Οι βάρβαροι στις πύλες της Ευρώπης;

Η Ευρωζώνη αντιμετωπίζει μια θεμελιώδη κρίση που δεν πρόκειται να λυθεί με επιθέσεις ενάντια στη διεθνή κερδοσκοπία
Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο των Υπουργών αναγκάστηκε να υποσχεθεί εκατοντάδες δις ευρώ στα κράτη μέλη που αντιμετωπίζουν ισχυρούς δημοσιονομικούς κινδύνους, κι αυτό αν και η ευρωπαϊκή οικονομία σαν σύνολο δεν βρίσκεται πράγματι σε κρίση. Αντιθέτως, οι περισσότερες εκθέσεις και οι σκληροί οικονομικοί δείκτες της υποδεικνύουν ανοδικές τάσεις, με τη μόνη χώρα που αντιμετωπίζει όντως σοβαρά προβλήματα, την Ελλάδα, να αντιπροσωπεύει μόνο το 3% του ΑΕΠ της Ευρωζώνης.
Παρόλα αυτά η παρούσα κρίση αποτελεί μια σχεδόν υπαρξιακή πρόκληση για την Ευρωπαϊκή Ένωση – εξ ου και τα τόσο μεγάλα ποσά – επειδή διακυβεύει ευθέως τη βασική αρχή της ευρωπαϊκής διακυβέρνησης: τη φύση του κυρίαρχου κράτους. Η υπόθεση της Ελλάδας έχει θέσει το απλό αλλά δύσκολο ερώτημα: μπορεί ένα κράτος-μέλος της Ε.Ε. να αφεθεί να χρεοκοπήσει;
Κατά τη μία προσέγγιση το κυρίαρχο κράτος είναι ιερό και απαραβίαστο. Η Ε.Ε. οφείλει να παρέμβει και να συνδράμει κάθε ‘αμαρτωλό’ κράτος μέλος της προκειμένου αυτό να ξανασταθεί στα πόδια του. Αλλά η άποψη αυτή προϋποθέτει πως όλα τα κράτη μέλη της Ευρωζώνης συμμορφώνονται με τις οικονομικές αρχές της δημοσιονομικής σωφροσύνης και των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Και πως τυχόν προβλήματα μπορεί να ανακύψουν μόνο εξαιτίας μη προβλέψιμων αντίξοων πληγμάτων, προσωρινών τοπικών πολιτικών δυσχερειών, και – ο προτιμωμένος ένοχος – των παράλογων αγορών.
Η προσέγγιση αυτή, εφαρμοζόμενη στην περίπτωση της Ελλάδας, σημαίνει πως η δημοσιονομική κρίση της χώρας οφείλεται στις υπερβολικές αντιδράσεις των παγκόσμιων χρηματοπιστωτικών αγορών στις τοπικές πολιτικές δυσχέρειες (υπερβολική αύξηση δαπανών της ελληνικής κυβέρνησης πριν τις τελευταίες εκλογές). Επιπλέον, η θέση αυτή υπαινίσσεται πως η Ευρώπη έχει τον πλήρη έλεγχο της κρίσης και πως οι ευρωπαϊκές αρχές έχουν επεξεργαστεί ένα αποτελεσματικό σχέδιο ικανό να επιλύσει όλα τα δημοσιονομικά και διαρθρωτικά προβλήματα της Ελλάδας. Εξ ου και το διαρκώς επαναλαμβανόμενο μότο του Νότου: «Το σχέδιο ΔΝΤ/ΕΕ θα πετύχει. Δεν υπάρχει περίπτωση χρεοκοπίας».
Η εναλλακτική προσέγγιση είναι πιο πραγματιστική και βασίζεται περισσότερο στους ευρωπαϊκούς κανόνες. Η λεγόμενη ‘προσέγγιση του Βορρά’ έχει ως αφετηρία της την υπόθεση ότι τα κράτη μέλη παραμένουν κυρίαρχες οντότητες, και πως μπορεί ένα κράτος μέλος να μην εφαρμόσει το απαιτούμενο πρόγραμμα οικονομικής προσαρμογής. Η προσέγγιση αυτή βρίσκεται ενσωματωμένη στη ρήτρα ‘απαγόρευσης οικονομικής συνδρομής’ (no bailout) που βρίσκεται στα ιδρυτικά έγγραφα του κοινού νομίσματος και συνεπάγεται ότι η κάθε χώρα είναι υπεύθυνη για το δημόσιο χρέος της. Με βάση την προσέγγιση αυτή, σε περίπτωση που μια χώρα παραβιάζει τους βασικούς κανόνες του κοινού νομίσματος, υπάρχει περίπτωση χρεοκοπίας της.
Προφανώς οι χρηματοπιστωτικές αγορές δεν συμμετέχουν άμεσα σε αυτή τη συζήτηση. Αλλά παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στο συνολικό παιχνίδι. Ο κάθε κάτοχος ελληνικών κρατικών ομολόγων, ιδίως των μακροπρόθεσμων ομολόγων, θα πρέπει να υπολογίσει πόσο πιθανό είναι το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας να καταφέρει να προωθήσει τις μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται ώστε η χώρα να συνεχίσει να εξυπηρετεί πλήρως το χρέος της (και στην ώρα του).
Η συλλογική κρίση των χρηματοπιστωτικών αγορών για την οικονομική και δημοσιονομική πολιτική κάθε κυβέρνησης εκφράζεται με το αφάλιστρο κινδύνου που καταβάλλει η κυβέρνηση για το εξωτερικό χρέος της. Οι αμφιβολίες των χρηματοπιστωτικών αγορών οδηγούν σε υψηλότερα ασφάλιστρα κινδύνου, με αποτέλεσμα μια κυβέρνηση που ήδη αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα να δυσκολεύεται ακόμα περισσότερο να αναχρηματοδοτήσει το χρέους της. Οι χρηματοπιστωτικές αγορές συχνά κάνουν λάθος στις κρίσεις τους. Αλλά αποτελούν ένα συντελεστή της οικονομικής ζωής που δεν μπορούμε απλά να ξορκίσουμε ή να εκβάλλουμε.
Θα μπορούσε να φέρει κανείς την αντίρρηση ότι ο διαχωρισμός μεταξύ των προσεγγίσεων του ‘Βορρά’ και του ‘Νότου’ σήμερα αφορά το ακαδημαϊκό επίπεδο, επειδή όντως δεν υπάρχει περίπτωση χρεοκοπίας, καθώς μια ελληνική, ας πούμε, χρεοκοπία, θα μπορούσε να προκαλέσει καταστροφικές αντιδράσεις στις παγκόσμιες χρηματοπιστωτικές αγορές. Αλλά το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο δημιούργησε επίσης μια ‘Δύναμη Κρούσης’ υπό την ηγεσία του προέδρου της ΕΕ Χέρμαν Βαν Ρομπί, προκειμένου να επεξεργαστεί συγκεκριμένες προτάσεις μεταρρύθμισης της ΟΝΕ.
Η βασική επιλογή που καλείται να κάνει αυτή η ομάδα είναι απλή: οι προσπάθειές της θα στοχεύσουν αποκλειστικά και μόνο στην αποτροπή της πτώχευσης (συμπεριλαμβάνοντας μια δημοσιονομική στήριξη δίχως τέλος), ή θα δει και αν πρέπει να υπάρξουν προετοιμασίες απέναντι στην ενδεχόμενη πτώχευση ενός κράτους μέλους ώστε να απαλυνθούν οι συνέπειες σε περίπτωση που κάτι τέτοιο τελικά συμβεί;
Η πρώτη επιλογή ενέχει την επεξεργασία μέτρων που θα μας αποδώσουν περίπου ‘κάτι παραπάνω από τα ίδια’ – δηλαδή την ενίσχυση του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης με περισσότερες προβλέψεις για την εποπτεία και τη συνεργασία σε επίπεδο οικονομικών πολιτικών. Αλλά η προσέγγιση αυτή δεν απαντά στο βασικό ερώτημα: τι θα γίνει αν το πλαίσιο δεν αποδειχθεί αποτελεσματικό; Όσο οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν κατορθώνουν να απαντήσουν αυτό το ερώτημα, οι χρηματοπιστωτικές αγορές θα συνεχίσουν να αμφιβάλλουν για την μακροπρόθεσμη σταθερότητα του ευρώ.
Δεν είναι δυνατή η σταθεροποίηση της Ευρωζώνης σε πολιτικούς και οικονομικούς όρους δίχως την εισαγωγή ενός στερεού πλαισίου για την επίλυση κρίσεων και τη δυνατότητα αντιμετώπισης της στάσης πληρωμών ενός κράτους μέλους. Η προσέγγιση σύμφωνα με την οποία είναι αδύνατη η χρεοκοπία κράτους μέλους, συνεπάγεται ότι το ευρώ πρέπει να στηριχθεί από μια πολιτική, ή έστω, από μια δημοσιονομική ένωση.
Αυτή είναι η επιλογή με την οποία έρχονται τώρα αντιμέτωποι οι Ευρωπαίοι ηγέτες: είτε να κάνουν το ριζοσπαστικό βήμα προς την πολιτική ολοκλήρωση ή την ολοκλήρωση σε επίπεδο πολιτικών, είτε θα θεσπίσουν ένα ξεκάθαρο πλαίσιο που θα αντιμετωπίζει τις επιπτώσεις της χρεοκοπίας ενός κράτους μέλους το οποίο δεν κατάφερε να προσαρμοστεί στους βασικούς κανόνες της ΟΝΕ. Όσα λεφτά και να δώσουν οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν θα καταφέρουν να υπεκφύγουν αυτού του κρίσιμου ζητήματος.


ΠΗΓΗ:Ας μιλήσουμε επιτέλους!

Πόσες μεραρχίες έχει η Goldman Sachs;...

Ο όρος της ελεγχόμενης χρεοκοπίας που θέτει στο τραπέζι της Ε.Ε. η Γερμανία, έδωσε εκ νέου καύσιμο στη φημολογία ότι φωτογραφίζεται η Ελλάδα για χρεοκοπία και αποβολή.
Όσο πιο συχνά όμως ακούμε ένα σενάριο, τόσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από αυτό, λέει ένας κανόνας που ισχύει στις αγορές. Ισχύει το ίδιο στην πραγματική οικονομία;

Στις αγορές ισχύει αυτό που έλεγε η Μπριζίτ Μπαρντό: «Το σεξ είναι κάτι για το οποίο όσα περισσότερα λες τόσα λιγότερα κάνεις» Μακάρι να ισχύει το ίδιο και για τη φλυαρία «λυτών» και «δεμένων» περί του απευκταίου της ελληνικής χρεοκοπίας και της εξόδου από το ευρώ.

Υπάρχει ένας «συρμός» στο εξωτερικό και το εσωτερικό που παρατηρεί τη λογιστική πλευρά του ζητήματος. Τόσα χρέη συν τόση ανάπτυξη ίσον δεν βγαίνει η εξίσωση, άρα βγαίνουμε από το άντρο του καπιταλισμού, τυπώνουμε δραχμές και εξασφαλίζουμε πλήρη απασχόληση...

Μια πλήρη απασχόληση χωρίς παραγωγή πλούτου και μια θέση στο διεθνή καταμερισμό παραγωγής και αναδιανομής... Όπερ, τυπώνουμε «πλατανόφυλλα» και τα μοιράζουμε σαν χάντρες στους ιθαγενείς.

Προς τι όλο αυτό το ψεύδος; Μα προς τέρψιν των αυτιών του άνω του ενός εκατ. δημοσίων υπαλλήλων και συνοδοιπόρων  που είχε πιστέψει το θέσφατο της νεοελληνικής νομενκλατούρας ότι άπαξ και μπήκες στο δημόσιο έχεις εξασφαλιστεί δια βίου. Κάτι σαν επαγγελματικό συγχωροχάρτι που εξασφάλιζε την είσοδο στας αιώνιας μονάς.

Πολιτική απόφαση…

Πιστεύω όμως ότι η απόφαση της εισόδου της Ελλάδας στην ΕΟΚ ήταν μια πολιτική απόφαση. Πολιτική θα είναι η απόφαση της παραμονής της ή όχι σ’ αυτό.

Κατ’ αρχήν το σενάριο που απορρέει από τις γερμανικές θέσεις για ελεγχόμενη χρεοκοπία και έξοδο από το ευρώ, είναι αντίθετο με τις ισχύουσες συνθήκες οι οποίες για να αλλάξουν απαιτούν ομοφωνία.

Οπότε μην βιαστείτε να κερδοσκοπήσετε στην ελληνική χρεοκοπία ακόμη...

Η γερμανική εμμονή μάλλον μοιάζει με ένα διαπραγματευτικό χαρτί που πέφτει στο τραπέζι για να κερδηθεί κάτι άλλο. Μια αποβολή της Ελλάδας θα έβγαζε στη σέντρα όλο το νότο της Ε.Ε. Η Γαλλία χωρίς το νότο θα εξελισσόταν σε δορυφόρο της Γερμανίας.

Αν οι Γερμανοί βιάζονται για νομισματική ορθοδοξία το πιθανό σενάριο να αποχωρήσουν αυτοί από το ευρώ, αλλά το 2000 δεν είναι 1914 ούτε 1937.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν είναι χρήσιμη η Ε.Ε. μετά την ενοποίηση της Γερμανίας και την κατάρρευση της Σοβιετίας. Στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης και της ανόδου της Ασίας και της Ινδίας φοβάμαι ότι δεν αρκεί η Γερμανία ή μια ένωση της Κεντρικής Ευρώπης για να εξισορροπήσει τα μεγέθη που δημιουργούνται. Ίσως ούτε η ΕΕ των 27. Ίσως στο μέλλον να μιλάμε για τις Ηνωμένες Πολιτείες του Βορείου Ατλαντικού, της Ρωσίας και της Τουρκίας...

