ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟ ΛΑΟ

Τούτες τις ώρες που το πολιτικό σύστημα της κομματοκρατίας ανασυντάσσεται σε ένα αντιλαϊκό μέτωπο υπό το σχήμα μιας «οικουμενικής κυβέρνησης», απαιτείται λαϊκή ενότητα και περιφρούρηση της λαϊκής εξέγερσης από τους κουκουλοφόρους υπερασπιστές του πολιτικού αληταριού.
Η μοναδική κυβέρνηση της χώρας πρέπει να προέλθει μέσα από τον εξεγερμένο λαό για να πραγματοποιήσει την εντολή του:
να σύρει ενώπιον της δικαιοσύνης τους κλέφτες και τους πολιτικούς εκπροσώπους της τυραννίας των διεθνών και ντόπιων χρηματοπιστωτών ,
να εθνικοποιήσει το συσσωρευμένο πλούτο των τραπεζών,
να ενεργοποιήσει μέσω του εθνικού νομίσματος την εργασία του λαού και μέσω της κρατικής διαχείρισης του εθνικού κεφαλαίου να στηρίξει τη παραγωγή .
Μόνο τότε η Ελλάδα θα ανήκει στους έλληνες , θα ανήκει στον ενωμένο λαό και το στρατό της.
ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ – ΕΔΗΚ

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ Γηραιός πολιτικός αγγελιοφόρος από το Καστρί, περασμένα μεσάνυχτα, στο σπ ίτι του Σαμαρά στη Κηφισιά!

Ήταν γύρω στις 2 τα ξημερώματα Τετάρτης, όταν ο αγγελιοφόρος από το Καστρί, έφτασε στο σπίτι του Αντώνη Σαμαρά.
Ο Γιώργος Παπανδρέου γνωρίζοντας ότι τα τηλέφωνά του, σταθερά και κινητά, βρίσκονται υπό συνεχή παρακολούθηση προτίμησε να στείλει τον γηραιό πολιτικό στο σπίτι του Σαμαρά στη Κηφισιά για να του μεταφέρει τα μαντάτα.

Ο Σαμαράς είχε ενημερωθεί δια ζώσης για την επίσκεψη και περίμενε ξάγρυπνος.
Ο αγγελιοφόρος άρχισε να ξετυλίγει τις σκέψεις του.
-Αντώνη, σ αυτή τη συγκυρία οι εκλογές θα είναι καταστροφή για τον τόπο. Εάν παρ’ όλα αυτά επιμένεις, ο πρωθυπουργός είναι έτοιμος να προσφύγει σε πρόωρες εκλογές. Άλλωστε όπως γνωρίζεις έχει ζητήσει να δει τον Κάρολο…
.Σαμαράς> Δεν μ αρέσουν τα διλήμματα αυτού του είδους…
Αγγελιοφόρος> Αντώνη τα διλήμματα τα βάζει η περίσταση κι όχι ο πρωθυπουργός…
Σαμαράς> Υπάρχει άλλη πρόταση;

Αγγελιοφόρος> Ναι γι αυτό το λόγο βρίσκομαι εδώ… Ο πρωθυπουργός δέχεται να επαναδιαπραγματευτεί το Μνημόνιο μια κυβέρνηση η οποία θα προκύψει μετά και από δικές σου εισηγήσεις για πρόσωπα και υπουργεία. Θα μπορούσες να προτείνεις τον Σταύρο Δήμα για παράδειγμα η όποιους άλλους πιστεύεις ότι θα φέρουν σε πέρας πιο αποτελεσματικά την υπόθεση σωτηρία της χώρας…Αυτό προέχει αυτή τη στιγμή.


