Ανατίναξη 4η φορά τον αγωγό που παίρνει φυσικό αέριο το Ισραήλ

Σαμποτέρ ανατίναξαν σήμερα στο βόρειο Σινά τον σταθμό διανομής ενός αιγυπτιακού αγωγού που προμηθεύει φυσικό αέριο στο Ισραήλ και την Ιορδανία, μετέδωσε το επίσημο αιγυπτιακό πρακτορείο ειδήσεων MENA.
Η επίθεση, η οποία πραγματοποιήθηκε κοντά στην πόλη Αλ-Κρις, είναι η τέταρτη που έχει γίνει φέτος εναντίον εγκαταστάσεων, μέσω των οποίων το αιγυπτιακό φυσικό αέριο φτάνει στο Ισραήλ.
Το MENA επικαλέσθηκε αυτόπτες μάρτυρες, σύμφωνα με τους οποίους οι επιτιθέμενοι τραυμάτισαν τον φρουρό ασφαλείας του σταθμού και μερικά μέλη της οικογένειάς του.
Οι φλόγες από τον σταθμό φαίνονται από απόσταση 20 χιλιομέτρων, σύμφωνα με την τηλεόραση.
Η Αίγυπτος προσπαθεί να επαναδιαπραγματευθεί τις τιμές του αερίου με το Ισραήλ και την Ιορδανία, αφού ο Πρόεδρος Χόσνι Μουμπάρακ εξαναγκάσθηκε τον Φεβρουάριο να παραιτηθεί, εν μέσω κατηγοριών για διαφθορά, που αφορούν μεταξύ άλλων και την πώληση αερίου στο Ισραήλ σε τιμές κάτω από αυτές τις αγοράς.
onlycy.com

Για την επίλυση της διπλωματικής κρίσης Μυστικές διαπραγματεύσεις μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας

21 Ιουνίου 2011 12:04

Το Ισραήλ και η Τουρκία διεξάγουν μυστικές διαπραγματεύσεις για την εξεύρεση διεξόδου στη διπλωματική κρίση μεταξύ των χωρών τους, γράφει σήμερα η ισραηλινή εφημερίδα Χααρέτζ.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα που επικαλείται ανώτατο ισραηλινό αξιωματούχο ο οποίος ζήτησε να μην κατονομαστεί, οι προσπάθειες υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ.

Ο αξιωματούχος είπε ότι "το Ισραήλ επιθυμεί την αποκατάσταση θετικών και υγιών διμερών σχέσεων, οι οποίες να είναι προς όφελος των δύο πλευρών". Είπε ακόμη: "Εκφράσαμε τη λύπη μας για την επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών".

Σύμφωνα με τη Χααρέτζ, οι μυστικές επαφές διεξάγονται από έναν απεσταλμένο του ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου και τον τούρκο υφυπουργό Εξωτερικών Φεριντούν Σινιρλίογλου.

Σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα, και άλλες συνομιλίες διεξάγονται υπό τον Γιόζεφ Σιεσανόβερ και τον Οζντέμ Σανμπέρκ, ισραηλινό εκπρόσωπο και τούρκο ομόλογό του αντίστοιχα στη διερευνητική επιτροπή του ΟΗΕ για την ισραηλινή έφοδο στο τουρκικό πλοίο Μαβί Μαρμαρά το 2010, κατά την οποία εννέα Τούρκοι σκοτώθηκαν.

Ένας στολίσκος που μεταφέρει διεθνή ανθρωπιστική βοήθεια αναμένεται να αποπλεύσει προσεχώς με σκοπό να σπάσει τον ισραηλινό αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας. Το Μαβί Μαρμαρά, που επρόκειτο να είναι η ναυαρχίδα της νηοπομπής, ανακοίνωσε την περασμένη εβδομάδα ότι δεν θα μετάσχει.

"Πιστεύουμε ότι είναι μια θετική απόφαση και ελπίζουμε ότι συμβάλει στην αποκατάσταση των σχέσεων μεταξύ του Ισραήλ και της Τουρκίας", είπε δηλώσει την Κυριακή ισραηλινός κυβερνητικός αξιωματούχος.

Την περασμένη εβδομάδα το Ισραήλ εξέφρασε την ελπίδα η τουρκική κυβέρνηση να εμποδίσει την αναχώρηση ενός νέου στολίσκου, την επόμενη ημέρα της νίκης του ισλαμικών καταβολών Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης στις τουρκικές βουλευτικές εκλογές.

Μετά την έφοδο στο πλοίο το Μάιο του 2010, ο τούρκος πρόεδρος Αμπντουλάχ Γκιουλ είχε δηλώσει ότι οι σχέσεις με το Ισραήλ, πρώην στρατηγικό σύμμαχο της Άγκυρας, "ποτέ ξανά δεν θα είναι οι ίδιες".

Η υπόθεση της νηοπομπής επιδείνωσε περισσότερο τις ήδη διαταραγμένες σχέσεις ανάμεσα στο Ισραήλ και την Τουρκία. Η Άγκυρα ανακάλεσε τον πρεσβευτή της και ματαίωσε τρεις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις.

Μια σειρά συναντήσεων μεταξύ ισραηλινών και τούρκων αξιωματούχων, εκ των οποίων δύο πραγματοποιήθηκαν στη Γενεύη στα τέλη του 2010, δεν απέδωσαν καρπούς.

ikypros

ΟΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΤΗΣ ΛΙΒΥΗΣ ΙΔΡΥΣΑΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ!!! ΝΑ ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ!

Αρκετοί σχολιαστές και αρθρογράφοι έχουν προβληματιστεί από το πραγματικά περίεργο γεγονός. ότι οι επαναστάτες της Λιβύης βρήκαν το χρόνο να συστήσουν τη δική τους κεντρική τράπεζα, πριν καν φτιάξουν κυβέρνηση.

Το Economic Policy Journal γράφει: «Ποτέ άλλοτε δεν ακούστηκε, εν μέσω εξέγερσης, να δημιουργείται μια κεντρική τράπεζα. Άρα δεν μιλάμε για κάποιους άξεστους αντάρτες, και μάλλον υπάρχουν κάποιες πολύ ισχυρές επιρροές.».

Το CNBC αναρωτιέται: «Πρώτη φορά βλέπουμε επαναστατική ομάδα να προχωρά σε δημιουργία κεντρικής τράπεζας εν μέσω εξέγερσης. Πόσο ισχυροί έχουν γίνει αυτοί οι κεντρικοί τραπεζίτες;».

Μια άλλη ανωμαλία, σε σχέση με την επίσημη δικαιολογία της επέμβασης της Λιβύη είναι η εξής: Υποτίθεται πως η επέμβαση έγινε για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τα στοιχεία όμως άλλα λένε. Σύμφωνα με το Fox News, το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ επαινεί τη Λιβύη που «έχει κάνει τα ανθρώπινα δικαιώματα προτεραιότητα, και που προστατεύει νομικά τους πολίτες της».

Μια ρωσική αποστολή ιατρών, αναφέρει σε επίσημη αναφορά της προς τον πρόεδρο Medvedev ότι ελάχιστοι λαοί έχουν τόσες ανέσεις όσες ο λαός της Λιβύης. Διαθέτουν πολύ καλά νοσοκομεία και δωρεάν περίθαλψη. Τα νέα ζευγάρια επιδοτούνται, τα αυτοκίνητα κοστίζουν πολύ φτηνά, τα καύσιμα είναι επίσης φτηνά, οι αγρότες δεν φορολογούνται, κλπ.

Ακόμη κι αν όλα αυτά είναι προπαγάνδα, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι ο Καντάφι έφερε νερό στην έρημο, κατασκευάζοντας το μεγαλύτερο αρδευτικό έργο στην ιστορία, αξίας $33 δισ.

Η εξήγηση ότι όλα έγιναν για το πετρέλαιο είναι επίσης προβληματική. Η χώρα παράγει μόλις το 2% του παγκόσμιου πετρελαίου. Το κενό μπορεί κάλλιστα να αναπληρωθεί από τα αποθεματικά της Σ. Αραβίας. Άρα γιατί αυτή η σπουδή για δημιουργία κεντρικής τράπεζας;

Υπάρχει μια συνέντευξη του Αμερικανού στρατηγού ε.α Wesley Clark, που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο. Όπως λέει ο στρατηγός, το 2001 τον ενημέρωσαν πως η Αμερική σκοπεύει να πολεμήσει με το Ιράκ, τη Συρία, τον Λίβανο, τη Σομαλία, το Σουδάν, το Ιράν, και τη Λιβύη.

Τι κοινό έχουν αυτές οι χώρες; Σε τραπεζικό επίπεδο, καμία τους δεν αποτελεί μέλος της Bank for International Settlements (BIS). Αυτό το στοιχείο τις εξαιρεί από το μακρύ χέρι των ελέγχων της «κεντρικής τράπεζας των κεντρικών τραπεζών» της Ελβετίας.

Οι πιο ανυπότακτες όλων είναι η Λιβύη και το Ιράκ. Και οι δυο έχουν ήδη δεχτεί επίθεση. Στο Examiner.com αναφέρεται πως 6 μήνες πριν οι ΗΠΑ μπουν στο Ιράκ, η χώρα είχε προχωρήσει στην αποδοχή ευρώ αντί δολαρίων για το πετρέλαιό της. Αυτή η κίνηση απειλούσε τη παγκόσμια κυριαρχία του δολαρίου ως «πετροδολάριο».

Σύμφωνα με ρωσικά δημοσιεύματα, ο Καντάφι είχε ξεκινήσει προσπάθεια άρνησης του δολαρίου και του ευρώ, και κάλεσε τις αφρικανικές και αραβικές χώρες να πουλάνε πετρέλαιο σε ένα νέο νόμισμα, το χρυσό δηνάριο. Μάλιστα προωθούσε την ιδέα μιας ενωμένης Αφρικής με 200 εκατομμύρια κατοίκους, που θα χρησιμοποιούσε αυτό το νέο νόμισμα.

Οι μόνοι αντίθετοι στη πρόταση του ήταν η Νότιος Αφρική και ο επικεφαλής του Αραβικού Συνδέσμου. Αυτή η πρωτοβουλία θεωρήθηκε ως απειλή για την οικονομική σταθερότητα του πλανήτη, τόσο από τις ΗΠΑ όσο και από την ΕΕ. Ο Καντάφι όμως δεν φάνηκε να πτοείται.

Και έτσι ξαναγυρνάμε στο αίνιγμα της νέας λιβυκής κεντρικής τράπεζας. Όπως αναφέρει το Market Oracle, η κεντρική τράπεζα της Λιβύης είναι 100% κρατική. Η κυβέρνηση τυπώνει το δικό της χρήμα (δηνάριο) μέσω της δικής της τράπεζας. Η χώρα είναι αυτάρκης, διαθέτει πόρους, είναι κυρίαρχη, και συνεπώς μπορεί να ορίζει την οικονομική της μοίρα.

Το μεγάλο πρόβλημα των τραπεζικών καρτέλ της παγκοσμιοποίησης είναι ότι για να κάνουν δουλειές με τη Λιβύη, πρέπει να περάσουν από τη κεντρική της τράπεζα, και το εθνικό της νόμισμα, στα οποία όμως δεν έχουν καμιά επιρροή.

Για αυτό και η διάλυση αυτής της τράπεζας μπορεί να μην αναφέρεται στις ομιλίες του Ομπάμα και του Σαρκοζί, αλλά σίγουρα αποτελεί βασικό λόγο για την επίθεσή τους στον Καντάφι.

Η Λιβύη δεν διαθέτει μόνο πετρέλαιο. Σύμφωνα με το ΔΝΤ, η κεντρική της τράπεζα έχει περίπου 144 τόνους χρυσού στα θησαυροφυλάκια της. Με αυτόν τον θησαυρό, ποιος χρειάζεται την BIS, ή το ΔΝΤ και τους κανόνες του;

Για αυτό ας εξετάσουμε τους κανόνες της BIS και την επίδρασή τους στις τοπικές οικονομίες. Σύμφωνα με τον επίσημο ιστότοπο της BIS, οι κεντρικές τράπεζες πρέπει να έχουν ως κύριο σκοπό τους την σταθερότητα των τιμών. Και θα πρέπει να είναι ανεξάρτητες από τις κυβερνήσεις, ώστε να μην επηρεάζονται από πολιτικές βουλήσεις.

Θα πρέπει να υπάρχει σταθερή χρηματική προσφορά, ακόμη κι αν αυτό συνεπάγεται την επιβάρυνση του λαού με ξένο χρέος. Οι κεντρικές τράπεζες αποθαρρύνονται από το να τυπώνουν χρήμα, και να το χρησιμοποιούν για το καλό του κράτους, είτε άμεσα, είτε ως δάνειο.