Φυσικά όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι εμείς πρέπει να επαναπαυτούμε αλλά να εκπλήξουμε θετικά την διεθνή κοινότητα κάνοντας μέσα σε λίγα χρόνια αυτά που δεν κάναμε σε δεκαετίες. Σαν λαός όμως τις μεγάλες προόδους τις έχουμε πετύχει μετά μεγάλες καταστροφές. Όταν δηλ. βρισκόμαστε με την πλάτη στον τοίχο.

Ρύθμιση αγορών

Την εβδομάδα που πέρασε το Κογκρέσο ενέκρινε τα μέτρα για τη ρύθμιση των χρηματοπιστωτικών αγορών. Στα ίδια βήματα κινήθηκε και η Ε.Ε. με αιχμή τη Γερμανία.

Η αντιπαράθεση δεν έχει λήξει όμως, ούτε οι αντιδράσεις της παγκόσμιας χρηματοοικονομικής ελίτ που βλέπει να της τραβούν το χαλί κάτω από τα πόδια. Η πολιτική ηγεσία δείχνει αποφασισμένη να περιορίσει τον καπιταλισμό των καζίνο στρέφοντας ρευστότητα στην πραγματική οικονομία.

Όσοι νομίζουν ότι οι δογματικοί μονεταριστές των οίκων και των τραπεζών είναι σε θέση να επιβάλλουν το συμφέρον τους αδιαφορώντας για το κοινωνικό κόστος, ας παραφράσουν το ρητορικό ερώτημα του Ιωσήφ Στάλιν: Πόσες μεραρχίες έχει ο Πάπας...

Πόσες μεραρχίες έχει η Goldman Sachs;...

Ρύθμιση της παγκοσμιοποίησης

Πολύ πιθανό είναι μετά τη ρύθμιση των αγορών οι ανεπτυγμένες οικονομίες της Δύσης να επιχειρήσουν να ρυθμίσουν μερικώς και την παγκοσμιοποίηση.

Η Δύση δεν αντέχει την φυγή των θέσεων εργασίας στην Ασία, ούτε η Ασία μπορεί να ευημερεί επ’ αόριστον από χρεωμένους και άνεργους δυτικούς καταναλωτές. Για να δουλεύει ομαλά ο κύκλος πρέπει να προσφέρει θέσεις εργασίας στις δυτικές κοινωνίες.

ΠΗΓΗ:capital.gr

Τεχνητό στρατηγικό βάθος

Ν. Λυγερός
Μέσω του Νεοθωμανισμού, η Τουρκία προσπαθεί να δημιουργήσει εντυπώσεις με την κατασκευή ενός τεχνητού στρατηγικού βάθους. Η ιδέα βασίζεται μεταξύ άλλων στις τουρκόφωνες οντότητες της Ασίας. Κι επειδή δεν εξετάζουμε τις λεπτομέρειες της περιοχής νομίζουμε ότι στέκει δίχως να αντιληφθούμε ότι αυτό το δόγμα καταρρέει με την ύπαρξη των αραβόφωνων του Ιράκ και των ινδο-ευρωπαίων της Περσίας. Σε αυτό το τριπλό σημείο επαφής πρέπει να προσθέσουμε και την ύπαρξη των Κούρδων που δεν επιτρέπουν για δεύτερη φορά την συνεκτικότητα του λεγόμενου τουρκικού κόσμου.
Η μελέτη του χάρτη της περιοχής είναι καθοριστική. Κι αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει ουσιαστικά χώρος για στρατηγικό βάθος. Εκτός βέβαια αν η Τουρκία νομίζει ότι μπορεί να κατακτήσει τους αραβικούς και περσικούς κόσμους. Με αυτόν τον τρόπο αντιλαμβανόμαστε την τεχνητή οντότητα του τουρκικού επιχειρήματος.

Αυτό σημαίνει επιπλέον ότι έχει ανάγκη να πιστέψει αυτό το νέο δόγμα ακόμα κι αν δεν στέκει όχι μόνο γεωστρατηγικά αλλά και γλωσσικά. Με άλλα λόγια, η δημιουργία εντυπώσεων δεν έχει βάθος αλλά μπορεί να επηρεάσει ειδικά αυτούς που το θέλουν ούτως ή άλλως. Όταν εξετάζουμε αποκλειστικά την Τουρκία μέσω του Αιγαίου, η έννοια του στρατηγικού βάθους φοβίζει. Διότι πιστεύουμε ότι το Αιγαίο είναι ευάλωτο και δεν υπάρχει για μας στρατηγικός στόχος πιο βαθιά. Αυτή η αντίληψη είναι όμως απλοϊκή.

Διότι δεν βασίζεται στην πραγματικότητα. Ούτε το Αιγαίο είναι ευάλωτο, ούτε το στρατηγικό βάθος είναι ωχρό. Εδώ κι αιώνες σκοντάφτει πάνω στο Αιγαίο και την στρατηγική του ευελιξία. Από την άλλη το τεχνητό στρατηγικό βάθος προσφέρει πραγματικές δυνατότητες μόνο στο διπλωματικό επίπεδο, όπου το δυνητικό έχει νόημα και πράξη. Μόνο αν οι διπλωμάτες μας περιοριστούν στην ιστορική διπλωματία, δεν θα πέσουν σε αυτήν την παγίδα.

Όλοι ξέρουμε την έκφραση: Μία εικόνα, χίλιες λέξεις, αλλά δεν συνειδητοποιούμε την ισχύ του χάρτη και την αναλογία που δημιουργεί: Ένας χάρτης, χίλιες σκέψεις. Γι’ αυτό το λόγο είναι τόσο σημαντική η γεωστρατηγική. Διότι η ύπαρξή της είναι μία αντίσταση στα δόγματα. Επιπλέον, μέσω της τοποστρατηγικής μπορούμε να μετατρέψουμε αυτή την αντίσταση σε γνωστικό αντικείμενο που δεν θα επηρεάζεται από τις τεχνητές πρακτικές της 


ΠΗΓΗ:ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

«Θυσίες» στο Αιγαίο…ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΙΚΑΚΗ ΣΤΟΝ ΗΛΙΑKΗ

137.000 ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΑΧΑΙΤΙΣΕΙΣ ΣΕ 31 ΧΡΟΝΙΑ
Η θυσία του Έλληνα πιλότου Σμηναγού Κώστα Ηλιάκη στην περιοχή της Καρπάθου στις 23 Μαΐου 2006, προκειμένου να προασπίσει τα κυριαρχικά μας δικαιώματα και την ασφάλεια της χώρας, είναι ευχή όλων μας να είναι και η τελευταία.

Από το 1977, όταν χύθηκε το πρώτο αίμα για την ασφάλεια της χώρας και των πολιτών μέχρι το τραγικό F-16 το 2006, που ελπίζουμε να είναι το τελευταίο, έχουν γίνει περίπου 137.000 αναγνωρίσεις και αναχαιτίσεις στο Αιγαίο

Αν δε θέλουμε όμως να επαναληφθούν παρόμοια γεγονότα, απαιτείται ο καθορισμός υπεύθυνης εθνικής πολιτικής, στην οποία με πολιτικά, διπλωματικά και επιχειρησιακά μέσα θα πρέπει να επιλυθούν τα ελληνοτουρκικά προβλήματα με βάση τη διεθνή νομιμότητα, χωρίς φυσικά να υπάρξουν μονομερώς παραχωρήσεις και υποχωρήσεις και χωρίς μηνύματα που δεν έχουν ουσία και δε φέρνουν αποτέλεσμα.

Επειδή λοιπόν η ευχή μας είναι ότι το τραγικό δυστύχημα της Καρπάθου πρέπει να είναι και το τελευταίο, θα πρέπει να φέρουμε στη μνήμη μας το πρώτο δυστύχημα σε αποστολή αναγνώρισης-αναχαίτισης.

Από τις 14 Φεβρουαρίου 1975 τα τουρκικά μαχητικά, όταν εισήρχοντο στο Αιγαίο εντός των ορίων του FIR Αθηνών, άρχισαν να μην καταθέτουν σχέδια πτήσης, ενώ μέχρι τότε κατέθεταν επιμελώς. Αποτέλεσμα της αλλαγής της τουρκικής πολιτικής, την οποία για ένα χρονικό διάστημα σημειώνεται ότι ακολούθησαν και τα αμερικανικά μαχητικά, ήταν η Πολεμική Αεροπορία να εκτελεί εντατικές και πολλές φορές παρατεταμένες επιχειρήσεις για την αναγνώριση και αναχαίτιση ανάλογα των άγνωστων μαχητικών αεροσκαφών.

Μία τέτοια αποστολή της Π.Α. και μάλιστα η πρώτη, κατά την οποία υπήρξε θυσία στο βωμό της προάσπισης της ασφάλειας της χώρας, υπήρξε αυτή της 339 Μοίρας F-4E(Phantom) της 117 Πτέρυγας Μάχης στην Ανδραβίδα με χειριστές τους αείμνηστους Γιαννικάκη Σταύρο και Πετρούτσο Παναγιώτη, στις 3 Οκτωβρίου του 1977 το αεροσκάφος τους κατέπεσε κατά τη διάρκεια της αναχαίτισης.

Τα γεγονότα
Ερευνώντας στην ξεθωριασμένη μνήμη στελεχών της Πολεμικής Αεροπορίας και κάποια σκονισμένα αρχεία του Πενταγώνου επιχειρήσαμε να ξαναθυμηθούμε τι ακριβώς συνέβη τότε και πώς χύθηκε το πρώτο ελληνικό αίμα στο βωμό των αναχαιτίσεων στο Αιγαίο. Αν και η επίσημη άποψη είναι ότι οι δύο χειριστές της Πολεμικής Αεροπορίας σκοτώθηκαν σε «εκπαιδευτική» πτήση», η «Διπλωματία» σήμερα αποκαλύπτει τι ακριβώς συνέβη.

Στις 3 Οκτωβρίου 1977 δόθηκε εντολή απογείωσης σε αεροσκάφη της 339 μοίρας για αναγνώριση αγνώστων αεροπορικών στόχων στο Αιγαίο. Όπως απεδείχθη αργότερα, επρόκειτο για αμερικανικά αεροσκάφη Α7, τα οποία συνόδευαν ένα ελικοφόρο αεροσκάφος ναυτικής συνεργασίας S-3, αλλά και για τουρκικά μαχητικά που είχαν εισέλθει στον ελληνικό εθνικό εναέριο χώρο, στην περιοχή της Σκύρου. Τα αμερικανικά είχαν απογειωθεί από το αεροπλανοφόρο «Σαρατόνγκα» που έπλεε στην περιοχή, κατά την διάρκεια της άσκησης «Display Determination».

Ένα ζεύγος F-4E απογειώθηκε από την 117 Πτέρυγα Μάχης με εντολή αναγνώρισης και αναχαίτισης των άγνωστων στόχων. Αρχηγός του σχηματισμού(Νο 1) ήταν ο σμηναγός Σ. Γιαννικάκης με συγκυβερνήτη τον ανθυποσμηναγό Δ. Πετρούτσο. Όταν τα ελληνικά μαχητικά έφθασαν στις Σποράδεςμπήκαν στη διαδικασία αναχαίτισης των Α-7 που προηγήθηκε ήταν σχετικά εύκολη υπόθεση. Η αναχαίτιση όμως του αεροσκάφους ναυτικής συνεργασίας S-3 ήταν κάτι το διαφορετικό, αφού ως ελικοφόρο πετούσε με πολύ χαμηλή ταχύτητα και επιπλέον πετούσε σε πολύ χαμηλό ύψος (οι πληροφορίες αναφέρουν 300 πόδια). Το ελληνικό Phantom προσεγγίζοντας το αμερικανικό S-2 είχε φτάσει σε οριακό σημείο. Με τόσο χαμηλή ταχύτητα και σε τόσο μικρό ύψος, όπως διαβεβαιώνουν τη «Δ» χειριστές της πολεμικής αεροπορίας, ήταν αδύνατο να γίνει οποιοσδήποτε ελιγμός χωρίς το F4E να μπει σε«απώλεια στήριξης».

Την κρίσιμη στιγμή, έκαναν την εμφάνισή τους δύο αμερικανικά F-14 Tomcat, τα οποία με έναν ελιγμό μπήκαν εμπρός από το ελληνικό Phantom. Η μόνη λύση για τον Έλληνα χειριστή ήταν να τα αποφύγει. Τότε, έχασε και τον έλεγχο του αεροσκάφους, το οποίο άρχισε να πέφτει. Οι δύο πιλότοι χρησιμοποίησαν αμέσως τα εκτινασσόμενα καθίσματα του F-4E, όμως για μία ακόμη φορά στάθηκαν άτυχοι. Όταν τα καθίσματα εκτινάχτηκαν, το αεροσκάφος πετούσε ανάποδα, με αποτέλεσμα οι πιλότοι να «χτυπήσουν» την επιφάνεια της θάλασσας και να σκοτωθούν.

