναντίον των Σκυθών. Έτσι είχε μια καλή γνώση της τακτικής που χρησιμοποιούσαν. Στη διάρκεια της παραμονής του στην Χερσόνησο, ο Μιλτιάδης κατέκτησε και έθεσε υπό την κηδεμονία ων Αθηνών τα νησιά Λήμνο και Ίμβρο. Για το λόγο αυτό το γόητρό του στην κοινή γνώμη ήταν υψηλό. Έτσι όταν έγινε γνωστό ότι οι Πέρσες ετοίμαζαν εισβολή εκλέχτηκε σαν ένας από τους δέκα Αθηναίους στρατηγούς. Από τους δέκα στρατηγούς είναι γνωστά τα ονόματα μόνο των πέντε. Δυο από αυτούς θα έπαιζαν σημαντικό ρόλο μετά δέκα χρόνια: τα ονόματά τους ήταν Θεμιστοκλής και Αριστείδης. Ο πρώτος θα οδηγούσε τους Έλληνες στην νίκη στη ναυμαχία της Σαλαμίνας (480 π.Χ.) και ο δεύτερος τους Αθηναίους στη μάχη των Πλαταιών (479 πΧ). Είναι επίσης γνωστό ότι πολέμαρχος ήταν ο Καλλίμαχος.Η τοποθεσίαΗ πεδιάδα του Μαραθώνα έχει σχήμα μισοφέγγαρου με μήκος περίπου 10 χιλιομέτρων και μέγιστο πλάτος τριών χιλιομέτρων στο μέσο της. Η πεδιάδα στενεύει στα άκρα της όπου την εποχή εκείνη υπήρχαν έλη τα οποία κατά την περίοδο της μάχης ήταν πλημμυρισμένα και κατά συνέπεια το έδαφος δεν ήταν κατάλληλο για επιχειρήσεις ιππικού. Οι Πέρσες είχαν βγάλει τα πλοία τους στην ξηρά και είχαν στρατοπεδεύσει σε ομαλό, επίπεδο έδαφος. Αιφνιδιάστηκαν όταν είδαν το στρατό των Αθηναίων να φτάνει στον Μαραθώνα και να στρατοπεδεύει στην κοιλάδα του Αυλώνα. Η θέση που επέλεξαν ήταν απρόσβλητη από επίθεση και είχε πλήρη θέα του Περσικού στρατοπέδου. Έγινε σαφές στους Αθηναίους ότι ο εχθρός δεν σκόπευε να κινηθεί από την ξηρά στην Αθήνα επειδή δεν είχε καταλάβει τις διαβάσεις που οδηγούσαν σε αυτή. Έτσι ο φόβος της προδοσίας έγινε αποφασιστικός παράγοντας για τη διεξαγωγή της μάχης. Στο πολεμικό συμβούλιο που έγινε υπήρξε ισοψηφία: πέντε στρατηγοί με πρώτο το Μιλτιάδη προτιμούσαν να επιτεθούν αμέσως, ενώ οι άλλοι πέντε ψήφισαν να επιτεθούν μετά την άφιξη της βοήθειας των Σπαρτιατών. Τότε ήταν που ο Μιλτιάδης, κατά τον Ηρόδοτο, απηύθυνε στον πολέμαρχο Καλλίμαχο, η ψήφος του οποίου θα ήταν αποφασιστική, τα παρακάτω λόγια: «Από εσένα εξαρτάται, ω Καλλίμαχε, είτε να οδηγήσεις την Αθήνα στην σκλαβιά, είτε να εξασφαλίσεις την ελευθερία της και να αφήσεις στις επερχόμενες γενιές μια ανάμνηση κατά πολύ πιο έντονη από την ανάμνηση εκείνων που έκαναν την Αθήνα δημοκρατία. Γιατί ποτέ από τότε που οι Αθηναίοι έγιναν λαός δεν αντιμετώπισαν ένα τόσο μεγάλο κίνδυνο όσο σήμερα...». Μετά από αυτό το λόγο ο Καλλίμαχος ψήφισε υπέρ της άμεσης μάχης.Προετοιμασίες για την ΜάχηΕπί οκτώ ημέρες οι δυο στρατοί αντιμετώπιζαν ο ένας των άλλο ακίνητοι. Την ένατη ημέρα οι Πέρσες άρχισαν να επιβιβάζονται στα πλοία. Έγινε φανερό ότι μια καλυπτική δύναμη θα κρατούσε τους Αθηναίους στο Μαραθώνα ενώ ο υπόλοιπος στρατός θα έπλεε προς την Αθήνα για να καταλάβει την ανυπεράσπιστη πόλη. Η κατάσταση απαιτούσε άμεση ενέργεια και ο Μιλτιάδης που εκείνη την ημέρα είχε έρθει η σειρά του να γίνει αρχιστράτηγος, διέταξε το στρατό των 10.000 Αθηναίων και των 1.000 Πλαταιέων να αναπτυχθεί για μάχη.

Ο Μιλτιάδης αντιμετώπιζε δυο δύσκολα προβλήματα και για να τα λύσει εφάρμοσε μια νέα τακτική, αποκλίνοντας εντελώς από την πατροπαράδοτη τακτική που χρησιμοποιούσαν οι Έλληνες μέχρι τώρα. ·