Σύμφωνα με άρθρο της Asia Times του 2002, «οι κανόνες της BIS εξυπηρετούν απλά το ιδιωτικό τραπεζικό σύστημα, ακόμη και εις βάρος των εθνικών οικονομιών. Η BIS κάνει στα εθνικά τραπεζικά συστήματα αυτό που το ΔΝΤ κάνει στα εθνικά νομισματικά καθεστώτα. Οι εθνικές οικονομίες που πέφτουν θύμα της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, δεν εξυπηρετούν πλέον τα εθνικά συμφέροντα».

Η άποψη είναι ότι αν μια κυβέρνηση δανειστεί από δική της κεντρική τράπεζα, αυτό οδηγεί σε πληθωρισμό. Αν δανειστεί όμως από ξένες τράπεζες ή από το ΔΝΤ, αυτό δεν ισχύει. Στη πραγματικότητα όμως όλες οι τράπεζες τυπώνουν τα χρήματα που δανείζουν, είτε είναι ιδιωτικές, είτε κρατικές. Το περισσότερο καινούργιο χρήμα σήμερα προέρχεται από τραπεζικό δανεισμό.

Αν το δανειστείς από κρατική κεντρική τράπεζα, είναι σχεδόν πάντα χωρίς επιτόκιο, και αυτό αποδείχθηκε ότι μειώνει το κόστος των δημοσίων προγραμμάτων κατά 50% (μέσο όρο).

Έτσι ακριβώς λειτουργεί το σύστημα της Λιβύης. Και έτσι εξηγείται το πώς η Λιβύη βρίσκει χρήματα για δωρεάν εκπαίδευση και δωρεάν ιατρική περίθαλψη.

Έτσι μπορεί και δίνει στα νέα ζευγάρια άτοκα δάνεια ύψους $50.000. Και έτσι βρέθηκαν τα $33 δισ. που έφτιαξαν το πελώριο αρδευτικό έργο στη έρημο. Μάλιστα, οι σφοδροί αεροπορικοί βομβαρδισμοί του ΝΑΤΟ απειλούν τώρα το συγκεκριμένο έργο.

Άρα, ο πόλεμος είναι για το πετρέλαιο ή για τις τράπεζες; Μπορεί και για τα δυο. Μπορεί και για το νερό. Αν διαθέτει ενέργεια, νερό, και άφθονη πίστωση για να δημιουργήσει υποδομές, τότε ένα κράτος δεν χρειάζεται ξένους δανειστές. Και αυτή είναι η απειλή που προκαλεί η Λιβύη. Το να δείξει στον κόσμο τι είναι δυνατόν να γίνει.

Τα περισσότερα κράτη μπορεί να μην διαθέτουν πετρέλαιο, διαθέτουν όμως νέες τεχνολογίες, που μπορούν να καταστήσουν τις οικονομίες τους μη εξαρτώμενες από το πετρέλαιο, ειδικά αν μπορούν να δανειστούν από κρατικές κεντρικές τράπεζες, μειώνοντας στο μισό τα έξοδά τους.

Η ανεξαρτησία από την εξάρτηση της ενέργειας ελευθερώνει τις χώρες από τα δίχτυα των διεθνών τραπεζιτών, και από την ανάγκη να μετατοπίσουν την παραγωγή της οικονομίας του από την εσωτερική αγορά στη διεθνή αγορά, έτσι ώστε να αποπληρώσουν τα δάνειά τους.

Αν πέσει η κυβέρνηση του Καντάφι, θα είναι πολύ ενδιαφέρον να δούμε αν η νέα κεντρική τράπεζα σπεύσει να ενταχθεί στην BIS, και αν η εθνικοποιημένη πετρελαϊκή βιομηχανία πουληθεί σε επενδυτές, και τέλος αν η ιατρική περίθαλψη αλλά και η παιδεία, συνεχίσουν να είναι δωρεάν.
daneiakartes
S.A. από Prison Planet

hellenicrevenge

Γενική αμνηστία ζητούν οι αρχηγοί των φυλών στη Λιβύη

Οι αρχηγοί των φυλών στη Λιβύη τάχθηκαν χθες Παρασκευή υπέρ ενός νόμου περί γενικής αμνηστίας ώστε να τερματιστεί ο εμφύλιος πόλεμος, εκφράζοντας παράλληλα την υποστήριξή τους στον Μουαμάρ Καντάφι και χαρακτηρίζοντας ως «προδότες» τους αντικαθεστωτικούς. 

Σε ανακοίνωση που εκδόθηκε μετά το τέλος της Εθνικής Διάσκεψης των λιβυκών φυλών, οι συμμετέχοντες τόνισαν πως επιθυμούν να «εργαστούν για την θέσπιση νόμου περί γενικής αμνηστίας που θα περιλαμβάνει όλους τους εμπλεκόμενους και εκείνους που συμμετείχαν στην ένοπλη εξέγερση» κατά του καθεστώτος Καντάφι. 

 

Παράλληλα, ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης της Λιβύης Μούσα Ιμπραχίμ δήλωσε πως στη διάσκεψη συμμετείχαν εκπρόσωποι από τις φυλές όλης της χώρας, συμπεριλαμβανομένων και των περιοχών που ελέγχουν οι αντικαθεστωτικοί. 

 

Στην ανακοίνωση, οι αρχηγοί των φυλών αναφέρονται στους αντικαθεστωτικούς ως «προδότες» και δεσμεύονται να μην «εγκαταλείψουν» τον Καντάφι. 

 

Sigmalive/Zougla

 

Τι κρύβει η συμφιλίωση Χαμάς - Φατάχ (Mahmoud Abbas, Fatah - Khaled Meshaal, Hamas )

Ανάλυση του Βασίλη Γιαννακόπουλου

Μετά από μια σειρά μυστικών συναντήσεων, που πραγματοποιήθηκαν τις τελευταίες εβδομάδες στο Κάιρο, η Fatah και η Hamas συμφώνησαν «να προχωρήσουν στο σχηματισμό μιας προσωρινής παλαιστινιακής κυβέρνησης εθνικής ενότητας» και «στη διεξαγωγή εκλογών εντός ενός έτους». Η συμφωνία, που επετεύχθη με πρωτοβουλία του υπουργείου Εξωτερικών και των υπηρεσιών πληροφοριών της Αιγύπτου, χαρακτηρίσθηκε ως «ιστορική». Παρότι, η Αίγυπτος επανειλημμένα έχει διαμεσολαβήσει για τη συμφιλίωση μεταξύ των δύο πλευρών, εντούτοις, η συμφωνία προκάλεσε εντύπωση και αμηχανία στις ενδιαφερόμενες πλευρές.

Ο Αιγύπτιος υπουργός Εξωτερικών Nabil Elaraby ανακοίνωσε ότι «με τη συμφωνία επιδιώκεται η αναγνώριση ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους  από τον ΟΗΕ, τον επόμενο Σεπτέμβριο» και ότι «σύντομα, θα επισκεφθεί τη Ramallah, προκειμένου να συζητήσει με αξιωματούχους της Παλαιστινιακής Αρχής και για το θέμα αυτό». Ο  Mahmoud Zahar, ιδρυτικό μέλος και ηγετικό στέλεχος της Hamas, που έλαβε μέρος στις συναντήσεις δήλωσε ότι «η παλαιστινιακή κυβέρνηση εθνικής ενότητας δεν θα ασχοληθεί με θέματα που αφορούν την αναγνώριση του Ισραήλ, ούτε θα συμμετέχει στις ειρηνευτικές συνομιλίες». Έτσι, κατέστησε σαφές ότι στην παρούσα φάση και τουλάχιστον μέχρι την εκλογή νέας παλαιστινιακής κυβέρνησης, δεν θα επιδιωχθεί αναθέρμανση της ειρηνευτικής διαδικασίας. Περισσότερες λεπτομέρειες αναμένεται να ανακοινωθούν επισήμως την επόμενη εβδομάδα στο Κάιρο, όπου θα πραγματοποιηθεί επίσημη υπογραφή της συμφωνίας από το Mahmoud Abbas και τον πολιτικό ηγέτη της Hamas, Khaled Meshaal, ο οποίος εδρεύει στη Δαμασκό.

Προς το παρόν, έγινε γνωστό ότι η επικείμενη συμφωνία, μεταξύ άλλων, προβλέπει:

• Το σχηματισμό μιας «προσωρινής παλαιστινιακής κυβέρνησης εθνικής ενότητας».
• Την επανέναρξη των εργασιών του παλαιστινιακού Κοινοβουλίου.
• Την επαναλειτουργία του «Παλαιστινιακού Νομοθετικού Συμβουλίου» (Palestinian Legislative Council - PLC).
• Την αναδιοργάνωση της «Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης»  (Palestinian Liberation Organization – PLO)
• Την εκατέρωθεν απελευθέρωση κρατούμενων.
• Την ίδρυση μιας κοινής επιτροπής ασφάλειας, που πιθανόν θα προσδιορίσει την αποστολή των παλαιστινιακών δυνάμεων ασφάλειας στη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας, υπό ενιαία διοίκηση.
• Τον καθορισμό της ημερομηνίας διεξαγωγής προεδρικών και βουλευτικών εκλογών (προς το παρόν, έγινε γνωστό ότι θα πραγματοποιηθούν εντός ενός έτους).

Πρώτες αντιδράσεις από Τελ Αβίβ και Ουάσιγκτον

Η αιγυπτιακή πρωτοβουλία βρήκε απροετοίμαστο το Ισραήλ, που σύμφωνα με τις πρώτες δηλώσεις του Ισραηλινού πρωθυπουργού, εμφανίζεται δυσαρεστημένο. Συγκεκριμένα, ο Binyamin Netanyahu, δήλωσε: «Η Παλαιστινιακή Αρχή θα πρέπει να επιλέξει μια ειρηνευτική συμφωνία ανάμεσα στο Ισραήλ και τη Hamas. Η ειρήνη και με τις δύο πλευρές είναι αδύνατη, καθώς η Hamas επιδιώκει την καταστροφή του κράτους του Ισραήλ. Η Hamas εκτοξεύει βλήματα εναντίον των πόλεών μας και των παιδιών μας. Η συμφιλίωση (μεταξύ της Fatah και της Hamas) καταδεικνύει ότι η Παλαιστινιακή Αρχή έχει αποδυναμωθεί και δημιουργούνται ερωτήματα σχετικά με το αν η Hamas κατορθώσει να αποκτήσει τον έλεγχο της Ιουδαίας και της Σαμάρειας (επίσημη ισραηλινή ορολογία για την περιοχή της Δυτικής Όχθης), με τον τρόπο που ελέγχει τη Λωρίδα της Γάζας. Ελπίζω ότι η Παλαιστινιακή Αρχή θα προχωρήσει στη σωστή επιλογή. Θα επιλέξει την ειρήνη με το Ισραήλ. Η επιλογή είναι στα χέρια της».

Παρόμοια ήταν και η αντίδραση του αντιπροέδρου της ισραηλινής κυβέρνησης, Silvan Shalom, ο οποίος αναφερόμενος στην εν λόγω συμφωνία δήλωσε: «Αποκαλύφθηκε το πραγματικό πρόσωπο των Παλαιστίνιων ηγετών, οι οποίοι αρνήθηκαν να διαπραγματευθούν με το Ισραήλ τα δύο τελευταία χρόνια. Τώρα, είναι ξεκάθαρο ότι δεν επιζητούν ειρήνη. Πως είναι δυνατόν να κάνουμε ειρήνη με ανθρώπους, οι οποίοι ανοικτά δηλώνουν ότι επιδιώκουν να καταστρέψουν το κράτος του Ισραήλ; Το παλαιστινιακό κράτος θα είναι ένα προπύργιο των Ιρανών και της Hamas στη Μέση Ανατολή».

Από την πλευρά της, η Ουάσιγκτον ανακοίνωσε ότι «η εν λόγω συμφωνία θέτει σε κίνδυνο την αμερικανική βοήθεια προς την Παλαιστινιακή Αρχή, εκτός, αν η Hamas αποδεχτεί να αποκηρύξει τη βία και να αναγνωρίσει το κράτος του Ισραήλ».


Αλλαγή των δεδομένων στις ισραηλινο-παλαιστινιακές σχέσεις

Ως γνωστόν, την ισραηλινο-παλαιστινιακή διένεξη συντηρούν έξι μείζονα προβλήματα:

• Η δημιουργία και τα όρια του μελλοντικού παλαιστινιακού κράτους.
• Το καθεστώς της Ιερουσαλήμ.
• Οι εβραϊκοί εποικισμοί στη Δυτική Όχθη.
• Το δικαίωμα επιστροφής των Παλαιστίνιων προσφύγων.
• Η διανομή των υδάτινων πόρων, και
• Ο «φράχτης ασφαλείας» περιμετρικά της Δυτικής Όχθης.

