«Μας κυβερνούν παιδάκια, δεν υπάρχουν ηγέτες»

Financial Times και Le Monde πολύ επικριτικές για την ευρωπαϊκή πολιτική ηγεσία. Σκληρή κριτική ασκούν στους ηγέτες της Ευρώπης και των ΗΠΑ με χθεσινά άρθρα τους η γαλλική εφημερίδα «Le Monde» και η βρετανική «Financial Times», κατηγορώντας τους για εφησυχασμό αλλά και ανευθυνότητα και ολιγοψυχία μπροστά στην ανάγκη να λάβουν γενναίες αποφάσεις για να αντιμετωπιστεί η κρίση και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Σε άρθρο της με τίτλο «Αυτά τα παιδάκια που μας κυβερνούν», η «Le Monde» αναφέρει μεταξύ άλλων ότι «η κατάσταση απαιτεί ενηλίκους και ενήλικοι δεν υπάρχουν, ούτε στην Ουάσιγκτον, ούτε στις Βρυξέλλες». Αλλά και οι «Financial Times» καταλογίζουν εφησυχασμό στους ευρωπαίους ηγέτες «που θεωρούν ότι η κρίση μπορεί να περιμένει για μετά τις διακοπές» και, επικρίνοντας κυρίως το Βερολίνο, καταλήγουν λέγοντας ότι «η Ιστορία δεν έχει συγχωρήσει όσους απλώς ήταν θεατές όταν η Ρώμη καιγόταν».


«Στις Βρυξέλλες, οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης δεν κατάφεραν, τη Δευτέρα 11 Ιουλίου, να καταλήξουν σε συμφωνία. Εξακολουθούν να διαφωνούν όσον αφορά τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν προκειμένου να αντιμετωπιστεί η μεγάλη κρίση με την οποία το ενιαίο νόμισμα βαρύνει το ευρωπαϊκό χρέος. Στην Ουάσιγκτον, τη Δευτέρα, ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα αναγκάστηκε, για μια ακόμα φορά, να προειδοποιήσει τους Ρεπουμπλικανούς αντιπάλους του: αν δεν επιτευχθεί συμφωνία για τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό έως τις αρχές του Αυγούστου, υπάρχει ο κίνδυνος το αμερικανικό Δημόσιο να κηρύξει στάση πληρωμών. Και στις δύο περιπτώσεις το μέγεθος των δημοσιονομικών ελλειμμάτων υποσκάπτει την εμπιστοσύνη και εμποδίζει την ανάκαμψη. Τα δημόσια οικονομικά τόσο των ΗΠΑ όσο και της Ευρώπης βρίσκονται σε άθλια κατάσταση.

Η θύελλα έχει εγκατασταθεί στις αγορές. Η Γουόλ Στριτ φοβάται τη μετάδοση της κρίσης από τη μια πλευρά του Ατλαντικού στην άλλη. Οι δυσκολίες της ευρωζώνης προκαλούν πανικό σε όλα τα χρηματιστήρια. Τίποτε πιο δυσάρεστο τη στιγμή που η οικονομική δραστηριότητα παλεύει να ανακάμψει και η ανεργία να μειωθεί. Το καταλάβαμε: η κατάσταση απαιτεί ενηλίκους και ενήλικοι δεν υπάρχουν, ούτε στην Ουάσιγκτον ούτε στις Βρυξέλλες! Στις ΗΠΑ, πρέπει να επιτευχθεί έως τις 2 Αυγούστου συμφωνία για την αύξηση του ορίου του ομοσπονδιακού δανεισμού. Το όριο του χρέους είναι σήμερα τα 12,294 τρισεκατομμύρια δολάρια (το 65% του ΑΕΠ), ενώ το πραγματικό χρέος της χώρας έχει φτάσει τα 14,294 τρισεκατομμύρια. Αν δεν αυξηθεί το νόμιμο όριο του δανεισμού, κάτι που προϋποθέτει ψηφοφορία στο Κογκρέσο, το ομοσπονδιακό κράτος δεν θα μπορεί πλέον να ανταποκριθεί σε κάποιες από τις υποχρεώσεις του. Ομως τα εμπόδια που βάζει η ρεπουμπλικανική πλειοψηφία στη Βουλή δεν επιτρέπουν μια συμφωνία. Η ψηφοφορία για το χρέος συνδέεται με έναν συμβιβασμό όσον αφορά το δημοσιονομικό έλλειμμα. Από ιδεολογική τυφλότητα, οι Ρεπουμπλικανοί αρνούνται και την παραμικρή αύξηση των φόρων ώστε να μειωθεί αυτό το τελευταίο. Μια ανεύθυνη στάση, που συμβάλλει τα μέγιστα στο δηλητηριώδες οικονομικό κλίμα που δημιουργείται.

Μιλώντας εντούτοις για ανευθυνότητα και μικροψυχία, κανείς δεν παραβγαίνει τους ηγέτες της ευρωζώνης. Μήνες τώρα καβγαδίζουν για την υιοθέτηση ενός δεύτερου πακέτου βοήθειας στην Ελλάδα (αφού το πρώτο δεν ήταν αρκετό). Οι δισταγμοί τους και η δημοσιοποίηση των διαφωνιών τους υπονομεύουν την εμπιστοσύνη των αγορών - και στο τέλος τέλος, αυτές οι αγορές είναι που παρακαλούνται να αγοράσουν τα κρατικά ομόλογα που εκδίδουν τα κράτη της ευρωζώνης για να χρηματοδοτήσουν τα ελλείμματά τους… Η νομισματική ένωση βρίσκεται σε μια κατάσταση αξιοθρήνητη, που δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα της οικονομικής της ισχύος. Πέραν της Ελλάδας, χώρες όπως η Πορτογαλία και η Ιρλανδία βλέπουν τις συνθήκες δανεισμού τους να επιδεινώνονται σημαντικά. Και, μέσω της μετάδοσης, η Ιταλία και η Ισπανία βλέπουν με τη σειρά τους τα επιτόκια να ανεβαίνουν στην αγορά του χρέους τους. Ελλείψει πολιτικής ηγεσίας, λογομαχούμε για τους όρους της συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα στο νέο σχέδιο βοήθειας της Ελλάδας. Μα, κύριοι υπουργοί, είναι σαν να ασχολείστε με ένα συνάχι, ενώ ελλοχεύει ο καρκίνος!»

 

ΙΣΧΥΣ

Max Keiser : “Υπάρχει πιθανότητα, η Τουρκία να ελέγξει το ελληνικό χρέος ..Όλη η σημερινή κυβέρνηση θα έπρεπε να είναι στη φυλακή ..”

 
Δείτε στο βίντεο στο τέλος του άρθρου, την ομιλία του Max Keiser στο Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών.

Ο Max Keiser τόνισε:

Θέλω να δω τους τραπεζίτες στην φυλακή.

Η Ελλάδα αυτή την στιγμή είναι υπό οικονομική κατοχή…

Δεν βλέπεις όπλα, τάνκς, στρατιώτες, αυτά που βλέπεις είναι όπλα οικονομικής καταστροφής…τα παράγωγα (CDS).

Μια λέξη που φοβίζει τους τραπεζίτες είναι η λέξη RISK…

Φοβούνται το ρίσκο, αλλά θέλουν εμείς να πάρουμε το ρίσκο..

Κρατάνε αυτοί τα κέρδη, κρατάμε εσείς το ρίσκο..

Κάντε έναν οίκο αξιολόγησης στην Ελλάδα.

Το πιστεύετε ότι υπάρχει η πιθανότητα, αυτός που τελικά θα ελέγχει το ελληνικό χρέος θα είναι η Τουρκία ;;

Πρέπει κάποιοι να μπουν φυλακή .. Δυο άτομα πρέπει να μουν φυλακή..

Όλη η σημερινή κυβέρνηση θα έπρεπε να είναι στη φυλακή και έξω από δω…

Read more: http://tolimeri.blogspot.com/2011/07/max-keiser.html#ixzz1RbRN0lR0



ΤΟ ΛΙΜΕΡΙ

Eurogroup chairman speaks of limited Greek sovereignty

Jean Claude Juncker. via Wikipedia

In an interview to Germany's Focus magazine, that was published after July 2 meeting of the finance ministers of the euro zone who formally approved a further 12 billion euro bailout to Greece, Eurogroup chairman Jean-Claude Juncker said that "Greek sovereignty will be massively limited".

Juncker was referring to the massive wave of privatizations that will take place in Greece and was suggesting that the country will need to work upon a model similar to the one that was applied in Eastern Germany after the fall of communism and the unification of Germany in the 1990's. Towards that end Juncker made reference to the "Truehand Agency" that sold off 14.000 firms in East Germany within four years, from 1990 to 1994.

There are a number of issues that rise from the statements of the Eurogroup's Chairman that first have to do with the words that he uses to describe the privatization process that will take place, second with the example of East Germany that he brings up and third with the rhetoric of the EU that the issue is a "Greek" problem and not a systemic single currency problem.

Starting from the words that Juncker used, we see that he raises the most important of issues a nation-state has: that of sovereignty. There is no nation on the planet, no people on this earth who would voluntarily live under limited sovereignty. All humans want to be free, to have power over their territory, to create their own laws, to build their own institutions. I really wonder if the Eurogroup President lives on another planet, because judging from what he said it seems as if he ignores the struggles of peoples in all corners of the globe for freedom. The people who are struggling on the streets in every part of the world are asking for sovereignty Mr. Juncker. They are asking for more power over their land and their institutions. If you come to Greece with the intention to limit the sovereignty of the country all you will achieve is a bloody conflict with unpredictable ramifications. The Greek people will never accept that and they will be right to do so.

The second issue that arises from Juncker's sayings is the case of East Germany. He speaks of East Germany as if that part of Europe is a prosperous one. One in which the massive privatizations lead to prosperity. One that can be seen as a paradigm of successful policy. Mr. Juncker seems to omit the harsh reality of the region, which shows that East Germany never managed to catch up with the Western part and unemployment (especially among the youth) and underdevelopment are persistent problems. East Germany is an example of the exact opposite of what the EU intends to do to Greece. The failing practices that took place in east Germany, those vaunted neo-liberal beliefs, should be a lesson for those bureaucrats who seem to forget what real world facts and history tell us.

Thirdly Juncker makes mention to the Greek crisis and how all the measures of the EU will help at solving the problem. This is a complete lie. Firstly because the crisis is not a "Greek" crisis but a systemic crisis of the single European currency at first and the EU architecture at second. Furthermore it is a lie because the money that is given to Greece is not directed towards improving the situation in the real economy, towards shifting the trade balance, improving and simplifying the bureaucracy, boosting local production. The money from the bailout is used to finance the creditors of Greece, who are in their majority German and French financial institutions. The "safety" packages of the troika (EU, ECB, IMF) are not intended to prevent a Greek bankruptcy as this is impossible with the current conditions. All that they are achieving through these bailouts is to buy precious time that will allow them to minimize the costs of the inevitable Greek default.

There needs to come a point were European leaders sit on a table and agree for once to tell the truth to European citizens. To explain to them that the euro is a problematic currency, with serious structural flaws that generate inequalities and asymmetric shocks. To tell all 500 million people who reside within the EU that their tax money which takes the form of bailouts towards Greece, Ireland and Portugal is not intended towards addressing the root of the problem but is a means of indirectly covering the lack of liquidity that the problematic European Banking System faces. To tell the tax payers that their money ends up in private banks and not in aiding peripheral economies, who experience the asymmetric shocks of the system. This is what I, as a European citizen, expect from my European Union. Not empty words, not hypocritical rhetoric, not threats against any nation's sovereignty.
πηγή

ΒΕΛΓΙΟ: Η ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΣΤΑΔΙΑΚΑ ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΑΡΤΗ

Συζήτηση πολλή γίνεται για το αν το Βέλγιο θα διαλυθεί ή θα επιβιώσει. Το γεγονός άλλωστε ότι εδώ είναι σχεδόν δεκατρείς (!) μήνες μετά τις βουλευτικές εκλογές της 13ης Ιουνίου 2010 δεν έχει καν σχηματιστεί κυβέρνηση, χρονικό διάστημα που αποτελεί μακράν παγκόσμιο αρνητικό ρεκόρ, δίνει τροφή σε προβληματισμούς αυτού του τύπου.

του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Αλλεπάλληλες άλλωστε δηλώσεις πρωταγωνιστών της βελγικής πολιτικής σκηνής υποδαυλίζουν διαρκώς τις συζητήσεις αποσύνθεσης και διαμελισμού σε δύο χωριστά κράτη, την ολλανδόφωνη Φλάνδρα στον βορρά και τη γαλλόφωνη Βαλονία στον νότο.

"Νομίζω ότι το Βέλγιο θα σβήσει σιγά σιγά. Αργά, σαν κερί, χωρίς κανένας πρακτικά να το αντιληφθεί" δήλωνε π.χ. στην αμερικανική εφημερίδα "Νιου Γιόρκερ" ο Φλαμανδός εθνικιστής ηγέτης Μπαρτ Ντε Βέφερ. "Οι μεγάλοι πολιτικοί άνδρες δεν πιστεύουν πλέον στο Βέλγιο" πρόσθετε ο Ντε Βέφερ σε μια μεγάλη συνέντευξή του στη γαλλόφωνη βελγική εφημερίδα "Λα Λιμπρ Μπελζίκ" που δημοσιεύθηκε σε τρία μέρη την επέτειο του ενός χρόνου από τις περυσινές εκλογές.