Ο σμηναγός Γιαννικάκης Σταύρος του Μιχαήλ γεννήθηκε το 1948 στο Βαρύπετρο Χανίων. Εισήλθε στη Σχολή Ικάρων τον Οκτώβριο του 1966 και αποφοίτησε το Σεπτέμβριο του 1969 με το βαθμό του ανθυποσμηναγού.

Ο ανθυποσμηναγός Πετρούτσος Παναγιώτης του Νικολάου, γεννήθηκε το 1953 στη Μέλισσα Ηλείας. Εισήλθε στη Σχολή Ικάρων τον Οκτώβριο του 1972 και αποφοίτησε τον Ιούλιο του 1976 με το βαθμό του ανθυποσμηναγού.

Η Ευγνωμοσύνη της Πολιτείας
Το περιστατικό αυτό συγκλόνισε και συγκίνησε την κοινή γνώμη, το υπουργείο Αμύνης και την Πολεμική Αεροπορία, οι οποίοι τίμησαν τους δύο αυτούς ήρωες με πολλούς τρόπους. Προς τιμήν τους μάλιστα συνέταξαν το εγχειρίδιο κανόνων εμπλοκής «Γιαννικάκης - Πετρούτσος», το οποίο χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα. Σημειώνεται ότι ο σμηναγός Γιαννικάκης υπήρξε εμπνευστής συγκεκριμένου ελιγμού αναχαίτισης.

Από το 1977, όταν χύθηκε το πρώτο αίμα για την ασφάλεια της χώρας και των πολιτών μέχρι το τραγικό F-16 το 2006, που ελπίζουμε να είναι το τελευταίο, έχουν γίνει περίπου 137.000 αναγνωρίσεις και αναχαιτίσεις στο Αιγαίο με ενδιάμεση θυσία του αείμνηστου Σαλμά με το MIRAGE F-1, με δυσβάσταχτο κόστος, θυσίες, κοπώσεις κ.ά., και με μία πολιτεία να κωφεύει και να αρκείται στις θυσίες, αφού δεν έχει κάνει καμμία ενέργεια προς του αρμόδιους διεθνείς οργανισμούς να διεκδικήσει τα νόμιμα δικαιώματά της και να σταματήσουν οι θυσίες.

Τα διαβήματα, τα μηνύματα και τα συναφή είναι κενά αποτελέσματος και η πολιτική αυτού του είδους επιδεινώνει ακόμη την κατάσταση και αυξάνει τις θυσίες και τα έξοδα, αφού η Άγκυρα αντιλαμβάνεται την ελληνική αδυναμία, γίνεται επιθετικότερη και πολλαπλασιάζει τις διεκδικήσεις της. Για να γίνει αυτό πλήρως αντιληπτό, θα αναφερθεί ένα, από τα πλείστα, πραγματικό γεγονός και ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του.

Σε πρόσφατες τουρκικές παραβιάσεις της Λήμνου και των νήσων Καλόγηροι (βόρεια της Άνδρου) γίνεται διάβημα-διαμαρτυρία προς την Άγκυρα, για να ληφθεί η απάντηση ότι τα τουρκικά μαχητικά δεν παραβίασαν νήσο, νησίδα ή βραχονησίδα που να έχει παραχωρηθεί (ceeded) στην Ελλάδα με Συνθήκες ή Διεθνείς Συμφωνίες.

Στην πράξη, αποδέχεται τη μη ελληνικότητα των νήσων αυτών, με αποτέλεσμα η Άγκυρα την επομένη να παραβιάζει και άλλα νησιά. Προσπάθεια προσφυγής της χώρας στους διεθνείς αρμόδιους οργανισμούς, η οποία άρχισε το 1996, εγκαταλείφθηκε τελευταία, όχι λόγω πολιτικής σκοπιμότητας ή βούλησης, αλλά λόγω εσφαλμένης και παραπλανητικής ενημέρωσης της Πολιτικής Ηγεσίας με στόχο οι αρμόδιοι επιτελικοί φορείς να μην αναλάβουν τις ευθύνες τους και να μεταθέσουν την ευθύνη του προβλήματος για αργότερα και για άλλους.

Οι θυσίες όμως των Ελλήνων πιλότων δεν είναι μόνο αυτές, είναι και πλήθος άλλων, οι οποίοι θυσιάστηκαν κατά την εκπαίδευσή τους, για να είναι ετοιμοπόλεμοι για τις αναχαιτίσεις ή από την κόπωση των αεροσκαφών, του προσωπικού και των μέσων, λόγω των αναχαιτίσεων.

Κάθε πτώση ελληνικού μαχητικού αεροσκάφους, ανεξάρτητα αν έχει ή όχι θύματα, είναι πράγματι μία θυσία στην προάσπιση των εθνικών μας δικαιωμάτων και είναι ίδια με αυτές των Γιαννικάκη-Πετρούτσου το 1977, του Σαλμά και του Ηλιάκη το 2006 που ελπίζουμε να είναι η τελευταία.

ΠΗΓΗ:ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Τα αδιέξοδα της μυστικής διπλωματίας

Από το 1974 κύρια μέριμνα της Ελληνικής Εξωτερικής Πολιτικής είναι η αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής. Όλες οι Ελληνικές κυβερνήσεις προσπάθησαν να αποτρέψουν την επανάληψη μιας τουρκικής επίθεσης και να περιορίσουν τη δυσμενή κατάσταση που δημιούργησε η κατοχή της Κύπρου και η επιθετικότητα της Άγκυρας στο Αιγαίο.
Το αιφνιδιαστικό ταξίδι του Γιώργου Παπανδρέου στη Τουρκία αμέσως μετά την εκλογή του ως πρωθυπουργού, το περασμένο Οκτώβριο, σηματοδότησε την επανάληψη των λανθασμένων διπλωματικών χειρισμών που είχε ακολουθήσει στα ελληνοτουρκικά κατά τη προηγούμενη θητεία του ως υπουργός Εξωτερικών. Χωρίς τις επικοινωνιακές φανφάρες της "ελληνοτουρκικής φιλίας" και εν μέσω αυξανόμενων τουρκικών προκλήσεων, ο Γιώργος Παπανδρέου επέλεξε και επιλέγει να ασκήσει μυστική διπλωματία:

• oι ανταλλαγείσες επιστολές με το Τούρκο ομόλογό του δε δόθηκαν ποτέ στη δημοσιότητα,
• η προσέλευση του μαθητευόμενου Δρούτσα στο τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών έγινε χωρίς τη συνοδεία κανενός αρμόδιου υπηρεσιακού παράγοντα, προφανώς για να μην υπάρχουν καταγεγραμμένα πρακτικά των λεχθέντων (και συμφωνηθέντων), προκαλώντας σφοδρές αντιδράσεις στο ελληνικό ΥΠΕΞ
• το περιεχόμενο των 21 ελληνοτουρκικών συμφωνιών, μνημονίων κατανόησης, κοινών δηλώσεων, πρωτοκόλλων και διακηρύξεων που υπεγράφησαν τη περασμένη εβδομάδα δεν έχει δημοσιοποιηθεί ακόμη.

Ενδεικτική του εύρους των μυστικών συνομιλιών είναι η δήλωση Εrdogan κατά την κοινή συνέντευξη με τον Κοσοβάρο ομόλογό του προ τριών ημερών, όπου αποκάλυψε ότι "ήδη η Ελλάδα και η Συρία κάλεσαν τον φίλο μου Thaci, για να συζητήσουν το ζήτημα της αναγνώρισης και πιστεύουμε ότι θα υπάρξουν θετικά αποτελέσματα", προαναγγέλλοντας ουσιαστικά την αναγνώριση του Κοσόβου από την Ελλάδα! 
Το Ανώτατο Ε/Τ Συμβούλιο Συνεργασίας σημείωσε παταγώδη αποτυχία στα θέματα υψηλής πολιτικής, επιβεβαίωσε το αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ των δύο πλευρών και ενέτεινε την αδιαλλαξία της γείτονος. Συγκεκριμένα ο Τούρκος πρωθυπουργός:

• Απαίτησε ρητώς τον άμεσο αφοπλισμό των ελληνικών μαχητικών αεροσκαφών στο Αιγαίο.
• Ξεκαθάρισε ότι δεν πρόκειται να άρει το casus belli σε βάρος της Ελλάδας.
• Εξίσωσε το Οικουμενικό Πατριαρχείο με τους μουφτήδες της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης. Ζήτησε επιτακτικά την άμεση λειτουργία του τζαμιού στο Μοναστηράκι, παρά τη πρόσφατη απόφαση για την ανέγερση τεμένους στο Βοτανικό.
• Ζήτησε τετραμερή διάσκεψη Ελλάδας, Τουρκίας, Κύπρου και Τουρκοκυπρίων για λύση του Κυπριακού εντός του 2010, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν σκοπεύει να αποσύρει τα στρατεύματα κατοχής από την Κύπρο.
• Επανέλαβε ότι δεν θα ανοίξει τα τουρκικά λιμάνια και αεροδρόμια στην Κύπρο, αν δεν υπάρξει αμοιβαιότητα προς τους Τουρκοκύπριους.
• Προέβη σε ευθεία και απαράδεκτη επέμβαση στα εσωτερικά της Ελλάδας, ζητώντας από τα κόμματα της αντιπολίτευσης να στηρίξουν την οικονομική πολιτική του Γ. Παπανδρέου και από τους Έλληνες δημοσιογράφους την αποσιώπηση των τουρκικών παραβιάσεων και προκλήσεων στο Αιγαίο!

Αυτά δεν είναι παρά τα αποτελέσματα της κατευναστικής πολιτικής, του διεθνολογικού αναλφαβητισμού και των φοβικών συνδρόμων.
Η Ελλάδα που:
1. δεν επεδίωξε, μετά το 1987, έρευνες στην υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου
2. δεν άσκησε το νόμιμο δικαίωμά της για επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 ν.μ. (σε αντίθεση με όλες τις χώρες της Μεσογείου)
3. θεωρεί, με ένα -ιδιαίτερα πρωτότυπο διεθνώς- καθεστώς, ότι ο Εθνικός Εναέριος Χώρος καλύπτει 10 ν.μ.
4. υφίσταται τις συνέπειες της αποχώρησης από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ σε σχέση με το FIR, τις πτήσεις στρατιωτικών αεροσκαφών, τα δικαιώματα ελέγχου και έρευνας και διάσωσης στον εναέριο και θαλάσσιο χώρο του Αιγαίου
5. επιχειρεί έναν διερευνητικό διάλογο 44 γύρων προκειμένου να διαπιστωθεί η διάθεση και ετοιμότητα της Τουρκίας για προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, μέσω συνυποσχετικού,
οφείλει επιτέλους να ασκήσει με αποφασιστικότητα τα αναγνωρισμένα από το Διεθνές Δίκαιο δικαιώματά της στο Αιγαίο. 

Όπως εύστοχα σημειώνει ο Χρ. Ιακώβου "...η Χάγη δεν πρέπει να φαντάζει ως ένα ρομαντικό πεδίο που θα συμπληρώσει και θα ενισχύσει την Ελληνική εξωτερική πολιτική. Η Ελλάς θα πρέπει να επιμένει ότι μοναδική διαφορά είναι η οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, εγκαταλείποντας το απηρχαιωμένο αίτημα για την υφαλοκρηπίδα. Σε περίπτωση όμως που τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου και τα άλλα δύο αιτήματα (σ.σ. αποστρατιωτικοποίηση νήσων και "γκρίζες ζώνες") αυτομάτως τίθενται Ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στην κρίση τρίτων, ενώ Τουρκικά ουδέν. Άρα, η Τουρκία δεν έχει τίποτα να χάσει ενώ η Ελλάς θα πάρει ένα σημαντικό ρίσκο".


ΠΗΓΗ:strategy-geopolitics

Με casus belli απειλεί τώρα η Άγκυρα και την Κύπρο

Η κυπριακή εφημερίδαΦιλελεύθερος, σε δημοσίευμα του Κώστα Βενιζέλου με τίτλο "Μην αγγίζετε ΑΟΖ και πετρέλαια"και υπότιτλο "Τουρκικό έγγραφο αμφισβητεί κυριαρχία μας, προειδοποιεί τη Λευκωσία", αναφέρει τα εξής: «Προειδοποιήσεις προς τη Λευκωσία που φθάνουν στα όρια των απειλών και αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας, περιλαμβάνονται σε έγγραφο του τουρκικού ΥΠΕΞ για το Κυπριακό. Το έγγραφο αξιοποιείται από την τουρκική ηγεσία στις επαφές του με ξένους αξιωματούχους και έχει την μορφή σημείων συζήτησης (talking points) και θέσεις που κατατίθενται στις συζητήσεις. Ενδεικτικές των τουρκικών προθέσεων είναι και οι απόψεις που διατυπώνονται στα θέματα κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας ενώ πρόδηλες είναι οι επεκτατικές βλέψεις της Άγκυρας.