Επί τέσσερα χρόνια, το ρήγμα Hamas-Fatah μεγέθυνε τα παραπάνω προβλήματα και ευνοούσε το πάγωμα της ειρηνευτικής διαδικασίας. Ο πιθανός τερματισμός της ενδο-παλαιστινιακής κρίσης και η σύσταση μιας προσωρινής παλαιστινιακής κυβέρνησης εθνικής ενότητας δημιουργεί αλλαγή του status στις σχέσεις Ισραήλ-Παλαιστίνης, και πιθανόν, σε δεύτερο χρόνο, στις σχέσεις Τελ Αβίβ- Καΐρου και Τελ Αβίβ-Δαμασκού. Ο Netanyahu γνωρίζει ότι το Ισραήλ θα κληθεί να λάβει σημαντικές αποφάσεις για να αντιμετωπίσει τη νέα κατάσταση που διαμορφώνεται στα παλαιστινιακά εδάφη. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η αλλαγή των δεδομένων θα επιφέρει οπωσδήποτε περαιτέρω επιδείνωση της κατάστασης.

Μετά την επίσημη συμφωνία και τη σύσταση μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας, είναι προφανές ότι θα προκύψουν μια σειρά δυσεπίλυτων προβλημάτων, για την επίλυση των οποίων απαιτείται η συναίνεση του Ισραήλ, όπως:

•  Η μετακίνηση των Παλαιστίνιων πολιτικών μεταξύ της Δυτικής Όχθης και της Λωρίδας της Γάζας.
• Η διατήρηση της οικονομικής βοήθειας από τις ΗΠΑ και την ΕΕ, που έχουν συμπεριλάβει τη Hamas στη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων.
• Η διακοπή της συνεργασίας μεταξύ Ισραήλ και Fatah, σε αρκετούς τομείς.

Ειρηνευτικές συνομιλίες ή αύξηση της συγκρουσιακής κατάστασης;

Η ισραηλινή πλευρά θεωρεί ότι η ενδο-παλαιστινιακή κρίση μεταξύ της Hamas και της Fatah υποστηρίζει τα εβραϊκά συμφέροντα, καθότι αποδυναμώνει τους Παλαιστίνιους. Για το λόγο αυτό, τα τελευταία χρόνια, το Τελ Αβίβ «επένδυσε» σ’ αυτή την ιδέα, κερδίζοντας χρόνο και κατεβάζοντας τον πήχη των παλαιστινιακών επιδιώξεων. Στην πραγματικότητα, εξωθούσε τους Παλαιστίνιους της Λωρίδας της Γάζας στα άκρα και στην αναζήτηση συμμάχων με ακραίες ιδεολογίες. Ταυτόχρονα, το ρήγμα στην παλαιστινιακή κοινωνία λειτουργούσε αποτρεπτικά σε οποιαδήποτε προσπάθεια επίτευξης ειρηνευτικής ισραηλινο-παλαιστινιακής συμφωνίας. Αφού, δεν ήταν δυνατόν να προκύψει «νόμιμη συμφωνία» μεταξύ των Ισραηλινών και των Παλαιστίνιων, για τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους, χωρίς τη συγκατάθεση της Hamas. Εκτός, αν προηγουμένως, είχε δημιουργηθεί επίσημα κάποια ξεχωριστή κρατική οντότητα στη Λωρίδα της Γάζας.

Στην παρούσα φάση, αν το Ισραήλ αντιμετωπίσει θετικά την πρωτοβουλία του Καΐρου ή έστω αν την επανεξετάσει, τότε, θα μπορούσαν να προκύψουν οφέλη και για τις δύο πλευρές. Μάλιστα, με δεδομένη την κατάσταση που επικρατεί στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και τις επερχόμενες γεωπολιτικές εξελίξεις, το Τελ Αβίβ θα πρέπει να επιδιώκει τη συντήρηση και τη διεύρυνση των ειρηνευτικών συμφωνιών με τον αραβικό κόσμο. Έτσι, θα μπορέσει να απομονώσει και θα αποδυναμώσει τις αντισημιτικές συμμαχίες.

Προς το παρόν, οι πρώτες αντιδράσεις από το Ισραήλ δεν οδηγούν σε επίλυση των προβλημάτων. Βέβαια, είναι γεγονός ότι και οι προθέσεις των Παλαιστινίων δεν μπορούν να αποκωδικοποιηθούν στην παρούσα φάση. Δεν είναι ξεκάθαρη η στάση που θα τηρήσουν απέναντι στο Ισραήλ. Όμως, η στάση αναμονής για τους ισραηλινούς είναι προτιμότερη από τη ρητορική αντιπαράθεση, που προοιωνίζει τη δημιουργία συγκρουσιακού κλίματος. Το Τελ Αβίβ, αν δεν προκληθεί το επόμενο χρονικό διάστημα, θα πρέπει να αντιμετωπίσει την αλλαγή δεδομένων ως ευκαιρία. Θα πρέπει να «ανακαλύψει» τρόπους προσέγγισης με τη Hamas. Το Κάιρο προσφέρει αυτή την ευκαιρία και ως ένα βαθμό θα μπορούσε και η Ουάσιγκτον να υποστηρίξει μια τέτοια προσπάθεια, εφόσον βέβαια και οι προθέσεις της παλαιστινιακής πλευράς διευκολύνουν μια τέτοια εξέλιξη.

Ο σχηματισμός μιας λειτουργικής παλαιστινιακής κυβέρνησης εθνικής ενότητας αποτελεί βασική προϋπόθεση, προκειμένου να καλλιεργηθεί το κατάλληλο κλίμα για ουσιαστικές ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις, μετά τη διεξαγωγή εκλογών στα παλαιστινιακά εδάφη. Αν και το σενάριο αυτό συγκεντρώνει ελάχιστες έως μηδενικές πιθανότητες, εντούτοις, είναι το μόνο που μπορεί να οδηγήσει σε θετικά αποτελέσματα. Σε αντίθετη περίπτωση, θα συντηρηθεί ή και θα αυξηθεί περαιτέρω η υφιστάμενη συγκρουσιακή κατάσταση. Επιπρόσθετα, ενδέχεται να δημιουργηθούν και τριβές με την Αίγυπτο, που διαμεσολάβησε για την προώθηση τερματισμού του ενδο-παλαιστινιακού σχίσματος.
 
Ο κ. Βασίλης Γιαννακόπουλος είναι Γεωστρατηγικός Αναλυτής

ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ

"Αμερικανικά δολάρια πίσω από εξεγέρσεις..."

Μπορεί η ανάγνωση των τηλεγραφημάτων...του WikiLeaks για την Ελλάδα και την Κύπρο να είναι ανιαρή, αλλά για τις υπόλοιπες χώρες τα γεγονότα και οι εξελίξεις δείχνουν ότι είναι συναρπαστική. Οι αποκαλύψεις για τις αγοραπωλησίες πηγών από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και άλλες αμερικανικές υπηρεσίες είναι συγκλονιστικές. Οι μεγάλες αμερικανικές εφημερίδες, που φέρουν ως τιμή τους και καμάρι τους το γεγονός ότι δεν έχουν την παραμικρή οικονομική σχέση με το κράτος, δημοσίευσαν τις τελευταίες ημέρες πληροφορίες που προβληματίζουν για την πρακτική της Ουάσιγκτον να εξαγοράζει ξένους πολίτες και να χρηματοδοτεί εκστρατείες που εκφράζουν και εξυπηρετούν μεν τα αμερικανικά στρατηγικά συμφέροντα, αλλά την ίδια στιγμή εναντιώνονται στη βούληση κυβερνήσεων και λαών ανά τον κόσμο.

Σύμφωνα με την εφημερίδα The New York Times, οι Αμερικανοί εκπαίδευσαν πολίτες και χρηματοδότησαν οργανώσεις στην Αίγυπτο, στο Μπαχρέιν και άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής. Για τη χρηματοδότηση χρησιμοποίησαν το Διεθνές Ρεπουμπλικανικό Ινστιτούτο και το Εθνικό Δημοκρατικό Ινστιτούτο, οργανώσεις που έχουν σχέση με τους Ρεπουμπλικάνους και τους Δημοκρατικούς. Αμερικανικές υπηρεσίες προσκάλεσαν ακτιβιστές από τις χώρες αυτές τους οποίους προφανώς εκπαίδευσαν για να χρησιμοποιηθούν όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή.

Σύμφωνα με την εφημερίδα The Washington Post, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ χρηματοδότησε το Κίνημα για Δικαιοσύνη και Ανάπτυξη που έχει έδρα το Λονδίνο και, μέσω αυτού, το δορυφορικό τηλεοπτικό σταθμό Barada TV, με στόχο την ανατροπή του καθεστώτος της Συρίας. Έξι εκατομμύρια δολάρια των φορολογουμένων πετάχτηκαν στον αέρα, επειδή κάποιοι αντίπαλοι του Άσαντ από την ασφάλεια της βρετανικής πρωτεύουσας υποσχέθηκαν στους αφελείς διπλωμάτες του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ότι θα ανατρέψουν το δικτάτορα της Συρίας.

Η πρακτική της αμερικανικής κυβέρνησης να επιχειρεί να εξαγοράζει ξένους πολίτες είναι γνωστή στην Ελλάδα και την Κύπρο εδώ και πολλά χρόνια. Η αμερικανική παρέμβαση έφτασε στο ζενίθ της τη διετία 2003-2004, όταν ξοδεύτηκαν πολλά εκατομμύρια δολάρια για να επιβληθεί το ρατσιστικό και φιλοτουρκικό Σχέδιο Ανάν στους Ελληνοκύπριους. Δεν είναι μόνο η έκθεση Nathan’s η πλέον ηχηρή απάντηση στους δύσπιστους, αλλά και τα ίδια τα έγγραφα της αμερικανικής κυβέρνησης που δημοσιεύτηκαν στο Έθνος της Κυριακής και στο Φιλελεύθερο το Δεκέμβριο του 2010. Οι φωτοτυπίες των συμβολαίων των αμερικανικών πρεσβειών με πολίτες και οργανώσεις στην Ελλάδα και την Κύπρο αποστόμωσαν όσους κρύβονταν πίσω από τη νομιμοποίηση των αμερικανικών δολαρίων μέσω των Ηνωμένων Εθνών.

Είναι απαράδεκτη και αντεθνική ενέργεια να δέχονται πολίτες και οργανώσεις χρήματα από ξένες χώρες για να πολεμήσουν την ίδια τους την πατρίδα. Γνωρίζουμε ότι, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο, οργανώσεις και πολίτες λαμβάνουν οικονομική ενίσχυση και επίσημα από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και ανεπίσημα μέσω οργανώσεων που εξυπηρετούν τις αμερικανικές υπηρεσίες, όπως είναι η United States Institute of Peace (USIP), το Freedom House κ.λπ. Μερικές από αυτές τις οργανώσεις παραδέχονται στις ιστοσελίδες τους ότι χρηματίζονται. Η παραδοχή τους θα έπρεπε να ακολουθείται από δημόσια διαπόμπευση.

Θα χειροκροτούσα κι εγώ και κάθε δημοκρατικός πολίτης τους Αμερικανούς, εάν στόχευαν πραγματικά στην ελευθερία των λαών από τα απολυταρχικά καθεστώτα. Δυστυχώς, με βάση τις πράξεις τους, ο καθένας καταλαβαίνει ότι η Δημοκρατία δεν είναι επιλογή για όλους τους λαούς. Χτυπούν τον Καντάφι και τον Άσαντ, αλλά «χαϊδεύουν» τους εμίρηδες και εκμεταλλεύονται τα πετρέλαιά τους...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ-ΕΛΛΑΔΑ

ΣΥΡΙΑΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ: ΕΝΑΣ ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΣΥΜΜΑΧΟΣ ΣΤΙΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΩΝ ΗΠΑ

Οι εκατοντάδες νεκροί διαδηλωτές από τα πυρά των συριακών δυνάμεων ασφαλείας και του στρατού συνδυαζόμενη με τη σκλήρυνση της στάσης της Γαλλίας, της Βρετανίας και εν τινι μέτρω και των ΗΠΑ δημιουργούν την εντύπωση ότι ίσως και να επίκειται ανατροπή του καθεστώτος του Μπασάρ ελ - Ασαντ στη Δαμασκό.  

του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ 

Αν μάλιστα προστεθούν σε αυτό και οι αποκαλύψεις προ εβδομάδων του WikiLeaks για τη χρηματοδότηση από την Ουάσιγκτον των Σύρων αντικαθεστωτικών με 6 εκατομμύρια δολάρια και τη βοήθειά της για την κατασκευή και λειτουργία στο εξωτερικό αντικαθεστωτικού συριακού τηλεοπτικού σταθμού, φαίνεται σαν να έχουν οργανώσει οι Αμερικανοί συνωμοσία ανατροπής του Ασαντ. Τα φαινόμενα απατούν.