Λαμβάνοντας υπόψη ότι ο Περσικός στρατός αναπτύσσονταν σε βάθος 30 ανδρών (όπως περιγράφει και ο Ξενοφών στο έργο του «Κύρου Παιδεία»). Έτσι οι 48.000 άνδρες του Περσικού στρατού θα σχημάτιζαν ένα μέτωπο μήκους 1.600 μέτρων. Για να εξισώσει αυτό το μέτωπο ο Μιλτιάδης έπρεπε να αναπτύξει τους άντρες του σε πολύ λεπτή γραμμή. Αν οι 10.000 Αθηναίοι διατάσσονταν σε βάθος 8 ανδρών το μέτωπό τους θα είχε ανάπτυγμα 1.250 μέτρων και έτσι τα πλευρά τους θα ήταν επικίνδυνα ακάλυπτα. Όμως ο Μιλτιάδης γνώριζε από προηγούμενη εμπειρία τον τρόπο με τον οποίο ανάπτυσσαν οι Πέρσες το στρατό τους για μάχη: στο κέντρο έβαζαν τα καλύτερα τμήματά τους (Πέρσες και Σάκες) ενώ στις πτέρυγες το στρατό των υποτακτικών τους (των οποίων κίνητρο ήταν συνήθως το «πολέμα γιατί αλλιώς...» επειδή δεν υπήρχε εθνική αιτία που να τους εμπνέει). Παρατήρησε επίσης ότι το Περσικό ιππικό είχε ήδη επιβιβαστεί πράγμα που του έδινε δυο πλεονεκτήματα: πρώτον, δεν απειλούσε τα πλευρά του στρατού των Αθηναίων και δεύτερον, δεν κάλυπτε τα πλευρά του Περσικού στρατού. Αυτές οι παρατηρήσεις τον οδήγησαν να εφαρμόσει μια τελείως νέα τακτική την οποία θα επαναλάμβανε ο Αννίβας μετά τρεις αιώνες στη μάχη των Κανών και οι Γερμανοί στο Τάννεμπεργκ μετά 24 αιώνες. Ο Μιλτιάδης εξασθένισε σκόπιμα το κέντρο του σχηματίζοντας μια λεπτή γραμμή από δυο Φυλές, τις Φυλές που διοικούνταν από τον Θεμιστοκλή και τον Αριστείδη, με βάθος μόνο τεσσάρων ανδρών (επειδή κάθε Φυλή είχε 1.000 άντρες το μέτωπο στο σημείο αυτό είχε ανάπτυγμα 500 μέτρων). Σε κάθε μια από τις πτέρυγες είχε αναπτύξει από τέσσερις Φυλές με το συνηθισμένο βάθος των 8 ανδρών σχηματίζοντας έτσι μέτωπο 500 μέτρων σε κάθε πλευρό. (Έτσι το συνολικό εύρος του μετώπου ήταν 1.500 μέτρα). Τέλος στο αριστερό του αριστερού πλευρού ανάπτυξε τους Πλαταιείς σε βάθος 8 ανδρών με αποτέλεσμα το εύρος του μετώπου να είναι 1.625 μέτρα. Ο Καλλίμαχος κατέλαβε την τιμητική θέση στη δεξιά πτέρυγα.
Ο Περσικός στρατός θα προσπαθούσε να εξοντώσει τους Αθηναίους με βέλη. Το βεληνεκές των τόξων ήταν περίπου 150-200 μέτρα. Κατά συνέπεια η κρίσιμη απόσταση πριν μπορέσουν οι βαριά εξοπλισμένοι Αθηναίοι οπλίτες να εμπλακούν με τους Πέρσες σε αγώνα εκ του συστάδην έπρεπε να καλυφθεί στον συντομότερο δυνατό χρόνο και αυτό μπορούσε να γίνει μόνο αν οι οπλίτες κάλυπταν την απόσταση τρέχοντας. Για το λόγο αυτό ο Μιλτιάδης εφάρμοσε την τεχνική της εφόδου. Μόλις η φάλαγγα θα έφτανε στο βεληνεκές των βελών των Περσών θα άρχιζαν να τρέχουν για να διασχίσουν την επικίνδυνη ζώνη όσο το δυνατόν γρηγορότερα και να πέσουν στους Πέρσες με τη μεγαλύτερη δυνατή ορμή.Η ΜαχηΈτσι το πρωί της 17ης Σεπτεμβρίου 490 πΧ με τέλειο συγχρονισμό ο Μιλτιάδης έδωσε την διαταγή και οι 11.000 Αθηναίοι και Πλαταιείς σχημάτισαν τη φάλαγγα και κινήθηκαν κατά του εχθρού ενώ οι γύρω λόφοι πρέπει να αντηχούσαν από τον ύμνο που ο μεγάλος ποιητής Αισχύλος, που πολέμησε στο Μαραθώνα, μας διέσωσε στην περίφημη τραγωδία «Πέρσες»: «Ίτε παίδες Ελλήνων, ελευθερούτε πατρίδα, ελευθερούτε δε παίδας, γυναίκας, θεών τε πατρώων έδη, θήκας τε προγόνων, νυν υπέρ πάντων ο αγών!»