Το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών αναφέρει πως δεν θα αποδεχθεί τις συμφωνίες της Κυπριακής Δημοκρατίας ή οποιεσδήποτε άλλες κινήσεις για τον καθορισμό της ΑΟΖ και τη διεξαγωγή ερευνών για τον εντοπισμό κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου. Η Τουρκία, αναφέρει πως είναι της γνώμης ότι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας ή της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης σε μία ημίκλειστη θάλασσα, όπως η Μεσόγειος, θα πρέπει να γίνεται με συμφωνία ‘με τον σεβασμό των δικαιωμάτων και των συμφερόντων των τρίτων χωρών σύμφωνα με τις βασικές αρχές του διεθνούς δικαίου’. Αναφέρει πως η Τουρκία είναι αποφασισμένη, μαζί με τους Τουρκοκύπριους, να συνεχίσουν να εγείρουν αντιρρήσεις, μέσω της διπλωματικής και πολιτικής οδού κατά ‘των εν λόγω μονομερών ενεργειών’. Είναι προσδοκία μας, αναφέρεται, ότι θα μπορούσε να λειτουργήσει η κοινή λογική και να αποφευχθεί η ένταση που προκαλείται από μονομερείς δραστηριότητες.

Όπως αναφέρει περαιτέρω στο έγγραφο, οι δραστηριότητες των Ε/κ, όχι μόνο δεν αγνοούν τα τουρκοκυπριακά δικαιώματα, αλλά προκαλούν και σε περιοχές ‘δικαιοδοσίας της Τουρκίας στην ανατολική Μεσόγειο στα δυτικά του νησιού’. Η Τουρκία, ισχυρίζεται, έχει νόμιμα δικαιώματα και συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο, κυρίως στα δυτικά του γεωγραφικού μήκους 32ο16΄18΄Ε. Η θέση αυτή, ισχυρίζεται το τουρκικό ΥΠΕΞ, είναι συνεπής με τους σχετικούς κανόνες του διεθνούς δικαίου, όπως και τις ήδη καθιερωμένες διεθνείς πρακτικές.

Το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών ξεκαθαρίζει, επίσης, πως δεν πρόκειται να εφαρμόσει το επιπρόσθετο Πρωτόκολλο επέκτασης της τελωνειακής ένωσης καθώς δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία. Ωστόσο, σημειώνει ότι η Τουρκία ήδη έχει εκφράσει την προθυμία της να συνάψει σχέσεις ‘με το νέο κράτος εταιρικής σχέσης που θα προκύψει μετά την επίτευξη συνολικής διευθέτησης’. Σημειώνει, πάντως, ότι στην πραγματικότητα, οι στατιστικές δείχνουν ότι υπάρχει διακίνηση των προϊόντων μεταξύ της Τουρκίας και όλων των 27 μελών της EE εντός του πλαισίου της τελωνειακής ένωσης.

Όσον αφορά την τουρκοκυπριακή πλευρά, αναφέρεται στο έγγραφο, οι διαπραγματεύσεις πρέπει να συνεχίσουν από εκεί που έχουν μείνει πριν από τις ‘προεδρικές εκλογές’ στη ‘Βόρεια Κύπρο’. Η πρόοδος που επιτεύχθηκε κυρίως χάρη στον δυναμισμό και την εποικοδομητική στάση της τουρκοκυπριακής πλευράς κατά τη διάρκεια δύο ετών ΟΗΕ δεν μπορεί να πάει χαμένη’. Αναφέρεται, επίσης, στην επιστολή Έρογλου προς τον ΓΓ των Ηνωμένων Εθνών.

• Το θέμα των φυσικών πόρων η Άγκυρα το αντιμετωπίζει ως ζήτημα ‘ίσης μοιρασιάς’, δηλαδή 50 – 50.
• Δεν αναγνωρίζει τις αποφάσεις και τις διεθνείς συμφωνίες της Κυπριακής Δημοκρατίας για το θέμα των ερευνών για εντοπισμό κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου, ούτε και μετά τη λύση.
• Υιοθετεί μία επιθετική πολιτική έναντι της Κύπρου και μία χαλαρή και φιλική προς την Ελλάδα. Τούτο δεν πρέπει να θεωρείται καθόλου τυχαίο καθώς κάνει ανοίγματα στην Αθήνα τώρα που τα χρειάζεται περισσότερο από κάθε άλλη φορά, ενώ επιχειρεί να στριμώξει τη Λευκωσία».

ΠΗΓΗ:strategy-geopolitics

Συνέντευξη του Προέδρου του ΕΔΗΚ κ. Λουκά Σταύρου στην εφημερίδα "Ελεύθερος Κόσμος"

-Ποια η πορεία σας κύριε Σταύρου μέχρι σήμερα στην πολιτική και πως ακολουθήσατε τον δρόμο του εθνικισμού;

Κατ’ αρχήν να εκφράσω τις ευχαριστίες μου προς την εφημερίδα «Ελεύθερος Κόσμος» που μου δίνει την ευκαιρία να μιλήσω για το Εθνικιστικό Δημοκρατικό Κόμμα και τον εθνικισμό εδώ στην Κύπρο.

Στην πολιτική μπήκα όταν ήμουν σε πολύ νεαρή ηλικία, τότε που ο αρχηγός της ΕΟΚΑ Γεώργιος Γρίβας Διγενής μετά την ανάκληση της μεραρχίας από την Κύπρο προσπάθησε να ανακόψει τα σχέδια του ενδοτισμού, με την δημιουργία της ΕΟΚΑ Β. Στο κάλεσμα του θρυλικού Διγενή εντάχθηκα στις γραμμές της νεολαίας της ΕΟΚΑ Β.

Μετά την εισβολή και την κατοχή της πατρίδος μας δεν σταμάτησε η προσωπική μου δράση εναντίον των αγγλοτούρκων με αποτέλεσμα να διωχθώ από το αγγλόδουλο πολιτικό κατεστημένο της Κύπρου. Μετά από τις περιπέτειες αυτές , αναγκάστηκα να μεταβώ στην Ελλάδα όπου συνέχισα και εκεί την  δράση μου για τον εθνικισμό  μέχρι το 2008 που επαναπατρίστηκα στην Κύπρο. Κατά την παραμονή μου στην Ελλάδα δραστηριοποιήθηκα την κρίσιμη εκείνη περίοδο της μητσοτακικής υποχωρητικότητας στις τάξεις της Πολιτικής Άνοιξης .

Το 2009 έλαβα μέρος ως υποψήφιος στις ευρωεκλογές. Μετά το πέρας των εκλογών προέκυψε η ανάγκη δημιουργίας ενός αυτόνομου εθνικιστικού κόμματος στην Κύπρο που να μην ελέγχεται και να μην καθοδηγείται από κανένα, παρά μόνο από τις μαχόμενες δυνάμεις των Κυπρίων αγωνιστών. Έτσι μαζί με άλλους συναγωνιστές, , δημιουργήσαμε το Εθνικιστικό Δημοκρατικό Κόμμα, του οποίου προεδρεύω.

-Από το 1974 και έπειτα δεν δημιουργήθηκε κάποιο άλλο εθνικιστικό κόμμα στην Κύπρο που να δώσει συνέχεια στον ενωτικό αγώνα; Τι ακριβώς συνέβη;

Δυστυχώς μετά το 1974 δεν αναδείχθηκε εκείνη η ηγεσία που θα μπορούσε να συγκεντρώσει και οργανώσει όλες εκείνες τις δυνάμεις του εθνικισμού και να αντισταθεί στην επίθεση που το πολιτικό κατεστημένο έκανε εναντίον της ενωτικής  παράταξης με απηνείς διωγμούς και φυλακίσεις. Υπήρχε τότε μια φλογερή νεολαία που αναζητούσε ηγεσία και που αφέθηκε στο τέλος να κατασπαραχθεί από το ενδοτικό πολιτικό κατεστημένο.

Η δική μας δράση εντάσσεται στα πλαίσια μιας πηγαίας νεολαιίστικης αντίδρασης στην τότε κατάσταση που έμεινε όμως χωρίς καθοδήγηση, χωρίς συνέχεια και χωρίς πολιτικό σκοπό. Όσοι από τους ηγέτες και ομαδάρχες της ενωτικής παράταξης δεν διώχθηκαν άμεσα από το κατεστημένο και δεν φυλακίστηκαν έτρεξαν να κρυφτούν κάτω από την ομπρέλα του Δημοκρατικού Συναγερμού αντί να σταθούν να πολεμήσουν και να υπερασπιστούν τα δίκαια του αγώνα τους.

Όσοι παρέμειναν πιστοί δέχθηκαν ένα ανελέητο πόλεμο από τον Δημοκρατικό Συναγερμό. Βέβαια ο σκοπός που υπηρετούσε ο Δημοκρατικός Συναγερμός φαίνεται πιο ξεκάθαρος σήμερα. Έπρεπε κατ’ εντολή των άγγλων πατρώνων του πολιτικού κατεστημένου η ενωτική παράταξη να μείνει χωρίς φωνή, να δεθεί στο εδώλιο του κατηγορουμένου με βαριές αλυσίδες και να φιμωθεί, ώστε ανενόχλητοι οι κρατούντες να προχωρήσουν στην πραγμάτωση των ανοσίων σχεδίων τους.

Έτσι φτάσαμε μέσα από αισχρές υποχωρήσεις στο σχέδιο Ανάν και εξακολουθούμε να σερνόμαστε στην κατρακύλα της ντροπής που θα οδηγήσει σε ένα κατάπτυστο πάρε-δώσε με τους τούρκους φονιάδες και κατακτητές της γης μας.

Ο Δημοκρατικός Συναγερμός διαδραμάτισε ένα σκοτεινό ρόλο ενάντια στην παράταξη μας. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχάσουμε ποτέ. Εξαπάτησε τον Κυπριακό Ελληνισμό με το θέατρο των S300 για να προχωρήσει αργότερα η ηγεσία αυτού του κόμματος στην αποδοχή του σχεδίου Ανάν. Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι πολλοί που ανήκαν κάποτε στην ενωτική παράταξη αλλοτριώθηκαν μέσα σε αυτό το κόμμα και κατάντησαν σήμερα να είναι τα φερέφωνα της υποχωρητικής πολιτικής των ηγετών τους.

Έτσι το μεγάλο εκείνο όνειρο της ενώσεως και εκείνος ο σκληρός και ανυποχώρητος αγώνας κατρακύλησε σε ένα άψυχο εθνικοφρονισμό που οι πατριδοκάπηλοι του Δημοκρατικού Συναγερμού ανεμίζουν για σημαία τους προκειμένου να εγκλωβίσουν εθνικές λαϊκές δυνάμεις στο μαντρί τους.

-Τι νομίζεται ότι μπορεί να προσφέρει τώρα το Εθνικιστικό Δημοκρατικό Κόμμα;

Κατ’ αρχήν να πούμε ότι το ΕΔΗΚ δεν είναι ένα εθνικοφρονίστικο κόμμα ούτε αποτελεί παρακλάδι της δεξιάς. Συνδέεται με τον ενωτικό αγώνα του Κυπριακού Ελληνισμού και η ιδεολογία του προσδιορίζεται κυρίως από το όραμα μιας ενιαίας εθνικής κοινωνίας που δεν θα κατασπαράσσεται από την πάλη των τάξεων ούτε θα είναι έρμαιο των τραπεζών και της παρασιτικής πλουτοκρατίας. Πιστεύουμε ότι η ενωτική παράταξη δεν ανήκε ποτέ αποκλειστικά ούτε στην δεξιά ούτε στο κέντρο ούτε στην αριστερά, αλλά διαχέεται μέσα σε όλες τις πολιτικές παρατάξεις. Υπάρχουν ενωτικοί από την άκρα αριστερά μέχρι την άκρα δεξιά. Εμείς θέλουμε να εκφράσουμε και να συνενώσουμε όλες αυτές τις διάσπαρτες δυνάμεις σε μια ενιαία θέληση κάτω από τα λάβαρα του εθνικισμού μας. Πιστεύουμε στην Ελλάδα και στην ιστορία μας από τα διδάγματα της οποίας αναδύεται η ιδεολογία μας, οι αξίες και οι αρχές μας. Πιστεύουμε σε αυτή την φυλή, σε αυτή τη ράτσα, σε αυτό το αίμα που ζυμώνεται τόσους αιώνες με το χώμα της πατρίδος. Αυτές τις αξίες και αρχές υπερασπιζόμαστε.

Παράλληλα όμως διαπνεόμαστε από ένα πολιτικό και κοινωνικό όραμα που θα αναβαθμίζει τις λαϊκές δυνάμεις και θα παράγει μέσα από διαδικασίες λαϊκής αντιπροσώπευσης ένα κράτος λαϊκό, ένα κράτος που να είναι όργανο των παραγωγικών δυνάμεων ενάντια στην αυθαιρεσία της ολιγαρχίας του πλούτου, ντόπιου και ξένου. Ο δικός μας αγώνας του Δημοκρατικού Εθνικισμού δεν έχει να κάνει ούτε με δικτατορίες ούτε με ολοκληρωτισμούς ούτε με εξουσίες που τις επιβάλλουν ξένα κέντρα αποφάσεων. Υπέρτατη εξουσία θέλουμε να είναι ο εθνικώς προσδιορισμένος λαός, η εθνική λαϊκή κοινότητα. Για την πραγμάτωση αυτού του οράματος θεωρούμε αναγκαίο τον πόλεμο ενάντια στις ξενόφερτες και διαλυτικές ιδεολογίες του κομμουνισμού, σοσιαλισμού, του φιλελευθερισμού και όλων των άλλων διεθνιστικών μορφωμάτων. Μόνο ένας λαός ενωμένος, κάτω από τις αξίες της κοινωνικής δικαιοσύνης και του λαϊκού αυτεξούσιου θα μπορέσει να πάρει την γενναία απόφαση της απελευθέρωσης της γης του από τους κατακτητές. Ένας λαός που κατασπαράσσεται από την κοινωνική αδικία δεν μπορεί να σηκώσει στα χέρια του τα όπλα της ελευθερίας.