Οι Αμερικανοί όντως χρηματοδοτούν την υπονόμευση του καθεστώτος του συριακού Μπάαθ και επιθυμούν την αποδυνάμωσή του, όχι όμως και την ανατροπή του Μπασάρ ελ - Ασαντ. Δεν έχουν ψευδαισθήσεις ότι μπορεί να ανατραπεί με εσωτερική εξέγερση και δεν είναι σε καμιά περίπτωση διατεθειμένοι να κάνουν πολεμική επίθεση εναντίον του κατά το πρότυπο του Ιράκ ή της Λιβύης. Ο αεροπορικός πόλεμος των ΗΠΑ, της Γαλλίας, της Βρετανίας και του ΝΑΤΟ κατά της Λιβύης απέδειξε ότι δεν είναι επαρκής για να ανατρέψει ούτε καν ένα καθεστώς τόσο αδύναμο στρατιωτικά όσο αυτό του Καντάφι, τον οποίον δεν έχουν ακόμη κατορθώσει να δολοφονήσουν παρά τις επανειλημμένες απόπειρές τους.


Ενδέχεται να χρειαστεί ευρύτερης έκτασης χερσαίος πόλεμος από τους Αμερικανονατοϊκούς κατά της Λιβύης από όσο διεξάγουν μέχρι στιγμής μέσω των ανδρεικέλων και των συμμάχων τους για να ανατρέψουν το καθεστώς του Καντάφι, οπότε ένας ανάλογος πόλεμος των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ για να ανατρέψουν το συριακό καθεστώς και να καταλάβουν τη Συρία απαιτεί διαστάσεις πολεμικής κινητοποίησης αντίστοιχες με εκείνη του πολέμου για την υποδούλωση του Ιράκ. Δεν είναι ώρα για τέτοιους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς εκ μέρους των ΗΠΑ. Πόσω μάλλον που γνωρίζουν δύο πράγματα.
Πρώτον ότι πρέπει να ανατρέψουν το καθεστώς του Μπαάθ, του κυβερνώντος συριακού κόμματος, και όχι μόνο τον Μπασάρ ελ - Ασαντ, γιατί αν ανατραπεί μόνο ο Ασαντ το καθεστώς θα γίνει πολύ σκληρότερο και πιο αντιαμερικανικό, δεδομένου ότι ο Μπασάρ ελ - Ασαντ συγκαταλέγεται στη δεξιά, σαφώς πιο συμβιβαστική πτέρυγα του κόμματος.
Δεύτερον, οι Αμερικανοί γνωρίζουν ότι το συριακό καθεστώς υπό τον Ασαντ διεκδικεί φυσικά από το Ισραήλ τα κατειλημμένα εδώ και μισόν αιώνα συριακά υψώματα του Γκολάν και ενισχύει τη Χεζμπολάχ στον Λίβανο και τη Χαμάς στην Παλαιστίνη, ενώ διατηρεί στενές σχέσεις με το Ιράν, αλλά δεν τηρεί αντιαμερικανική στάση.

Ας μην ξεχνάμε ότι ο Ασαντ έχει φτάσει μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001 μέχρι του σημείου να... βασανίζει για χάρη των Αμερικανών πολιτικούς κρατουμένους που του παρέδιδε η CIA! Οι ΗΠΑ μετέφεραν μυστικά στη Συρία άτομα που απήγαγαν από αραβικές χώρες, το Πακιστάν, το Αφγανιστάν ή κράτη της Κεντρικής Ασίας και οι συριακές αρχές τα βασάνιζαν για να τους αποσπάσουν ομολογίες αν συνεργάζονταν με αντιαμερικανικές ισλαμικές οργανώσεις ή απλώς οι Σύροι δολοφονούσαν άτομα που οι Αμερικανοί ήθελαν απλώς να εξοντώσουν χωρίς τον κίνδυνο να βρεθεί ξαφνικά η Ουάσιγκτον μπλεγμένη σε υποθέσεις δολοφονιών κρατουμένων. Ενα καθεστώς σαν αυτό του Ασαντ είναι πολύ χρήσιμο στις ΗΠΑ. Ενώ η εξαπόλυση ενός πολέμου των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ εναντίον της Συρίας δεν αποκλείεται καθόλου να προκαλούσε γενική στρατιωτική ανάφλεξη σε πολλές χώρες της Μέσης Ανατολής και μάλιστα σε μια εποχή που οι αραβικές λαϊκές μάζες βρίσκονται σε αναταραχή με απρόβλεπτα αποτελέσματα, ένας αποδυναμωμένος από τις αιματηρές διαδηλώσεις Ασαντ είναι πολύ πιο εύκολα χειρίσιμος προς την κατεύθυνση εξυπηρέτησης των αμερικανικών συμφερόντων.  

ΣΤΟΧΟΣ Η εγκατάλειψη της συμμαχίας με Ιράν
Αποδυναμωμένος ο Ασαντ μπορεί να πιεστεί να απομακρυνθεί από τη συμμαχία του με το Ιράν και να μειώσει τη συριακή στρατιωτική και πολιτική βοήθεια προς τη λιβανέζικη Χεζμπολάχ και την παλαιστινιακή Χαμάς, εκτιμούν οι Αμερικανοί. Αν γίνει αυτό, το Ισραήλ διευκολύνεται να επιτεθεί στον Λίβανο για να συντρίψει στρατιωτικά μια αποδυναμωμένη Χεζμπολάχ και να εγκαταστήσει στη Βηρυτό κυβέρνηση ανδρεικέλων του Τελ Αβίβ. Οι Ισραηλινοί μπορεί επίσης να επιτεθούν πάλι στη Λωρίδα της Γάζας και να πλήξουν τη Χαμάς, ώστε να ανακτήσει τον έλεγχο όλης της Παλαιστίνης το πλήρως υποτελές στο Ισραήλ καθεστώς του Παλαιστίνιου προέδρου Μαχμούντ Αμπάς και του ακόμη χειρότερου πρωθυπουργού Σαλάμ Φαγιάντ.

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ

Η Κρήτη «έτοιμη» να γίνει βάση για τις επιχειρήσεις στη Λιβύη, λέει ο Δ.Δρούτσας

Η Ελλάδα τάσσεται κατά μιας στρατιωτικής λύσης  στη Λιβύη αλλά είναι έτοιμη να αποτελέσει η Κρήτη βάση για την υποστήριξη των προσπαθειών της διεθνούς κοινότητας, τόνισε ο υπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Δρούτσας προσερχόμενος στη συνεδρίαση του Συμβουλίου Γενικών Υποθέσεων της ΕΕ.

Παράλληλα σύμφωνα με τον υπουργό απαιτείται κατάπαυση του πυρός και αναζήτηση πολιτικής λύσης και από τις δύο πλευρές για την επίλυση της κρίσης στην περιοχή.
«Το έχουμε πει από την πρώτη στιγμή και αυτή είναι η θέση της Ελλάδας, ότι δεν μπορεί να υπάρξει στρατιωτική λύση στην κρίση» δήλωσε χαρακτηριστικά ο κ. Δρούτσας, ενώ σημείωσε ότι προτεραιότητα παραμένει η ανθρωπιστική βοήθεια για το λαό της Λιβύης και η Ελλάδα δηλώνει έτοιμη να αποτελέσει η Κρήτη βάση για την υποστήριξη των προσπαθειών της διεθνούς κοινότητας.

Υπενθυμίζεται ότι την Τετάρτη συνεδριάζει η Ομάδα Επαφής για τη Λιβύη στη Ντόχα, ενώ την Πέμπτη θα πραγματοποιηθεί συνάντηση των περιφερειακών οργανώσεων στο Κάιρο καθώς επίσης και η συνεδρίαση των υπουργών Εξωτερικών των κρατών-μελών του ΝΑΤΟ στο Βερολίνο.
ΠΗΓΗ

Βαίνουμε ολοταχώς προς χερσαία επέμβαση στη Λιβύη;

Όταν το είχε υπαινιχτεί ο… συμπατριώτης μας Διοικητής των Δυνάμεων Ευρώπης του ΝΑΤΟ (SACEUR), ναύαρχος Τζέιμς Σταυρίδης, πολλοί θεώρησαν ότι αποτέλεσε λεκτική υπερβολή…

Τώρα που άπαντες αντιλαμβάνονται το αδιέξοδο στο οποίο έχει οδηγηθεί η κατάσταση και ενώπιον του ευρωπαϊκού «βέτο» αναφορικά με το ενδεχόμενο απευθείας διαπραγμάτευσης με το καθεστώς του Μουαμάρ Καντάφι, η χερσαία εισβολή άρχισε σιγά-σιγά να εκφέρεται από χείλη αμερικανικά.

Αυτή τη φορά ήταν η σειρά του επικεφαλής της αμερικανικής Διοίκησης Αφρικής (US AFRICOM: Africa Command), στρατηγού Κάρτερ Χαμ, ο οποίος διατύπωσε – κατά δήλωσή του – την προσωπική του άποψη, ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν ενδεχομένως να στείλουν χερσαία στρατεύματα για να βοηθήσουν τους επαναστάτες.

Να θυμίσουμε ότι και ο ναύαρχος Σταυρίδης προσωπικές απόψεις διατύπωνε μιλώντας στις 29 Μαρτίου ενώπιον της Επιτροπής Ενόπλων Δυνάμεων της Γερουσίας, υπαινισσόμενος μάλιστα ότι η Ιστορία των επεμβάσεων (Βοσνία, Κοσσυφοπέδιο) δεν αφήνει πολλά περιθώρια για αμφιβολία αναφορικά με το τι απαιτείται για την επιτυχία τέτοιων επεμβάσεων.

Μόνο που οι αμερικανικές Ένοπλες Δυνάμεις δεν φημίζονται για τον… φιλελευθερισμό τους όταν πρόκειται για τη στάση που υιοθετούν δημόσια τόσο υψηλόβαθμοι διοικητές σχηματισμών…

Η εγγύτητα ανάμεσα στα στρατεύματα του Καντάφι και τις… ορδές ατάκτων των αντικαθεστωτικών έχουν καταστήσει επί της ουσίας ανενεργή την αεροπορική ισχύ των συμμάχων, αφού ανά πάσα στιγμή είτε κινδυνεύουν να πλήξουν αυτούς που υποτίθεται ότι υποστηρίζουν είτε απλούς καθημερινούς ανθρώπους, αφού πολλές συγκρούσεις διεξάγονται εντός του απαγορευτικού πλαισίου που θέτει ο αστικός ιστός σημαντικών πόλεων της Λιβύης…

Το «defencepoint.gr» από την πρώτη στιγμή προειδοποίησε ότι κάθε απόπειρα σύγκρισης ανάμεσα στο προηγούμενο του Αφγανιστάν με την αεροπορική υποστήριξη των σκληροτράχηλων πολεμιστών της Βόρειας Συμμαχίας η οποία τελικά μπήκε στην Καμπούλ ανατρέποντας το καθεστώς των Ταλιμπάν, και την κατάσταση στη Λιβύη, θα ήταν απλώς ατυχής και καταδικασμένη να εντείνει το αδιέξοδο.

Δικαιωθήκαμε, όχι διότι διαθέτουμε κάποιο… κληρονομικό χάρισμα, αλλά διότι είναι πραγματικά εντυπωσιακό να διατυπώνονται τέτοιες ανοησίες από υψηλόβαθμους στρατιωτικούς, έστω κι εάν κανείς έχει όλη την καλή διάθεση να κατανοήσει το πολιτικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν. Να προστεθεί σε αυτό το δεδομένο και η ταχεία – αλλά τόσο αργή όταν πρόκειται για στρατιωτικές επιχειρήσεις όπου τα πάντα πρέπει να γίνονται σχεδόν σε «ζωντανό» χρόνο – διεκπεραίωση αιτημάτων παροχής εγγύς αεροπορικής υποστήριξης.

Όσο γρήγορα και να κινηθεί ο αμερικανικός μηχανισμός, δεν μπορεί παρά να καταγραφεί μια καθυστέρηση κάποιων ωρών, με αποτέλεσμα να μπορούν να αλλάξουν στο έδαφος πάρα πολλά δεδομένα. Κάπως έτσι απέτυχαν οι αρχικές προσπάθειες των αμερικανικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν για την εξασφάλιση άδειας «εξουδετέρωσης» από το Λευκό Οίκο, όταν εντοπιζόταν μέσω των μη επανδρωμένων αεροσκαφών μάχης (UCAV) που αξιοποιούνταν, κάποιος στόχος υψηλής αξίας, όπως για παράδειγμα ο Μουλάς Ομάρ και – ποιος ξέρει στην πρώτη φάση των επιχειρήσεων – και ο ίδιος ο Οσάμα μπιν Λάντεν. Πόσο μυαλό χρειαζόταν ώστε να αντιληφθούν εξ αρχής, ασχέτως του πολιτικού προβλήματος (επιχειρήσεις σε ξένη – κυρίαρχη υποτίθεται χώρα) το οποίο ούτως ή άλλων νομοτελειακά θα αντιμετώπιζαν, ότι ο «στόχος» δεν θα καθόταν εκεί που εντοπίστηκε περιμένοντας την έγκριση ή την απόρριψη του αιτήματος από τον Αμερικανό πρόεδρο;

Όσον αφορά στις επιχειρήσεις στη Λιβύη, είναι λίγο αστείο να δηλώνεται ότι… ο κακός καιρός και η απειλή από τα φορητά αντιαεροπορικά του Καντάφι δεν επέτρεψαν τη χρήση των AC-130 (ειδική διαμόρφωση – «gunships») και των A-10 Thunderbolt για την υποστήριξη των δυνάμεων των αντικαθεστωτικών, με αποτέλεσμα το αδιέξοδο…

Μάλλον πίστευαν ότι θα επιχειρούσαν με τους αντιπάλους στο έδαφος να τρομάζουν από τον μεγαλοπρεπή… θόρυβο των κινητήρων των υπερσύγχρονων μαχητικών, με τους τόσο πρόχειρα εκπαιδευμένους χειριστές. Κι αν αυτό – προφανώς – δεν ισχύει για όλους, δυστυχώς ισχύει για μεγάλο μέρος των δυνάμεων.