Νομίζω ότι εδώ που βρισκόμαστε είναι η καλύτερη δυνατή επιλογή για σένα, που έτσι κι αλλιώς θα είσαι κερδισμένος. Σε διαφορετική περίπτωση πάμε σε εκλογές με τον κίνδυνο να χρεοκοπήσει η χώρα στο μεσοδιάστημα και να έχουμε αιματοκύλισμα. Πρέπει ν αναλάβεις τις ευθύνες σου…
Ο Σαμαράς άκουσε με προσοχή τον συνομιλητή του και οι επόμενες ώρες θα δείξουν αν υπάρχουν έστω και ελάχιστες πιθανότητες να τη σκαπουλάρει η χώρα…
ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΗ

ΜΗΝΥΜΑ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

Ο δημοκρατικός εθνικοκοινωνισμός τάσσεται απέναντι στο δουλοκτητικό , τυραννικό και απάνθρωπο σύστημα του ΣΟΣΙΑΛΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ εντός του οποίου «σοσιαλιστές» και «κομμουνιστές» σε αγαστή συνεργασία με την δεξιά και την ακροδεξιά , υπηρετούν τους πιστωτές των εθνών και τους σιωνιστές.
Καλούμε τις αριστερές πατριωτικές και επαναστατικές δυνάμεις που δεν υπέκυψαν στα κελεύσματα των μαϊμούδων και φερεφώνων του συστήματος , σε μια ανοικτή συνεργασία και συμμαχία σε ένα ανυποχώρητο αγώνα για λαϊκή και εθνική κυριαρχία.
Αν ενωθούμε σήμερα ενώπιον του κοινού εχθρού θα είμαστε και αύριο ενωμένοι στις ώρες της νικηφόρας επανάστασης και της οικοδόμησης μιας εθνικής κοινωνίας που θα στηρίζεται στην εργασία του λαού.
ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ – ΕΔΗΚ

Μήνυμα του Εθνικιστή συνταγματάρχη Χουάν Περόν για τον θάνατο του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα

Συναγωνιστές ,

Με βαθιά θλίψη, έλαβα την είδηση της ανεκπλήρωτης απώλειας για τον σκοπό των λαών που μάχονται για την απελευθέρωση τους. Εμείς που αγκαλιάσαμε αυτό το ιδανικό, αισθανόμαστε αδέλφια με όλους εκείνους που, δεν έχει σημασία σε ποιό μέρος του κόσμου και κάτω από ποιά σημαία μάχονται εναντια στην αδικία, την εξαθλίωση και την εκμετάλευση. Αισθανόμαστε αδέλφια με όλους εκείνους που με γεναιότητα και απόφαση, αντιμετωπίζουν την αχόρταγη αδηφαγία του Ιμπεριαλισμού που, με τη συνοχή των απάτριδων οικονομικών ολιγαρχιών, υποστηριζόμενες από στρατιωτικούς στις διαταγές του Πενταγώνου, κρατούν τους λαούς υπόδουλους. Σήμερα επεσε σε αυτόν τον αγώνα, σαν ένας ήρωας, η πιο υπέροχη νεανική μορφή που έδωσε η επανάσταση στην Λατινική Αμερική.