- Πώς βλέπετε τα πράγματα με την πολιτική Χριστόφια στο κυπριακό ;

Ο κύριος Χριστόφιας ακολουθεί το δρόμο που χάραξαν οι προκάτοχοι του από το 1960 . Είναι μέρος του πολιτικού κατεστημένου της Ζυρίχης που ως γνωστό ακολούθησε μια πορεία αντίθετη με την θέληση του αγωνιζόμενου ελληνισμού που ειχε ως σκοπό του την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα .Ο κ. Χριστόφιας είναι ο ηγέτης που δεν διστάζει να προσφέρει δώρα υποτέλειας στους τούρκους κατακτητές ‘όπως , παραμονή 50.000 εποίκων , εκ περιτροπής προεδρία , πολιτική ισότητα και σταθμισμένη ψήφο και άλλα πολλά . Αιτιολογεί βέβαια τις προσφορές του στους κατακτητές με την γνωστή Ακελική προπαγάνδα που συνοψίζεται στη φράση που επαναλαμβάνει ο ίδιος ο πρόεδρος : « εκάμαμε και θα πληρώσουμε» .Υιοθετεί έτσι την τουρκική προπαγάνδα που φέρει τους έλληνες της Κύπρου ως εγκληματήσαντες κατά των τουρκοκυπρίων το 1963-64 . Πελώριο ψέμα . Οι τουρκοκύπριοι προέβησαν τότε σε ένοπλη ανταρσία κατά των ελλήνων υπό την καθοδήγηση της Τουρκίας και της εν Κύπρω εδρεύουσας τουρκικής στρατιωτικής δύναμης  (ΤΟΥΡΔΥΚ) .Δικαιολογεί επίσης τη τουρκική εισβολή του 1974 από τις ενέργειες της ΕΟΚΑ Β και από το πραξικόπημα .Και αυτό είναι ένα μεγάλο ψέμα . Διότι τόσο η ΕΟΚΑ Β όσο και το πραξικόπημα δεν πείραξαν ούτε ένα τουρκοκύπριο .Ας ανοίξουν λοιπόν το φάκελο της Κύπρου αφού είναι τόσα χρόνια στην εξουσία για να φανερωθεί η αλήθεια της κυπριακής τραγωδίας .Η μυστική λύση που προετοιμάστηκε από τους εχθρούς του ελληνισμού και επεβλήθηκε με προδοτικές συναινέσεις , ώστε να γίνει δυνατή η συγκέντρωση των τουρκοκυπρίων σε μια ενιαία εδαφική ζώνη , αφού τα άλλα όλα είχαν ήδη συμφωνηθεί .Ο κ. Χριστόφιας αλλά και ολόκληρο το πολιτικό κατεστημένο της συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα στο τόπο παρά μόνο ηττοπάθεια ,  οπισθοχώρηση , ενδοτικότητα και εθνική μειοδοσία. Και το λέω αυτό διότι πως θα χαρακτηριστούν κάποιες πράξεις που προκαλούν τη λογική και το εθνικό αίσθημα ; Για παράδειγμα , καταγγέλλουμε τον εποικισμό ως έγκλημα πολέμου αφενός και αφετέρου δεχόμαστε να λάβουν μέρος σε ένα δημοψήφισμα ως να ήσαν νόμιμοι πολίτες αυτού του κράτους . Γνωρίζουμε επίσης πολύ καλά ότι ο Ταλάτ ή ο ¨Έρογλου εξελέγησαν με τη ψήφο των εποίκων και των ακολούθων του κατοχικού στρατού και εν τούτοις τους ονομάζουμε «τουρκοκύπριους ηγέτες». Ενδοτικοί πολιτικοί είναι φυσικό να χρησιμοποιούν ενδοτικές ορολογίες . Το πιο επικίνδυνο από όλα είναι να μην τεθεί ένα νέο σχέδιο σε διπλό δημοψήφισμα . Τούτο θα παγιώσει δύο εκλογικά σώματα και συνεπώς δύο λαούς , δύο κράτη . Ακόμα και το χειρότερο σύνταγμα αν παραχθεί από ένα εκλογικό σώμα με την αρχή της πλειοψηφίας από τους νόμιμους πολίτες της κυπριακής δημοκρατίας , θα μπορεί να βελτιωθεί στη πορεία , εάν όμως παραχθεί από δύο εκλογικά σώματα και με τη συμμετοχή των εποίκων τότε η Κύπρος παραδίδεται στη Τουρκία . Το Εθνικιστικό Δημοκρατικό Kόμμα θα παλέψει για να αποτρέψει το διπλό δημοψήφισμα με την συμμετοχή των εποίκων . Το καταγγέλλουμε από τώρα ως πράξη εσχάτης προδοσίας και θα απαιτήσουμε την εσχάτη των ποινών για τους υποστηρικτές μιας τέτοιας διαδικασίας .

-Ποιες είναι οι προτάσεις του κόμματος σας στο εθνικό θέμα της Κύπρου ;

Κατ’ αρχήν να πούμε ότι το κόμμα μας ανακοίνωσε τη συμμετοχή του στις επόμενες βουλευτικές εκλογές που θα γίνουν στις αρχές του 2011. Θέλουμε μέσα από αυτή τη συμμετοχή να υπερασπίσουμε πρώτα απ’ όλα την Κυπριακή Δημοκρατία και να αποτρέψουμε την διάλυση ή μετεξέλιξη της σε ένα συνεταιριστικό κράτος με τους τούρκους. Να έρθουμε σε άμεση επαφή με τον λαό και να καταγγείλουμε ευθέως τα όσα εις βάρος του τεκταίνονται, αλλά και να δηλώσουμε με την παρουσία μας ότι η πολιτική της ηττοπάθειας που ασκήθηκε για τόσα χρόνια δεν πέτυχε του σκοπού της να οδηγήσει στον θάνατο την ψυχή του Κυπριακού Ελληνισμού. Να δείξουμε προς όλους ότι σήμερα στη σκλαβωμένη Κύπρο αναδύεται ένας φλογερός εθνικισμός που διεκδικεί τα δίκαια του Κυπριακού Ελληνισμού.

Έχουμε να προτείνουμε στο εκλογικό σώμα ένα ολοκληρωμένο πολιτικό πρόγραμμα που αφορά όχι μόνο το εθνικό θέμα αλλά και την οικονομία και την κοινωνία. Αναφορικά με το εθνικό θέμα απαιτούμε αλλαγή στρατηγικής με στόχο την απελευθέρωση της Κύπρου από τους κατακτητές της. Δεν σεβόμαστε καμία συμφωνία, συνθήκη ή πρόταση που παραχωρεί έστω και μια χούφτα χώμα στους κατακτητές. Εκτός από τον αγώνα που πρέπει να δώσουμε στην Ευρώπη και διεθνώς για την υπεράσπιση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την επέκταση της νομιμότητας της στο κατεχόμενο τμήμα της, απαιτούμε άμεσα την αναβάθμιση του ενιαίου αμυντικού δόγματος σε ενιαίο στρατό Ελλάδος-Κύπρου. Υποστηρίζουμε την ένταξη στον Συνεταιρισμό για την Ειρήνη και γενικά την συμπόρευση της Κύπρου με της αμυντικές επιλογές της Ευρώπης.

Ζητούμε να κλείσουν τα οδοφράγματα και να σταματήσει η ροή και εγκατάσταση τουρκοκυπρίων στην ελεύθερη Κύπρο με δική μας επιχορήγηση. Ας σημειωθεί ότι η πράξη αυτή τείνει να δημιουργήσει νέα εκβιαστικά δεδομένα μεικτού κράτους στον νότο και τουρκικού στο βορρά. Σε μια τέτοια κατάσταση η ανεξέλεγκτη είσοδος και εγκατάσταση μεταναστών από τρίτες χώρες που διέρχονται μέσω των κατεχομένων , αυξάνει τον κίνδυνο διάλυσης της οικονομίας και της κοινωνίας με τα πολλαπλά προβλήματα που δημιουργούν. Η ροή μεταναστών είναι άλλος ένας λόγος που ζητούμε το κλείσιμο των οδοφραγμάτων και τον αυστηρότερο έλεγχο στη γραμμή αντιπαράθεσης με την κατοχή .Απαιτούμε επίσης την άμεση εκδίωξη των λαθρομεταναστών .

Ζητούμε την επιστράτευση της εκκλησιαστικής περιουσίας για την άμυνα ως επίσης και την ειδική φορολόγηση των τραπεζών και των παρασιτικών εισοδημάτων για τον σκοπό αυτό.

Θεωρούμε επίσης τα μέτρα που αποσκοπούν στην εθνικοκοινωνική συνοχή και την οικονομική στήριξη των λαϊκών παραγωγικών δυνάμεων ως μέτρα αναγκαία προς ενίσχυση του απελευθερωτικού αγώνα.

ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΣΥΓΚΛΗΣΕΙΣ ΚΥΡΙΕ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ ;

Ο κ. Αναστασιάδης κατηγόρησε σε χθεσινή συνέντευξη του τον πρόεδρο Χριστόφια ότι δεν έχει ως προτεραιότητα του τη λύση του κυπριακού αλλά την διατήρηση καλών σχέσεων με το κόμμα της συμπολίτευσης δηλαδή το ΔΗΚΟ . Ως εκ τούτου ο πρόεδρος δεν τολμά να αποκαλύψει τις συγκλήσεις που έγιναν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων φοβούμενος τις αντιδράσεις των συμπολιτευομένων . Αυτά είπε εν περιλήψει ο πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού .Τα ερωτήματα που προκύπτουν από αυτή τη δήλωση είναι:

πρώτο . Σε ποιες συγκλήσεις αναφέρεται τις οποίες προφανώς γνωρίζει ο κ. Αναστασιάδης από «δικές του» πηγές και δεν έχουν δημοσιοποιηθεί ;

Δεύτερο : Εάν γνωρίζει τέτοιες συγκλήσεις που αποκρύπτονται από τον πρόεδρο τότε γιατί δεν τις αποκαλύπτει ο ίδιος στο λαό ;

Τρίτο : Στέλλει με αυτό τον τρόπο το μήνυμα στη κοινωνία μιας ανοικτής υποστήριξης του προέδρου από τον ΔΗΣΥ σε περίπτωση ρήξης με το ΔΗΚΟ , στο όνομα της λύσης του κυπριακού  ;

Το συμπέρασμα είναι ότι ο λαός διατελεί σε πλήρη άγνοια των διαμειβομένων στο τραπέζι των συνομιλιών . Κανείς δεν γνωρίζει τι ακριβώς συμφωνήθηκε , τι κατατέθηκε και τι σχεδιάζεται . Σκοπεύουν να δώσουν ένα σχέδιο στο λαό τρεις μέρες πριν το προδοτικό διπλό δημοψήφισμα που θα επιτρέπει και στους έποικους να ψηφίσουν και θα έχουν την απαίτηση μέσα σε αυτό το διάστημα να το μελετήσει ο λαός και να αποφασίσει . Είναι φανερό ότι δεν θέλουν να δώσουν χρόνο στους διαφωνούντες να αναπτύξουν τις θέσεις και αντιθέσεις των .

Περιμένουμε από τον κ. Αναστασιάδη ή έστω από τους επαγγελματίες πατριώτες που τον περιστοιχίζουν να μας πει τι ακριβώς γνωρίζει , να μας αποκαλύψει τις μυστικές συγκλήσεις του κ. Χριστόφια στις συνομιλίες με τον εκπρόσωπο των κατοχικών δυνάμεων κ, Ταλλάτ ή αν εννοεί κάποιες άλλες συγκλήσεις που συντελέσθηκαν στα ενδότερα δωμάτια της διπλωματίας και της ενδοτικής πολιτικής .

ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ (ΕΔΗΚ)

ΤΟΜΕΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

ΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΤΟΧΟΣ ή Η ΚΑΘΥΠΟΤΑΞΗ ΤΗΣ ΛΑΙΚΗΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗΣ;

Τα πολιτικά και δημοσιογραφικά εξαπτέρυγα άρχισαν την ενορχηστρωμένη επίθεση στην ανωνυμία των μπλογκς με αφορμή την είδηση, που εκπορεύτηκε από συγκεκριμένο ιστολόγιο και αναπαράχθηκε από άλλα, σύμφωνα με την οποία η Διαμαντοπούλου επρόκειτο να παραιτηθεί.
Το χτύπημα στην υπουργό δεν είναι η αιτία της επίθεσης στον κυβερνοχώρο. Καμμία αστήρικτη αυθαίρετη - ακόμη και υποβολιμαία - επίθεση δεν μπορεί να αποσταθεροποιήσει τη θέση ενός έντιμου πολιτικού και να τον θέσει εκτός κυβέρνησης. (εδώ τόσοι παραμένουν....).
Ούτε πολύ περισσότερο μπορεί να την παρομοιάσει κανείς με την σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ώστε να προκαλέσει αυτή την οργίλη αντίδραση του πολιτικοδημοσιογραφικού κατεστημένου.
Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να δούμε το θέμα με όση ψυχραιμία μπορούμε να επιστρατεύσουμε, μέσα από ....την γιγαντωμένη μας οργή απέναντι στο σάπιο και βρώμικο σύμπλεγμα των τεσσάρων λιγδιάρικων πλέον εξουσιών.
Φταίνε τα μπλογκς που μιλάνε για την διαφθορά, ή εκείνοι που την είχαν κάνει επί χρόνια σημαία και δεύτερη φύση τους;
Φταίει το διαδίκτυο που αναδεικνύει την πρόσληψη εκατοντάδων υπαλλήλων στην Βουλή (με προυπηρεσία ακόμη και μόλις 6 ημερών) Ή οι "εκπρόσωποι" του λαού που την έχουν διακομματικά υπερψηφίσει για να βολέψουν ανήψια και ξαδερφούλες;
Φταίνε οι ιστολόγοι Ή οι ανόητες δικαιολογίες που επικαλείται ο Πετσάλνικος πως "ήταν απόφαση του προηγούμενου Προέδρου Σιούφα"; Και γιατί δεν ακυρώνετε την απόφαση, αφού υποτίθεται ότι δεν σας είναι αρεστή; Εδώ αλλάξατε την ζωή εκατομμυρίων υπηκόων σας με τις περικοπές των μισθών, συντάξεων και δεν φάνηκε να σας πείραξε. Μόνο για τα προνόμιά σας νοιαστήκατε να περιφρουρήσετε κ. Βολευτές.
Φταίει ο ιστολόγος που αποκαλύπτει και κατακρίνει την αύξηση του σορταρίσματος από +3 στο +10 για να κονομάνε τα λαμόγια ακόμη και στην περίοδο της κατρακύλας της χώρας, Ή οι τραπεζικοί που το θέσπισαν και οι πολιτικοί που το αποδέχτηκαν;
Φταίει η ανωνυμία των μπλογκς που γιγάντωσε την οργή των πολιτών Ή η διαχρονική και διακομματική ληστεία στην οποία επιδόθηκαν οι μισοί από σας και η ηλιθιότητα που επέδειξαν οι υπόλοιποι;
Μήπως φταίει η ανωνυμία των μπλογκς που δεν το "βουλώνουν" όπως θα επιθυμούσατε για την υπόθεση Ζήμενς Ή μήπως εσείς που όλοι λίγο πολύ τα έχετε αρπάξει, είτε άμεσα είτε έμμεσα; (ή μέσω κομμάτων ή με αποδοχή προσωπικών δώρων)
Φταίνε τα ιστολόγια και η ανωνυμία τους όταν γνωστοποιούν στους αναγνώστες τους τα 5 (πέντε) διαφορετικά πορίσματα για την υπόθεση Βατοπαιδίου Ή εσείς που προσπαθείτε να σύρετε και πάλι τους πολίτες στις λογικές του "μαντριού"; Δεν μπορείτε επιτέλους να αντιληφθείτε πως οι πολίτες πλέον αρνούνται να παρακολουθήσουν το πολιτικό γαϊτανάκι των ανόητων αντεγκλήσεων μεταξύ των κομμάτων και θεωρούν εντελώς ανυπόληπτα τα ΜΜΕ μέσω των οποίων - με διατεταγμένη και ασφαλώς πληρωμένη υπηρεσία - προσπαθείτε να διαμορφώσετε ευνοϊκή κοινή γνώμη για τα ανομήματά σας;
Φταίει η ανωνυμία των μπλογκς κ. Βουλευτές και κόμματα που γίνατε περίγελος του κόσμου Ή η ανάξια και προκλητική συμπεριφορά σας που οδήγησε χιλιάδες πολιτών να σας φωνάζουν ΚΛΕΦΤΕΣ;
Φταίει η μπογκόσφαιρα για την κατάντια της δικαιοσύνης;
Φταίει η μπλογκόσφαιρα και η ανωνυμία των μπλογκς για το μπουρδελιάρικο επίπεδο της τηλεόρασης;Και δεν καταλαβαίνουμε, γιατί να φταίει ένα μπλογκ που προτάσσει την ενδεχόμενη παραίτηση της Διαμαντοπούλου και να μην απολογείται η εφημερίδα που γράφει ότι "στην προσεχή παρτίδα φοροφυγάδων συγκαταλέγεται και βουλευτής του ΠΑΣΟΚ –επιχειρηματίας- που έχει στερήσει απ’ τα κρατικά ταμεία 7 εκατομμύρια ευρώ"; Δύο μέτρα και δύο σταθμά;
Και αντί οι τέσσερις διαβρωμένες στο έπακρο εξουσίες να φροντίσουν να κάνουν την αυτοκάθαρσή τους (τι λες ρε καημένε ακτιβιστή;) κηρύσσουν τον πόλεμο στους ακτήμονες του διαδικτύου.Άθλιες και κατάπτυστες οι επιθέσεις των πληρωμένων κονδυλοφόρων ενάντια στους ρομαντικούς επαναστάτες του κυβερνοχώρου (εντάξει δεν είμαστε όλοι έτσι, αλλά και πάλι από δω αναβλύζει το δροσερό άρωμα της αλλαγής).
Έτσι αφού η επίθεση έχει ξεκινήσει ήδη εδώ και πολύ καιρό με το στήσιμο των δημοσιογραφικών μπλογκς και σάιτς που επιχειρούν και μάλλον αποτυγχάνουν να εκπορθήσουν - ακόμη και με φτιαχτές επισκεψιμότητες - τον εναλλακτικό χώρο πληροφόρησης και επικοινωνίας ήρθε η ώρα να χτυπηθεί η ανωνυμία και μέσω αυτής όλη η ενοχλητική και κυρίως ανένταχτη μπλογκόσφαιρα.
Φίλοι μπλόγκερς, φίλοι μας αναγνώστες, φίλοι μας ΕΠΙΤΕΘΕΙΤΕ στο επιτιθέμενο τρομοκρατημένο κατεστημένο.
ΠΗΓΗ:ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΨΗ

Ανησυχεί τον Νταβούτογλου μια ισχυρή σε θέσεις Ελλάδα

Νταβούτογλου: "Στην περίπτωση που η ελληνική θέση αποκτήσει ισχύ, η Τουρκία θα βρεθεί αντιμέτωπη με μία στρατηγική πολιορκία.."Του Παναγιώτη Ήφαιστου
Καθηγητή Στρατηγικών Σπουδών
Πανεπιστήμιο Πειραιώς
Η πρωτοβουλία για την μετάφραση και την έκδοση του βιβλίου του Αχμέτ Νταβούτογλου Στρατηγικό βάθος ήταν δική μου.
Ενόψει σχεδίων μου να επανέλθω και επαναδιατυπώσω τα κείμενα στρατηγικής που έγραψα πριν δύο δεκαετίες (και έκτοτε δεν έκρινα αναγκαίο να ανανεώσω καθότι η κατάσταση παρέμενε ακριβώς η ίδια), άρχισα, πριν μερικά χρόνια, να καταπιάνομαι ξανά με την Τουρκία. Έχοντας μελετήσει πιο προσεκτικά τις θέσεις που διατυπώνονται στην Ελλάδα την τελευταία δεκαετία το πρώτο πράγμα που εντυπωσίασε ήταν ο βαθμός ανορθολογισμού, απύθμενης αμάθειας πολλών κειμένων (μάλιστα μερικά χρηματοδοτούμενα από τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις!!!) και κυρίως το αναρίθμητο πλήθος προπαγανδιστικών κειμένων που εξυπηρετούν τον αντιφατικό κατήφορο της κατευναστικής πολιτικής που εντάθηκε μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1990. Η αθλιότητα είναι απύθμενη γιατί τα περισσότερα από αυτά είναι επιστημονικά μεταμφιεσμένα.
Τα παπαγαλάκια της εφήμερης προπαγάνδας σε παρακμασμένα κράτη, συνήθως δεν είναι μόνο αυτοί που κατ’ επάγγελμα το κάνουν, δηλαδή οι επικοινωνιολόγοι των πολιτικών κομμάτων όταν τα τελευταία διολισθαίνουν στο τέλμα. Είναι επίσης και πολλοί επιστημονικά μεταμφιεσμένοι. Όπως έχω συχνά γράψει, η επιστημονική μεταμφίεση της προπαγάνδας είναι η χειρότερη αθλιότητα που μπορεί να πράξει ένας φορέας επιστημονικού τίτλου.
Ο κατήφορος στην ανάλυση των διεθνών υποθέσεων της Ελλάδας δεν είναι άσχετος με τον πνευματικό μας κατήφορο, τον επιστημονικό μας κατήφορο και τον κοινωνικό μας κατήφορο. Βασικά, το έλλειμμα στοιχειωδώς έστω σωστής ανάλυσης του διεθνούς περίγυρου ακυρώνει προγραμματικά κάθε αξίωση ανάπτυξης μιας εθνικής στρατηγικής. Σωστή πληροφόρηση, ορθολογισμός και αξιοπιστία, όμως, είναι τα θέσφατα κάθε διπλωματίας. Όπως τo έθεσε Sun Zu πριv απo xιλιάδες xρόvια, στo λαμπρότερo ίσως κείμεvo στρατηγικής, "εάv γvωρίζεις τov εxθρό και τov εαυτό σoυ, δεv έxεις αvάγκη vα φoβάσαι τo απoτέλεσμα (ακόμη και) εκατό μαxώv. Εάv γvωρίζεις τov εαυτό σoυ αλλά όxι τov εxθρό, για κάθε vίκη πoυ κερδίζεις θα έxεις και μια ήττα. Εάv δέv γvωρίζεις τov εαυτό σoυ, oύτε τov εxθρό, θα vικηθείς σε κάθε μάxη". Τα μεγαλύτερα ψεύδη, οι μεγαλύτερες στρεβλώσεις και ο ωκεανός ανορθολογισμού είναι τα περί Ερτογάν, «πορείας προς την Ευρώπη», «εξημερωμένου θηρίου» που θα γίνει αρνί με εκδημοκρατισμό και εξευρωπαϊσμό κτλ.
Υπό αυτές τις συνθήκες, έκρινα σκόπιμο ότι ο πιο αρμόζων τρόπος για να ακυρωθούν οι τσαρλατανιές των επιστημονικών παπαγάλων ήταν να προτείνω την μετάφραση και δημοσίευση των αυθεντικών θέσεων της τουρκικής πολιτικής ηγεσίας που εκτίθενται άπλετα στο βιβλίο του Αχμέτ Νταβούτογλου Στρατηγικό βάθος, η διεθνής θέση της Τουρκίας.
Διαβάζοντάς το πριν ακόμη κυκλοφορήσει ένοιωσα δικαιωμένος για αυτή την απόφαση υψηλού ρίσκου. Κανείς δεν δικαιούται πλέον να ρυπαίνει τον ελληνικό επιστημονικό διάλογο με ανοησίες. Πλέον, έχουμε την ανάπτυξη σε βάθος και πλάτος της κοσμοθεωρίας και της στρατηγικής που η Τουρκία ακολουθεί την τελευταία δεκαετία. Δεν είναι μόνο ότι ο Νταβούτογλου είναι από το 2009 Υπουργός εξωτερικών. Γνωρίζαμε εδώ και πολλά χρόνια ότι ήταν ο πολιτικοστοχαστικός μέντορας του Ερτογάν. Η ανάγνωση του Στρατηγικού βάθους απαιτεί μεγάλη προσοχή. Έστω και αν κανείς διαφωνεί με πολλές επιστημονικές θέσεις και ασφαλώς με προσωπικά ως έλληνας πολίτης με πολλές αξιολογικές του θέσεις, ο Νταβούτογλου δεν είναι ένας τυχαίος αναλυτής. Ξέρει πολύ καλά τι λέει, το αναπτύσσει με πολύ τέχνη και είναι ένας άριστος εκλογικευτής των τουρκικών εθνικών συμφερόντων.
Οπωσδήποτε, το πιο γνωστό έργο του Νταβούτογλου επιδέχεται πολλές αναγνώσεις. Μεταξύ άλλων: Επιστημονική ως ένα διεθνολογικό κείμενο. Πολιτικοστοχαστική κατάθεση των θέσεων αιχμής των τουρκικών πολιτικών ελίτ του ισλαμισμού που αναπτύσσει με αρτιότητα και σαφήνεια την νέο-Οθωμανική θεωρία. Γεωπολιτική ως κατάθεση της τουρκικής αντίληψης περί συσχετισμών ισχύος στην περιφέρεια της Τουρκίας και στην διεθνή πολιτική. Ανάλυση περιφερειακών ζητημάτων ως εξέταση τόσο περιγραφική όσο και πολιτική των περιφερειών που περιβάλλουν την Τουρκία. Κοσμοϊστορική θέαση που προσφέρει μια συνολική και σφαιρική θέση των κυρίαρχων σήμερα τουρκικών πολιτικών ελίτ για τις δυναμικές εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα στο διεθνές σύστημα ευρύτερα.
Δεν θα επεκταθώ παρά μόνο λέγοντας ότι για ένα τουλάχιστον λόγο το βιβλίο Στρατηγικό βάθος χρήζει να διαβαστεί από πολλούς έλληνες: Πρέπει να ξέρουμε τι λέμε για την Τουρκία, έστω και αν πολλοί πολίτες της Ελλάδας αποφάσισαν να αυτοκτονήσουν (η αυτοκτονική τάση είναι ίσως η ισχυρότερη κοινωνικοπολιτική στάση της συγκαιρινής Ελλάδας και αυτό δεν κρύβεται με τίποτα τα δέκα τελευταία χρόνια).
Ειδικά για τους ειδήμονες ή δήθεν ειδήμονες, θα έλεγα ότι αποτελεί στην καλύτερη περίπτωση (άγνοια ή αμάθεια και επιστημονική ανικανότητα) λάθος καις την χειρότερη περίπτωση (συνειδητή παράκαμψη) επιστημονική ατιμία αν στις αναλύσεις περί συγκαιρινής Τουρκίας και της τουρκικής στρατηγικής δεν είναι ακριβείς με τα πραγματολογικά δεδομένα. Πιο συγκεκριμένα, ενόσω το τρίδυμο Νταβούτογλου, Ερτογάν, Γκιουλ ηγείται της Τουρκίας, το Στρατηγικό βάθος:
α) τους δίνει σε βάθος το κοσμοθεωρητικό πλαίσιο στην βάση το οποίου η τουρκική κυβέρνηση θεμελιώνει την στρατηγική της,
β) τους δίνει λεπτομέρειες για το πώς συναρτώνται οι στρατηγικοί σκοποί με τους τακτικούς χειρισμούς και
γ) περιγράφει τον ακριβή σκοπό στην Θράκη, το Αιγαίο και την Κύπρο.
Πέραν αυτών, από τότε που ανέλαβε το τουρκικό υπουργείο εξωτερικών ο Νταβούτογλου το Στρατηγικό Βάθος, κατά κάποιο πολύ ουσιαστικό τρόπο, αποτελεί εγχειρίδιο της σημερινής τουρκικής διπλωματίας. Τώρα, μια τελευταία λέξη για τους «επιστήμονες». Ο ρόλος τους είναι η σωστή περιγραφή και η σωστή ερμηνεία. Για την περιγραφή αν την κάνουν λάθος εκτίθενται. Για την ερμηνεία εκτίθενται και κρίνονται αλλά και ελέγχονται ανάλογα με την εξέλιξη των πραγμάτων. Τους συμφέρει να προσέχουν και τίποτα δεν είναι πολυτιμότερο από την επιστημονική εντιμότητα.
Πηγή