Ο Ηρόδοτος μας λεει ότι «Όταν οι Πέρσες είδαν τους Αθηναίους να κατεβαίνουν χωρίς ιππικό ή τοξότες και με μικρή δύναμη, πίστεψαν ότι ήταν ένας στρατός τρελών που έτρεχε να συναντήσει την καταστροφή του.» Γρήγορα πήραν διάταξη για να αντιμετωπίσουν τους «τρελούς». Όταν έφτασαν κοντά στην επικίνδυνη ζώνη οι Αθηναίοι εκτόξευσαν την έφοδο. Η σύγκρουση εξελίχθηκε ακριβώς όπως το είχε σχεδιάσει ο Μιλτιάδης. Στο κέντρο οι Φυλές του Αριστείδη και του Θεμιστοκλή υποχώρησαν προς έδαφος που τους έδωσε τη δυνατότητα να αναδιοργανωθούν και να συνεχίσουν τη μάχη. Στις πτέρυγες οι Αθηναίοι και οι Πλαταιείς έτρεψαν σε φυγή τους αντιπάλους τους. Τότε ο Μιλτιάδης έσωσε την εντολή να αγνοήσουν τον εχθρό που υποχωρούσε και να στραφούν κατά των νώτων των Περσών του κέντρου. Έτσι και έγινα και οι Πέρσες περικυκλωμένοι από τους αντιπάλους τους δεν είχαν καμία τύχη απέναντι στα δόρατα των Ελλήνων με τις κοντές λόγχες , τα κοντά ξίφη και τις πλεχτές ασπίδες που διάθεταν. Πολέμησαν σκληρά αλλά τελικά υπέκυψαν και οι μέχρι τότε αήττητοι Πέρσες γύρισαν τις πλάτες τους και τράπηκαν σε φυγή. Οι Αθηναίοι τους ακολούθησαν μέχρι τα πλοία. Εκεί έγινα η σκληρότερη μάχη και εκεί υπέστησαν οι Αθηναίοι τις πιο βαριές απώλειες. Εκεί έπεσε ο Κυναίγειρος, ο αδελφός του Αισχύλου, ο ευγενικός και γενναίος πολέμαρχος Καλλίμαχος και πολλοί άλλοι Αθηναίοι. Πολεμώντας σκληρά οι Πέρσες κατόρθωσαν να σώσουν όλα τα πλοία τους εκτός από επτά τα οποία κυρίευσαν οι Αθηναίοι. Οι απώλειες των Ελλήνων ήταν 192 Αθηναίοι νεκροί και ένας άγνωστος αριθμός Πλαταιέων και δούλων, όπως φαίνεται από το γεγονός ότι οι Αθηναίοι έθαψαν τους νεκρούς σε τρεις τύμβους. Στον ένα έθαψαν τους Αθηναίους πολίτες, στον άλλο τους Πλαταιείς και στον τρίτο τους δούλους. Ο τύμβος των Αθηναίων σώζεται μέχρι σήμερα. Πιστεύεται ότι ο τύμβος των Πλαταιέων βρίσκεται στους πρόποδες της Πεντέλης.(Σημείωση: Ο τύμβος τωνς Πλαταιέων είναι ένα χιλιόμετρο πιο πέρα στο δρόμο για τον Αη γιώρη τον Βρανά. Στο παρελθόν το έχω επισκεφθεί .Τους Μήδους οι Αθηναίοι λένε πως τους έθαψαν, γιατί οπωσδήποτε ήταν χρέος ιερό να κρύβει κανείς κάτω από το χώμα το πτώμα ενός ανθρώπου, πιθανολογώ λογω κάποιων αρχαιλογικών ευρημάτων ότι τους έθαψαν στην περιοχή Κάτω Σούλι και Γραμματικό) Ο τύμβος των δούλων δεν έχει εντοπιστεί ακόμα. Ανάμεσά τους ήταν ένα μικρό παιδί που σκοτώθηκε από Περσικό βέλος ενώ έδινε νερό στους μαχητές στη διάρκεια της μάχης. Οι Πέρσες έχασαν 6.400 άντρες αλλά μέσα σε αυτούς πρέπει να υπήρχαν πολλοί αιχμάλωτοι, γιατί ο Ηρόδοτος λεει ότι όταν ο Μιλτιάδης κατάλαβε ότι ο Περσικός στόλος μπορούσε να πλεύσει στην Αθήνα και να επιτεθεί στην ανυπεράσπιστη πόλη, άφησε τις Φυλές του Αριστείδη και του Θεμιστοκλή που είχαν δοκιμαστεί σκληρά στο κέντρο της φάλαγγας για να φυλάνε τα λάφυρα και τους αιχμαλώτους και με τον υπόλοιπο στρατό κινήθηκε προς την πόλη. Είναι επίσης γνωστό ότι όταν η μάχη πλησίαζε στο τέλος της κάποιος που βρισκόταν στην κορφή της Πεντέλης σήκωσε ψηλά μια ασπίδα και έστειλε ένα οπτικό σήμα. Υποτίθεται ότι ήταν σήμα προς τους Πέρσες από κάποιο οπαδό του Ιππία ότι η Πόλη ήταν ανυπεράσπιστη ή, πιο πιθανό, ότι ήταν κάποιος Αθηναίος ειδικός παρατηρητής που μπορούσε να δει εύκολα από την Πεντέλη την κατεύθυνση του Περσικού στόλου προς την Αθήνα.

Οι Πέρσες αρχηγοί πραγματικά έπλευσαν προς την Αθήνα και έφτασαν στον Φαληρικό όρμο. Εκεί τους περίμενε μια ακόμα έκπληξη: στους μακρινούς λόφους είδαν τις ασπίδες των Αθηναίων να λάμπουν στον ήλιο. Έτσι συγκέντρωσαν το στόλο τους και επέστρεψαν στην Περσία. Το ίδιο βράδυ έφτασε και η βοήθεια από την Σπάρτη. Ζήτησαν την άδεια να επισκεφθούν το πεδίο της μάχης και όταν τους δόθηκε η άδεια εξέφρασαν το θαυμασμό τους για το κατόρθωμα των Αθηναίων.

Έτσι τελείωσε η πρώτη μεγάλη σύγκρουση μεταξύ Ελλάδας και Περσίας αλλά ο αγώνας δεν τελείωσε εκεί. Μετά δέκα χρόνια ένας τεράστιος Περσικός στρατός υπό τον ίδιο τον Μεγάλο Βασιλέα Ξέρξη, θα εισέβαλε στην Ελλάδα για να ηττηθεί και αυτός στη Σαλαμίνα και τις Πλαταιές.
Στρατιωτικά - πολιτικά συμπεράσματα Ήταν η μάχη του Μαραθώνα μία «αποφασιστική» μάχη; Δυο διακεκριμένη ιστορικοί ο Fuller στο έργο του «Στρατιωτική Ιστορία του Δυτικού Κόσμου» και ο Creasy στο έργο του «Δεκαπέντε Αποφασιστικές Μάχες» εκφράζουν διαφορετικές γνώμες. Σύμφωνα με τον Fuller «η μάχη του Μαραθώνα ήταν μια αξιόλογη μάχη τόσο από την άποψη της στρατηγικής των Περσών που ήταν αξιοθαύμαστη όσο και της τακτικής των Ελλήνων που δεν ήταν λιγότερο αξιοθαύμαστη...Για πρώτη φορά στην ιστορία τους οι Έλληνες νίκησαν τους Πέρσες στο δικό τους στοιχείο, δηλαδή στην ξηρά και ο Μαραθώνας προίκισε τους νικητές με την πίστη στο πεπρωμένο τους που ήταν να επιζήσουν επί τρεις αιώνες στη διάρκεια των οποίων γεννήθηκε ο δυτικός πολιτισμός. Ο Μαραθώνας σηματοδότησε τη γέννηση της Ευρώπης.»