Αν δώσεις μια φόρμουλα στα χέρια ενός καθημερινού οδηγού τα χιλιόμετρα που θα πιάσει θα είναι ελάχιστα, αφού ανά πάσα στιγμή θα κινδυνεύει να χάσει τον έλεγχο. Κάτι παρόμοιο, δεν μπορεί, πρέπει να ισχύει και στα μαχητικά. Και αυτοί που εκπαιδεύονται για να πολεμήσουν και να υπερασπίσουν την εθνική τους αξιοπρέπεια και τα κυριαρχικά δικαιώματα της πατρίδας τους, στην πράξη όχι στη θεωρία, δεν είναι πολλοί. Σίγουρα βρίσκονται στη Νότια Ευρώπη, σε μια χώρα που μπορεί υποφέρει, αλλά δεν έχει πει την τελευταία της λέξη.

Και το μόνο βέβαιο είναι ότι θα υποφέρει και όποιος – γνωστός – διανοηθεί να θεωρήσει την κρίση ως «παράθυρο ευκαιρίας». Αρκεί να την αφήσουν και δεν μιλάμε «συνωμοτικά» για κάποιους ισχυρούς άπου στο εξωτερικό, για το εσωτερικό μιλάμε…

ΠΗΓΗ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΙ ΛΕΕΙ Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΧΑΑΡΕΤΖ : ΣΥΝΤΟΜΑ Η ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΚΟΥΡΔΙΣΤΑΝ!

Ο διευθυντής του Κέντρου Μέσης Ανατολής του London School of Economics Ρόμπερτ Λόου και αρθρογράφος της ισραηλινής εφημερίδας Χααρέτζ έγραψαν πως οι εξεγέρσεις στην Μέση Ανατολή και στην..... Αφρική θα αλλάξουν τον παγκόσμιο χάρτη.

Ο διευθυντής του Κέντρου Μέσης Ανατολής του London School of Economics Ρόμπερτ Λόου, δήλωσε πως οι Κούρδοι της Συρίας μετέχουν σε μεγάλο βαθμό στις συνεχιζόμενες εδώ και μια εβδομάδα διαδηλώσεις στην Συρία.

Ο Λόου μιλώντας στο CNN είπε πως το 10% του πληθυσμού της Συρίας που είναι οι Κούρδοι και κατοικούνε στα σύνορα με την Τουρκία και το Ιράκ ¨καθώς έχουν στηρίξει τον πλέον δίκαιο αγώνα, παρακολουθούνε τις εξελίξεις, παραμένοντας έτοιμοι να βγούνε στους δρόμους¨......

Ο Ομπεϊντά Ναχάς του ιδρύματος Levant είπε πως οι Κούρδοι της Συρίας πριν από το καθεστώς Άσαντ δεν είχαν κάποιο πρόβλημα και πρόσθεσε : ¨Τώρα δεν τους αναγνωρίζεται καν το δικαίωμα να μιλάνε και να γράφουν την ίδια τους την γλώσσα, ενώ τους λένε να χρησιμοποιούνε αραβικά ονόματα. Ο Ναχάς ανέφερε πως η φετινή παροχή αδείας για τον εορτασμό του Νεβρόζ ήταν ένα είδος ρουσφετιού του Άσαντ προς τους Κούρδους, ώστε να μην μετάσχουν στις διαδηλώσεις.

¨Σύντομα η ίδρυση του Κουρδιστάν¨

Ο αρθρογράφος Αλούφ Μπεν της εφημερίδας Χααρέτζ έγραψε πως οι εξεγέρσεις των λαών της Μέσης Ανατολής θα ξαναχαράξουν τον χάρτη της περιοχής και πως οι Κούρδοι του Ιράκ θα ιδρύσουν ανεξάρτητο κράτος. Ο Μπεν στο άρθρο του με τίτλο ¨Προσοχή : Η περιοχή κατασκευάζεται¨, υποστηρίζει πως οι εξεγέρσεις των λαών της περιοχής είναι αγγελιοφόροι συμφωνιών σαν αυτήν των Sykes-Picot που στο τέλος του 1ου Παγκοσμίου πολέμου είχαν χαράξει τα σύνορα στην περιοχή. Ο Μπεν είπε πως μπορεί να ιδρυθούν ανεξάρτητα κράτη στο Νότιο Σουδάν, στο Κουρδιστάν, στην Παλαιστίνη, στην Δυτική Σαχάρα και στην Νότια Υεμένη και πρόσθεσε πως « 100 χρόνια μετά τις συνομιλίες Sykes-Picot, η απόσυρση των ΗΠΑ από το Ιράκ, θα δώσει την ευκαιρία για ανεξαρτησία στους Κούρδους, παρά τις αντιρρήσεις της Τουρκίας.

ΠΗΓΗ

Γιατί η Δύση θέλει να ρίξει τον Καντάφι – Τι τρέμει η Άγκυρα – Γιατί οι ΗΠΑ ευνοούν τις εξεγέρσεις

Του Σταύρου Λυγερού

Το εξεγερσιακό τσουνάμι «πνίγει» τα τουρκικά σχέδια.

Του Σταύρου Λυγερού

Επισήμως, η επιχείρηση «Αυγή της Οδύσσειας» δεν έχει ως επίσημο στόχο την ανατροπή του καθεστώτος Καντάφι. Είναι σαφές, όμως, ότι πιθανότητες ενός συμβιβασμού, που θα περιλαμβάνει τη παραμονή του στην εξουσία, καθίστανται αμελητέες. Όπως ήταν αναμενόμενο, η δυναμική της εμπλοκής οδηγεί τις δυτικές δυνάμεις να υπερβούν την εντολή του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Το γεγονός αυτό μειώνει τις πιθανότητες η Λιβύη να διχοτομηθεί de facto, αν και η περίπτωση αυτή δεν μπορεί να αποκλεισθεί. Η δυτική επέμβαση απομακρύνει το ενδεχόμενο οι καθεστωτικές δυνάμεις να καταπνίξουν την επανάσταση. Από την άλλη, μένει να αποδειχτεί στην πράξη εάν οι επαναστατικές δυνάμεις είναι ικανές να καταλάβουν τη Τρίπολη.

Προς το παρόν, στο έδαφος το στρατιωτικό πλεονέκτημα παραμένει στα χέρια του Καντάφι. Εάν δεν είχε μεσολαβήσει η δυτική επέμβαση, το πιθανότερο είναι ότι η επανάσταση θα είχε καταπνιγεί στο αίμα. Με τη βοήθεια μισθοφόρων από τη Μαύρη Αφρική και χρησιμοποιώντας όλα τα διαθέσιμα οπλικά συστήματα, το καθεστώς κατάφερε όχι μόνο να αναχαιτίσει την προέλαση των αντίπαλων του, αλλά και να περάσει στην αντεπίθεση. Καθοριστικό ρόλο έπαιζε το γεγονός ότι με διάφορα μέτρα ο Καντάφι απέτρεψε την αποσκίρτηση πρόσθετων στρατιωτικών μονάδων. Από τη στιγμή που κατάφερε να ελέγξει τον κορμό των ενόπλων δυνάμεων, η εξέλιξη ήταν προδιαγεγραμμένη. Οι επαναστάτες διακρίνονται για τον ενθουσιασμό και την αυτοθυσία τους, αλλά από επιχειρησιακής απόψεως είναι αδύναμοι.

Νέα Δυναμική.

Προφανώς, το κίνητρο της Δύσης δεν ήταν μόνο η αποτροπή μιας ανθρωπιστικής καταστροφής. Είναι δεδομένο ότι υπάρχει και η σκοπιμότητα ελέγχου του εξαιρετικής ποιότητας λιβυκού πετρελαίου. Υπάρχουν, όμως, και γεωπολιτικοί λόγοι. Από την έκβαση των συγκρούσεων δεν θα κριθεί μόνο το μέλλον της Λιβύης, θα κριθούν και οι ισορροπίες στη Μέση Ανατολή. Εάν ο Καντάφι κατέπνιγε την επανάσταση, το εξεγερσια­κό κύμα θα παλινδρομούσε και θα εκτονωνόταν. Αντιθέτως, η ανατροπή του καθεστώτος θα προσδώσει μια νέα δυναμική στο εξε­γερσιακό κύμα, το οποίο έχει δείξει ότι δεν κάνει εξαιρέσεις. Με τον ίδιο τρόπο που απειλεί αντιαμερικανικά καθεστώτα, απειλεί και φιλοαμερικανικά, όπως το Μπαχρέιν. Όλα δείχνουν, όμως, ότι η κυβέρνηση Ομπάμα έχει επιλέξει να διευκολύνει το κύμα αλλαγής που σαρώνει τον αραβικό κόσμο. Οι Αμερικανοί έχουν υιοθετήσει χαμηλούς τόνους, αλλά έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στο διπλωματικό επίπεδο και βεβαίως πρωταγωνιστούν στο στρατιωτικό. Η Ουάσινγκτον εργάσθηκε παρασκηνιακά για να πείσει τον Αραβικό Σύνδεσμο να ταχθεί υπέρ του ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας, αλλά και για να εξασφαλίσει τη συμμετοχή δυνάμεων από αραβικές χώρες.

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, η ανατροπή του καθεστώτος Καντάφι θα προσδώσει πρόσθετη δυναμική στο εξεγερσιακό κύμα. Κατά πάσα πιθανότητα, η πυρκαγιά θα φουντώσει στις χώρες του Κόλπου, με απρόβλεπτες συνέπειες όχι μόνο για τις γεωπολιτικές ισορροπίες, αλλά και για τη διεθνή οικονομία, λόγω πετρελαίου. Οι Αμερικανοί το γνωρίζουν, αλλά ξεπέρασαν τις επιφυλάξεις τους, ελπίζοντας ότι θα ελέγξουν τις εξελίξεις και στο τέλος θα εξέλθουν με αυξημένη επιρροή.

Η αποσταθεροποίηση της περιοχής, που καταλαμβάνει ο αραβικός κόσμος, υποχρεώνει όχι μόνο τις μεγάλες, αλλά και τις τοπικές δυνάμεις να προσαρμόσουν τις πολιτικές τους. Αυτά αφορά πρωτίστως την Τουρκία του Ερντογάν, η οποία δεν έχει κρύψει τη φιλοδοξία της να καταστεί σημείο αναφοράς και ηγεμονική δύναμη στον μεταοθωμανικό χώρο. Για τον σκοπό αυτό εξώθησε σε ρήξη τις σχέσεις της με το Ισραήλ, με σκοπό να κερδίσει την καρδιά των απανταχού μουσουλμάνων.

Παραλλήλως, πραγματοποίησε εντυπωσιακά ανοίγματα προς αντιδυτικές χώρες, όπως το Ιράν και η Συρία. Τα ανοίγματα αυτά, βεβαίως, υπαγορεύθηκαν κυρίως από την επιδίωξη της Άγκυρας να συντονίσει τη δράση της μ’ αυτές τις χώρες, ώστε να καταστεί αποτελεσματικότερη η αντιμετώπιση του κουρδικού αλυτρωτισμού.

Η κυβέρνηση Ερντογάν ήταν ε­ξαρχής αντίθετη με τη δυτική επέμβαση στη Λιβύη όχι μόνο λό­γω της προσέγγισης της με το καθεστώς Καντάφι και των μεγάλων τουρκικών οικονομικών συμφερόντων στη Λιβύη. Ήταν και λόγω της δικαιολογημένης εκτίμησης ότι, εάν πέσει το καθεστώς Καντάφι, η τύχη του καθεστώτος Ασαντ θα έχει κριθεί. Στη Συρία έχουν ήδη πραγματοποιηθεί μαχητικές διαδηλώσεις, στις οποίες το καθεστώς απάντησε με σκληρή καταστολή. Είναι μάλλον απίθανο, όμως, ο Άσαντ να συνεχίσει την ίδια σκληρή γραμμή εάν ο Καντάφι έχει κακό τέλος.

Κουρδικό… πορτοκάλι.