Σχόλια: Για να πάρετε μια ιδέα του τι γράφει ο κ. Νταβούτουγλου στο βιβλίο του, σας παραθέτουμε πιο κάτω μερικά ενδεικτικά αποσπάσματα.
Διαβάστε τα αποσπάσματα για να καταλάβετε τι έχουν στο μυαλό τους οι γείτονες, πως βλέπουν το Αιγαίο και τελικά να αντιληφθείτε με ποιους υπογράψαμε τις 21 διμερείς συμφωνίες.


"Τα ζητήματα, όπως του Αιγαίου και της Κύπρου, που περιλαμβάνονται στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, πέραν από τη σημασία που έχουν τα ίδια ενέχουν και μία ιδιαίτερη σημασία που πηγάζει από τη διαπεριφερειακή αλληλεπίδραση. Γι' αυτό τον λόγο είτε στα ζητήματα που σχετίζονται με τα πεδία διαπεριφερειακής αλληλεπίδρασης είτε στα δευτερεύοντα ζητήματα, όπως της Κύπρου και του Αιγαίου, πρέπει να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι η Τουρκία δεν είναι μόνο μία χώρα του Αιγαίου αλλά και μία χώρα της ανατολικής Μεσογείου, που εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, σε μία περιοχή που ξεκινάει από την Αδριατική και εκτείνεται ώς τον κόλπο της Αλεξανδρέττας και τη διώρυγα του Σουέζ. Οι πολιτικές της Τουρκίας για την Κύπρο και το Αιγαίο πρέπει να επανεξεταστούν ακόμη στο πλαίσιο της συγκυρίας του Ψυχρού Πολέμου. Μια Τουρκία που έχει αποκλειστεί από το Αιγαίο και έχει περικυκλωθεί στα νότια από την "Ρωμαίικη διοίκηση της νότιας Κύπρου"* (sic) σημαίνει ότι τα περιθώριά της να κάνει ένα άνοιγμα στον κόσμο έχουν περιοριστεί σημαντικά. Το Αιγαίο αποτελεί το σημαντικότερο θαλάσσιο κομβικό σημείο της ευρασιατικής παγκόσμιας ηπείρου στην κατεύθυνση Βορρά-Νότου. Σε αντίθεση με την περίπτωση της Ερυθράς Θάλασσας και του Περσικού Κόλπου, που κατέχουν παρόμοιες θέσεις, το Αιγαίο, που βρίσκεται σε μία κοντινή απόσταση και από τις τρεις ηπείρους και παρέχει τη δυνατότητα του ανοίγματος και στις τρεις χωρίς κάποιο χερσαίο εμπόδιο, έχει από αυτή την άποψη μία πρώτης τάξης στρατηγική σημασία όχι μόνο για την Ελλάδα και την Τουρκία, που διαθέτουν ακτές σε αυτή τη θάλασσα, αλλά κατ' αρχάς για τις παράκτιες χώρες του Ευξείνου Πόντου και έπειτα για όλες τις παγκόσμιες και περιφερειακές δυνάμεις που έχουν ανάγκη ενός μεταφορικού και εμπορικού κόμβου».
«Το γεγονός ότι η συντριπτική πλειονότητα των νησιών του Αιγαίου βρίσκεται υπό ελληνική κυριαρχία αποτελεί το σημαντικότερο αδιέξοδο της πολιτικής της εγγύς θαλάσσιας περιοχής της Τουρκίας. Η βασική πηγή προβλήματος στο Αιγαίο είναι η αγεφύρωτη αντίφαση μεταξύ της γεωλογικής και γεωπολιτικής πραγματικότητας και του ισχύοντος καθεστώτος. Η εγγύτητα ενός σημαντικού μέρους των ελληνικών νησιών στη μικρασιατική ακτή σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως επιχειρησιακή βάση εναντίον της Μικράς Ασίας, και η περικύκλωση των υδάτινων διαδρόμων, που εξασφαλίζουν το πέρασμα από την Προποντίδα στη Μεσόγειο, από αυτά τα νησιά, αξιολογούνται από την Τουρκία ως ένα πολύ σοβαρό κενό ασφάλειας. Αντίθετα, η Ελλάδα ακολουθεί μια στρατηγική χρησιμοποίησης του πλεονεκτήματος που της παρέχεται από την κατοχή των νησιών, για να το εφαρμόσει στο σύνολο του Αιγαίου και της υδάτινης περιοχής. Το γεγονός ότι οι δίαυλοι (ανατολικά και δυτικά της Κρήτης) αφενός της Καρπάθου και της Κάσου και αφετέρου των Κυθήρων και του ακρωτηρίου της Σπάθης αλλά και της Καρπάθου και της Μαρμαρίδας, έχουν περικυκλωθεί από αυτά τα νησιά, επηρεάζει σε σημαντικό βαθμό τη σύνδεση με Εύξεινο Πόντο - Προποντίδα - Μεσόγειο της Τουρκίας».
«Στην περίπτωση που η ελληνική θέση αποκτήσει ισχύ, η Τουρκία θα βρεθεί αντιμέτωπη με μία στρατηγική πολιορκία, αλλά θα επηρεαστεί απευθείας και στις οικονομικές της δραστηριότητες. . Αν ληφθεί υπόψη και το γεγονός ότι το Αιγαίο αποτελεί την περιοχή-διάπλου της Προποντίδας και του Ευξείνου Πόντου, η γεωοικονομική σημασία αυτής της θάλασσας - διάπλου μπορεί να γίνει αντιληπτή κατά τον πιο ευδιάκριτο τρόπο.
Οι εντάσεις που υφίστανται στις σχέσεις με την Ελλάδα πρέπει να αξιολογηθούν εκ νέου στο πλαίσιο μίας γενικής θαλάσσιας στρατηγικής στο Αιγαίο, δεδομένου ότι η χώρα αυτή, θεωρώντας ως μη ικανοποιητικό το ισχύον καθεστώς που περιορίζει τον ζωτικό χώρο της Τουρκίας, ακολουθεί μία επεκτατική πολιτική. Και το σημαντικότερο μέσο, για να επιτευχθεί αυτό, είναι η απόκτηση από μέρους της Τουρκίας ενός ισχυρού εμπορικού στόλου που θα της επιτρέπει να χρησιμοποιεί με πιο δραστήριο τρόπο τα διεθνή ύδατα στο Αιγαίο. Η υπεροχή της Ελλάδας σε αυτό το θέμα πηγάζει όχι μόνο από το εύρος της περιοχής που κατέχει στο Αιγαίο αλλά και από την ικανότητα που διαθέτει στις θαλάσσιες μεταφορές.
Μια πιο αποτελεσματική χρήση του Αιγαίου, που αποτελεί θάλασσα-σύνδεσμο, μπορεί να γίνει εφικτή μόνο με τη σύνδεση αυτής της θάλασσας με τις άλλες θαλάσσιες περιοχές. Η Τουρκία, για να γίνει μία πραγματική περιφερειακή δύναμη, είναι υποχρεωμένη να αυξήσει την πολιτική και οικονομική της επιρροή στις θαλάσσιες αρτηρίες που εκτείνονται από το Αιγαίο ώς την Αδριατική και από το Σουέζ ώς την Ερυθρά Θάλασσα. Είναι αναπόφευκτο η Τουρκία να ακολουθήσει μία δραστήρια πολιτική σε κάθε σημείο που οδηγεί τον Εύξεινο Πόντο και το Αιγαίο στις ανοικτές θάλασσες».
ΠΗΓΗ:Ας μιλήσουμε επιτέλους!

ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ "ΦΙΛΙΑΣ" ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΑΡΠΑΓΗ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΚΡΑΤΟΥΣ

Ευνοημένη φαίνεται η Τουρκία τοσο σε διπλωματικό επίπεδο αλλά και σε επίπεδο εντυπώσεων.Σε αυτό συντελεί η δειλία και ανικανότητα απο ελληνικής πλευράς αλλά και η υποχωρητικότητα απο μέρους της Κυπριακής Δημοκρατίας που μάλλον προσπαθεί "αντιγράφοντας" την πολιτική του Αμερικανού πρωθυπουργού της Ελλάδας να "εξημερώσει το θηρίο" με μισόλογα.

Η Τουρκία επωφελούμενη απο το οικονομικό,πολιτικό,αξιακό και κοινωνικό μπάχαλο της χώρας μας έχει δραστηριοποιηθεί με προφανή διπλό στόχο.

Την επίλυση των θεμάτων Ελλάδος και Κύπρου προς όφελος της και την αναγόρευση της ως "ηγεμόνα" των Βαλκανίων ή "ειρηνικής δύναμης" όπως πλασάρεται τελευταία εντέχνως.

Εναν ρόλο που η δειλή (για να μην πω κατι παραπανω) Ελληνική κυβέρνηση αρνείται να παίξει αφου εμφανίζεται ως ο κακόμοιρος Ευρωπαίος φτωχός συγγενής.

Το χειρότερο βέβαια δεν είναι η εικόνα διάλυσης και αδυναμίας που παρουσιάζει αλλά η πολιτική του "δεν διεκδικούμε ΤΙΠΟΤΑ" ούτε καν τα όσα δικαιωματικά μας ανήκουν.

Δεχόμαστε τις παραβιάσεις....Δεχόμαστε τις απαράδεκτες τουρκικές δηλώσεις....Δεχόμαστε να δίνουμε στην Τουρκία τον πρωταγωνιστικό ρόλο στα Βαλκάνια.

Και επι της ουσίας "προσευχόμαστε" να εφαρμοστεί ενα νεο προδοτικό σχέδιο Ανάν,να αποδεχθεί ο ανύπαρκτος Γκρουέφσκι το "Βόρεια Μακεδονία" και αφού παραδώσουμε και το μισό Αιγαίο να ζήσουμε όλοι.....καλά και αυτοί....καλύτερα.

Κι όμως με μια προσεκτική ματιά θα μπορούσε κανεις να διαπιστώσει ότι ακόμα και στην κατάσταση που θέλουν να είναι ο ελληνισμός μπορεί να διεκδικήσει...μπορεί τουλάχιστον να διατηρήσει τα κεκτημένα που άφησαν ως κληρονομιά οι πρόγονοι μας.

Η Τουρκία απο την στιγμή που υιοθέτησε την ''πολιτική μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες'' έχει προχωρήσει σε βήματα που σκοπό έχουν την αναγόρευση της σε περιφερειακή δύναμη αλλά με απώτερο στόχο την επίλυση των μεγάλων προβλημάτων που την απασχολούν (Αιγαίο και Κυπριακό) προς όφελος της.

Οι κινήσεις της όμως αν και δεν έχουν αποφέρει κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα εντούτοις λόγω το ότι διαθέτουν ικανότατους πολιτικούς (οφείλουμε να το αναγνωρίσουμε) έχουν καταφέρει τα μέγιστα σε επίπεδο εντυπώσεων προκαλώντας ανησυχία τουλάχιστον σε όσους ενδιαφέρονται ότι μακροπρόθεσμα αν δεν υπάρξει αντίδραση οι εντυπώσεις θα μετουσιαστούν και σε πραγματικά οφέλη εις βάρος κυρίως της Ελληνικής πλευράς.

Για να εξηγήσουμε τι εννοούμε η Τουρκία βάση της παραπάνω πολιτικής προχώρησε στην εξομάλυνση των διαφορών της με την Αρμενία υπογράφοντας το σχετικό πρωτόκολλο αφήνοντας θετικές εντυπώσεις.