Σήμερα έπεσε ο comandate Ernesto Che Guevara. Ο θάνατος του με προκάλεσε θλίψη γιατί ήταν ανάμεσα μας, ίσως ο καλύτερος. Υπήρξε ένα παράδειγμα στάσης, πνεύματος, θυσίας και παραίτησης. Η βαθιά του πίστη στο δίκιο του σκοπού που είχε αγκαλιάσει, του έδωσε την δύναμη, την αξία και το θάρρος που σήμερα τον ανύψωσαν στην κατηγορία των ηρώων και των μαρτύρων. Διάβασα κάποια κείμενα που προσπαθούσαν να τον παρουσιάσουν σαν έναν εχθρό του Περονισμού. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ψευδές. Το 1954 όταν στην Γουατεμάλα, πολεμούσε για να υπερασπίσει την λαϊκή κυβέρνηση του Jacobo Arbenz ενάντια σε μια στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ, εγώ προσωπικά έδωσα οδηγίες στην πρεσβεία μας για να βρεί μια λύση στην δύσκολη κατάσταση που βρισκόταν αυτός ο νέος και θαρραλέος Αργεντινός. Χάρη σε αυτό κατόρθωσε να βρει καταφύγιο στο Μεξικό. Η ζωή του, το παράδειγμα του και η εποποιία του πρέπει να εμπνέουν τους νέους μας, τους νέους όλης της Λατινικής Αμερικής. Δεν θα καταφέρουν τίποτα εκείνοι που προσπαθούν να ξεθωριάσει η εικόνα του. Ο Ιμπεριαλισμός αντιλαμβάνεται την τεράστια γοητεία που ασκούσε ανάμεσα στις λαϊκές μάζες, ακόμα και σε εκείνες που δεν έζησαν το παραλήρημα των λαών μας για αυτόν τον άνθρωπο. Γνωρίζω τις οδηγίες του Κουμμουνιστικού Κόμματος Αργεντινής στην εκστρατεία δυσφήμησης που έχει ξεκινήσει. Αυτό δεν με εκπλήττει καθόλου, γιατί ανέκαθεν αυτό το κόμμα χαρακτηριζόταν από θέσεις αντίθετες στην εθνική ιστορική εξέλιξη, ανέκαθεν ήταν αντίθετο στα Εθνικά και Λαϊκά κινήματα. Η ώρα των λαών ήρθε και οι επαναστάσεις στην Λατινική Αμερική είναι ένα γεγονός μη αναστρέψιμο. Η υπάρχουσα ισορροπία θα ανατραπεί γιατί είναι παιδαριώδες να σκεφτούμε ότι μπορούμε να νικήσουμε χωρίς επανάσταση την αντίσταση των ολιγαρχιών και των μονοπωλίων. Οι σοσιαλιστικές επαναστάσεις πρέπει να γίνουν πραγματικότητα και ο καθένας πρέπει να συμμετάσχει σε αυτές, ανεξάρτητα από το σε ποιό μέρος του κόσμου θα διεξαχθούν. Για αυτό και μόνο για αυτό, όλα τα Εθνικιστικά κινήματα οφείλουν να συνδεθούν μεταξύ τους. Η πλειοψηφία των κυβερνήσεων της Λατινικής Αμερικής δεν επιλύουν τα εθνικά προβλήματα γιατί δεν οδηγούνται με γνώμονα τα εθνικά συμφέροντα. Απέναντι σε αυτούς, δεν πιστεύω ότι οι επαναστατικές διακηρύξεις αρκούν. Οφείλουμε να περάσουμε στην επαναστατική δράση, με μια οργανωτική βάση, με ένα πρόγραμμα οργάνωσης που θα καταστήσει δυνατή την πραγμάτωση της επανάστασης. Αυτόν το στόχο οφείλουν να επιδιώξουν όσοι αισθάνονται ικανοί. Η μάχη θα είναι σκληρή, αλλά η τελική νίκη θα είναι των λαών. Ο εχθρός έχει μια υλική δύναμη ανώτερη από την δική μας, αλλά εμείς υπολογίζουμε στην τρομερή ηθική μας δύναμη από την πίστη μας στο δίκαιο του σκοπού μας και από τον ιστορικό ντετερμινισμό που μας συνοδεύει.

Ο Περονισμός σαν ένα Εθνικό, Λαϊκό και Επαναστατικό Κίνημααπό την παράδοση και τους αγώνες του, αποδίδει τιμή στον ιδεαλιστή, στον επαναστάτη, στον comandate Ernesto Che Guevara, Αργεντινό, αντάρτη που έπεσε νεκρός κατά τη διάρκεια μιας πολεμικής επιχείρησης για τον θρίαμβο των Εθνικών Επαναστάσεων στην Λατινική Αμερική.

Juan Domingo Peron Εν Εξορία, Μαδρίτη 24 Οκτωβρίου 1967


ΜΑΥΡΟΣ ΚΡΙΝΟΣ

21 ημέρες σε εξέλιξη το κίνημα των εκατοντάδων χιλιάδων αγανακτισμένων!!!

• Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

«Τι είναι λοιπόν ο επαναστατημένος άνθρωπος», αναρωτιέται στο ομώνυμο βιβλίο του ο Albert Camus και συνεχίζει, «ένας άνθρωπος που λέει όχι! Αρνιέται αλλά δεν παραιτείται: είναι ακόμα αυτός που λέει ναι από την πρώτη του κίνηση!» Το όχι του σημαίνει: «Μέχρι εκεί και μη παρέκει» , «το παρακάνετε», «υπάρχει ένα όριο που δεν θα ξεπεράσετε». Με λίγα λόγια αυτό το όχι του εξεγερμένου επιβεβαιώνει την παρουσία ενός ορίου.