"Είναι χρήσιμο να προετοιμαστούμε για το τέλος της χώρας" είχε δηλώσει και η γαλλόφωνη σοσιαλίστρια αντιπρόεδρος της βελγικής κυβέρνησης, Λορέτ Ονκελίνξ. "Είναι έντονα αισθητή στους γαλλόφωνους μια αύξηση ενός αισθήματος κόπωσης. Ισως είχαν άδικο που απέρριψαν όλες τις φλαμανδικές απαιτήσεις, αλλά από την άλλη μεριά δεν μπορεί κανείς να απαιτήσει από αυτούς να πέσουν στα γόνατα" σημείωνε η Λ. Ονκελίνξ σε συνέντευξή της στη γαλλική εφημερίδα "Λε Μοντ".

Ολα αυτά έχουν σίγουρα ενδιαφέρον. Στην υπόθεση της βελγικής ακυβερνησίας υπάρχει όμως ένα θέμα πολύ σοβαρότερο με τεράστια, καθολική σημασία: τι είδους δημοκρατία είναι αυτή όπου πάνω από έναν χρόνο τώρα κυβερνά η υπηρεσιακή κυβέρνηση που υπήρχε πριν από τις εκλογές του Ιουνίου του 2010 κατά κραυγαλέα παραβίαση κάθε έννοιας συνταγματικής νομιμότητας; Πώς είναι δυνατόν μια υπηρεσιακή κυβέρνηση να αποφασίζει την κατάρτιση προϋπολογισμού ή τη συμμετοχή του Βελγίου σε πόλεμο εναντίον μιας άλλης χώρας, της Λιβύης στη συγκεκριμένη περίπτωση;

Αντιλαμβανόμαστε και κατανοούμε το γεγονός ότι οι περυσινές βουλευτικές εκλογές έδωσαν έναν τέτοιο συσχετισμό δυνάμεων που δεν μπορεί να καταλήξει στον σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού. Σεβαστό.

Σε τέτοιες περιπτώσεις όμως, αφού εξαντληθούν οι διερευνητικές εντολές σε όλους τους πολιτικούς αρχηγούς και αποδειχθούν άκαρπες, ο ανώτατος άρχων προκηρύσσει νέες εκλογές υποχρεωτικά. Πάλι και πάλι - έως ότου είτε οι εκλογείς είτε οι πολιτικοί αλλάξουν στάση και επιτευχθεί η συγκρότηση κυβέρνησης. Αυτό γίνεται σε όλες τις δημοκρατίες.

Στο Βέλγιο, αντιθέτως, γίνεται ένα εξαιρετικά επικίνδυνο πείραμα για το μέλλον της δημοκρατίας στην Ευρώπη: αν μπορεί να λειτουργήσει μια χώρα χωρίς... εκλεγμένη κυβέρνηση και αν είναι εφικτό να περιφρονείται ωμά η λαϊκή ετυμηγορία στις εκλογές!

Η κυβέρνηση του Ιβ Λετέρμ κατέρρευσε πριν από σχεδόν ενάμιση χρόνο και γι' αυτό προκηρύχθηκαν εκλογές. Ο συσχετισμός δυνάμεων που αναδείχθηκε από τις κάλπες ήταν ριζικά διαφορετικός από εκείνον που είχε οδηγήσει στον σχηματισμό του συνασπισμού που στηρίζει την κυβέρνηση Λετέρμ. Κι όμως η κυβέρνηση Λετέρμ συνεχίζει να κυβερνά έναν και πλέον χρόνο αφότου κατέστη έκπτωτη! Και τα εκλογικά αποτελέσματα οι Βέλγοι πολιτικοί τα έχουν γράψει στα παλιά τους τα παπούτσια!

Είναι εξόφθαλμο ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ωμή αντιδημοκρατική εκτροπή κεφαλαιώδους σημασίας στη χώρα που βρίσκονται η έδρα τόσο της ΕΕ όσο και του ΝΑΤΟ, για την οποία όμως αποφεύγουν να μιλούν οι πάντες!

Οι "Τάιμς της Νέας Υόρκης" είναι μία από τις ελάχιστες εφημερίδες που θέτουν την ουσία του ζητήματος: "Εχοντας σπάσει το ρεκόρ ακυβερνησίας για περισσότερο από έναν χρόνο, το Βέλγιο βρίσκεται αντιμέτωπο με ένα ερώτημα αντάξιο ενός έθνους που γέννησε τον σουρεαλιστή καλλιτέχνη Ρενέ Μαγκρίτ: χρειάζεται πραγματικά κυβέρνηση;" έγραφε χαρακτηριστικά.

Η κυβέρνηση του Ιβ Λετέρμ είναι πλέον παντελώς ανεύθυνη για τη δράση της. Είναι έκπτωτη στη συνείδηση των Βέλγων. Εχει κριθεί και έχει απορριφθεί - και παρ' όλα αυτά κυβερνά! Εννοείται ότι είναι ασύδοτη πλέον, αφού καμιά Βουλή δεν μπορεί να την ανατρέψει δεδομένου ότι ως υπηρεσιακή δεν υπόκειται σε κανέναν κοινοβουλευτικό έλεγχο!

Η προσπάθεια εθισμού όχι μόνο της βελγικής αλλά πρωτίστως της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης στο ότι "δεν τρέχει και τίποτα" αν μια χώρα - μέλος της ΕΕ κυβερνάται επί έναν χρόνο και πλέον από μια μη εκλεγμένη και ανεξέλεγκτη κυβέρνηση, δεν προοιωνίζεται τίποτα καλό για το μέλλον της δημοκρατίας στην Ευρώπη.

ΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ
Απαράδεκτη η στάση του Βέλγου βασιλιά

ΕΞΟΡΓΙΣΤΙΚΗ είναι η στάση του βασιλιά του Βελγίου Αλβέρτου του Β' στην πολιτική κρίση που μαστίζει τη χώρα του. Ο Βέλγος μονάρχης είναι ο κατεξοχήν υπεύθυνος της παραβίασης του Συντάγματος, καθώς αυτός έπρεπε να είχε προκηρύξει νέες εκλογές μετά την αποτυχία των προσπαθειών σχηματισμού κυβέρνησης. Η στάση του Αλβέρτου καθίσταται ακόμη πιο προκλητική και απαράδεκτη εξαιτίας του ανομολόγητου λόγου που δεν θέλει να κάνει εκλογές: επειδή θα ανεβεί ακόμη περισσότερο το εκλογικό ποσοστό των δεξιών Φλαμανδών εθνικιστών του Μπαρτ Ντε Βέφερ, ο οποίος είναι κατά της μοναρχίας, και αν πετύχει τον στόχο του να διαμελίσει το Βέλγιο, θα αφήσει τον βασιλιά χωρίς βασίλειο!

ΕΘΝΟΣ

Η Διαφορά μεταξύ Εθνικισμού και Ακροδεξιάς.

Μιλώντας για Εθνικισμό,εννοούμε κάτι αγνό,κάτι αυθόρμητο.Είναι η ανάγκη ενός ανθρώπου να υπερασπίσει το έθνος του από τους τυχόν κινδύνους που μπορεί να διατρέχει.

Η Ακροδεξιά είναι το άκρως αντίθετο.Είναι ότι πιο βρώμικο.Είναι ο εχθρος του αγνού εθνικισμού, είναι ο καρκίνος του εθνικιστικού κινήματος.Η Ακροδεξιά ζει σαν παράσιτο μέσα στο εθνικιστικό κίνημα και ''παγιδεύει στα δίχτυα'' της ανυποψιάστους πατριώτες και εθνικιστές.Ο ρόλος της ακροδεξιάς είναι να κάνει το εθνικιστικό κίνημα άκρως ελεγχόμενο από το σύστημα,ώστε να το αποδυναμωσει με αποτέλεσμα να μην αποτελεί κίνδυνο πια για το σύστημα.Η Ακδροδεξιά βασίζεται στο φαίνεσθαι και τα μεγάλα επιβλητικά/παχυλά λόγια ώστε να τραβά ψηφοφόρους.Είναι απόλυτα συμβιβασμένη με την Κομματοκρατία/Δημοκρατία και δημιουργεί πιστά άβουλα κομματόσκυλα τα οποία δαγκώνουν! Οι ακροδεξιοί ''ηγέτες'' και ''αρχηγοί'' μπορεί να χρησιμοποιήσουν πλούσιο ''λεξιλόγιο''.Μπορεί να παρουσιασθούν ως Δημοκράτες ή ως Πατριώτες ή πολύ Θρήσκοι ή ακόμα κι ως Εθνικιστές (εξαρτάται από το τι βολεύει την χρονική περίοδο).Η Ακροδεξιά πάντα θέλει να δείχνει ''κατά του συστήματος'',αλλά πάντα παίζει σύμφωνα με τους κανόνες του συστήματος,και πάντα υπερασπίζεται το σύστημα όταν υπάρχει κάποια κοινωνική κρίση (λαική οργή/αντίδραση του λαού).

Ο στόχος της Ακροδεξιάς είναι καθαρά ένας ρόλος υπεράσπισης του υπάρχοντος καπιταλιστικού / σιωνιστικού / προδοτικού συστήματος,αλλά και ρόλος διάσπασης και καλλιέργησης διχόνοιας μεταξύ των ατόμων που απαρτίζουν το εθνικιστικό κίνημα.Χρησιμοποιεί κάθε μέσο(βρώμικο πάντα) για να αυξήσει την απήχηση της στον κόσμο και τα ποσοστά της. Κλασσικές τακτικές της Ακροδεξιάς είναι το ψέμα/υποκρισία(καπηλεία εννοιών/λέξεων όπως Ελληνισμός ή Θρησκεία ή Φυλή ή Επανάσταση κλπ) και η εκμετάλλευση καταστάσεων προς όφελος της(καπήλευση αγώνων και αντιστάσεων / αντιδράσεων κατά του συστήματος).Η Ακροδεξιά υποστηρίζει το σύστημα των κομματικών μαγαζιών και σκυλιών και μέσα από αυτό προσπαθεί να επωφεληθεί για προσωπικά συμφέροντα και σκοτεινά συμφέροντα τρίτων.

Πολλοί αγνοί συναγωνιστές Έλληνες & άλλοι Ευρωπαίοι και γενικότερα Λευκοί Πατριώτες και Εθνικιστές την ''πάτησαν'' στην πορεία τους και ξεγελάστηκαν από κάθε λογής πατριδοκάπηλους / ψευδοπατριώτες / ψευδοεθνικιστές αλλά βρήκαν στην πορεία τον δρόμο τους,άλλοι όχι.

Η Ακροδεξιά συνεχίζει να δρα και θα δρα με την ''ευλογία'' του συστήματος σε όλη την Ευρώπη και όπου υπάρχουν λευκοί μέχρι να της δώσουμε εμείς οι ίδιοι την χαριστική βολή.Η χαριστική βολή στην Ακροδεξιά είναι χαριστική βολή στο Σύστημα,όπως και το αντίθετο,η χαριστική βολή στο σύστημα είναι χαριστική βολή στην Ακροδεξιά!

ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΜΕΤΡΗΣΗ

Τι μπορεί να μας διδάξει η αρχαία δημοκρατία

Γράφει ο
Νίκος Κυριαζής

Η σημερινή ελληνική (και όχι μόνο) οικονομική και δημοσιονομική κρίση είναι και κρίση της έμμεσης δημοκρατίας, όπου οι αποφάσεις παίρνονται όχι από τους ίδιους τους πολίτες, αλλά από τους εκλεγμένους αντιπροσώπους τους. Τρία βασικά προβλήματα εδώ είναι η αθέτηση υποσχέσεων από τους πολιτικούς μετεκλογικά, η άγνοια των πραγματικών προτιμήσεων των πολιτών, και η σχέση εντολέα (πολιτών) και εντολοδόχου (κυβέρνησης). Ο εντολοδόχος σε μεγάλο βαθμό αυτονομείται από τον εντολέα και αναζητά την ικανοποίηση των δικών του συμφερόντων και όχι των συμφερόντων του εντολέα. Αυτό εμφανίζεται σε όλες τις έμμεσες αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες, και σε μεγαλύτερο βαθμό στην ελληνική, με σπατάλες, αδιαφάνεια, διαφθορά κλπ.

Είναι απόλυτα αναγκαίο να αναμορφώσουμε το πολιτικό μας σύστημα εισάγοντας μορφές άμεσης δημοκρατίας που εμπνέονται από την αθηναϊκή δημοκρατία και υιοθετούνται από όλο και περισσότερες χώρες, όπως οι ΗΠΑ, Ελβετία, Γερμανία, Ιταλία, Νέα Ζηλανδία, Καναδάς κλπ.

Στις χώρες αυτές, πρωτοβουλίες πολιτών με συγκέντρωση υπογραφών (συνήθως 8-10% όσων ψήφισαν στο ίδιο επίπεδο, δήμος, περιφέρεια, πολιτεία κλπ. στις προηγούμενες εκλογές) οδηγούν σε αναγκαστικά δημοψηφίσματα με δεσμευτικό νομοθετικό αποτέλεσμα.