Ο Creasy έρχεται πιο κοντά στην γνώμη των Ελλήνων ότι η μάχη του Μαραθώνα ήταν αποφασιστική για την παγκόσμια ιστορία. Σύμφωνα με τον Creasy «Η μάχη του Μαραθώνα έσπασε για πάντα το μύθο του αήττητου των Περσών που παρέλυε τη διάνοια των λαών. Δημιούργησε στους Έλληνες το πνεύμα που απέκρουσε τον Ξέρξη και μετά οδήγησε τον Ξενοφώντα, τον Αγησίλαο και τον Αλέξανδρο σε τρομερά αντίποινα με τις εκστρατείες τους στην Ασία. Εξασφάλισε για την ανθρωπότητα τον πολιτιστικό θησαυρό των Αθηνών, την ανάπτυξη των ελεύθερων θεσμών, τον φιλελεύθερο διαφωτισμό του δυτικού κόσμου και τη σταδιακή άνοδο για πολλούς αιώνες τις μεγάλες αρχές του Ευρωπαϊκού πολιτισμού.»

Εκείνο που ήταν το πιο σημαντικό από την άποψη των Ελλήνων αναγράφεται στο επίγραμμα που γράφτηκε στον τύμβο των Αθηναίων: «Ελλήνων προμαχούντες Αθηναίοι Μαραθώνι, χρυσοφόρων Μήδων εστόρεσαν δύναμιν». Οι Αθηναίοι ήταν οι πρώτοι που αντιλήφθηκαν ότι η ΕΝΟΤΗΤΑ όλων των Ελληνικών Πόλεων-Κρατών ήταν απαραίτητη για να αντιμετωπιστεί η απειλή από τους Πέρσες.

Τι συμπεράσματα μπορούμε να βγάλουμε από την μάχη του Μαραθώνα, τη μάχη κατά την οποία το θάρρος επιβλήθηκε στους αριθμούς και ο αγώνας εκ του συστάδην τη βολή με τα τόξα;

Το πιο σημαντικό συμπέρασμα είναι ότι η μάχη αυτή υπήρξε ο θρίαμβος των ηθικών δυνάμεων έναντι των αριθμών. Οι Αθηναίοι πολίτες που πολεμούσαν στο Μαραθώνα ήξεραν γιατί πολεμούσαν: για τα χωράφια, τις οικογένειες και τα σπίτια τους. Από την άλλη μεριά οι Ασιάτες και Αφρικανοί στρατιώτες, εκτός από τους Πέρσες, δεν ήξεραν γιατί πολεμούσαν και πολλοί από αυτούς απλά έπρεπε να διαλέξουν ποιοι θα τους σκότωναν: οι Αθηναίοι ή οι Πέρσες!

Σε ότι αφορά τις αρχές του πολέμου μπορεί να πούμε ότι ο Μιλτιάδης εφάρμοσε για πρώτη φορά στην ιστορία, χωρίς να έχει αποφοιτήσει από κάποια στρατιωτική ακαδημία, τις εξής:

Επιθετικότητα: Ανέλαβε την πρωτοβουλία και διέταξε την επίθεση κατά των Περσών με μικρότερη αριθμητικά δύναμη, στην κατάλληλη στιγμή.
Οικονομία Δυνάμεων και Συγκέντρωση: Ανάπτυξε τα τμήματά του με τέτοιο τρόπο ώστε να χτυπήσει το πιο αδύνατο σημείο της γραμμής των Περσών με το ισχυρότερο σημείο της δικής του διάταξης. Με άλλα λόγια εφάρμοσε μεγάλη μαχητική ισχύ στο αποφασιστικό σημείο στον κατάλληλο χρόνο. Με τον τρόπο αυτό έκανε εκείνο που λίγοι στρατηγοί έχουν κάνει: έσπασε ένα «ταμπού» αλλάζοντας μια τακτική που εφαρμοζόταν επί πολλά χρόνια διακινδυνεύοντας ένα «ανάθεμα» στην περίπτωση που θα αποτύγχανε.
Ενότητα Διοικήσεως: Ο Ηρόδοτος μας λεει ότι οι Αθηναίοι στρατηγοί πρόσφεραν τη σειρά αρχηγίας τους στο Μιλτιάδη, αλλά εκείνο επιτέθηκε την ημέρα που είχε έρθει η δική του σειρά. Έτσι εξασφάλισε ότι όλες οι Φυλές ήταν κάτω από τις διαταγές ενός υπεύθυνου διοικητή.
Αιφνιδιασμός: Πρώτα έπεισε τους Αθηναίους να πάνε στο Μαραθώνα και μετά επιτέθηκε την κρίσιμη στιγμή στους Πέρσες με νέα τακτική με τέτοιο τρόπο ώστε οι Πέρσες πίστεψαν ότι οι Αθηναίοι είχαν τρελαθεί!
Ελιγμός: Στη μάχη του Μαραθώνα ο Μιλτιάδης εφάρμοσε τον ελιγμό της διπλής υπερκέρασης. Δεν έχει σημασία ότι το μέτωπο ήταν μικρό. Έτσι διεξάγονταν οι μάχες εκείνες τις ημέρες. Εκείνο που έχει σημασία είναι ότι ο θαυμάσιος ελιγμός, που επαναλήφθηκε συχνά από άλλους μεγάλους στρατηγούς, επινοήθηκε και διευθύνθηκε με επιτυχία για πρώτη φορά από τον Μιλτιάδη που δεν είχε προηγούμενη γνώση ή παράδειγμα.
Τελικά θεωρώ σωστό να παραθέσω την γνώμη για τον Μιλτιάδη ενός διακεκριμένου ιστορικού, του Hans Delbruck ο οποίος στο κλασσικό έργο του «Ιστορία της Τέχνης του Πολέμου, Πόλεμος στην Αρχαιότητα» γράφει