Εάν πέσει το καθεστώς Άσαντ, η δυτική επιρροή θα αυξηθεί σημαντικά στη Συρία, προκαλώντας αντίστοιχη μείωση της επιρροής που σήμερα ασκεί η Άγκυρα. Σημαντικό πλεονέκτημα θα αποκτήσουν συνολικά οι Κούρδοι. Το κουρδικό κρατίδιο στο Βόρειο Ιράκ θα εξασφαλίσει πρόσβαση στη θάλασσα και ως εκ τούτου δεν θα εξαρτάται, όπως σήμερα, από την Άγκυρα. Το ίδιο θα ισχύσει και συνολικά για το Ιράκ, γεγονός που θα περιορίσει τη σημασία της Τουρκίας για τις ΗΠΑ. Παραλλήλως, θα ευνοηθεί και το κουρδικό κίνημα στην Τουρκία, αφού στα νώτα του (στη Συρία και στο Ιράκ) θα έχει όχι μόνο κουρδικούς πληθυσμός, αλλά και φιλικές συνθήκες. Το γεγονός αυτό αναπόφευκτα θα κλιμακώσει περαιτέρω και τις πιέσεις που ήδη ασκούν οι Κούρδοι της Τουρκίας για πολιτική αυτονομία.

Όπως φάνηκε από τη σπουδή του Τούρκου προέδρου Γκιουλ να επισκεφθεί το Κάιρο λίγο μετά την ανατροπή του Μουμπάρακ, η Άγκυρα είναι αποφασισμένη να ρίξει γέφυρες και να αποκτήσει ερείσματα στα μεταλλαγμένα από τις εξεγέρσεις καθεστώτα. Η κυβέρνηση Ερντογάν «πουλάει» στους Δυτικούς τη θεωρία ότι το τουρκικό μοντέλο είναι η λύση στο πρόβλημα μετάβασης που έχει προκύψει στον αραβικό κόσμο. Προσπαθεί να τους πείσει να της αναθέσουν την «εργολαβία», με το επιχείρημα ότι η νεοοθωμανική Τουρκία και ταιριάζει στους Άραβες και βολεύει τη λύση.

Το διπλωματικό αυτό εγχείρημα δεν προσκρούει μόνο στην αντίθεση του Ισραήλ. Προσκρούει και στις επιφυλάξεις τόσο των Αμερικανών όσο και των Ευρωπαίων. Η επιτυχία της τουρκικής διπλωματίας θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό και από τον χώρο που θα της αφήσει η Ουάσινγκτον. Υπάρχει, όμως, και μία πτυχή που αφορά άμεσα την Ελλάδα.

Υπενθυμίζουμε ότι επί Μουμπάρακ η Αίγυπτος διαπραγματευόταν με την Τουρκία την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών, παρ’ ότι η ύπαρξη του Καστελόριζου αποκόπτει την τουρκική από την αιγυπτιακή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ). Πριν αρχίσει διαπραγματεύσεις με την Άγκυρα, το Κάιρο όφειλε να περιμένει ή μία ελληνοτουρκική συμφωνία οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών ή μία απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου για την επήρεια του Καστελόριζου στην οριοθέτηση. Μένει να φανεί ποια θα είναι η στάση της νέας αιγυπτιακής κυβέρνησης.

Ο Κόλπος της Σύρτης.

Η τουρκική διπλωματία έχει επηρεάσει και τη στάση του καθεστώτος Καντάφι στις ελληνολιβυκές συνομιλίες για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών. Ενώ καταχρηστικά έκλεινε τον γιγαντιαίο κόλπο της Σύρτης με γραμμή βάσης και άρχιζε τη μέτρηση των θαλασσίων ζωνών από εκεί και πέρα, δεν αναγνώριζε ότι η Γαύδος πρέπει να συνυπολογισθεί στην οριοθέτηση!

Οι αλλαγές που έχει επιφέρει σε αραβικά καθεστώτα του Μαγκρέμπ το εξεγερσιακό κύμα, εκτός των άλλων, χαλάνε το κλίμα περικύκλωσης της Ελλάδας, που η τουρκική διπλωματία είχε δημιουργήσει για το ζήτημα των θαλασσίων ζωνών. Αυτός είναι από μόνος του λόγος για τον οποίο η Αθήνα δεν έπρεπε να απουσιάζει από τις τεκτονικές αλλαγές που συντελούνται στη γειτονιά μας.

Ένας πρόσθετος λόγος είναι ότι οι Τούρκοι επιχειρούν να δημιουργήσουν εντυπώσεις και να εγγράψουν υποθήκες σε βάρος ελληνικών συμφερόντων. Όπως είναι γνωστό, αρχικά τήρησαν αρνητική στάση, παρεμποδίζοντας και τη διαδικασία λήψης αποφάσεων στο NATO, Όταν διαπίστωσαν ότι δεν μπορούσαν να αποτρέψουν τη δυτική επέμβαση, αποφάσισαν να συμμετάσχουν, ζητώντας να αναλάβουν τον έλεγχο της θαλάσσιας περιοχής μεταξύ Κρήτης και Βεγγάζης.

Η κίνηση των Τούρκων συνδέεται με τις σοβαρές ενδείξεις ότι η θαλάσσια αυτή περιοχή κρύβει στον βυθό της μεγάλα κοιτάσματα φυσικού αερίου. Η Άγκυρα δεν έχει κανένα έρεισμα να διεκδικήσει μια περιοχή που θα χωρισθεί μεταξύ Ελλάδας και Λιβύης, αλλά είναι σαφές ότι με την έντονη ναυτική παρουσία τους επιδιώκουν ένα ρόλο. 
ΠΗΓΗ

«Μόνο χερσαία επιχείρηση ανατρέπει τον Καντάφι» λέει Έλληνας αξιωματικός του ΝΑΤΟ

Η στρατιωτική ηγεσία του ΝΑΤΟ μετά από τη συγκέντρωση πληροφοριών που πραγματοποίησαν στο έδαφος της Λιβύης εξειδικευμένες ομάδες πληροφοριών, υποστηρίζει ότι «δεν θα πρέπει να αναμενέται ανατροπή του Μ. Καντάφι από τους αντικαθεστωτικούς, καθώς ακόμη κι αν εξουδετερωθεί εντελώς το βαρύ οπλοστάσιο του λίβυου ηγέτη, εξακολουθεί να είναι υπέρ του, το γεγονός ότι διαθέτει καλά συγκροτημένες μονάδες που κινούνται και δρουν οργανωμένα απέναντι σε ένα όχλο, συχνά άοπλο και με ισχυρές διαφορές μεταξύ τους».

Σε προπαρασκευαστικό έγγραφο της Συμμαχίας, με ιδιαίτερη προσοχή και χωρίς μνεία προτάσεων εξόδου από το αδιέξοδο που έχει δημιουργηθεί στη Λιβύη, η στρατιωτική ηγεσία του ΝΑΤΟ δεν διακρίνει πιθανές λύσεις παρά μόνο την ανάπτυξη χερσαίων δυνάμεων, είτε για διατήρηση μιας ευρείας ζωνης ασφαλείας στην ανατολική Λιβύη ή προκειμένου να ανατραπεί το καθεστώς Καντάφι μετά από πόλεμο.

«Η ανάπτυξη χερσαίων δυνάμεων, είναι αυτή τη στιγμή κάτι σαν το «666» για την εκκλησία», μας είπε ανώτερος Έλληνας αξιωματικός της Συμμαχίας με γνώση της κατάστασης,» αλλά φοβούμαι, όπως και οι περισσότεροι από τους συναδέλφους μου εδώ ότι δεν θα υπάρξει διαφορετικά λύση». Σε ερώτησή μας, αν ο εξοπλισμός και η εκπαίδευση των αντικαθεστωτικών μπορούν να δράσουν αποτελεσματικά, τόνισε ότι αυτό το σενάριο έχει ήδη απορριφθεί, καθώς ο εξοπλισμός των αντικαθεστωτικών και η εκπαίδευσή τους, ώστε να αποτελέσουν αξιόμαχη δύναμη, θα απαιτούσε τουλάχιστον περίοδο 6 μηνών, χρονικό διάστημα που η πολιτική ηγεσία δεν διαθέτει.

Ο ίδιος αρνήθηκε να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει, ότι αξιωματικοί συλλογής πληροφοριών (humint) και υπόδειξης στόχων έχουν μεταβεί στη Λιβύη, αλλά επιβεβαίωσε το γεγονός ότι ορισμένοι εκ των στόχων που εβλήθησαν με πυραύλους, δεν θα μπορούσαν να εντοπισθούν απλώς δορυφορικά. Επέμεινε ωστόσο, ότι το ΝΑΤΟ, δεν έχει αποστείλει στη Λιβύη κανένα αξιωματικό με συμμαχική εντολή καθώς ως τώρα, δεν πρόκειται για αποστολή υπό τη διοίκηση της Συμμαχίας.

Τέλος, υποστήριξε ότι η Αθήνα έχει σχετικά καλή γνώση των εξελίξεων, καθώς εκτός από τις πληροφορίες που διακινούνται μέσω καναλιών του ΝΑΤΟ και σε διμερές επίπεδο, είχε και η ίδια δυνατότητα συλλογής πληροφοριών μέσω ηλεκτρονικών πηγών από τα ραντάρ που υπάρχουν και είναι στραμμένα στην κεντρική Μεσόγειο.

Πηγή

Μαχητικά αεροσκάφη του Κατάρ προσγειώθηκαν στη Λάρνακα/Στο παλαιό αεροδρόμιο μαζί με ένα μεταγωγικό C-17

Μαχητικό αεροσκάφος Mirage 2000-5 EDA της Πολεμικής Αεροπορίας του Κατάρ (φωτ. αρχείου).

Λάρνακα: Δύο μαχητικά αεροσκάφη τύπου Mirage 2000-5 EDA και ένα μεταγωγικό C-17 Globemaster III της Πολεμικής Αεροπορίας του Κατάρ, βρίσκονται από το πρωί σταθμευμένα στον χώρο του παλαιού αεροδρομίου της Λάρνακας.

Σε γραπτή δήλωση του που εξεδόθει λίγο πριν τις 13:00, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Στέφανος Στεφάνου, αναφέρει ότι τα εν λόγω αεροσκάφη, ενώ βρίσκονταν εν πτήσει ζήτησαν άδεια από τις κυπριακές Αρχές να προσγειωθούν και να ανεφοδιαστούν στο αεροδρόμιο Λάρνακας.

Οι Αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας, αναφέρει στην ανακοίνωσή του ο κ. Στεφάνου, δεν παραχώρησαν τη σχετική άδεια. Στη συνέχεια ζητήθηκε άδεια για αναγκαστική προσγείωση των αεροσκαφών λόγω έλλειψης καυσίμων όπως επικαλέστηκαν.

Τότε, το Τμήμα Πολιτικής Αεροπορίας, λειτουργώντας βάσει των διεθνών κανόνων ασφαλείας, αναγκάστηκε να παραχωρήσει στα αεροσκάφη την άδεια για προσγείωση και ανεφοδιασμό.

Σε παρέμβασή του στην τηλεόραση του ΡΙΚ, ο Στέφανος Στεφάνου ξεκαθάρισε ότι δεν είχε υπάρξει οποιαδήποτε ενημέρωση εκ των προτέρων από την κυβέρνηση του Κατάρ, για το αίτημα που υπέβαλλάν τα αεροσκάφη της Πολεμικής Αεροπορίας του Εμιράτου.

Τα αεροσκάφη, μόλις ανεφοδιαστούν, θα αναχωρήσουν, κάτι που αναμένεται να γίνει σε λίγη ώρα.

Σε ότι αφορά την επιχείρηση «Αυγή της Οδύσσειας» που διεξάγεται με βομβαρδισμούς στόχων του καθεστώτος Καντάφι στη Λιβύη, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επανέλαβε την επιθυμία της Κυπριακής Δημοκρατίας να μην εμπλακεί στις στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Λιβύη.

Ερωτηθείς αν θα μπορούσε να παραχωρηθεί η Αεροπορική Βάση «Ανδρέας Παπανδρέου»  στις δυνάμεις των Ηνωμένων Εθνών, ο κ. Στεφάνου τόνισε ότι κανένας δεν έχει ζητήσει από την Κυπριακή Δημοκρατία να παραχωρήσει οτιδήποτε αναφορικά με την επιχείρηση «Αυγή της Οδύσσειας».

philenews

Το αεροπλανοφόρο Σαρλ ντε Γκολ στα ελληνικά ύδατα - ΟΠΛΙΣΜΕΝΑ ΑΕΡΟΣΚΑΦΗ ΚΑΙ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟΦΟΡΑ ΤΡΙΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΞΕΚΙΝΟΥΝ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΟΥΔΑ

Οπλισμένα αεροσκάφη άλλων χωρών επιχειρούν από τη Σούδα, ενώ και το γαλλικό αεροπλανοφόρο Σαρλ ντε Γκολ βρίσκεται στα ελληνικά χωρικά ύδατα για να επιχειρήσει από εκεί κατά της Λιβύης τις επόμενες ημέρες, παραδέχθηκε ο αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας.