Οι Αθηναίοι πρώτοι εφάρμοσαν την άμεση δημοκρατία και έδειξαν πως απλοί πολίτες μπορούν να αποφασίζουν σωστά, διορατικά, μακροπρόθεσμα και αλτρουιστικά για σημαντικά θέματα. Το μυθιστόρημά μου «Μαραθώνας και Ελευθερία» (εκδόσεις Ιωλκός 2011 που εκδόθηκε για την επέτειο των 2500 χρόνων από την μάχη, το 2011 και όχι το 2010 μα και την ιστορία δεν υπάρχει έτος μηδέν) έχει ως ιστορικό βάθος την γέννηση της αθηναϊκής δημοκρατίας. Δείχνει το πώς οι απλοί Αθηναίοι πολίτες αποτίναξαν τον ζυγό της ολιγαρχίας – τυραννίας του Ιππία, απόκρουσαν τις εισβολές Σπαρτιατών, Χαλκιδαίων και Βοιωτών, δέχθηκαν τις μεταρρυθμίσεις του Κλεισθένη και, σύμφωνα με τα λόγια του Ηρόδοτου, ενώ πριν δεν διέφεραν από τους άλλους Έλληνες, όταν έγιναν δημοκράτες, υπερτερούσαν από όλους.

Τον Σεπτέμβριο του 490 π.Χ. στον Μαραθώνα, η αθηναϊκή δημοκρατία έδωσε την αποφασιστική μάχη για την σωτηρία του πολιτεύματός της, αλλά και για τον δυτικό πολιτισμό όπως δέχονται πλήθος δυτικοί διανοούμενοι, από τον Χέγκελ, τον Τζων Στιούαρτ Μιλλ και τον σερ Έντουαρντ Κρήζυ, μέχρι τους συγχρόνους. 

Απόκρουσαν την πρώτη περσική εισβολή, αποφασίζοντας με δημοκρατικές διαδικασίες να πολεμήσουν στον Μαραθώνα (και όχι να περιμένουν στην Αθήνα) να δεχτούν το σχέδιο μάχης του Μιλτιάδη, και όταν έμαθαν την επιβίβαση του περσικού ιππικού στα πλοία (από Ίωνα αυτόμολο) την αυγή της μάχης, με δημοκρατική ψηφοφορία, οι δέκα στρατηγοί των Αθηναίων έπρεπε να αποφασίσουν αν θα επιτεθούν ή όχι.

Αν η ιστορία ήταν ζωντανό ον, θα έπρεπε να κράταγε την ανάσα της από αγωνία για το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας: Ισοψηφία, πέντε υπέρ, πέντε κατά. Τότε ο Μιλτιάδης είπε το περίφημο: Από σένα Καλλίμαχε (ήταν ο αρχιστράτηγος των Αθηναίων) εξαρτάται η σωτηρία της Ελλάδας».

Ο Καλλίμαχος ψήφισε υπέρ της επίθεσης (όπου σκοτώθηκε και ο ίδιος). 

Οι Αθηναίοι και Πλαταιείς θριάμβευσαν και μαζί τους και η άμεση δημοκρατία των οπλιτών – πολιτών.

Ο Φειδιππίδης, σύμφωνα με τον μύθο, έφερε την είδηση της νίκης στην Αθήνα με το «Νενικήκαμεν» και «Η ψυχή του φτερούγισε, υψώθηκε ψηλά, μαζί με την τελευταία λέξη του, σάλπισμα νίκης και θριάμβου και πέρασε στον μύθο και στην ιστορία»

Το παράδειγμα της αθηναϊκής δημοκρατίας πρέπει να μας εμπνεύσει ως πολίτες να απαιτήσουμε την υιοθέτηση άμεσης δημοκρατίας, τουλάχιστον ως πρώτο βήμα σε επίπεδο δήμων, στην σημερινή Ελλάδα, όπως το έχουν ήδη κάνει πολλές προοδευτικές δημοκρατίες.

Στην σημερινή συγκυρία, η πιο σημαντική πρόταση δημοψηφίσματος, για να γνωρίζουμε τις πραγματικές προτιμήσεις των πολιτών θα ήταν «Είσθε υπέρ της πώλησης περιουσιακών στοιχείων και ακινήτων του δημοσίου ή όχι, και υπέρ αύξησης της φορολογίας και ταυτόχρονης μείωσης μισθών και συντάξεων;»
 


-Ο συγγραφέας κ. Νίκος Κ. Κυριαζής είναι Καθηγητής Οικονομικού Τμήματος Παν. Θεσσαλίας
ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ

Αν η Ελλάδα "πέσει"...

Με τη φωτογραφία που βλέπετε κυκλοφορεί σήμερα το εβδομαδιαίο τεύχος του παγκοσμίως αναγνωρισμένου και έγκυρου περιοδικού οικονομική ύλης "The Economist". Κεντρικό του θέμα είναι το ελληνικό ζήτημα στην Ευρωζώνη και ο τίτλος αναφέρει "Αν η Ελλάδα 'πέσει'...".

Στο βασικό του άρθρο το περιοδικό αρχικά παραθέτει την παρούσα κατάσταση με το ελληνικό χρέος να φτάνει στο 160% του ΑΕΠ, το νέο πακέτο με τα μέτρα λιτότητας, τους Έλληνες που είναι κάθε...

μέρα στο Σύνταγμα και το επόμενο πακέτο βοήθειας.

Ελλάδα όπως λέμε "Lehman Brothers"

Στη συνέχεια παραθέτει τρεις βασικούς λόγους για τους οποίους η ΕΕ "εθελοτυφλεί" και κάνει με την Ελλάδα ό,τι έκαναν και οι ΗΠΑ με την "Lehman Brothers", δηλαδή ότι υπάρχει σοβαρός κίνδυνος "αν πέσει η Ελλάδα" να ακολουθήσουν με τη μορφή "ντόμινο" ένα σωρό άλλα προβλήματα στην ευρωπαϊκή και κατ' επέκταση στην παγκόσμια οικονομία.

Ο πρώτος λόγος είναι πολιτικός. Στην Ελλάδα λέει ο Economist ότι η κυβέρνηση μόλις και μετά βίας πήρε ψήφο εμπιστοσύνης και πως η αντιπολίτευση έχει αποφασίσει να μην ψηφίσει τα νέα μέτρα, τη στιγμή που ο λαός εξεγείρεται. Επίσης στη Γερμανία πιστεύουν ότι με ένα νέο πακέτο βοήθειας προς την Ελλάδα το μόνο που θα επιτευχθεί είναι να χαθούν ακόμα περισσότερα χρήματα.

Δεύτερον, οι αγορές δεν έχουν πειστεί ότι το "κολύμπι στη λάσπη" που κάνει η Ελλάδα θα την γλιτώσει και αυτό φαίνεται από τα ομόλογα και τα spreads που παίρνουν τον "ανήφορο". Ο συντάκτης του άρθρου λέει πως όσο καθυστερεί η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, τόσο αυτό μεγαλώνει και τόσο περισσότερο υποφέρουν οι έλληνες φορολογούμενοι.

Ο τρίτος λόγος είναι ότι η αβεβαιότητα για "μόλυνση με τον ελληνικό ιό" σε άλλες οικονομίες αυξάνεται αντί να μειώνεται. Ήδη, όπως αναφέρει το περιοδικό, μαζί με την Ελλάδα είναι η Ιρλανδία και η Πορτογαλία, αλλά τις τελευταίες εβδομάδες ολοένα μεγαλύτερα προβλήματα αντιμετωπίζουν και η Ισπανία με την Ιταλία που είναι σαφώς πιο ισχυρές οικονομίες. Έτσι υπάρχει ο κίνδυνος του "φαινομένου της Lehman": όπως ακριβώς η χρεοκοπία της τράπεζας το 2008 παρέσυρε και άλλες τράπεζες, έτσι και η "πτώση" της Ελλάδας μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία.

Μόνη επιλογή η ήπια αναδιάρθωση

Συμπερασματικά, ο Economist παραθέτει την ομαλή αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους ως τη μόνη λύση. Λέει ότι κάτι τέτοιο θα μείωνε στο μισό (περίπου στο 80%) το ποσοστό του χρέους ως προς το ΑΕΠ, ενώ δεν θα "σοκάρει" πάρα πολύ τις αγορές, γιατί κάτι τέτοιο το περίμεναν εδώ και καιρό, αντίθετα από ό,τι είχε συμβεί στην περίπτωση της Lehman Brothers, που έγινε εντελώς απροσδόκητα. Οι τράπεζες επίσης κατέχουν μεγάλο μερίδιο των ομολόγων και είναι όμως σε πολύ καλύτερη κατάσταση σήμερα από ό,τι πέρυσι. Ακόμα και αν το χρέος της Ελλάδας μειωνόταν στο μισό, αυτό θα γινόταν να απορροφηθεί από το κεφάλαιο των περισσοτέρων ευρωπαϊκών τραπεζών.

Το εθνικό χρέος κάθε χώρας ως ποσοστό επί του αντίστοιχου ΑΕΠ, 2010, πηγη: Eurostat

Προσθέτει βέβαια ότι μια αναδιάρθρωση ενέχει ρίσκο και θα σημαίνει αυτόματα εγγυημένες απώλειες για τράπεζες και φορολογούμενους πολίτες σε όλη την Ευρώπη. Επίσης αν η Ελλάδα αναδιαρθρώσει το χρέος της και "αγκαλιάσει" τις μεταρρυθμίσεις που επιβάλλει η ΕΕ και το ΔΝΤ, θα εξακολουθεί να χρειάζεται μακροχρόνια βοήθεια από το εξωτερικό. Αυτό θα σημάνει ότι θα χρειαστούν ακόμα περισσότερες χρηματοπιστωτικές πολιτικές ελέγχου από τις Βρυξέλλες και έτσι η Ευρωζώνη θα μετατραπεί σε ένα ακόμα πιο "πολιτικο-κεντρικό" κλαμπ χωρών. Ακόμα και αν παρουσιαστεί η ανάγκη για ένα "υπερ-υπουργείο Οικονομικών" στην Ευρωζώνη, οι ηγέτες της ΕΕ δεν έχουν εξηγήσει ακόμα επαρκώς τις συνέπειες που αυτό θα φέρει στους πολίτες. Τουλάχιστον, ωστόσο, η Ελλάδα και οι αγορές θα έχουν ένα βασικό πλάνο με μια πιθανότητα να λειτουργήσει.

Ποσοστό ανεργίας για κάθε χώρα, Μάρτιος 2011, πηγη: Eurostat

Στο τέλος, ο συντάκτης ότι αργά ή γρήγορα οι ευρωπαίοι ηγέτες θα βρεθούν μπροστά στις εξής τρεις επιλογές: 1-μεγάλα ποσά προς την Ελλάδα που θα εξοργίσουν τους Ευρωπαίους πολίτες, 2-ακαθόριστη πτώχευση που θα αποσταθεροποιήσει τις αγορές και θα θέσει σε κίνδυνο το ευρωπαϊκό πρότζεκτ, και 3-μια ήπια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Η τελευταία επιλογή εμπεριέχει μια μακρά περίοδο εξωτερικής βοήθειας προς την Ελλάδα, μεγαλύτερη πολιτική σύμπραξη και αναθεώρηση των ευρωπαϊκών θεσμών. Αλλά είναι ο καλύτερος τρόπος για να βρεθεί λύση για την Ελλάδα και το ευρώ.

Ποσοστιαίος ρυθμός μεταβολής του ΑΕΠ κάθε χώρας, 2010, πηγή: Eurostat

"Αυτή η επιλογή δεν θα είναι για πολύ ακόμα στο τραπέζι. Οι ηγέτες της Ευρώπης πρέπει να την αδράξουν όσο προλαβαίνουν", κλείνει το άρθρο...

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ

ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΕΣ ΤΩΝ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΩΝ ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΟΙΚΟΔΟΜΗΜΑ ΤΟΥΣ

 

 

O βρετανικός λαός βιώνει το μαρτύριο της χειρότερης λιτότητας από την εποχή που ο Τσόρτσιλ υποσχόταν στους Βρετανούς «δάκρυα και αίμα».

του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

Ο πορτογαλικός λαός στενάζει υπό το βάρος του «δικού του» μνημονίου.

Ο ιρλανδικός λαός υφίσταται αλλεπάλληλα τσουνάμι οικονομικής αφαίμαξης.

Ο ελληνικός λαός - τα γνωστά...

Τα εισοδήματα και οι κοινωνικές παροχές, τα εργασιακά και τα ασφαλιστικά δικαιώματα όλων των λαών της Ευρώπης έχουν μπει στο «γύψο».

Στην άλλη πλευρά:

Η BMW, η καλή εταιρεία που το 2008 είχε ανακοινώσει 8.000 απολύσεις εργαζομένων, στο πρώτο τρίμηνο του 2011 ανακοίνωσε κέρδη ύψους 1,2 δισ. ευρώ, αυξημένα κατά... 360% από τα αντίστοιχα περσινά, που ήταν 0,323 δισ.

Σημειωτέον ότι η ιλλιγιώδης κερδοφορία της BMW συνεχίζεται ακάθεκτη από πέρσι. Συγκεκριμένα, το 2010 τα κέρδη της (3,23 δισ. ευρώ) έκλεισαν με αύξηση ύψους... 1.400 (%) έναντι των κερδών του 2009 (0,210 δισ.).