«Η εικόνα του Μιλτιάδη σαν διοικητή στο πεδίο της μάχης στέκεται γιγάντια στα πρώιμα χρονικά της παγκόσμιας στρατιωτικής ιστορίας. Βρίσκουμε εδώ την πιο πλήρη και την πιο σπάνια μορφή ηγεσίας που έχει γεννήσει η πολεμική τέχνη μέχρι σήμερα, τον συνδυασμό άμυνας - επίθεσης, στις απλές καλλιτεχνικές γραμμές του πρώτου μεγάλου στρατιωτικού γεγονότος. Τι διορατικότητα στην επιλογή του πεδίου της μάχης, τι αυτοέλεγχος εν αναμονή της εχθρικής επίθεσης, τι εξουσία επί των μαζών, επί ενός στρατού από υπερήφανους, ελεύθερους πολίτες ώστε να μπορέσει να τους συγκρατήσει σταθερά στη θέση που είχε διαλέξει και μετά να τους οδηγήσει σε μια ξέφρενη επίθεση την αποφασιστική στιγμή! Όλα ήταν ρυθμισμένα για τη στιγμή αυτή -ούτε ένα λεπτό νωρίτερα, οπότε οι Αθηναίοι θα έφταναν στον εχθρό ξέπνοοι και αποδιοργανωμένοι, ούτε ένα λεπτό αργότερα, οπότε πολλά από τα βέλη του εχθρού θα είχαν βρει το στόχο τους και ο μεγάλος αριθμός των ανδρών που θα έπεφταν και θα δίσταζαν θα έσπαγε την ορμή της εφόδου, η οποία θα έπρεπε να πέσει σαν χιονοστιβάδα στις γραμμές του εχθρού αν ήθελε να νικήσει. Θα έχουμε ευκαιρία να αναλύσουμε και άλλες παρόμοιες περιπτώσεις αλλά ποτέ μια μεγαλύτερη από αυτή.»                                              

iansta.blogspot.com

ΠΗΓΗ

Τα πετρέλαια του Αιγαίου θέλει ο Ερντογάν

Στην «ευαισθησία» (!) των Tουρκικών Eνόπλων Δυνάμεων αποδίδει τις υπερπτήσεις τουρκικών πολεμικών αεροσκαφών πάνω από ελληνικά νησιά στο Αιγαίο, ο Τούρκος πρωθυπουργός, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σε συνέντευξη που παραχώρησε στον Αλέξη Παπαχελά και την εκπομπή «Νέοι Φάκελοι» του ΣΚΑΪ. Αφήνει, δε, να εννοηθεί ότι η κυβέρνησή του έχει προβεί σε «συστάσεις» προς το στρατιωτικό κατεστημένο για το θέμα αυτό, λαμβάνοντας σαφείς αποστάσεις από τις επιλογές που ακολουθούνται. Παράλληλα, προτείνει όλες οι πτήσεις πολεμικών αεροσκαφών στην περιοχή να τεθούν υπό τον έλεγχο του ΝΑΤΟ, προκειμένου, όπως λέει, να μειωθεί η ένταση, αλλά και οι εξοπλιστικές δαπάνες. Καλεί, μάλιστα, σε «αποστρατιωτικοποίηση» της κοινής γνώμης. Οσον αφορά την παρουσία τουρκικών ωκεανογραφικών πλοίων στο Αιγαίο, μιλάει για υποθαλάσσιες έρευνες από πανεπιστημιακό κέντρο, οι οποίες για τον ίδιο δεν συνιστούν πρόκληση.

Για το θέμα του casus belli, επισημαίνει ότι η οριστική διατύπωση στο κείμενο εθνικής ασφάλειας δεν έχει γίνει, αφήνοντας ανοιχτή την τελική έκβαση και τις αποφάσεις που θα ληφθούν για το τελικό κείμενο. Προσθέτει, βεβαίως, ότι τα βήματα στην κατεύθυνση της ειρήνης θα πρέπει να είναι αμοιβαία, αφήνοντας να εννοηθεί ότι δεν θα πρέπει να αναμένεται μονομερής χειρονομία από την Αγκυρα και, όπως λέει, μακριά από τις παγίδες «διαφόρων που θέλουν να πυροδοτήσουν εντάσεις».

Για την εκμετάλλευση ενεργειακών κοιτασμάτων στο Αιγαίο, ο κ. Ερντογάν αναφέρεται σε αμοιβαία επωφελή συνεργασία Ελλάδας – Τουρκίας, ενώ δεν βλέπει κανένα λόγο να μην υπάρξει σύντομα συμφωνία ανάμεσα στις δύο πλευρές, προσθέτοντας ότι διαφορετικά και οι δύο χώρες θα είναι χαμένες. Γενικότερα, αναφέρεται σε ευρείες δυνατότητες και προοπτικές συνεργασίας ανάμεσα στις δύο χώρες με επίκεντρο το Αιγαίο. Για το θέμα της λαθρομετανάστευσης, ωστόσο, και τις προσπάθειες που καταβάλλει η Τουρκία για να ανακόψει τη ροή λαθρομεταναστών, εμφανίζεται γενικόλογος και φειδωλός.

Με την απάντησή του σε ερώτημα για ενδεχόμενη συνάντησή του με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό κ. Νετανιάχου στην Αθήνα, ο κ. Ερντογάν δείχνει ότι το χάσμα στις σχέσεις Τουρκίας – Ισραήλ παραμένει μεγάλο. Οπως λέει, ενδεχόμενη παρουσία του κ. Νετανιάχου στη διάσκεψη θα είναι αιτία να μην παραστεί ο ίδιος και αναφέρεται στην υπόθεση της ένοπλης επιδρομής εναντίον του στολίσκου που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα. Τονίζει, επιπλέον, ότι το Ισραήλ είναι στο σημείο να απολέσει έναν πολύ σημαντικό φίλο στον χώρο της Μέσης Ανατολής, την Τουρκία.

Θα πρέπει να «αποστρατιωτικοποιηθεί» η κοινή γνώμη

– Μιλήσατε πρόσφατα για την ανάγκη μείωσης των εξοπλιστικών δαπανών. Αν και μπορώ να συμφωνήσω μαζί σας, πολλοί Ελληνες ανησυχούν πολύ όταν βλέπουν τουρκικά αεροσκάφη να πετούν πάνω από μικρά ελληνικά νησιά ή όταν ένα τουρκικό πολεμικό πλοίο έρχεται πολύ κοντά στην Αθήνα. Γιατί δεν συγκρατείτε τις ένοπλες δυνάμεις σας από τέτοιες προκλητικές «εκφράσεις», κάτι που θα βοηθούσε πολύ το κλίμα που οικοδομείται μεταξύ των δύο χωρών;

– Οι υπερπτήσεις των πολεμικών αεροσκαφών πάνω από τα ελληνικά νησιά πιστεύω ότι δεν είναι τόσο συχνές όπως παλαιότερα. Εχουν γίνει οι συγκεκριμένες προειδοποιήσεις και ειδικά την περίοδο πριν από το δημοψήφισμα που είχαμε στην Τουρκία, νομίζω ότι υπήρξε μια διακοπή των πτήσεων των μαχητικών αεροσκαφών. Εμείς θέλουμε στην πραγματικότητα να μη γίνονται καθόλου πτήσεις πάνω από τα νησιά. Το ΓΕΣ και οι Ενοπλες Δυνάμεις της Τουρκίας έχουν μια ευαισθησία σε αυτό το θέμα κι εγώ στενοχωριέμαι πολύ για το εξής: Η Ελλάδα κάνει πτήσεις των μαχητικών αεροσκαφών της σε μία πολύ μεγάλη έκταση. Δηλαδή, φτάνουν μέχρι τη δική μας υφαλοκρηπίδα. Εμείς δεν έχουμε τόσο μεγάλες αποστάσεις να διανύουμε. Και εδώ νομίζω ότι χρειάζεται μία αλληλοκατανόηση.