Μιλώντας στην πρωινή εκπομπή της τηλεόρασης του ΣΚΑΙ ο Πάνος Μπεγλίτης τόνισε ωστόσο ότι η Ελλάδα συμμετέχει στη στρατιωτική επιχείρηση στη Λιβύη παρέχοντας μόνο διευκολύνσεις.

Ο αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας πρόσθεσε ότι η χώρα αναλαμβάνει τις διεθνείς και ευρωπαϊκές ευθύνες της και ότι σέβεται τη διεθνή νομιμότητα και το ψήφισμα του ΟΗΕ.


HELLENICREVENGE

Ο λόγος που οι Γάλλοι μαζί με όλους τους υπολοίπους χτυπούν τον Καντάφι - Από κοντά - σαν «πορδή» - κι ο δικός μας ο Παπατζής ...

Αφού η Δύση τόσο καιρό άφησε τον Καντάφι να μακελέψει τους εξεγερμένους Λίβυους –που η ίδια είχε υποκινήσει- οι προχτεσινές δηλώσεις του Καντάφι ότι το πάρτι τέλειωσε για τις εταιρείες των ΗΠΑ και της Ε.Ε και ότι η Λιβύη θα παραχωρήσει άδεια εκμετάλλευσης των πετρελαίων της στη Ρωσία και Κίνα ήταν αυτό που βάρυνε την απόφαση για την Νατοϊκή επέμβαση.
Εχουμε δηλαδή καθαρά ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς με σκοπό να κερδίσουν από αυτή την επέμβαση η Ε.Ε, οι αγγλοαμερικανικές «αδελφές» του πετρελαίου, Γουόλ Στριτ με τα δισ. κατασχεμένων λιβυκών περιουσιακών στοιχείων σε τράπεζες, όπως επίσης και οι πολεμικές βιομηχανίες.

Από την άλλη πλευρά δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι το καθεστώς του Καντάφι είναι εύκολος αντίπαλος για την συμμαχία των χωρών –ανάμεσα τους και η Ελλάδα- που θα κάνουν στρατιωτική επέμβαση στην χώρα του.

Η εθελόδουλη κυβέρνηση του Παπανδρέου βάζει την χώρα μας σε περιπέτειες. Οχι μόνο με τις Νατοϊκές βάσεις που υπάρχουν στην χώρα μας, αλλά συμμετέχοντας στην επέμβαση στην Λιβύη και με 5 βομβαρδιστικά αεροπλάνα. Όπως υπογραμμίζει ανακοίνωση του ΚΚΕ «Είναι άκρως επικίνδυνη για το λαό η απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να στηρίξει και να συμμετέχει στη σφαγή και τον διαμελισμό της Λιβύης, με γνώμονα τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας». 

ΕΣΧΑΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΑΝΑΣΧΕΣΕΩΣ

Δημοψήφισμα στην Αίγυπτο: νίκη του "ναι" με 77%

ΚΑΪΡΟ - Το "ναι" κέρδισε το 77% των ψήφων στο δημοψήφισμα που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο για την αναθεώρηση του συντάγματος της Αιγύπτου και η συμμετοχή έφθασε στο 41%, δήλωσε την Κυριακή η αρμόδια επιτροπή για την οργάνωση των εκλογών.

Περισσότεροι από 14 εκατομμύρια Αιγύπτιοι, ήτοι το 77,2% των ψηφοφόρων είπαν "ναι" στις προτεινόμενες τροποποιήσεις του Συντάγματος, ενώ πάνω από τέσσερα εκατομμύρια (22,8%) δήλωσαν "όχι", δήλωσε ο Πρόεδρος της επιτροπής Μοχάμεντ Ατίγια σε συνέντευξη Τύπου.

Σχεδόν 18,5 εκατομμύρια άνθρωποι πήγαν στις κάλπες, πρόσθεσε, ήτοι το 41% ​​από τους 45 εκατομμύρια Αιγύπτιους που είναι σε ηλικία να ψηφίσουν.

Οι υποστηρικτές αυτής της περιορισμένης μεταρρύθμισης εξασφαλίζουν ότι είναι επαρκή για να οργανωθεί η επιστροφή σε πολιτική εξουσία μέσα σε λίγους μήνες μετά από βουλευτικές και προεδρικές εκλογές, σύμφωνα με τα σχέδια του στρατού που κυβερνά τη χώρα μετά την αποχώρηση του Χόσνι Μουμπάρακ.

 

ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Τι γυρεύει η Ελλάδα στη Λιβύη;

• Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Καθώς η στρατιωτική πίεση στη Λιβύη εντείνεται με στόχο να αποδυναμωθεί το σύστημα εξουσίας του Καντάφι, χωρίς όμως η «διεθνής κοινότητα» να... ομονοεί ούτε για το είδος των επιθυμητών χειρισμών ούτε για την ένταση των βομβαρδισμών και την αναμενόμενη κατάληξή τους. Ειδικά στην Ελλάδα όμως έχουμε σοβαρούς λόγους για ν’ ανησυχούμε από την εμπλοκή της δικής μας χώρας σε μια υπόθεση από την οποία κανένα όφελος δεν φαίνεται να προκύπτει.
Κατ’ αρχάς στο θέμα των βομβαρδισμών με υποτιθέμενο στόχο την επιβολή μιας ζώνης αεροπορικού αποκλεισμού έχουμε πάρα πολλές διαφοροποιήσεις, με πολλές ωστόσο διαβαθμίσεις και επιχειρήματα. Από τη Ρωσία και την Κίνα έως την Ινδία και την Τουρκία όλα δείχνουν πως ούτε στο επίπεδο του ΟΗΕ ούτε σε αυτό του ΝΑΤΟ υπάρχει συναίνεση για τα επόμενα βήματα.
Ο στόχος να «εμπεδωθεί» ο εναέριος αποκλεισμός, να προκληθεί σύγχυση και διάλυση στον στρατό του Καντάφι και να διευκολυνθούν οι αντικαθεστωτικές δυνάμεις να ανατρέψουν τον επί 42 χρόνια «μονάρχη» δεν είναι βέβαιο ότι μπορεί να επιτευχθεί μόνο με επιθέσεις από αέρος. Όπως ομολογεί ο αρχηγός του μεικτού επιτελείου των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ στρατηγός Μάικ Μιούλεν, η κατάληξη της στρατιωτικής επιχείρησης είναι «πολύ αβέβαιη», ενώ είναι πιθανόν να προκύψει αδιέξοδο με τον Καντάφι.
Αυτό σημαίνει πως κανείς δεν είναι βέβαιος για το αν ο ηγέτης της Λιβύης, σε αυτό το επίπεδο εξωτερικής πίεσης, θα υποχωρήσει, θα διαπραγματευθεί ή θα τα παίξει όλα για όλα προκαλώντας τους εξωτερικούς εισβολείς (συνήθεις... «απελευθερωτές») να κατέβουν στο έδαφος για την κρίσιμη αναμέτρηση.
Ούτως ή άλλως οι πληροφορίες και «ειδήσεις» των προηγούμενων ημερών δεν επέτρεπαν να σχηματίσει κάποιος μια σαφή άποψη για το τι ελέγχει η κάθε πλευρά του εμφυλίου της Λιβύης, για το επίπεδο οργάνωσης των ανταρτών ή για τον βαθμό βιαιότητας των κυβερνητικών αντιποίνων. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον υποδεχθήκαμε την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ που έδωσε τη νομιμοποιητική βάση για τη στρατιωτική εμπλοκή.
Χθες στο Έθνος ο Γ. Δελαστίκ έκανε δύο πολύ χρήσιμες παρατηρήσεις:
● «Αλλάζει η φύση του πολέμου από τη στιγμή που η Λιβύη θα δεχτεί αμερικανοΝΑΤΟϊκή επίθεση. Ο εμφύλιος πόλεμος παραχωρεί τη θέση του σε εθνικό αμυντικό πόλεμο, με τον αιμοσταγή Καντάφι να ηγείται των λιβυκών δυνάμεων που αντιστέκονται στους ξένους επιδρομείς και τους αντικανταφικούς να μετατρέπονται σε δωσίλογους συνεργάτες των ξένων που επιτίθενται κατά της πατρίδας τους!».
● «Καθεστώς ανδρεικέλων της Δύσης και επομένως και του Ισραήλ επιδιώκουν να εγκαταστήσουν στη Λιβύη οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Στόχος, φυσικά, η λεηλασία των πετρελαίων της. Όπως και αν ξεκίνησαν οι αντικανταφικοί, από τη στιγμή που στην εξουσία θα τους τοποθετήσουν οι ξένοι επιδρομείς εναντίον της πατρίδας τους, αντικειμενικά δεν θα είναι τίποτα λιγότερο από τυφλά όργανα των ΗΠΑ και των Αγγλογάλλων».
Πέραν αυτών είναι εντελώς αβέβαιο το ίδιο το μέλλον της Λιβύης ανεξαρτήτως της κατάληξης που θα έχει η εν εξελίξει επέμβαση των ΗΠΑ, των Αγγλογάλλων και των προθύμων συμπαραστατών τους, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. Τα προηγούμενα του Αφγανιστάν και του Ιράκ, αλλά και η εθνοτική σύνθεση της Λιβύης προϊδεάζουν για τα χειρότερα.
Εξ ίσου αβέβαιη είναι η εξέλιξη του αραβικού «ντόμινο», καθώς και παραδοσιακοί σύμμαχοι των ΗΠΑ ενδέχεται να μην αποφύγουν τη μετάδοση του «ιού» των λαϊκών εξεγέρσεων.
Σε ένα τόσο ασταθές και ρευστό περιβάλλον εύλογη είναι η ανησυχία για την εμπλοκή της κυβέρνησης Παπανδρέου – έστω με... υποστηρικτικό ρόλο, του οποίου όμως τα όρια παραμένουν άγνωστα – στη λιβυκή κρίση στο πλευρό των δυτικών εισβολέων. Ας μην ξεχνάμε ότι ήδη εξελίσσεται η «στρατηγική» συνεργασία μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ, η οποία απειλεί να βγάλει την Ελλάδα από τη χορεία των παραδοσιακά φιλοαραβικών χωρών.
Οι επιλογές της κυβέρνησης λοιπόν βάζουν σε κίνδυνο τη δημόσια εικόνα της χώρας και μάλιστα σε μια εποχή που μας προϊδεάζει για ιστορικής σημασίας αλλαγές στον αραβικό κόσμο, από τις οποίες ίσως εξαρτηθεί όχι μόνο η μοίρα των αραβικών κρατών, αλλά και η εξέλιξη της παγκόσμιας οικονομίας.
Σε αυτό το σκηνικό η Ελλάδα αναλαμβάνει ρόλο εξαρτήματος της αμερικανικής πολιτικής εγκαταλείποντας κάθε ιδέα περί αυτονομίας στην άσκηση εξωτερικής πολιτικής. Το ίδιο έπραξε άλλωστε όταν αποκάλεσε τον αγωγό για την είσοδο του ΔΝΤ στην ευρωζώνη.
Κι όλα αυτά την ώρα που η ίδια η Ελλάδα βυθίζεται – μαζί με όλους μας – σε μια βαθύτατη και χωρίς ορατή διέξοδο οικονομική κρίση, η οποία απειλεί να τη συμπαρασύρει στην άβυσσο. Προφανώς, λοιπόν, δεν είναι και τόσο σοφό μια χώρα με έντονο μεταναστευτικό πρόβλημα – ειδικά από μουσουλμανικές χώρες – για να εκτεθεί σε ακόμη περισσότερους κινδύνους...

Απόλυτα αντίθετα σε επιχειρησιακό επίπεδο ήταν τα ελληνικά στρατιωτικά Επιτελεία στην ενεργό στρατιωτική εμπλοκή της Ελλάδας στον εμφύλιο πόλεμο της Λιβύης, με κορυφαίους αξιωματικούς να...

Απόλυτα αντίθετα σε επιχειρησιακό επίπεδο ήταν τα ελληνικά στρατιωτικά Επιτελεία στην ενεργό στρατιωτική εμπλοκή της Ελλάδας στον εμφύλιο πόλεμο της Λιβύης, με κορυφαίους αξιωματικούς να διατυπώνουν σαφείς και αιτιολογημένες επιφυλάξεις για την αποστολή των F-16 στην Λιβύη. Και μέσα σε λιγότερο από 48 ώρες δικαιώθηκαν. Άτακτη ήταν πριν από πέντε ώρες η υποχώρηση της κυβέρνησης από την πολεμική εμπλοκή στην Λιβύη, όταν το Μέγαρο Μαξίμου, το ΥΠΕΞ και το υπουργείο Εθνικής Άμυνας, φαίνεται ότι συνειδητοποίησαν τι σήμαινε η απόφαση του ΚΥΣΕΑ της περασμένης Παρασκευής για την Ελλάδα και που μπορούσε να οδηγήσει η επιχειρησιακή ανάπτυξη των ελληνικών μαχητικών στη λιβυκή ΖΑΠ.