Η Deutsche Bank, ο γερμανικός τραπεζικός κολοσσός, ανακοίνωσε ότι στο πρώτο τρίμηνο του 2011 τα κέρδη της ανήλθαν στα 2,1 δισ. ευρώ. Αυξήθηκαν δηλαδή κατά 17% έναντι των κερδών ύψους 1,8 δισ. του αντίστοιχου περσινού διαστήματος. Από το 2009 που τα ετήσια κέρδη της έφτασαν τα 5 δισ. ευρώ η κερδοφορία της τράπεζας συνεχίζεται αδιατάρακτα.

Σημειωτέον ότι ο επικεφαλής της Deutsche Bank, ο κ. Ακερμαν, ήταν αυτός ο οποίος τον περασμένο Οκτώβρη, σε ειδική τελετή στο Βερολίνο, παρέδωσε στον κ. Παπανδρέου το βραβείο που του απένειμαν οι Γερμανοί. Πρόκειται για το βραβείο «Κβαντρίγκα/Δύναμη για Αλήθεια», (Quadriga), που όπως είπε ο Ακερμαν απονεμήθηκε στον Ελληνα πρωθυπουργό για «το θάρρος των αποφάσεών του για την αναδιάρθρωση της δημοσιονομικής πολιτικής της Ελλάδας...». Ανάμεσα στους προηγούμενους βραβευθέντας συγκαταλέγονται οι Χέλμουτ Κολ, Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, Μανουέλ Μπαρόζο, Σιμόν Πέρες, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ κ.ά.

Η Total, η πολυεθνική του πετρελαίου ανακοίνωσε ότι στο πρώτο τρίμηνο του 2011 τα κέρδη της αυξήθηκαν κατά 35% και από 2,3 δισ. ευρώ το αντίστοιχο περσινό διάστημα, φέτος ανήλθαν στα 3,1 δισ. Ανοδική εμφανίζεται η κερδοφορία της Total και σε ετήσια βάση. Το 2009 είχε κέρδη 7,8 δισ. και το 2010 κέρδη 10,3 δισ. ευρώ (αύξηση 32%).

Η Total είναι μια από τις «αδελφές» που αυτήν την εποχή «βομβαρδίζει» τη Λιβύη, καθώς επιθυμεί οι εκεί κερδοφόρες μπίζνες της να συνεχιστούν υπό άλλο καθεστώς.

Η Vivendi, το πολυδαίδαλο βιομηχανικό σύμπλεγμα που οι δραστηριότητές του εκτείνονται από τον κινηματογράφο και την τηλεόραση μέχρι τις τηλεπικοινωνίες και τα ψηφιακά παιχνίδια, επ' ουδενί επλήγη από την κρίση.

Τα κέρδη της διατηρούνται σε σταθερά υψηλά επίπεδα: Το 2009 ήταν 2,6 δισ. ευρώ και το 2010 έκλεισαν στα 2,7 δισ. ευρώ.

Η France Telecom, το μονοπώλιο στο χώρο των τηλεπικοινωνιών, είναι η εταιρεία που για το 2006 - προ κρίσης δηλαδή - είχε ανακοινώσει τις απολύσεις 17.000 εργαζομένων. Και τούτο παρότι το 2005 τα κέρδη της ύψους 5,7 δισ. ευρώ είχαν υπερδιπλασιαστεί έναντι του 2004. Πρόκειται για την εταιρεία που το σύστημα διοίκησής της, επιβάλλοντας συνθήκες εργασιακής βαρβαρότητας με στόχο να εξωθήσει χιλιάδες εργαζόμενους στην παραίτηση, έχει οδηγήσει δεκάδες από αυτούς στην αυτοκτονία. Το τελευταίο θύμα αυτοπυρπολήθηκε πριν μερικές βδομάδες στο πάρκινγκ του ομίλου...

Η France Telecom για το 2009 και το 2010 ανακοίνωσε ότι τα προ φόρων κέρδη της ανήλθαν στα 15,8 και 15,6 δισ. ευρώ, αντίστοιχα.

Η BMW, η Total, η Vivendi, η France Telecom, η Deutsche Bank ήταν μερικά από τα συνολικά 48 μονοπώλια και πολυεθνικές με έδρα τη Γερμανία και τη Γαλλία που σε μια ασυνήθιστη κίνηση, με από κοινού επιστολή τους, η οποία δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Le Monde», υποστηρίζουν ότι:

«Δεν υπάρχει σοβαρή εναλλακτική στο κοινό ευρώ. Το ευρώ συμβολίζει την Ευρώπη του σήμερα. Η αποτυχία του θα αποτελούσε μοιραίο πλήγμα για την Ευρώπη».

Η παρέμβαση των πολυεθνικών υπέρ της ΕΕ, της Ευρωζώνης και του Ευρώ, γίνεται - θα το επαναλάβουμε - σε μια στιγμή που οι λαοί της Ευρώπης στενάζουν υπό τον «γύψο» της λιτότητας και των μνημονίων.

Αλλά, την ίδια ώρα, και ακριβώς επειδή τα βάρη της κρίσης μετακυλίονται στις πλάτες όσων δεν φταίνε για την κρίση, τα κέρδη των μονοπωλίων - που προκάλεσαν την κρίση - ξεπερνούν κάθε προηγούμενο.

Οι λόγοι, επομένως, για την παρέμβαση των πολυεθνικών υπέρ των οργανισμών (ΕΕ), των μηχανισμών (Ευρωζώνη) και των εργαλείων τους (Ευρώ) που εγγυώνται ότι αυτή η πολιτική θα συνεχιστεί, είναι προφανείς...

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ

Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Αναρτήθηκε από τον/την βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Ιουνίου 10, 2011
του Γιώργου Καραμπελιά
Αναρίθμητες φορές έχουμε τονίσει πως, αν θέλουμε να ορίσουμε ένα όραμα και μια στρατηγική για τη σημερινή Ελλάδα, θα πρέπει κυριολεκτικώς να τετραγωνίσουμε τον κύκλο, δοκιμάζοντας να απαντήσουμε στις πολλαπλές προκλήσεις που αντιμετωπίζει μία χώρα και ένας λαός που βρίσκεται στη δυσκολότερη στιγμή της ιστορίας του. Γεωπολιτικές προκλήσεις, εθνικά προβλήματα, οικονομική κρίση, αθρόα μετανάστευση, δημογραφική καθίζηση, πολιτισμική και πνευματική παρακμή, αλλοίωση της ίδιας της ιδιοπροσωπίας μας.

Σε μια σειρά κειμένων θα επιχειρήσουμε να διερευνήσουμε έναν προς έναν αυτούς τους παράγοντες, αρχίζοντας από τον γεωπολιτικό.

Οι γεωπολιτικές προκλήσεις είναι προφανείς και τεράστιες. Η Δύση, στην οποία είχαμε προσδεθεί ως μια παρασιτική της απόφυση, υποχωρεί σε παγκόσμια κλίμακα. Η Ανατολή, σε όλες τις μορφές της, ενισχύεται. Από την Κίνα έως το Ισλάμ. Και αυτή η υποχώρηση της Δύσης προσλαμβάνει γεωπολιτικές και εδαφικές διαστάσεις. Η Δύση, με επί κεφαλής τους Γερμανούς και τους Αμερικανούς, αποσυνέθεσε τα Βαλκάνια, μεταβάλλοντάς τα σε ανίσχυρα προτεκτοράτα, για να τα παραδώσει -εν μέρει τουλάχιστον- στον τουρκικό νεο-οθωμανισμό. Και σήμερα ετοιμάζεται να ολοκληρώσει το έργο της, μέσα από την αποσύνθεση της Ελλάδας, με αφορμή την οικονομική κρίση. Ο αναβρασμός που επικρατεί στον αραβικό κόσμο, ως απάντηση στην πρόσκληση της Δύσης με τις εισβολές στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, και τον ρόλο του Ισραήλ, κινδυνεύει να προκαλέσει τεράστια παλιρροϊκά κύματα μεταναστών, που θα κατακλύσουν, πρώτη από όλους, την Ελλάδα. Το Ισραήλ, καταδικασμένο μεσοπρόθεσμα σε εξαφάνιση εάν συνεχίσει την ίδια πορεία, δεν θα μπορεί πλέον να αποτελεί προκεχωρημένο φυλάκιο αλλά θα μεταβάλλεται σε παγίδα. Έχει αρχίσει η μεγάλη αμπώτιδα της Δύσης στον ισλαμικό και αραβικό κόσμο.

Αυτές οι γεωπολιτικές ανατροπές έχουν ήδη αρχίσει να επηρεάζουν τον ελληνισμό. Στην Κύπρο, ήδη, μέσω του εποικισμού της βόρειας κατεχόμενης Κύπρου, το συνολικό πληθυσμιακό ισοζύγιο καθίσταται όλο και πιο δυσμενές για τους Έλληνες στην Ελλάδα, το μεταναστευτικό κύμα των μουσουλμανικών πληθυσμών, στον βαθμό που θα «συναντηθεί» με τους μειονοτικούς μουσουλμανικούς πληθυσμούς, θα καταστεί τα επόμενα χρόνια ίσως το ισχυρότερο όπλο της νεο-οθωμανικής στρατηγικής.

Η Ελλάδα αποτελεί το σύνορο των δύο κόσμων, της Δύσης και του Ισλάμ. Όσο τα σύνορα παρέμεναν σταθερά, όπως συνέβαινε για πενήντα χρόνια, από το 1922 έως το 1974, οι γεωπολιτικές προκλήσεις είχαν διαφορετική κατεύθυνση, από τον Βορρά προς τον Νότο. Είτε αφορούσαν τη μάχη για την κατάκτηση της Ευρώπης και της Ελλάδας, από την πλευρά του 3ου Ράιχ και των Ιταλο-βουλγάρων συμμάχων τους, είτε εντάχθηκαν στην ιδεολογική σύγκρουση δυτικού καπιταλισμού και «σοσιαλιστικού στρατοπέδου», από το τέλος του πολέμου έως το 1974.

Ο άξονας της αντιπαράθεσης μετατοπίζεται

Σήμερα, η κύρια αντίθεση μετατοπίζεται στον μεγάλο άξονα Ανατολή-Δύση, παρόλο που εξακολουθεί να λειτουργεί και η σύγκρουση στον άξονα Βορρά-Νότου, με τα Σκόπια, π.χ, αλλά σε πολύ μικρότερη κλίμακα. Και πάντα έτσι συνέβαινε. Ο μεγάλος άξονας της αντιπαράθεσης ήταν ο άξονας Ανατολή-Δύση, Πέρσες και Ρωμαίοι, Άραβες και Σταυροφόροι, Τούρκοι και δυτική αποικιοκρατία. Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, και ιδιαίτερα μετά την 11 Σεπτεμβρίου 2001, αυτός ο άξονας καθίσταται και πάλι ο αποφασιστικός

Κατά την πρώιμη μεταπολίτευση, στα πλαίσια της κυρίαρχης αντίθεσης μεταξύ σοσιαλιστικής Ανατολής και καπιταλιστικής Δύσης, καθώς και εξ αιτίας της ενίσχυσης του τουρκικού επεκτατισμού από τους Αμερικανούς, η Αριστερά, αλλά και ένα μεγάλο μέρος του ΠΑΣΟΚ, υποτιμούσαν συστηματικά την αντίθεση με τον τουρκικό επεκτατισμό και πρόβαλλαν ως αποκλειστική σχεδόν αντίθεση της Ελλάδας την αντίθεση με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Χαρακτηριστικός είναι ο τρόπος που το ΚΚΕ, ακόμα και σήμερα, εξακολουθεί να αναφέρεται στον τουρκικό επεκτατισμό, ως παρακολούθημα και παράγωγο της αμερικανικής στρατηγικής έτσι, υπεύθυνοι για τις παραβιάσεις στο Αιγαίο δεν είναι οι… Τούρκοι αλλά κατ’ εξοχήν το ΝΑΤΟ και οι Αμερικανοί !

Σήμερα όμως τα πράγματα έχουν μεταβληθεί άρδην. Η Τουρκία δεν είναι ένας απλός πελάτης των ΗΠΑ, αλλά τείνει να μεταβληθεί σε αυτόνομο περιφερειακό πόλο ισχύος και δυνητικό ηγέτη του μουσουλμανικού κόσμου. Επομένως, αυτό που χωρίστηκε στα 1923-1924, με την κατάργηση του καλιφάτου, επιχειρείται σήμερα να επανενωθεί. Οι μουσουλμανικές χώρες, και πρώτη απ’ όλες η Τουρκία, μεταβάλλονται, λιγότερο ή περισσότερο, σε ισλαμικές. Το ισλάμ μεταβάλλεται και πάλι σε μια ενοποιητική πολιτικοκοινωνική και θρησκευτική ιδεολογία. Από τον Χομεϊνί και τον Μπιν Λάντεν, στον Ερντογάν και τον Νταβούτογλου, το γεωπολιτικό κέντρο βάρους του πολιτικού ισλάμ τείνει, τουλάχιστον στην παρούσα φάση, να μετατεθεί προς την Τουρκία.