Είμαστε μέλη μιας κοινής συμμαχίας, του ΝΑΤΟ, και νομίζω ότι το κόστος είναι μεγάλο. Θα έλεγα ότι είναι ελαφρύτερο από τη δική μας πλευρά, αλλά και πάλι μας επιβαρύνει – όταν απογειώνεται ένα μαχητικό αεροσκάφος από τη μία πλευρά, οφείλει να απογειωθεί και ένα αεροπλάνο από την άλλη πλευρά.

Πιστεύω ότι τα αεροσκάφη πρέπει πια να έχουν σαν κέντρο το ΝΑΤΟ και να ελέγχονται από εκεί. Μπορούν να γίνονται τέτοιες πτήσεις των πολεμικών αεροσκαφών αλλά να ελέγχονται από το ΝΑΤΟ. Πρέπει να αλλάξουμε την ψυχολογία της κοινής μας γνώμης. Θα πρέπει να αποστρατιωτικοποιηθεί η κοινή γνώμη. Να μη βλέπει τα πράγματα από στρατιωτικής πλευράς. Και νομίζω ότι ο φίλος μου ο κ. Παπανδρέου επιθυμεί μια τέτοια εξέλιξη.

Θα μπορέσουμε να συνομιλήσουμε και πάλι, δεν ξέρω αν θα έχουμε την ευκαιρία αυτή τη φορά, ίσως να μην είναι μέσα στην ημερήσια διάταξη. Και πρέπει να σας πω ότι έχουμε κουραστεί, υπάρχει μια κόπωση απ’ όλο αυτό.

Επιπλέον, σκάφη που διενεργούν υποθαλάσσιες έρευνες, τα οποία ανήκουν σε ένα πανεπιστημιακό ερευνητικό κέντρο, πιστεύω ότι δεν είναι προκλητικές ενέργειες, είναι επιστημονικές έρευνες. Εάν υπάρχουν πολεμικά σκάφη που παρενοχλούν, είναι κάτι που δεν το γνωρίζω. Το πλοίο που έπλεε στο Αιγαίο είχε σκοπούς επιστημονικής έρευνας. Πρέπει να αλληλοενημερωνόμαστε για τις διαδρομές που ακολουθούν τα πολεμικά σκάφη.

Εχουμε επίσης θέματα με όλα τα ζητήματα της υφαλοκρηπίδας.

Μακάρι να μην υπήρχαν αυτά τα θέματα και πιστεύω ότι η αμοιβαία κατανόηση θα μας βοηθήσει να ελαφρύνουμε και το θέμα των στρατιωτικών δαπανών. Θα διανύσουμε πολύ μεγαλύτερες αποστάσεις για να προσεγγίσουμε ο ένας τον άλλον.

– Ενα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα είναι η παράνομη μετανάστευση. Μεγάλος αριθμός μεταναστών περνάει τα σύνορα της Τουρκίας και έρχεται στην Ελλάδα και αυτό έχει γίνει ένα τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα. Εχουμε την αίσθηση ότι η Τουρκία, που είναι μια καλά οργανωμένη και πειθαρχημένη χώρα, μπορεί να κλείσει τα σύνορά της, αν το θέλει. Και το ερώτημα που θέτουν πολλοί Ελληνες είναι γιατί δεν σταματάτε αυτή την εισροή…

– Η ροή λαθρομεταναστών από την Τουρκία προς την Ελλάδα δεν είναι κάτι ηθελημένο. Αυτοί οι άνθρωποι δεν φεύγουν από την Τουρκία, η Τουρκία είναι έδαφος απ’ όπου διέρχονται και, όπως γνωρίζετε, υπάρχουν λαθρέμποροι που διεξάγουν αυτό το εμπόριο. Το θέμα μας απασχολεί κι εμάς. Ανθρωποι της τουρκικής ασφάλειας έχουν ασχοληθεί επί μακρόν και συνεχίζουν να ασχολούνται με την αντιμετώπιση του προβλήματος. Και ξέρετε ότι υπάρχει το λιμάνι του Ντικιλί όπου προσπαθούμε να διαχειριστούμε το θέμα της επανεισδοχής…

– Υπάρχει η πιθανότητα ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, ο κ. Νετανιάχου να βρίσκεται στην Αθήνα για τη διάσκεψη για την κλιματική αλλαγή. Πώς σχολιάζετε τις πληροφορίες για ενδεχόμενη συνάντησή σας;

– Εγώ είμαι άνθρωπος που μιλάει ανοιχτά και δεν έχω μυστική ατζέντα. Ποτέ δεν είχα. Θα έρθω στην Αθήνα, προσκεκλημένος στη σύνοδο για τις κλιματικές αλλαγές. Και εκεί, βεβαίως, θα μας φιλοξενήσει ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, ο κ. Παπανδρέου, και ο πρωθυπουργός της Μάλτας. Αν συμμετάσχει και ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, τότε εγώ δεν θα παρίσταμαι. Δεν μπορώ να δεχτώ κάτι τέτοιο. Γιατί πριν από λίγο καιρό, στα διεθνή ύδατα, τα πλοία μας δέχτηκαν επιθέσεις από ξηράς και από αέρος, σκάφη που μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια, υπήρξε ένοπλη επίθεση και είχαμε θύματα, 9 νεκρούς. Ενας πρωθυπουργός που είναι περήφανος για μια τέτοια ένοπλη παρέμβαση, είναι ένας πρωθυπουργός με τον οποίο εγώ δεν δέχομαι να συνομιλήσω.