Η αντίδραση της κοινής γνώμης (σε όλες τις τηλεφωνικές και διαδικτυακές δημοσκοπήσεις που πραγματοποιήθηκαν το 70-80% των πολιτών είναι κατά της πολεμικής εμπλοκής που αποφάσισε το ΚΥΣΕΑ της περασμένης Παρασκευής), ήταν ένας από τους κύριους λόγους που πήραν πίσω την απόφαση του ΚΥΣΕΑ.
Η ανακοίνωση του ΥΠΕΘΑ προσπάθησε να διασώσει τα προσχήματα, αλλά είναι πολύ αργά. Υπάρχει μεγάλο πολιτικό θέμα, τόσο για την απόφαση της Παρασκευής, όσο και με την ανάκλησή της σήμερα. Τι συνέβη; Απλά την Παρασκευή επικράτησε η άποψη του υπουργείου Εξωτερικών που ήθελε πλήρη εμπλοκή, αντίθετα με τον υπουργό Εθνικής Άμυνας, Ε.Βενιζέλο που εν τέλει κατάφερε να καταστήσει αντιληπτό στο Μαξίμου το τι θα συνέβαινε αν ελληνικά μαχητικά κτυπούσαν π.χ. κάποιο λιβυκό αεροσκάφος σε μία τέτοια επιχείρηση.
Tα βασικά αποκαλυπτικά άρθρα του defencenet.gr της Παρασκευής και του Σαββάτου για την πολεμική εμπλοκή της Ελλάδας στον λιβυκό εμφύλιο δεν άφηναν περιθώριο παρερμηνειών ("Ελληνική αρμάδα στη Λιβύη: Συμμετοχή σε ληστεία") για το τι σήμαινε αυτή η εμπλοκή. Ιδού η ακυρωτική ανακοίνωση:
“Η Ελλάδα, όπως έχει δηλώσει η Κυβέρνηση, σέβεται απολύτως την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας για τη Λιβύη και τις υποχρεώσεις της ως χώρα μέλους του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στην παρούσα φάση η Ελλάδα δεν μετέχει σε στρατιωτικού χαρακτήρα επιχειρήσεις οι οποίες δεν διεξάγονται στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ.
Σε διμερές επίπεδο η Ελλάδα ανταποκρίνεται σε αιτήματα φίλων και συμμάχων χωρών για την παροχή διευκολύνσεων υποστηρικτικού χαρακτήρα. Η Ελλάδα έχει δηλώσει στο ΝΑΤΟ και στο πλαίσιο των δικών του σχεδιασμών τη διαθεσιμότητα της βάσης της Σούδας και συμπληρωματικά των αεροδρομίων του Ακτίου και της Ανδραβίδας, της φρεγάτας που εδώ και μέρες βρίσκεται στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Κρήτης και Λιβύης με το οργανικό της ελικόπτερο και ενός ιπταμένου ραντάρ τύπου ΑΣΕΠΕ.
Η Ελλάδα είναι επίσης έτοιμη ανά πάσα στιγμή και εφόσον παραστεί ανάγκη να διαθέσει ένα ελικόπτερο έρευνας και διάσωσης”.
Από που να ξεκινήσεις και που να τελειώσεις σε μία τέτοια απίστευτη υπόθεση όπου στην κυβέρνηση δείχνουν να αγνοούν βασικές αρχές της εξωτερικής πολιτικής: Πρώτον είναι αδιανόητο για την Ελλάδα να στέλνει σε πολεμικές αποστολές μαχητικά σε αραβικό έδαφος. Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και πρώην υπουργός την νυν κυβέρνησης μιλώντας σήμερα στο defencenet.gr έλεγε χαρακτηριστικά: "Που φτάσαμε! Που ακούστηκε οι Έλληνες να πολεμούν Άραβες; Πως λάβανε τέτοια απόφαση και με ποια εξουσιοδότηση;"
Η καταγγελία από τον γ.γ. του Αραβικού Συνδέσμου της επιχείρησης βομβαρδισμού σήμερα, έπεσε σαν "κουβάς με νερό" στο κεφάλι των κυβερνητικών, όταν κατάλαβαν ότι είχαν λάβει αποφάσεις που τους έφερναν σε εμπόλεμο κατάσταση με αραβική χώρα, αφού καλώς ή κακώς ο Μ.Καντάφι και το καθεστώς του παραμένουν στην ηγεσία της Λιβύης.
Η στάση της Τουρκίας, αλλά και της Γερμανίας σήμερα που μπλόκαραν την απόφαση του ΝΑΤΟ να εμπλακεί στην επιχείρηση, θορύβησε ακόμα περισσότερο την κυβέρνηση και το υπουργείο Εθνικής Άμυνας και αφαίρεσε την όποια νομιμοποίηση είχε μια τέτοια εμπλοκή.
Η όλη υπόθεση έχει εξελιχθεί σε απίστευτο πολιτικό-διπλωματικό φιάσκο και ας ελπίσουμε να μείνει εκεί και να μην υπάρξουν περαιτέρω συνέπειες για την Ελλάδα από την πρωτοφανή απόφαση της περασμένης Παρασκευής. Μόνος κερδισμένος σε ενδοκυβερνητικό επίπεδο ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Ε.Βενιζέλος, ο οποίος, όπως πρώτο το defencenet.gr είχε σημειώσει την Παρασκευή όταν αποκαλύψαμε την αποστολή ελληνικών μαχητικών στη ΖΑΠ της Λιβύης. Ο ΥΕΘΑ ήταν υπέρ της εμπλοκής "χαμηλής κλίμακας" της Ελλάδας στις επιχειρήσεις από την αρχή.

Η ΚΙΝΑ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΚΑΝΤΑΦΙ

Κίνα: Έμμεση στήριξη στον Μ. Καντάφι: Το Πεκίνο ανακοίνωσε, ότι οι κινεζικές επιχειρήσεις, είναι έτοιμες να επιστρέψουν στη Λιβύη, και να συνεχίσουν το έργο τους

1. Η Κίνα ανακοίνωσε σήμερα πως οι επιχειρήσεις της είναι έτοιμες να επαναλάβουν τις δραστηριότητές τους στη Λιβύη, όπως τόνισε ο πρεσβευτής της χώρας στην Τρίπολη Γουάνγκ Γουανγκ Σινγκ και μεταδίδει το λιβυκό πρακτορείο Jana.

2. Ο κινέζος πρεσβευτής τόνισε πως οι κινεζικές επιχειρήσεις έχουν «τη διάθεση, την επιθυμία και την έγνοια» να επιστρέψουν στη Λιβύη και να ξαναρχίσουν ξανά τα αναπτυξιακά σχέδια που έχουν αναλάβει, ιδίως στον τομέα των υποδομών, των κατασκευών και των τηλεπικοινωνιών.

4. Ο Σινγκ, μιλώντας στη συνάντησή του με τον επικεφαλής της λιβυκής κυβέρνησης Μπαγντάντι Μαχμούντι, τόνισε πως οι κινεζικές επιχειρήσεις είναι «έτοιμες να συνεργασθούν με την Τρίπολη για την υλοποίηση και άλλων αναπτυξιακών σχεδίων σε διάφορους τομείς».

5. Ο λίβυος ηγέτης Μουάμαρ Καντάφι, που βρίσκεται αντιμέτωπος με μία πρωτοφανή λαϊκή εξέγερση για πάνω από έναν μήνα, είχε προσκαλέσει την Κυριακή τις κινεζικές, ρωσικές και ινδικές πετρελαϊκές εταιρείες να έλθουν και να εκμεταλλευθούν το αργό πετρέλαιο της χώρας, του οποίου η παραγωγή σχεδόν έχει σταματήσει μετά την αποχώρηση της συντριπτικής πλειοψηφίας των ξένων εταιρειών. πηγη

   HELLENICREVENGE

Οι συνέπειες των αραβικών εξεγέρσεων

Προφανώς μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε σχετικά με τις συνέπειες των εξεγέρσεων στον αραβικό κόσμο, καθώς αγνοούμε βασικές μεταβλητές, όπως π.χ. αν θα υπάρξουν και άλλες εξεγέρσεις, σε ποιες χώρες θα γίνει τελικά αλλαγή καθεστώτος και σε ποιες θα γίνουν απλώς κάποιες παραχωρήσεις προς τους διαδηλωτές, και αν είναι πιθανή η ιρανοποίηση π.χ. της Αιγύπτου ή, έστω, η επικράτηση ενός «λάιτ» πολιτικού Ισλάμ (τουρκικού τύπου) στη χώρα αυτή ή σε κάποια άλλη (ενδεχομένως όχι άμεσα αλλά σε κάποιο βάθος χρόνου, ιδιαίτερα όταν εξατμιστεί η αρχική ευφορία και διαφανούν οι δυσκολίες διαχείρισης των οικονομικών προβλημάτων της χώρας από την όποια διάδοχη κυβέρνηση). Θα πρέπει, επίσης, να σημειωθεί ότι ακόμη και σε περιπτώσεις –όπως η Τυνησία– όπου η εξέγερση ήταν επιτυχημένη και σχετικά αναίμακτη, λόγω της σοβαρότητας των υπό αντιμετώπιση προβλημάτων, δεν υπάρχει καμία βεβαιότητα για ταχεία μετάβαση σε μια σταθερή και σχετικά δημοκρατική διάδοχη κατάσταση. Παρατεταμένη αστάθεια και εσωτερικές συγκρούσεις σε πετρελαιοπαραγωγές χώρες θα προκαλέσουν προσωρινή αναστάτωση και άνοδο της τιμής του πετρελαίου (αφού τέτοιες καταστάσεις αποτελούν τη χαρά των κερδοσκόπων). Ωστόσο, οι ισορροπίες γρήγορα θα αποκατασταθούν, αφού όποιας ιδεολογίας και να είναι τα διάδοχα καθεστώτα, επιθυμούν την ομαλή ροή ενεργειακών πόρων που αποτελεί την κύρια και, συχνά, τη μόνη πηγή πλούτου για τις χώρες τους. Μόνο σε περίπτωση ανατροπής της σαουδαραβικής μοναρχίας ή παρατεταμένης εσωτερικής αστάθειας στη χώρα αυτή θα έχουμε απρόβλεπτης διάρκειας και εύρους αρρυθμίες στη διεθνή αγορά πετρελαίου. Εξάλλου, η Ευρώπη ανησυχεί για το ενδεχόμενο μεγάλου αριθμού προσφύγων σε περίπτωση εμφύλιας σύγκρουσης σε κάποια βορειοαφρικανική χώρα.
Αντικείμενο σοβαρής ανησυχίας αποτελεί το ενδεχόμενο αλλαγής της στάσης της Αιγύπτου απέναντι στο Ισραήλ. Αν και μια ανοιχτή επιδείνωση των σχέσεων δεν θεωρείται ιδιαίτερα πιθανή, θα είναι πολύ δύσκολο για την επόμενη ηγεσία της χώρας να διατηρήσει τον αποκλεισμό της Γάζας στα σημερινά επίπεδα. Η υπό αναδιαμόρφωση κατάσταση στην περιοχή αποτελεί και μια καλή ευκαιρία για την ισραηλινή ηγεσία να αντιληφθεί τα αδιέξοδα της σημερινής πολιτικής της στο παλαιστινιακό πρόβλημα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει, επίσης, η περίπτωση του Μπαχρέιν. Ενδεχόμενη ανατροπή της οικογένειας των Αλ Χαλίφα θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου για όλα τα μοναρχικά καθεστώτα του Περσικού Κόλπου, της Σαουδικής Αραβίας μη εξαιρουμένης.
Βαρύνουσας σημασίας θα είναι και οι προσπάθειες Τουρκίας και Ιράν (το οποίο αντιμετωπίζει το δικό του «Πράσινο Κίνημα») να διεκδικήσουν αυξημένη επιρροή στην περιοχή, κάτι που ενδέχεται να τις φέρει σε ευθεία αντιπαράθεση με τις παραδοσιακές σουνιτικές δυνάμεις, ενώ δεν αποκλείεται να δούμε Κίνα, Ρωσία και Ινδία να προσπαθήσουν να επωφεληθούν από τις μεταβαλλόμενες περιφερειακές ισορροπίες. Τέλος, οι δυτικές χώρες θα χρειαστεί να επαναπροσδιορίσουν τις σχέσεις τους με τα νέα καθεστώτα με βασικό εργαλείο την οικονομική βοήθεια, αλλά ενδεχομένως και να αναθεωρήσουν την πολιτική τους σχετικά με τα ισλαμικά κινήματα σε διάφορες χώρες της περιοχής.
Θάνος Π. Ντόκος, Γενικός Διευθυντής του ΕΛΙΑΜΕΠ.
ΠΗΓΗ