Η τελευταία, στη νεο-οθωμανική στρατηγική της, χρησιμοποιεί, παράλληλα με τον κεμαλισμό, και το όπλο του ισλάμ. Έτσι όμως αλλάζουν δραματικά τα γεωπολιτικά δεδομένα για την Ελλάδα. Στο παρελθόν, οι Ιρανοί και οι Άραβες βρίσκονταν σε αντιπαράθεση με την Τουρκία, που αποτελούσε τον χωροφύλακα του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ στην περιοχή. Η Συρία και το Ιράκ ήταν ορκισμένοι εχθροί της Τουρκίας. Από τη στιγμή όμως που κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση, έμειναν χωρίς κάποια μεγάλη δύναμη που να τους προστατεύει, ενώ η στροφή της Τουρκίας, ιδιαίτερα μετά τον τελευταίο πόλεμο του Ιράκ, τους επέτρεψε να στραφούν προς αυτή. Και το ίδιο σε ένα βαθμό συνέβη με το Ιράν. Επί πλέον, το επεισόδιο του στολίσκου της Γάζας οδήγησε σε επιδείνωση των σχέσεων της Τουρκίας με το Ισραήλ και σε σύσφιγξη των σχέσεων με τους Παλαιστινίους.

Εάν σε αυτά προστεθεί η ανεξέλεγκτη μετανάστευση μουσουλμάνων ασιατικής και αφρικανικής καταγωγής στην Ελλάδα, το τοπίο τείνει να μεταβληθεί δραματικά. Δηλαδή, τη στιγμή που οι σχέσεις μας με τη Δύση βρίσκονται στο ναδίρ, εξ αιτίας της οικονομικής επίθεσης των δυτικών τραπεζιτών ενάντια στη χώρα μας, κινδυνεύουν να επιδεινωθούν και οι σχέσεις μας με το ισλάμ, στον βαθμό που αυτό μεταβάλλεται -έστω εν μέρει- σε όπλο στα χέρια της Τουρκίας.

Με άλλα λόγια, βρισκόμαστε μπροστά στον κίνδυνο μιας εχθρικής ή οιονεί εχθρικής Ανατολικής Μεσογείου, κάτι που δεν είχε ξανασυμβεί στην πρόσφατη ιστορία μας. Κινδυνεύουμε, δηλαδή, στη σύγκρουση Ανατολής και Δύσης, να καταχωρισθούμε ως ένα προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσης, το οποίο όμως οι Δυτικοί δεν είναι διατεθειμένοι να υπερασπίσουν αντίθετα, μπορεί να το προσφέρουν ως αντάλλαγμα για να κατευνάσουν τον νεο-οθωμανικό επεκτατισμό.

Ένα ιστορικό προηγούμενο

Η κατάσταση, από πολλές απόψεις, θυμίζει την περίοδο 1204-1453 από κάποιες πλευρές, επί τα χείρω -διότι, σήμερα, οι συνολικές δυνάμεις μας είναι πολύ μικρότερες- και από κάποιες άλλες επί τα βελτίω, διότι οι αντίπαλοί μας δεν είναι τόσο ισχυροί.

Ο φίλος Νίκος Μπινιάρης, στο βιβλίο του Το Κάλεσμα της Ερήμου, παραλληλίζει τη σημερινή εποχή με εκείνη του Βυζαντίου, την εποχή του αυτοκράτορα Ηρακλείου, όταν οι δυνάμεις των Αράβων κατέλαβαν, σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, την Αίγυπτο, την Παλαιστίνη και τη Συρία και ανάγκασαν το Βυζάντιο να συμπτυχθεί στη Μικρά Ασία. Κατ’ αναλογίαν βλέπει, σήμερα, την αντίστοιχη αυτοκρατορία της Αμερικής να αντιμετωπίζει μια νέα έφοδο της ερήμου, δηλαδή του ισλάμ. Τότε, ο Ηράκλειος εγκατέλειψε τη Συρία και την Παλαιστίνη στην τύχη τους και, σήμερα, το ίδιο κινδυνεύει να συμβεί με την Ελλάδα και την Κύπρο. Θα μπορούσε άραγε μια ταύτιση της Ελλάδας με τη Δύση και τις ΗΠΑ να της επιτρέψει να αποφύγει τον κίνδυνο;

Ο συγγραφέας φαίνεται να το πιστεύει προς στιγμήν, αλλά ταυτόχρονα είναι μάλλον απαισιόδοξος για την έκβαση της σύγκρουσης. Όπως το 1453, η Δύση δεν έσπευσε να σώσει το Βυζάντιο, έτσι και σήμερα, το πιθανότερο είναι πως θα αδιαφορήσει μάλλον για την τύχη της Ελλάδας, αν το αντίτιμο είναι ο εξευμενισμός της Τουρκίας και του ισλάμ. Εξ άλλου, τι άλλο ήταν το σχέδιο Ανάν; Δύο είναι οι σημαντικές διαφορές που περιπλέκουν εν μέρει το ζήτημα: η ύπαρξη του Ισραήλ, που όχι απλώς αποτελεί οργανικό στοιχείο της Δύσης μέσα στην Ανατολή αλλά ένα κομμάτι της συνδεδεμένο με τους βασικούς μηχανισμούς αποφάσεων της Δύσης, και βέβαια, πάντα, η ύπαρξη του πετρελαίου.

Στην περίοδο πριν το 1453, και για την ακρίβεια στα χρόνια 1330-1453, στο ελληνικό Βυζάντιο, δηλαδή το δεσποτάτο του Μορέως, τη Μακεδονία την περικυκλωμένη Κωνσταντινούπολη και την Τραπεζούντα, διεξήχθη μια έντονη ιδεολογική διαμάχη για την κατεύθυνση που όφειλε να πάρει ο ελληνισμός ώστε να διασωθεί. Ο πολεμιστής, αυτοκράτορας και μοναχός, Ιωάννης Καντακουζηνός εκπροσωπεί μια μεταιχμιακή μορφή αυτής της σύγκρουσης. Για πάνω από τριάντα χρόνια, πολέμησε ενάντια στους Φράγκους, τους Βούλγαρους, τους Σέρβους και εν τέλει τους Τούρκους. Όταν, το 1354, αυτοί πέρασαν την Καλλίπολη και βρέθηκαν στην Ευρώπη, πείστηκε εν τέλει πως δεν υπάρχει σωτηρία για την κρατική υπόσταση του ελληνισμού και έγινε μοναχός, προσχωρώντας στον ησυχασμό. Ακολουθώντας τον Γρηγόριο Παλαμά και τον Ιωάννη Καβάσιλα, επέλεξε την κατάδυση στον σκληρό πυρήνα της ορθόδοξης ταυτότητας, έτσι ώστε ο ελληνισμός, ως ορθοδοξία, ν’ αντέξει τις μαύρες μέρες της μακραίωνης Κατοχής που επρόκειτο να ακολουθήσει. Άλλοι, ανάμεσά τους οι περισσότεροι αυτοκράτορες της τελευταίας περιόδου, όπως ο Ιωάννης Παλαιολόγος, ακόμα και ο Κωνσταντίνος, προσέφυγαν στις δυτικές δυνάμεις και τον Πάπα, ασπαζόμενοι ακόμα και τον καθολικισμό, για να επιτύχουν την επέμβασή τους εναντίον των Τούρκων, και απατήθηκαν οικτρά, διότι οι Δυτικοί, τουλάχιστον εκείνη την περίοδο, μισούσαν και φοβόντουσαν περισσότερο τους Έλληνες παρά τους Τούρκους. Να τι γράφει ο πολύς Μοντεσκιέ, γύρω στα 1720:

Έτσι, τα σχέδια κατά του Τούρκου, όπως αυτά που μπήκαν σε εφαρμογή από τον Πάπα Λέοντα Χ΄, σύμφωνα με τα οποία ο Αυτοκράτορας θα εξεστράτευε μέσω της Βοσνίας στην Κωνσταντινούπολη, ο βασιλιάς της Γαλλίας, μέσω της Αλβανίας και της Ελλάδας, και άλλοι ηγεμόνες θα ξεκινούσαν από τα λιμάνια τους, αυτά τα σχέδια, το επαναλαμβάνω, δεν ήταν σοβαρά, ή έγιναν από ανθρώπους που δεν έβλεπαν το συμφέρον της Ευρώπης .

Τέλος, ένα τρίτο «κόμμα», το μικρότερο, εκείνο του Πλήθωνα-Γεμιστού, προσπάθησε να χαράξει έναν τρίτο αυτόνομο δρόμο. Εκείνον της πολιτειακής Αναγέννησης του ελληνισμού μέσω μιας ριζικής κοινωνικής και ιδεολογικής μεταρρύθμισης, έτσι ώστε οι .Έλληνες να αποφύγουν και τη δυτική τιάρα και το τουρκικό σαρίκι. Γι’ αυτό πρότεινε την επιστροφή της γης στους καλλιεργητές της, τη δημιουργία ενός νέου στρατεύματος και εν τέλει την εγκατάλειψη της φθαρμένης εκκλησίας και την επιστροφή στην αρχαία θρησκεία. Ενώ η πρόταση του, για στήριξη του ελληνισμού στις δικές του δυνάμεις, ήταν θεωρητικά ορθή, δεν διέθετε τις κοινωνικές βάσεις για να γίνει πράξη. Οι δεσπότες του Μορέως και οι αυτοκράτορες, στους οποίους υπέβαλε τα σχέδιά του, τον αγνόησαν, ενώ η εγκατάλειψη της ορθοδοξίας τον αποξένωσε από τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού. Έτσι, ο δρόμος των ησυχαστών, της πνευματικής επιβίωσης, απεδείχθη εν τέλει ο προσφορότερος.

Υπάρχει διέξοδος;

Σήμερα, οι αναλογίες είναι οφθαλμοφανείς, μια και πάλι βρισκόμαστε σε μια φάση επανεπιβεβαίωσης του ισλάμ, μετά την πρόκληση της Δύσης εναντίον του, που κρατάει ήδη σχεδόν εκατό χρόνια, όπως είχε συμβεί τότε με τους Σταυροφόρους. Αλλά και οι διαφορές στο εσωτερικό ιδεολογικό τοπίο είναι σημαντικές. Οι οπαδοί της με κάθε τρόπο υποταγής στη Δύση μάς οδήγησαν και στη χρεοκοπία και ταυτόχρονα στην υποταγή στην Τουρκία. Πρόκειται για το ίδιο «κόμμα» -σε αντίθεση με τον βαθύ διχασμό της βυζαντινής περιόδου- το οποίο, έτσι, απονομιμοποιεί ταυτόχρονα και τις δύο αυτές επιλογές στα μάτια του ελληνικού λαού, που απεχθάνεται εξ ίσου τη Μέρκελ και τον Ερντογάν. Η άκριτη υπαγωγή στη Δύση σήμανε εν τέλει και την υποταγή στην Τουρκία, μια και η Τουρκία ήταν, ή και είναι ακόμα, το αγαπημένο παιδί της Δύσης, όπως ακριβώς συνέβαινε για τα διακόσια χρόνια του «Ανατολικού Ζητήματος».

Είναι χαρακτηριστικό πως όσοι επιθυμούν να επαναλάβουν δήθεν την επιλογή του «ησυχασμού», μέσα από τη διαστροφή της νεο-ορθοδοξίας και μέσα από μια δήθεν ορθόδοξη οικουμενικότητα, δεν προτείνουν τίποτε περισσότερο από την επιλογή της υποταγής μας στον νεο-οθωμανισμό, με το έωλο, σήμερα, επιχείρημα πως, μια και χάνουμε τον ελληνισμό, ας επιβιώσει η ορθοδοξία ξεχνούν, όμως, πως, σε μια εποχή εκκοσμίκευσης και παγκοσμιοποίησης, η ορθοδοξία, χωρίς στήριγμα σε κάποια κρατική υπόσταση, δεν μπορεί να υποκαταστήσει την πολιτική ανεξαρτησία, όπως έκανε μετά το 1453. Γι’ αυτό, αναπόφευκτα, μια νεο-ορθοδοξία που μισεί το ελληνικό κράτος όχι μόνο θα καταλήξει υποχρεωτικά στην αγκαλιά του νεο-οθωμανισμού αλλά και θα συμβάλει στην υποχώρηση και της ορθόδοξης ταυτότητας. Η ορθοδοξία, ως πνευματικότητα και παράδοση, μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει, στον τόπο μας, μόνο συνδεδεμένη σφικτά με τα απειλούμενα ελληνικά κράτη, την Ελλάδα και την Κύπρο.

Κατά συνέπεια, δεν μας μένει παρά η επιλογή του Πλήθωνα, η οποία δεν είναι τόσο ανέφικτη και εξωπραγματική όπως στο δύον Βυζάντιο. Έχουμε ακόμα τη δυνατότητα να αποπειραθούμε μια καθολική μεταρρύθμιση της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής μας ζωής. Ίσως όχι για πολύ ακόμα, πάντως αξίζει να προσπαθήσουμε. Και η ιδεολογική μας αναφορά δεν χρειάζεται να ταξιδέψει σε ανέφικτες κατευθύνσεις, όπως είχε κάνει ο Πλήθωνας. Όπως λέει και ο ποιητής, στο πνευματικό μας οπλοστάσιο, διαθέτουμε και τις αρχαιότητες και την ορθοδοξία και τις κοινότητες των Ελλήνων. Αρκεί να καταπολεμήσουμε τον κυρίαρχο εθνομηδενισμό.