Οπως ξέρετε, η έκθεση του συμβουλίου των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχει καταδικάσει αυτή την αντίδραση του Ισραήλ. Εξάλλου, τα Ηνωμένα Εθνη, το Πακιστάν και άλλες χώρες έχουν θέσει ερωτήματα γι’ αυτό το θέμα, την ισραηλινή αντίδραση στην ανθρωπιστική βοήθεια προς τη Λωρίδα της Γάζας. Σχετικά με αυτό το θέμα, νομίζω ότι το Ισραήλ είναι σχεδόν σε σημείο του να απολέσει έναν πολύ σημαντικό φίλο στον χώρο της Μέσης Ανατολής που είναι η Τουρκία. Γι’ αυτό εγώ δεν μπορώ να συνομιλήσω με τον πρωθυπουργό του Ισραήλ και με τους συνεργάτες του. Νομίζω ότι πρέπει να πληρώσουν τη θρασύτητα η οποία χαρακτηρίζει την πολιτική αυτής της κυβέρνησης. Καλώ όλους τους ηγέτες να μη μείνουν άφωνοι ενώπιον αυτής της συμπεριφοράς. Εχω συζητήσει το θέμα με τον κ. Παπανδρέου και τον έχω ευχαριστήσει για τη δική του αντίδραση. Βεβαίως, οι διμερείς σχέσεις της Ελλάδας με το Ισραήλ είναι θέματα που δεν με αφορούν και δεν έχω λόγο να μιλήσω γι’ αυτό το θέμα.

Αμοιβαία βήματα ειρήνης και όχι casus belli

– Η κυβέρνησή σας επανεξετάζει το δόγμα της εθνικής ασφάλειας. Υπήρχαν μερικές πληροφορίες σχετικά με το casus belli και το ενδεχόμενο άρσης του. Είναι κάτι το οποίο θα μπορούσατε να προωθήσετε στο Κοινοβούλιό σας. Θα περιμένατε κάτι σε αντάλλαγμα από την Ελλάδα;

– Το ανακοινωθέν που ετοιμάζεται θα δούμε πώς θα διατυπωθεί. Δηλαδή, οι χώρες δεν πρέπει να κάνουν πράξη αυτά που συνιστούν casus belli. Πιστεύω ότι καμία χώρα δεν το θέλει αυτό. Αυτή τη στιγμή διανύουμε μια διαφορετική περίοδο. Είναι μια περίοδος, κατά την οποία γίνονται βήματα προς την κατεύθυνση της ειρήνης. Αμοιβαία, βέβαια. Και όταν το κάνουμε αυτό, θα πρέπει και η Ελλάδα και εμείς να κάνουμε αυτό που είναι ευθύνη μας.

Και νομίζω ότι αν όλες οι προσπάθειες είναι προσπάθειες που ερμηνεύονται στην κατεύθυνση της ειρήνης, δεν θα υπάρχει θέμα αιτίας πολέμου. Και γι’ αυτό θα πρέπει εμείς να εξαλείψουμε διάφορες συντηρητικές απόψεις, απόψεις που έχουν μείνει προσκολλημένες στο παρελθόν και νομίζω ότι μαζί και με τον κ. Παπανδρέου –και αυτό κάνει ο ίδιος από την πλευρά του– προσπαθούμε να αλλάξουμε την πορεία των πραγμάτων.

Θα έλεγα ότι δεν πρέπει να πέφτουμε σε παγίδες των διαφόρων που θέλουν να πυροδοτήσουν εντάσεις και δεν θα πρέπει και ο Τύπος να ακολουθεί τέτοια σχέδια.

– Πιστεύετε ότι οι δύο χώρες θα μπορέσουν να πετύχουν μια συμφωνία για το Αιγαίο έως το τέλος του χρόνου; Εκτιμάτε ότι υπάρχει η δυνατότητα να εργαστούν ώστε να εκμεταλλευθούν, για παράδειγμα, κοιτάσματα υδρογονανθράκων, φυσικού αερίου κ.ά.;

– Σ’ αυτό το θέμα δεν βλέπω κανένα λόγο να μην μπορέσουμε να φτάσουμε σε μια συμφωνία. Και εξάλλου υπάρχουν συνομιλίες για την επίλυση αυτών των θεμάτων. Και πρέπει να είμαστε έτοιμοι για να συνεργαστούμε σ’ αυτόν τον τομέα. Βέβαια, θα πρέπει να καθοδηγούμαστε από το κοινό συμφέρον. Νομίζω ότι πρέπει να κάνουμε αυτά τα βήματα. Διαφορετικά, θα είμαστε χαμένοι και η Ελλάδα και η Τουρκία. Αν υπάρξει η συνεργασία και η σύμπραξη, θα μπορέσουν να επωφεληθούν τόσο η Ελλάδα όσο και η Τουρκία. Εξάλλου, εμείς αυτή τη στιγμή εξάγουμε φυσικό αέριο στην Ελλάδα για να καλύψει τις δικές της ανάγκες. Και πιστεύω ότι αυτός ο αγωγός είναι ένας αγωγός φιλίας. Στη συνέχεια, θα προεκταθεί προς την Ιταλία, την Αλβανία και νομίζω ότι δεν έχουμε καμία προκατάληψη επ’ αυτού του θέματος.

Πιστεύουμε ότι το Αιγαίο πρέπει να είναι ένα πέλαγος φιλίας και ειρήνης και να παρέχει οφέλη και στις δύο πλευρές. Θα πρέπει να συμφωνήσουμε και να κάνουμε από κοινού επενδύσεις και νομίζω ότι θα έχουμε οφέλη σε εθνικό επίπεδο, η κάθε μια χώρα από την πλευρά της, αλλά και σε διεθνές επίπεδο. Νομίζω ότι έχουμε καταφέρει να συνεργαστούμε σε διάφορους τομείς: Για παράδειγμα, στην αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών, σε θέματα δασικών πυρκαγιών, σεισμών κ.λπ. Εχουν υπογραφεί συνθήκες για κοινή αντιμετώπιση των θεμάτων. Γιατί να μη συνεχίσουμε και σε αυτόν τον τομέα.