Απο την άλλη όμως ΟΥΤΕ αναγνώρισε την γενοκτονία των Αρμενίων αλλά και το ίδιο το πρωτόκολλο έμεινε "κενό γράμμα" αφου ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων απο τους ίδιους τους Αρμένιους.

Στην συνέχεια προχώρησε στην "σύγκρουση" με το Ισραήλ θέλοντας να παίξει το ρόλο του προστάτη των μουσουλμάνων.Αρκέστηκε όμως μόνο σε λεκτικές παρατηρήσεις χωρίς να πάρει καμία ειρηνευτική πρωτοβουλία,ούτε καν μπήκε στον κόπο να συζητήσει την άρση του αποκλεισμού της Γάζας αφήνοντας τους Παλαιστίνιους να αρκεσθούν στα...λόγια.
Η "ειρηνική" μεσολάβηση που προσπάθησε να πετύχει και η συμφωνία με το Ιράν για παράδοση ποσότητας ουρανίου στην Τουρκία απερρίφθη από τις ΗΠΑ ανευ συζητήσεως οδηγώντας και αυτή την....προσπαθεια σε ναυάγιο.
Η μόνη προσέγγιση με επιτυχία και αυτή ΚΑΘΟΛΟΥ ειρηνική (τουλάχιστον προς την Ελλάδα) είναι με τα Σκόπια και αυτό γιατί αφορούσε τον εξοπλισμό και την εκπαίδευση του όποιου σκοπιανού στρατού υπάρχει.

Αρα τι μένει;

Ο αρχικός στόχος Αιγαίο και Κύπρος......

Για το Αιγαίο φαίνεται οι προδότες πολιτικοί μας να αποδέχονται τον "ειρηνικό" χαρακτήρα του "λύκου" και να είναι έτοιμοι αντί χρημάτων (πετρέλαιο) να παραδώσουν ακόμα και εθνικό έδαφος εφαρμόζοντας τα "ειρηνικά" σχέδια τους.

Οσο για την Κύπρο ο Νταβούτογλου εμμέσως το ξεκαθάρισε "ανοίξτε τα λιμάνια και τα αεροδρόμια στους Τουρκοκύπριους για να τα ανοίξουμε και εμείς στους Ελληνοκύπριους".

Δηλαδή πλήρης εξίσωση Κυπριακής Δημοκρατίας και ψευδοκράτους.

Και μπορεί πολλοί να πιέζουν για λύση του Κυπριακού (ανάλογα με τα συμφέροντα τους) ως το τέλος του χρόνου.Ομως πιστεύω ότι η Τουρκία θα περιμένει......

Θα προσπαθήσει να "τραβήξει" σε μάκρος την ιστορία αναμένοντας είτε την πλήρη "σιωπή" της Ελλάδας που θα αφήσει μόνη την Κύπρο και θα είναι ποιο εύκολο θύμα.Είτε τον πουλημένο σε συμφέροντα ΟΗΕ να εκπονήσει ένα νεο σχέδιο Ανάν (χειρότερο απο το πρώτο) που συνοδευόμενο απο την ανάλογη προπαγάνδα ίσως και εκφοβισμό θα ρίξει τον Κυπριακό ελληνισμό στην αγκαλιά της Τουρκίας η οποία επιδιώκει την δημιουργία ΔΥΟ ΧΩΡΙΣΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ. 

ΠΗΓΗ:ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΨΗ

Σμηναγός Κωνσταντίνος Ηλιάκης: 4 χρόνια απο την τραγική απώλεια

© Γ. Λαμπράκης

Επιμνημόσυνη δέηση για τον Σμηναγό Κώστα Ηλιάκη που έχασε την ζωή του κατά την διάρκεια αναγνώρισης τουρκικών μαχητικών στις 23 Μαΐου 2006, θα τελεστεί στην ακριτική Κάρπαθο, σήμερα Κυριακή στις 12.00. Την κυβέρνηση θα εκπροσωπήσει ο μερισματούχος ειρήνης και θιασώτης του κατευνασμού ΑΝΥΠΕΘΑ Παναγιώτης Μπεγλίτης, παρουσία του Α/ΓΕΕΘΑ Πτεράρχου (Ι) Ιωάννη Γιάγκου και του Α/ΓΕΑ Αντιπτεράρχου (Ι) Βασίλειου Κλόκοζα.

Ο Σμηναγός Κ. Ηλιάκης και ο Νο2 του Υποσμηναγός Π. Κολτσίκογλου κλήθηκαν στις 23/5/06 να αναγνωρίσουν σχηματισμό τουρκικών αεροσκαφών που απογειώθηκε από την αεροπορική βάση Νταλαμάν στα πλαίσια αποστολής αεροφωτογράφησης αντιαεροπορικών συστημάτων στην Κρήτη. Η συγκεκριμένη δραστηριότητα της Τουρκικής αεροπορίας δεν είναι άγνωστη στους ιπτάμενους της ΠΑ καθώς ανά τακτά χρονικά διαστήματα οι Τούρκοι προσπαθούν να εντοπίσουν πιθανές μετασταθμεύσεις των συστοιχιών S-300 που εδρεύουν στην νήσο. Ο σχηματισμός αποτελείτο από ένα RF-4 της 113 Filo εφοδιασμένο με σύστημα LOROP και 2 συνοδευτικά F-16 (192 Filo).
Η συνάντηση των δύο σχηματισμών έγινε δυτικά της Καρπάθου. Στην προσπάθεια του να προσεγγίσει το RF-4 για να καταγράψει σειριακό αριθμό και τύπο ατρακτιδίων ο Σμηναγός Ηλιάκης παρεμποδίστηκε από το το F-16 του Χαλίλ Ιμπραίμ Οζντεμίρ ο οποίος με κλειστούς ελιγμούς S μερικές δεκάδες μέτρα μπροστά απο το ελληνικό μαχητικό προσπάθησε να το θέσει εντός του κώνου αερίων του κινητήρα του (jetblast), κάτι που θα μπορούσε να προκαλέσει μέχρι και κατάρριψη του.

Jetblast, γνώριμη τακτική των Τούρκων πιλότων στο Αιγαίο. Η ατζαμοσύνη του Οζντεμίρ κατα την εκτέλεση τέτοιου ελιγμού οδήγησε στον θάνατο του Έλληνα πιλότου.

Η συγκεκριμένη τεχνική άρχισε να εφαρμόζεται τα τελευταία χρόνια από τους θρασύτατους Τούρκους ιπτάμενους οι οποίοι αρνούνται να αποχωρήσουν από τον ΕΕΧ ακόμα και μετά το εικονικό kill από τους Έλληνες συναδέλφους τους. Σε αυτά τα πλαίσια έχουν κατά καιρούς εφαρμοστεί και άλλα κόλπα όπως εκτόξευση θερμοβολίδων (flares) εναντίον των Έλλήνων αναχαιτιστών, καθαρά εχθρική ενέργεια η οποία σε άλλες περιπτώσεις θα είχε ως αποτέλεσμα την κατάρριψη του προπορευόμενου α/φ. Τα αίτια της πλήρους αποθράσυνσης ηγεσίας και χειριστών της Τουρκικής αεροπορίας, θα πρέπει να αναζητηθούν στην αναξιοπρεπή και αδιέξοδη πολιτική του κατευνασμού, την οποία στηρίζει με φανατισμό ο τωρινός πρωθυπουργός, καθώς και ο αναπληρωτής υπουργός Π. Μπεγλίτης -στενός του συνεργάτης στο ΥΠΕΞ την περίοδο 1999-2004.

Οι απρόσεκτοι ελιγμοί του Οζντεμίρ είχαν ως αποτέλεσμα την πρόσκρουση του α/φ του στο πρόσθιο μέρος του ελληνικού μαχητικού και τον ακαριαίο θάνατο του Έλληνα χειριστή. Ο ατζαμής πιλότος της 192 Filo διεσώθη από τουρκικό ε/π και μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο λίγο μετά το επεισόδιο. Η συγκεκριμένη μοίρα της αεροπορικής βάσης Παλαιοκάστρου (Balikesir) είναι γνωστό φυτώριο φανατισμού και κατα την διάρκεια των εμπλοκών στο Αιγαίο οι ιαχές στα τούρκικα δεν είναι σπάνιο φαινόμενο στις συχνότητες επικοινωνίας. δε, αυτές διακόπτονται απότομα από το χαρακτηριστικό"Miraz!Miraz!" και επικλήσεις στα θεία... Ας μην ξεχνάμε ότι ο Μουσταφά Γιλντιρίμ και ο Ναίλ Ερντογάν ανήκαν και οι δύο στην 192 Μοίρα.
Ειρήσθω εν παρόδω τον περασμένο Γενάρη ο Τούρκος πιλότος καταδικάστηκε ερήμην σε φυλάκιση 4 ετών από ελληνικό δικαστήριο για τον φόνο του Σμηναγού Ηλιάκη, γεγονός που πυροδότησε ακόμα μια επίθεση λάσπης του τουρκικού ΥΠΕΞ προς την χώρα μας. Σε ανακοίνωση τους οι Τούρκοι έκαναν λόγο για «κατευθυνόμενη» δικαιοσύνη και έφθασαν στο σημείο να ισχυρίζονται ότι η αερομαχία έγινε εκτός ορίων του FIR Αθηνών (αμφισβητώντας ανοικτά τον ελληνικό εναέριο χώρο) και ότι Τούρκος πιλότος κατεδίωκε το ελληνικό μαχητικό, το οποίο "είχε παραβιάσει το τουρκικό FIR"... Πηγή
ΠΗΓΗ:strategy-geopolitics

Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Το Εθνικιστικό Δημοκρατικό Κόμμα ευελπιστεί να εκφράσει πολιτικά, σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς που περνά η πατρίδα , την ενωτική παράταξη αποδεσμεύοντας την ταυτόχρονα από τους κομματικούς μηχανισμούς του ενδοτικού κατεστημένου .

Θεωρούμε πως η ενωτική παράταξη εκτείνεται σε όλο το υπάρχον πολιτικό φάσμα , ευρίσκεται εγκλωβισμένη σε αυτό , από την άκρα αριστερά έως την άκρα δεξιά . Τούτο οφείλεται στο γεγονός πως το όραμα της ενώσεως δεν ήταν όραμα ταξικό ή φατριαστικό αλλά όραμα λαϊκό που αναδύθηκε μέσα από την εθνική ελληνική συνείδηση που είχε ο λαός στο σύνολο του . Η ανάπτυξη στο τόπο των ξενοκίνητων κομμάτων και ιδεολογημάτων και η ταξική σύγκρουση δεξιάς και αριστεράς , σύγκρουση συμφερόντων ανάμεσα στον εργαζόμενο λαό και την πλουτοκρατία , είχε σαν αποτέλεσμα την άμβλυνση της εθνικής συνείδησης του λαού. Το μαρξιστικής ιδεολογίας κόμμα της αριστεράς κτύπησε την εθνική συνείδηση του λαού κατευθυνόμενο από την πολιτική των τότε πανίσχυρων σοβιετικών . Από την άλλη όμως , τα πολιτικά κόμματα της πλουτοκρατίας κατάπρόδωσαν το ενωτικό κίνημα , εξαπάτησαν το αίσθημα του λαού με κούφια λόγια και συνθήματα την ώρα που στη πράξη στήριζαν την ιδέα μιας κλειστής, ελεγχόμενης μονοπωλιακά, κυπριακής αγοράς. Ο σκοπός της ενώσεως ήταν για τους πλουτοκράτες αφέντες της τοπικής αγοράς ένας εφιάλτης . Γι’ αυτό προσέδεσαν τα συμφέροντα τους με την αγγλική πολιτική και τους σχεδιασμούς της . Κοντά σε αυτούς στάθηκε και η εκκλησία ως μια τεράστια οικονομική δύναμη του τόπου που για την επαύξηση του πλούτου της  επέλεξε τη προδοσία της Ζυρίχης .

Η κατοχή της Κύπρου από τους τούρκους εισβολείς και τους τουρκοκύπριους συνεργούς τους ,ως και η κατακτητική παραμονή της Αγγλίας στο νησί, υπήρξε το αποτέλεσμα της προδοσίας του εθνικού αισθήματος και των εθνικών πόθων του λαού και στη συνέχεια ο στραγγαλισμός της οικονομικής, κοινωνικής και πνευματικής του ανέλιξης.

Η σωτηρία της πατρίδος δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί αποσπασματικά αλλά να αντιμετωπιστεί ως πρόβλημα επαν-εθνικοποίησης του λαού και αφύπνισης των δυνάμεων του, με το όραμα μιας Κύπρου ελεύθερης, Ελληνικής, δημοκρατικής, που θα επαναφέρει στην ιστορία της ως μείζον υποκείμενο δράσης τον ενωμένο λαό, πέρα από τις διαιρέσεις της αριστεράς και δεξιάς και των συμφερόντων που οι δύο αυτοί μηχανισμοί υπηρετούν.

Στην έκκληση του πολιτικού κατεστημένου για «ενότητα» των πολιτικών μηχανισμών τους, αντιτάσσουμε την ενότητα της λαϊκής βάσης, με το όραμα της εθνικής και κοινωνικής δικαιοσύνης.  Αυτή η ενότητα που κάποτε υπήρξε σε αυτό τον τόπο και έγραψε σελίδες ένδοξων αγώνων, θα ξανάρθει για να ορθώσει πάνω από τα συντρίμμια του ενδοτισμού και της κατοχής το λαϊκό εθνικό κράτος.

ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ (ΕΔΗΚ)

ΤΟΜΕΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