Βεβαίως, μπορούμε και πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τις διεθνείς αντιθέσεις και συγκυρίες, δηλαδή τη διάρρηξη της συμμαχίας Ισραήλ-Τουρκίας, ή την ανάδειξη του κουρδικού ως του μεγάλου εσωτερικού ζητήματος της Τουρκίας, ή, τέλος, την αρχόμενη μετατόπιση της Τουρκίας στον άξονα του ισλάμ, που δημιουργεί περιπλοκές στη σχέση της με τη Δύση. Όμως όλα αυτά δεν πρόκειται να μας σώσουν, ούτε είναι σωστό μια χώρα των συνόρων να ταχθεί αυτοκτονικά με το ένα από τα δύο στρατόπεδα, όσο δεν απειλούνται τα ζωτικά της συμφέροντα. Η Ελλάδα πρέπει να συνεχίσει να αποτελεί μια γέφυρα πολιτισμών, και να επιχειρεί μία ειρηνική επίλυση της σύγκρουσης Δύσης-Ισλάμ, με μία προϋπόθεση όμως, ότι το ισλάμ δεν θα ενισχύεται στο ίδιο το εσωτερικό μας. Μόνο έτσι θα μπορούμε να παίζουμε έναν ρόλο γέφυρας, διαφορετικά μεταβαλλόμαστε σε μέρος του παιγνιδιού. Μια επίλυση αυτής της σύγκρουσης και, επομένως, η υποχρέωση του Ισραήλ σε μια συνδιαλλαγή με τους Παλαιστινίους και τους Άραβες, είναι προς το συμφέρον μας διότι παύει να τροφοδοτεί τον πόλεμο των πολιτισμών και δεν επιτρέπει στην Τουρκία, που υπήρξε ο ολετήρας των Αράβων, να εμφανίζεται ως ο προστάτης τους και, επομένως, θα οδηγήσει και σε αποτυχία την προσπάθειά της να εμφανιστεί ως το «ξίφος του Ισλάμ».

Όλα αυτά όμως έχουν μία προϋπόθεση, ότι ενισχύεται το εσωτερικό μέτωπο, ότι, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, κοιτάζουμε μέσα στη χώρα μας και μέσα μας -στην ιστορία μας και την πνευματική μας παράδοση- για λύσεις. Όλα αυτά έχουν ως προϋπόθεση μιαν αυτόκεντρη πορεία, ότι η Ελλάδα και η Κύπρος μεταβάλλονται σε ακρόπολη του ελληνισμού, ότι παύουμε πλέον να αρδεύουμε ξένους τόπους, ξένες ιδέες, ξένες βιομηχανίες, ξένες ιδεολογίες. Ενσωματώνουμε δημιουργικά το ξένο και το κάνουμε δικό μας.

πηγή

Μαρκεζίνης: Δέκα σκέψεις για να μην πεθάνουμε

Του Βασιλείου Μαρκεζίνη
Ακαδημαϊκού

Σαν προφήτης στην έρημο, περιγράφω εδώ και καιρό τα προβλήματα της χώρας μας και, ενώ τα κείμενά μου διαβάζονται από πολυάριθμους αναγνώστες, κανένας Έλληνας πολιτικός δεν έχει θελήσει να ακολουθήσει τις συμβουλές μου, φοβούμενος ίσως (αλλά δυστυχώς) το πολιτικό κόστος. Είναι πλέον σαφές πως μόνον ο λαός μπορεί να σώσει τη χώρα από την άβυσσο. Για να γίνει αυτό, όμως, ο λαός πρέπει να γνωρίζει την αλήθεια - όσο και αν η αλήθεια, αντίθετα με τα ψέματα, πονάει. Ιδού λοιπόν η δική μου εκδοχή της αλήθειας, με τη μορφή δέκα προτάσεων.

1. Στο τελευταίο μου βιβλίο, Η Ελλάδα των Κρίσεων, ανέλυσα τις πέντε κρίσεις μας -την οικονομική, τη διπλωματική, τη μεταναστευτική, τη μειονοτική, αλλά και την κρίση αξιοπιστίας του πολιτικού κόσμου- και τόνισα, όσο κανείς άλλος, ότι οι κρίσεις αυτές είναι αλληλένδετες. To συγκεκριμένο χαρακτηριστικό καθιστά τη θέση της χώρας μας πολύ διαφορετική και πολύ πιο επισφαλή από της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας, οι οποίες συχνά μνημονεύονται ως ανάλογες περιπτώσεις, ενώ δεν είναι.

2. Όσο ολέθριες και αν είναι οι οικονομικές μας ασωτίες, η κακή υπόληψη των πολιτικών μας είναι ο παράγοντας που ενδέχεται μια μέρα να πυροδοτήσει ακραίες εσωτερικές αντιδράσεις, κατά τον ίδιο τρόπο που έχει καταβαραθρώσει την αξιοπιστία μας στο εξωτερικό. Ο πολιτικός και ο δημοσιογραφικός κόσμος της χώρας μας υποκρίνονται ότι το πρόβλημα είναι «κατασκευασμένο» ο λαός όμως συνειδητοποιεί όλο και πιο έντονα ότι το πρόβλημα είναι απολύτως πραγματικό.

3. Στη διένεξη εντάχθηκαν πρόσφατα μερικοί πανεπιστημιακοί μας, οι οποίοι εστίασαν τη συζήτηση στη συνταγματική μεταρρύθμιση. Αν και είναι καθ' όλα θεμιτή και ορθή, η λογική αυτή μπορεί να μας οδηγήσει σε έναν ατέρμονα δαίδαλο χρονοβόρων νομικών συζητήσεων. Ως εκ τούτου, δεν είναι αυτή η κατάλληλη η στιγμή για να αναδείξουμε το εν λόγω ζήτημα ως το πλέον επιτακτικό. Παρότι η χώρα μας έχει να ωφεληθεί από τις τρέχουσες διαβουλεύσεις για τις ανησυχίες και τα δεινά της, αν χρειάζεται κάτι επειγόντως είναι ανθρώπους που θα την κυβερνήσουν με τιμιότητα, ικανότητα και σύνεση. Οι άνθρωποι αυτοί πρέπει να προέλθουν από τις τάξεις των Ελλήνων μέσης ηλικίας, οι οποίοι έχουν ήδη αποδείξει την αξία τους στη ζωή - και επ' ουδενί λόγω από τους κύκλους που μας έφεραν στο χείλος του γκρεμού.

4. Στρεφόμενοι στην οικονομική κρίση, οφείλουμε όλοι να καταλάβουμε ότι στα ζητήματα αυτά δεν υπάρχει «μία λύση». Όποια λύση και αν υιοθετήσουμε, θα έχει και κόστος και οδυνηρές συνέπειες. Γι' αυτό άλλωστε είμαι πεπεισμένος, ότι το «κούρεμα», που προχωράει ήδη μυστικά, θα γίνει μια μέρα και ανοικτά, προκειμένου να καθησυχαστούν οι αγορές. Σε συνδυασμό με τον πραγματικό -και όχι τον πλασματικό, που καταστρώνεται σήμερα- περιορισμό του αδρανούς κρατικού μηχανισμού, τα μέτρα μπορεί να οδηγήσουν σε παρατεταμένη εσωτερική αστάθεια, μείωση της εθνικής κυριαρχίας ή ακόμη και αιματοχυσίες. Οι κίνδυνοι αυτοί θα μπορούσαν ενδεχομένως να αποφευχθούν, εάν ο λαός πειστεί ότι αυτοί που τα προτείνουν
(α) πιστεύουν ειλικρινά στην ορθότητά τους και
(β) είναι τίμιοι και δεν θα τα εκμεταλλευτούν προς ίδιον όφελος. (Τούτο μάς οδηγεί στην έβδομη πρόταση, κατωτέρω.)

5. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει η αμυδρή ελπίδα ότι οι κρίσεις θα οδηγήσουν σε ειρηνικές διαδηλώσεις του είδους που βλέπουμε στην Πλατεία Συντάγματος και αλλού στην χώρα μας. Οι διαδηλώσεις αυτές θα αποδειχθούν θετικές εφόσον
(α) παραμείνουν ακομμάτιστες
(β) δεν εισχωρήσουν σε αυτές παράγοντες ή προβοκάτορες της κυβέρνησης
(γ) παραμείνουν ειρηνικές
(δ) αποκτήσουν σύντομα συγκεκριμένους και εφικτούς στόχους.
Οι απόπειρες των κομμάτων να «χρωματίσουν» το Κίνημα του Συντάγματος θα μπορούσαν να σκοτώσουν την «Ελληνική Άνοιξη» και να επιβάλουν εκ νέου την καταστροφική κομματική κυριαρχία στις συνειδήσεις και τις κινήσεις των αγανακτισμένων. Τέλος, για να επιβιώσει αυτό το ευπρόσδεκτο (πιστεύω), νεανικό κίνημα, πρέπει τουλάχιστον να δεκαπλασιαστεί σε μέγεθος και να μετασχηματίσει εποικοδομητικά τη λογική των συνεχών συζητήσεων, που φαίνεται να επικρατεί σήμερα.

6. Εάν πραγματωθούν όλοι αυτοί οι παράγοντες, το ειρηνικό αυτό κίνημα θα μπορούσε ακόμη και να ρίξει την κυβέρνηση (πράγμα που έχει ήδη καθυστερήσει να γίνει). Πάντοτε όμως το κίνημα θα πρέπει να θυμάται μέχρι πού μπορεί να φτάσει, υπό την παρούσα μορφή του. Διότι, παρ' όλο που οι ειρηνικοί διαδηλωτές μπορούν να ανατρέψουν κυβερνήσεις ή ακόμη και έναν ολόκληρο πολιτικό κόσμο, δεν μπορούν, ως μάζα, να αναλάβουν το καθήκον της κυβέρνησης.

7. Έτσι, για το επόμενο βήμα θα χρειαστεί να εμφανιστεί ένας νέος ηγέτης, ο οποίος όμως εξακολουθεί σήμερα να απουσιάζει. Η ανάδυση ενός ηγέτη, όπως συνέβη με τον Βενιζέλο το 1910 και τον Βάτσλαβ Χάβελ στην Τσεχοσλοβακία τη δεκαετία του 1990, αποτελεί γεγονός απροσδιόριστο και απρόβλεπτο. Οι πολίτες πρέπει να το καταλάβουν αυτό, μια και ανέκαθεν αυτό υποδείκνυε η ιστορία. Χωρίς «ηγέτη», οι ομάδες αυτού του είδους μπορούν μεν να γκρεμίσουν, όχι όμως και να κτίσουν. Αργά ή γρήγορα, λοιπόν, το κίνημα αυτό θα πρέπει να εγκαταλείψει ή τουλάχιστον να αναπροσανατολίσει τις σημερινές ιδέες του περί άμεσης δημοκρατίας. Οι διαδηλωτές οφείλουν επίσης να συνειδητοποιήσουν ότι η εκλογική αποχή και η λευκή ψήφος είναι απολύτως ατελέσφορες ως λύσεις.

8. Όποιο σενάριο και αν επικρατήσει -η βίαιη ή η ειρηνική αλλαγή-, το υπάρχον κομματικό σύστημα θα βγει εντελώς διαφορετικό από την όλη διαδικασία, έστω και αν επιβιώσουν για λίγους μήνες μερικές από τις υπάρχουσες ταμπέλες και συνθηματολογίες του. Διότι ο «κρατισμός» και οι κομματικοί διορισμοί θα εξαλειφθούν, και το γεγονός αυτό θα επηρεάσει τη δομή των κομμάτων, την πηγή της δύναμής τους ή ακόμη και τη συνθηματολογία που χρησιμοποιούν στις καθημερινές πολιτικές μάχες. Έτσι, προβλέπω ότι η έμφαση του δημόσιου διαλόγου θα μετατοπιστεί στα ζητήματα της μετανάστευσης και της έννομης τάξης, υπό την επιρροή ιδεαλιστικών ή ρεαλιστικών διακηρύξεων δικαιωμάτων.

9. Στην πλειονότητά του, ο λαός δεν έχει συνειδητοποιήσει τη χαώδη κατάσταση της εξωτερικής μας πολιτικής. Οι κίνδυνοι που ενέχουν η πολιτική ισχύος και οι νέες συμμαχίες που διαμορφώνονται σήμερα γύρω μας δεν λαμβάνονται υπόψη ούτε καν από τους ειδικούς. Ο καινοφανής χαρακτήρας της κατάστασης σημαίνει ότι στο μέλλον οι σοφές αποφάσεις θα εξαρτηθούν από τη διαίσθηση και την εμπειρία. Και οι δύο όμως αυτές ιδιότητες απουσιάζουν παντελώς από ένα υπουργείο που δεν στερείται μόνον κεφαλαίων, αλλά και ιδεών. Δεν βλέπω καμία αχτίδα ελπίδας εάν δεν αναπροσαρμοστεί άμεσα η πολιτική μας απέναντι σε έναν γείτονα που, ενώ εμείς κοιμόμαστε, αυτός γίνεται όλο και πιο μεγάλος, πιο ισχυρός, πιο επιθετικός!