ΠΗΓΗ

Πανικός στη Τουρκία από ήττα σε ηλεκτρονικό παίγνιο στρατηγικής

«H Τουρκία υπό κατάληψη της Ελλάδος» είναι ο τίτλος της ηλεκτρονικής έκδοσης της Milliyet, που αναφέρεται στο διαδικτυακό παιχνίδι διπλωματίας eRepublik. Το συγκεκριμένο παιχνίδι που κυκλοφορεί από το 2008, παίζεται από παίχτες απ’όλο τον κόσμο και σύμφωνα με εκτιμήσεις ο αριθμός των χρηστών ξεπερνάει τους 430.000. Η τουρκική εφημερίδα στην ιστοσελίδα της αναφέρει ότι στο συγκεκριμένο παιχνίδι οι Έλληνες παίχτες είχαν μεγάλες επιτυχίες και κατάφεραν μαζί με τους συμμάχους τους από τις ΗΠΑ, τον Καναδά, το Ισραήλ την Κίνα και την Ισπανία να θέσουν υπό έλεγχο την συμμαχία της Τουρκίας. 
Στο δημοσίευμα αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι σε λίγες ημέρες μπορεί να «πέσει» και το μέτωπο της Κύπρου και να βρίσκεται στα χέρια της συμμαχίας που βρίσκονται και οι Έλληνες. “Yπάρχει μεγάλη μάχη ανάμεσα στους Έλληνες και τους Τούρκους παίχτες. Όμως επειδή οι Έλληνες χρήστες είναι περισσότεροι, οι Τούρκοι ενδέχεται να χάσουν και την Κύπρο» γράφει η Milliyet.

Με τη δημοσίευση της είδησης έχουν κινητοποιηθεί εκατοντάδες Τούρκοι χρήστες του internet για να εγγραφούν στο παιχνίδι και να «σώσουν» τη χώρα τους.

Όσοι ενδιαφέρονται για το συγκεκριμένο παιχνίδι στρατηγικής μπορούν να κάνουν την εγγραφή τους στο www.erepublik.com.

ΠΗΓΗ

ΤΟ ΕΥΡΩΚΟ ΕΞΟΡΜΑ ΜΕ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ «ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ» ΜΑΣΚΑ

Εν ‘όψει των βουλευτικών εκλογών το ΕΥΡΩΚΟ αλλάζει προσωπείο. Ξαναβάζει τη μάσκα του πατριωτισμού και αρχίζει τον προεκλογικό αγώνα του προς άγρα ψήφων . Στόχος του είναι να εγκλωβίσει διάφορους πατριώτες στις τάξεις του και να φράξει το δρόμο στον ανερχόμενο δημοκρατικό εθνικισμό .Αυτός είναι ο κύριος ρόλος αυτού του αποκόμματος της δεξιάς που απλώνει τα πλοκάμια του στα βόρβορα νερά του κεντρώου χώρου.
Υπενθυμίζουμε ότι το ΕΥΡΩΚΟ είναι ένα κόμμα που κινείται χωρίς ιδεολογικά έρματα , ταγμένο στην υπηρεσία του ενδοτικού κατεστημένου , παίζοντας το πιο βρόμικο ρόλο, δηλαδή την εξαπάτηση των πατριωτικών δυνάμεων που φεύγουν από τον ΔΗΣΥ χωρίς επιστροφή , ένεκεν των μειοδοτικών θέσεων του στο εθνικό θέμα αλλά και των πλουτοκρατικών αντιλήψεων του. Σε αυτό το φαινόμενο απώλειας ψηφοφόρων του συστήματος , το ΕΥΡΩΚΟ λειτουργεί ως ένα ανάχωμα , ως ένα φράγμα του ενδοτισμού.
Το ΕΥΡΩΚΟ είναι το κόμμα που στήριξε το κατεστημένο στις κεντρικές επιλογές του και κυρίως στη κατεύθυνση της αποστρατικοποίησης αφενός και παραμονής των αγγλικών βάσεων αφετέρου. Μια κατεύθυνση που εξυπηρετεί πλήρως τα αγγλοσιωνιστικά συμφέροντα την οποία επικύρωσε σε πρόσφατη συνέντευξη του και ο βουλευτής και αντιπρόεδρος του ,κ . Νίκος Κουτσού.
Το πολιτικό μαγειρείο του ΕΥΡΩΚΟ ας ξεκαθαρίσει τι εννοεί με τον όρο ευρωπαϊκή λύση και πως συνδυάζει αυτό τον όρο με την «τουρκοκυπριακή διοίκηση στο βορρά». Να μας πουν επίσης πως εναρμονίζεται με την ευρωπαϊκή λύση η θέση της αποστρατικοποίησης και της παραμονής των άγγλων κατακτητών στις βάσεις που άρπαξαν με το κατοχικό σύνταγμα της Ζυρίχης.
Επιτέλους ας καταλάβουν οι διάφοροι υπηρέτες των αγγλοσιωνιστικών συμφερόντων πως η απαλλαγή της Κύπρου από τη διπλή κατοχή , των τούρκων και των άγγλων είναι αλληλένδετη με το δικαίωμα του κυπριακού λαού να θεσμίσει το ΠΡΩΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ δυνάμει του οποίου, η μια και μόνη κυριαρχία της υπάρχουσας κυπριακής δημοκρατίας θα επικρατήσει. Ούτε μια χούφτα γης δεν παραχωρούμε σε ξένη κυριαρχία ή διοίκηση. Μια κυριαρχία , μια διοίκηση , μια ελεύθερη ελληνική Κύπρος εντός της οποίας κάθε μειονότητα οφείλει σεβασμό στον εθνικό χαρακτήρα του κράτους , ώστε ως αντίδωρο να χαίρει των μειονοτικών δικαιωμάτων της. Κάθε προσπάθεια απόσχισης ισοδυναμεί με απώλεια του δικαιώματος του πολίτη. Ως εκ τούτου η μουσουλμανική «τουρκοκυπριακή» μειονότητα καλείται να επιλέξει το δρόμο της. Ή θα ακολουθήσει τη νομιμότητα της κυπριακής δημοκρατίας ή θα συνταχθεί πλήρως με τις δυνάμεις εισβολής και κατοχής και θα χάσει όλα της τα δικαιώματα.
ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ (ΕΔΗΚ)
ΤΟΜΕΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