10. Σε τελευταία και βαθύτερη ανάλυση, όλα τα προβλήματα συνδέονται με τον άνθρωπο που είναι υπεύθυνος για την κυβέρνηση. Και, πολιτικά και συνταγματικά, ο άνθρωπος αυτός είναι ο πρωθυπουργός. Η αναποφασιστικότητά του και η διοικητική του ανεπάρκεια υπερτερούν της εντυπωσιακής κινητικότητάς του, με αποτέλεσμα να έχουν μειώσει τη δημοτικότητά του στο εσωτερικό και την αξιοπιστία του στο εξωτερικό. Για ποιον λόγο, όμως, το κόμμα του, που δεν στερείται χαρισματικών ανθρώπων, αφήνεται να οδηγηθεί στην ήττα και την ατίμωση; Δεν μπορούν τα μέλη του να καταλάβουν ότι οφείλουν να αντικαταστήσουν τον αρχηγό τους άμεσα (αλλά και με αξιοπρέπεια); Και αν το ίδιο ΠΑΣΟΚ δεν έχει το θάρρος να προβεί σε αυτήν τη «βασιλοκτονία», δεν θα έπρεπε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ορμώμενος ίσως από μια κοινοβουλευτική ήττα, να προκηρύξει εκλογές; Έτσι τουλάχιστον θα έχουμε την ελπίδα ότι
(α) θα καθαρίσει η δηλητηριώδης ατμόσφαιρα στην οποία ζούμε σήμερα και
(β) θα διευκολυνθεί η συναίνεση, καθώς θα απομακρυνθεί από τον πολιτικό βίο μας η διανοητική στειρότητα πολυάριθμων βουλευτών.

Για πόσο ακόμη ο πολιτικός κόσμος που αποτελεί τη βάση της πυραμίδας του ΠΑΣΟΚ θα ανέχεται ένα τόσο προσωποκεντρικό και αποτυχημένο σύστημα διακυβέρνησης; Για πόσο ακόμη τα επικοινωνιακά τεχνάσματα θα υπερέχουν της ουσίας; Για πόσο ακόμη ο θνήσκων πολιτικός κόσμος μας θα αποφεύγει την ανανέωση επιμένοντας να κρατάει ζωντανά με τεχνητό τρόπο τα νεκρά του μέλη;

To μόνο που μπορώ να προβλέψω είναι ότι όσο πιο πολύ καθυστερούμε αυτές τις αλλαγές, τόσο μεγαλύτερο θα είναι το τίμημα που θα πληρώσουμε!

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα"

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ 

ΕΠΙΚΑΙΡΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΟΥ ΚΟΡΝΗΛΙΟΥ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗ

Το τελευταίο διάστημα, άνθρωποι κάθε κοινωνικής τάξης, κάθε ιδεολογίας, κάθε κουλτούρας, απλώς συνυπάρχουν στις πλατείες. Ξεσηκώθηκαν απρόσμενα, για κάποιο περίεργο λόγο, βγαίνοντας απότομα μέσα από μία παρατεταμένη μαζοχιστική ύπνωση. Το μοναδικά τους κοινά σημεία, η άρνηση και η κατανόηση τής ανάγκης αλλαγών. Ένας λαός αποδεδειγμένα επιρρεπής στην χειραφέτηση γλυκομίλητων δημαγωγών, ένας λαός χωρίς ταυτότητα στην πραγματικότητα και χωρίς κοινό σκοπό, μοιάζει εύκολος στόχος για κάποιους που αποδεδειγμένα ξέρουν να τον χειρίζονται. Όσο καθυστερεί η εμφάνιση ενός ιδεολογικού υπόβαθρου που θα καθοδηγήσει τον αγώνα του, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες οι ενέργειες αυτού του ίδιου του αγανακτισμένου λαού να παραληφθούν από τους γνώστες και να επιστραφούν εναντίον του. Η διαπίστωση της ζημιάς που προκλήθηκε από την γενική κομματοκρατία, ειδικά στη χώρα μας είναι γενική. Η διστακτικότητα να προχωρήσει η σκέψη προς το υπερβατικό αίτημα τής πλήρους κατάργησης των κομμάτων, επίσης. Κι όμως, όπως ήδη έχουμε πει πολλές φορές στο παρελθόν, αρκεί να αρχίσει κανείς να σκέφτεται μία πολιτεία χωρίς κόμματα και τις λύσεις στα αρχικά ανυπέρβλητα προβλήματα που μοιάζει να δημιουργεί μια τόσο αρχικά τρελή θεωρία, έρχονται η μία μετά την άλλη. Γνωρίζουμε καλά πως στο παρελθόν υπήρξε μία δημοκρατία με αυτό το περίεργο για σε σχέση με τις σημερινές χαρακτηριστικό. Γνωρίζουμε επίσης γι αυτή την περίοδο πως ο λαός όντας σοφός, άφηνε αυτούς που γνωρίζουν κάποια ζητήματα να τα διαχειριστούν αποτραβηγμένος σε ένα απλό ρόλο ελεγκτή. Κι επίσης γνωρίζουμε πως όλοι οι πολίτες που έζησαν τότε, συμμετείχαν σε όσα θα μπορούσε ο κάθε πολίτης να έχει άποψη. Ο λόγος, για την αθηναϊκή δημοκρατία.

Αυτό που κάνει ένα μαζικό κίνημα να αποκτά οντότητα, είναι οι κοινοί στόχοι. Κι αυτοί δεν υπάρχουν, αφού εδώ και πάρα πολλά χρόνια καλά έχουν εκπαιδευτεί οι πολίτες στο να αφήνονται σε πολωτικές σκέψεις, στήνοντας στα δύσκολα χρωματιστές κρεμάλες τυφλωμένοι από το δογματισμό τους. Όμως το σίγουρο είναι πως μόνο όλοι μαζί μπορούμε. Μήπως η ολοκλήρωση τής κυοφορίας των στόχων ενός αόριστου σήμερα αγώνα, η γεφύρωση των διαφορών και η εκκίνηση στην ουσία ενός στοχευμένου αγώνα πρέπει να αναζητηθεί στην πνευματική καθοδήγηση, στο έργο κάποιου ανθρώπου που αν και αριστερός κρυφοκοίταξε, θαύμασε και στήριξε καλά την πίστη του σε κάτι που μόνο σε δεξιούς ήταν αρεστό; Κι αν σκεφτούμε πως όλες του οι σκέψεις εξελίχθηκαν χωρίς καθόλου να χάσει ούτε την αριστεροφροσύνη του ούτε την πίστη του σε αυτό που θαύμαζε μοιάζει ακόμη πιο ιδανικός. Μήπως λοιπόν οι σκέψεις του Κορνήλιου Καστοριάδη για μία σύγχρονη δημοκρατία αθηναϊκού τύπου πρέπει να ξεσκονιστούν, παραμερίζοντας τις διαφορές και σμίγοντας τα θέλω των όσων έχουν τη διάθεση να αγωνιστούν για κάτι καλύτερο αλλά δε βρίσκουν τους τρόπους και τα σημεία επαφής με τους συναγωνιστές τους; 

Read more: http://tolimeri.blogspot.com/2011/06/blog-post_8286.html#ixzz1Oh9EBH4j

Οι πραγματικοί εχθροί των λαών

• 
  

Ο κόσμος, αλλά και η Αμερική, δέχονται σήμερα μια τρομοκρατική επίθεση από τις ιδιωτικές κεντρικές τράπεζες, όπως την Διεθνή Τράπεζα Αποζημιώσεων και την αμερικανική Federal Reserve Bank. Τα χρήματα των φορολογουμένων κατασπαταλώνται στο κυνήγι «φανταστικών» τρομοκρατών και κακών ισλαμιστών, την ώρα που οι πολίτες ληστεύονται εν ψυχρώ από τους τραπεζίτες.
Όπως είπε και ο Max Keiser, οι τρομοκράτες της Wall Street είναι πιο επικίνδυνοι από τον μακαρίτη πλέον Bin Laden (που βέβαια δεν είχε καμία σχέση με την 9/11).
Οι πραγματικοί τρομοκράτες δεν φοράνε τουρμπάνια, αλλά κοστούμια. Δεν βρίσκονται στα βουνά του Πακιστάν και του Αφγανιστάν, αλλά κυκλοφορούν ελεύθεροι και ωραίοι στη Wall Street, και στην K Street. Αυτοί οι αδίστακτοι τραπεζίτες προκάλεσαν την οικονομική κρίση, που μπορεί να οδηγήσει στη κατάρρευση του πολιτισμού της Δύσης.
Πριν μερικούς μήνες, το πεντάγωνο προσπάθησε να συνδέσει τους ισλαμιστές τρομοκράτες με την οικονομική κρίση του 2008, αλλά κανένας δεν πείστηκε. Όλοι ξέρουν πια πως οι πραγματικοί συνωμότες είναι αυτοί της Wall Street.
Η οικονομική κρίση του 2008 ήταν το Pearl Harbor του οικονομικού πολέμου που ξεκίνησε η νέα τάξη εναντίον του αμερικανικού λαού. Όπως το Pearl Harbor, έτσι και η κρίση, ήταν προβλέψιμη και μη αναγκαία. Αν το κράτος είχε επιβάλλει κανόνες στο τραπεζικό σύστημα, αν είχε καταργήσει την Federal Reserve, και αν είχε επιβάλλει ένα στέρεο νομισματικό σύστημα, τότε δεν θα χρειάζονταν να υποφέρουν σήμερα εκατομμύρια ανθρώπων, που εξαθλιώνονται χωρίς όμως να φταίνε σε τίποτα.
Η οικονομική ελίτ έχει κυριαρχήσει ολοκληρωτικά χρησιμοποιώντας την οικονομία, το φορολογικό σύστημα, και την αμερικανική κυβέρνηση. Στη πραγματικότητα, η οικονομική κρίση ήταν απλά μια μαζική μεταφορά πλούτου από το 99% του λαού στα χέρια μιας παρασιτικής μειοψηφίας που δεν παράγει τίποτα, δεν δημιουργεί θέσεις απασχόλησης, και δεν προσφέρει το οτιδήποτε. Απλά κερδίζει δημιουργώντας χρήμα από το τίποτα, και δανείζοντας το σε κυβερνήσεις με υψηλό τόκο. Η οικονομική κρίση ήταν κρίση μόνο για τον απλό λαό. Οι τραπεζίτες βγήκαν κερδισμένοι.
Τα τελευταία 30 χρόνια οι ολιγαρχικές τράπεζες της Δύσης έχουν χρηματοδοτήσει τη παγκόσμια οικονομία και αποβιομηχάνισαν την Αμερική, καταστρέφοντας παράλληλα τη μεσαία τάξη της Δύσης. Οι οικονομικές πολιτικές που ισχύουν στα κράτη της Δύσης, κατάφεραν να δημιουργήσουν μια κοινωνία δυο τάξεων, μια τεράστια φτώχεια, μια μαζική ανεργία, και μια παγκόσμια κρίση χρέους.
Η πολιτική ελίτ της Αμερικής, αντί να ξεριζώσει τον καρκίνο της Federal Reserve Bank, ξεκίνησε πόλεμο τρόμου και καταστολής εναντίον του λαού, ώστε να τον αποτρέψει από το να επαναστατήσει. Πιστεύουν πως η εγκαθίδρυση μιας αστυνομοκρατίας θα διορθώσει όλα τα δημοσιονομικά προβλήματα κρατώντας το λαό υπό έλεγχο. Έτσι, δημιουργήθηκε ένα τεχνοκρατικό αστυνομικό καθεστώς, που κατάργησε ουσιαστικά το αμερικανικό Σύνταγμα, και τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων, μετατρέποντας τη λέξη ελευθερία σε βρισιά και ακυρώνοντας το κράτος νόμου.
Η αστυνομία χρησιμοποιείται για τη καταστολή των λαϊκών εκδηλώσεων διαμαρτυρίας, και την επιβολή της επίσημης ιδεολογίας του πατριωτισμού όπως τον θέλουν οι παγκοσμιοποιητές που έχουν καταλάβει την κυβέρνηση. Ο κόσμος ή θα υπακούει ή θα διώκεται. Οι αστυνομικοί και οι πράκτορες των ομοσπονδιακών υπηρεσιών, που έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου, λειτουργούν με πλήρη ατιμωρησία, προσφέροντας μια ψευδή αίσθηση τάξης και ασφάλειας.
Όσοι διαμαρτύρονται, χαρακτηρίζονται και διώκονται ως ακροδεξιοί εξτρεμιστές και τρομοκράτες. Ένα βήμα δηλαδή πριν την εγκαθίδρυση ενός κράτους τρόμου.
Η ανθρώπινη ιστορία έχει αποδείξει πως όταν μια κυβέρνηση αρχίζει τη δίωξη κάποιων ομάδων, δεν περιορίζεται στους χαρακτηρισμούς. Ακολουθούν φυλακίσεις, εκτοπισμοί, και δολοφονίες. Όποιος αντιστέκεται, το πληρώνει ακριβά.
Όπως έχει γράψει και ο Albert Camus, οι αριστοκράτες τύραννοι πάντα αμαυρώνουν τους ήρωες του λαού. Για αυτό και πρέπει να αντισταθούμε στους χαρακτηρισμούς των επαναστατών ως «τρομοκράτες» και «εξτρεμιστές». Αν ο λαός αντιδράσει και αρνηθεί την κρατική προπαγάνδα, οι κλέφτες και απατεώνες που κυβερνούν, θα χάσουν το παιχνίδι.
Αργά ή γρήγορα θα πρέπει να σημειωθεί μια σύγκρουση μεταξύ των δυνάμεων της ελευθερίας και αυτών της τυραννίας. Ας ελπίσουμε πως ο πόλεμος αυτός θα κερδηθεί χωρίς την ανάγκη πυροβολισμών. Ας ελπίσουμε πως ο λαός θα καταλάβει τι παίζει και θα φέρει τους πραγματικούς τρομοκράτες στο εδώλιο, αντί να καταναλώνεται στο κυνήγι ψεύτικων και κατασκευασμένων εχθρών, όπως ο Bin Laden.

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ

S.A.-The Excavator

Η Ελλάδα στην άβυσσο- Η Ιρλανδία ακολουθεί

Όταν ο Νουριέλ Ρουμπινί κάνει μία πρόβλεψη όλοι ακούνε προσεχτικά. Άλλωστε είχε δίκιο... όταν προέβλεψε την παγκόσμια οικονομική κρίση. Τώρα προβλέπει μία σοβαρότατη κρίση χρέους για την Ιρλανδία μέσα στα επόμενα 2-3 χρόνια, αναφέρει η Kathleen Brooks σε ανάλυσή της στο Reuters.

Αυτή η εκτίμηση (του Ρουμπινί) έρχεται σε μία ευαίσθητη στιγμή για την περιφέρειας της Ευρώπης. «Η Ελλάδα «αγναντεύει» την άβυσσο της πτώχευσης, την οικονομική εξαθλίωση και μία πιθανή έξοδο από την ευρωζώνη, αν το ΔΝΤ δεν καταβάλει το μερίδιο της 5^ης δόσης του δανείου μέσα τον επόμενο μήνα» υπογραμμίζει .

Το Reuters αναφέρει ότι «ο «δανειστής τελευταίας ελπίδας» απειλεί να αποσύρει τη στήριξή του στη χώρα εκτός αν υπάρξει ένδειξη ότι η Αθήνα τακτοποιήσει τα δημοσιονομικά της και το φοροεισπρακτικό της πρόγραμμα. Χωρίς την ενίσχυση  στην Ελλάδα δε θα είναι δυνατή στη χώρα η πληρωμή μισθών και συντάξεων».

Και η Kathleen Brooks συνεχίζει με την απορία «μπορεί άραγε το ίδιο να συμβεί στην Ιρλανδία;». Μέχρι στιγμής η Ιρλανδία, η οποία έλαβε το επόμενο πακέτο διάσωσης μετά την Ελλάδα, δεν έχει «μπει στον ίδιο κουβά» με την Αθήνα. Ο πληθυσμός της θεωρείται ότι είναι αρκετά αξιόπιστος φορολογικά και παρόλο που η ανταγωνιστικότητα είναι σίγουρα ένα πρόβλημα, η κυβέρνηση λαμβάνει μέτρα για την αντιμετώπιση του προβλήματος και τη μείωση των δαπανών του κράτους.

Μόλις την περασμένη εβδομάδα γράφηκε στον ιρλανδικό Τύπο ότι ο υπουργός Απασχόλησης σχεδιάζει να περικόψει τους μισθούς 250.000 χαμηλόμισθων εργαζομένων, η οποία έρχεται μετά από έναν πρώτο γύρο περικοπών σε μισθούς μισθωτών, ιδίως του δημόσιου τομέα.

Πρόκειται για σκληρά αλλά και γενναία μέτρα που πρέπει να εφαρμοστούν για να ορθοποδήσει η χώρα. Ωστόσο η Ευρώπη και κυρίως η Γερμανία και η Φινλανδία παραμένουν δύσπιστες.

Αν η ανάπτυξη δε στην Ιρλανδία συνεχίζει να μειώνεται τότε μία πτώχευση μπορεί να είναι απαραίτητη έτσι ώστε να γίνει το χρέος της βιώσιμο.

«Το Δουβλίνο μπορεί να κοιτάζει κατάματα την άβυσσο όπως η Ελλάδα, αλλά είναι ακριβώς από πίσω» καταλήγει η Brooks.

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΗ

Μετά το «Σύνταγμα», τι;… Το σύστημα δεν μεταρρυθμίζεται, καταστρέφεται!

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη, μέλους της Πρωτοβουλίας Πολιτών «ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ»

Ο ελληνικός λαός σε όλες τις πλατείες της χώρας ζει τον δικό του «Μάη», αγανακτεί, εξεγείρεται, παίρνει την ζωή στα χέρια του, απαιτεί αποφασισμένος: ΦΥΓΕΤΕ ΤΩΡΑ!

Το σύστημα πόνταρε στην διάσπαση μεταξύ των χιλιάδων πολιτών με ετερόκλητες ιδεολογικές ταυτότητες. Απέτυχε, καθώς είναι διάχυτη η ενωτική ατμόσφαιρα. Πίστευαν ότι θα εκτονωθεί γρήγορα. Διαψεύσθηκαν, το κίνημα όλο και δυναμώνει και συντονίζεται με τον πανευρωπαϊκό βηματισμό.

Τώρα επιχειρούν να ανοίξουν παράπλευρες οδούς διαφυγής με πολιτικά τεχνάσματα και καθεστωτικά τερτίπια, που έχουν όμως ξεγυμνωθεί. Ο κόσμος είναι αποφασισμένος να μείνει Σύνταγμα μέχρι την επόμενη ημέρα, μέχρι να φύγουν όλοι όσοι δημιούργησαν τη σημερινή κατοχή: κυβέρνηση, ΔΝΤ, τρόϊκα, Μνημόνιο και παρατρεχάμενοι.

Όσο περνάει ο καιρός, καταρρέουν τα σενάρια και τα φληναφήματα για ανάκαμψη, επανεκκίνηση και επιστροφή στο προ του 2009 κοινωνικό και εθνικό στάτους κβο, δικαιώνοντας όσους πρώτοι αντέδρασαν και κάλεσαν σε παλλαϊκό ξεσηκωμό.

Η πραγματικότητα είναι η απόλυτη σύγκρουση μεταξύ των οικονομικών συμφερόντων και των ανθρώπινων. Γι’ αυτό και καταλαβαίνουμε απόλυτα τους εξεγερμένους της Ισπανίας, της Ισλανδίας, της Πορτογαλίας και της υπόλοιπης Ευρώπης, που μοιράζονται μαζί μας την κοινή απέχθεια προς το πολιτικό σύστημα, τα συνδικάτα και τους τραπεζίτες.

Ο δρόμος είναι ένας: ξεσηκωμός για την ανατροπή του συστήματος μέχρι τέλους. Να αλλάξουμε τα πάντα «από τα νύχια μέχρι την κορυφή», όπως ζητούν οι «Αγανακτισμένοι», που κατέλαβαν τις πλατείες, όπως έκαναν πριν οι χιλιάδες Αιγύπτιοι της πλατείας Ταχρίρ.

 Αυτό που τρέμει το σύστημα είναι η επανεμφάνιση ενός συλλογικού οράματος και ενός εθνικού σχεδιασμού.

Τρέμουν πρωτοβουλίες όπως αυτή των συμπολιτών μας στο Αίγιο, που έστησαν τοπικές κάλπες και αποφάσισαν με δημοψήφισμα στις 15 Μαΐου να αρνηθούν το πολιτικό σύστημα. Τρέμουν τις λαϊκές συνελεύσεις, όπως της Κεφαλονιάς που κήρυξε ανεπιθύμητους στο νησί τους πολιτικάντηδες και το ΣΔΟΕ…

Τρέμουν μην ξυπνήσει ο λαός, μην απεξαρτηθεί η ελληνική οικονομία από το ευρώ, μην γυρίσει ο ελληνικός στρατός τις πλάτες στις εντολές του ευρω-ατλαντικού συστήματος και σταθεί δίπλα στ’ αδέλφια του…

Απέναντι στην κυβερνητική πολιτική που, εκτός από αντισυνταγματική, εξοντωτική και μειοδοτική, είναι και αδιέξοδη, έχουν ορθωθεί δεκάδες αυτοοργανωμένες πρωτοβουλίες, κινήσεις και συλλογικότητες πολιτών, οι οποίοι αναζητούν έναν καινούργιο, δυναμικό και ενωτικό πολιτικό λόγο.

Με την εμπειρία όλων αυτών των μηνών και αφού τα "αριστερά" κόμματα δεν μπορούν –ή δεν θέλουν- να οργανώσουν την λαϊκή αντίσταση, έχει αρχίσει να συζητείται η ανάγκη συγκρότησης ενός Μετώπου για την σωτηρία του λαού και την αναγέννηση της χώρας. Χρειάζεται να γίνουν μεγάλα βήματα σε στενό χρονικό περιθώριο.

Προς τον στόχο αυτόν συνέβαλε καθοριστικά το «Βήμα Πληροφόρησης και Διαλόγου», της Πρωτοβουλίας Πολιτών «ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ», που λειτουργεί από τον Νοέμβριο του 2010 στην Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών, και η «Ανοιχτή Συνέλευση Κινημάτων», που γινόταν όλο τον χειμώνα στον πολυχώρο «Αυλαία», στον Κεραμεικό.

 

Παρ’ όλες τις αντικειμενικές δυσκολίες, έχουν γίνει αρκετά βήματα συσπείρωσης και έχουν επεξεργασθεί κάποιες αρχικές θέσεις, όπως:

1. Όλοι συμφωνούν στην ανάγκη ενός Μετώπου με πολιτικά χαρακτηριστικά, πέρα από κινήσεις διαμαρτυρίας, με την ευρύτερη ενωτική, ανοιχτή διαδικασία. Στην προσπάθεια αυτή πρέπει να ξεπερασθούν δύο άμεσα αναχώματα: α) Η αντίφαση ανάμεσα στην περιρρέουσα δυσπιστία προς τις οργανωτικές δομές και τα «καπελλώματα» και στην ανάγκη για αποφασιστική πολιτική παρέμβαση, β) Ο σεχταρισμός, η αλαζονεία και η βιασύνη πολλών πρωτοβουλιών να βάζουν πρώτα το δικό τους πολιτικό πλαίσιο χωρίς να αφουγκρασθούν υπομονετικά όλες τις υπαρκτές λαϊκές φωνές.

Βέβαια, πολιτικό μέτωπο σημαίνει οριοθέτηση, σημαίνει θέσεις και σύγκρουση με τις κατεστημένες πολιτικές δομές, όμως, για να πετύχει αυτό χρειάζεται η κατάλληλη έμπνευση και το σωστό τάϊμινγκ.

2. Οι στόχοι ενός παλλαϊκού αντιστασιακού μετώπου πρέπει να ξεκινούν από την απονομιμοποίηση της κυβέρνησης και του πολιτικού συστήματος, την παραδειγματική τιμωρία όσων ενέχονται στην λεηλασία του εθνικού πλούτου και την αλλαγή του καταστατικού χάρτη της χώρας ώστε να γίνει ο Έλληνας πολίτης κυρίαρχος στην πατρίδα του να ανακοπεί η παρακμή και να θωρακιστεί η εθνική ανεξαρτησία και ο τόπος από κάθε απειλή.

Όμως, για να πραγματοποιηθούν αυτοί οι στόχοι, χρειάζεται προφανώς η κατάκτηση της εξουσίας απέναντι σε ένα αδίστακτο και διεφθαρμένο σύστημα που θα αγωνιστεί με νύχια και δόντια για να το αποτρέψει. Το αν θα γίνει αυτό ειρηνικά, κοινοβουλευτικά ή με επαναστατικό τρόπο, θα επιλυθεί, ουσιαστικά, από τον τρόπο οργάνωσης και ανάδειξης του Μετώπου σε εκφραστή της αγωνιστικής λαϊκής πλειοψηφίας.

3. Η εξασφάλιση της εθνικής κυριαρχίας θα περάσει μέσα από την έξοδο από το ΔΝΤ, την άρνηση του απεχθούς χρέους, την στάση πληρωμών τοκοχρεωλυσίων και την αναδιοργάνωση της οικονομίας σε εθνική δημοσιονομική, νομισματική και αναπτυξιακή βάση.

Η σχετική συζήτηση επικεντρώνεται στην επαναδιαπραγμάτευση των σχέσεων της χώρας με την Ε.Ε. και όλες τις πιθανές λύσεις, όπως έξοδος από ευρωζώνη, επαναφορά εθνικού νομίσματος, ενδιάμεσες εκδοχές κ.λπ.

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, το ζήτημα δεν είναι τι προτείνεται να γίνει, αλλά πώς μια νέα εθνικοαπελευθερωτική συμμαχία θα καθορίσει αυτές τις εξελίξεις στην συγκεκριμένη ιστορική συγκυρία, με ποιες τακτικές κινήσεις, τι στηρίγματα από το εξωτερικό, και ποιον τρόπο άμυνας απέναντι σε ξένες επεμβάσεις.

Αν η χρεωκοπία «σκάσει» στα χέρια των κατεστημένων πολιτικών δυνάμεων σε συνθήκες γενικότερης κατάρρευσης της ευρωζώνης, όπως διαφαίνεται, τότε η επιστροφή στην νέα δραχμή θα γίνει σε εκβιαστικές και δραματικές συνθήκες.

Άρα πρέπει οι πραγματικά πατριωτικές λαϊκές δυνάμεις να καθορίσουν τις εξελίξεις και όχι να συρθούν πίσω απ’ αυτές γιατί τότε οι επιλογές πολιτικής θα έχουν συρρικνωθεί στην εξής μία: άμυνα μέχρις εσχάτων, με κάθε μέσον, για να περισωθεί ό,τι θα έχει απομείνει.

Οι συζητήσεις συνεχίζονται κάθε Δευτέρα στις 7:30 μ.μ., στο αμφιθέατρο της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών (Τοσίτσα 11) και καλούνται όλα τα σχετικά κινήματα και πρωτοβουλίες να συμμετέχουν.

 

ΕΣΧΑΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΑΝΑΣΧΕΣΕΩΣ