Η επιβεβαίωση που συνεπάγεται κάθε πράξη εξέγερσης εξελίσσεται σε κάτι που ξεπερνά το άτομο αφού το βγάζει από την παθητική μοναξιά του και του δίνει μια αφορμή δράσης! Ο σκλάβος δεν ξεσηκώνεται μόνο για τον εαυτό του, αλλά για όλες τις ανθρώπινες υπάρξεις, όταν κρίνει πως με την υπάρχουσα τάξη κάτι μηδενίζεται μέσα του που δεν ανήκει μόνο σε αυτόν, αλλά είναι κοινός τόπος, όπου όλοι οι άνθρωποι, ακόμα και αυτοί που του αντιπαρατάσσονται μπορούν να αποτελέσουν μια κοινότητα και να συμβιώσουν σε καθημερινή βάση, ειρηνικά και παραγωγικά σε αυτήν.

Ίσως τελικά να είναι ευλογία για τις επόμενες γενιές Ελλήνων, τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας σε αυτήν την ευλογημένη απόληξη της χερσονήσου του Αίμου που ακούει ατέλειωτους αιώνες τώρα στο όνομα Ελλάδα, το γεγονός ότι ακόμη και σήμερα στην εποχή του άκρατου ατομικισμού, των διαπροσωπικών μας σχέσεων που έχουν το βάθος της επιδερμίδας, και της έλλειψης οραμάτων και αγνής αφοσίωσης σε ιδεώδη ΥΠΑΡΧΟΥΝ ανάμεσά μας νέοι και νέες, αλλά και πιο ώριμοι στην ηλικία που τρέχουν ΠΡΟΣ την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ την ίδια ώρα που οι άλλοι εγκλωβισμένοι στην ευδαιμονία της ασφάλειας που προσφέρει το «μαντρί» αποφεύγουν τις ευθύνες που συνεπάγεται η πραγμάτωση, η βίωση της Ελευθερίας…

Από τέτοιου ψυχισμού άτομα φαίνεται να αποτελείται η εκπληκτικής ποιότητας, η ΠΡΩΤΟΓΝΩΡΗ ως κοινωνικό φαινόμενο λαοθάλασσα που ΔΕΝ την ελέγχουν, δεν την κινούν Κόμματα και ακούει στο όνομα ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ! Τα άτομα αυτά έχουν σίγουρα ιδεολογικούς προσανατολισμούς αλλά αποφεύγοντας τις Κομματικές Αγκυλώσεις έχουν αποφύγει και τον εγκλωβισμό τους στα Κομματικά «μαντριά».

Η εξέγερση γεννιέται από το θέαμα της παραφροσύνης μπροστά σε μία άδικη κι ακατανόητη κατάσταση. Αλλά η τυφλή της ορμή διεκδικεί την τάξη μέσα στο χάος και την ενότητα μέσα στην ίδια την καρδιά αυτού που φεύγει και χάνεται. Φωνάζει, απαιτεί, θέλει να σταματήσει το σκάνδαλο και να γίνει επί τέλους σταθερό αυτό που μέχρι τώρα γραφόταν χωρίς ανάπαυλα πάνω στη θάλασσα. Το κίνημα της εξέγερσης στηρίζεται ταυτόχρονα πάνω στην κατηγορηματική άρνηση μιας παραβίασης που κρίνεται απαράδεκτη και την όχι πολύ ξεκάθαρη βεβαιότητα ενός σταθερού δικαιώματος ή σωστότερα την εντύπωση του επαναστατημένου ότι «έχει το δικαίωμα να…». Η εξέγερση δεν γίνεται χωρίς το αίσθημα ότι κάποιος κάπου έχει δίκιο. Εδώ είναι που ο επαναστατημένος λέει ταυτόχρονα και ναι και όχι. Επιβεβαιώνει ότι εκτός από το όριο υποψιάζεται πως κάτι υπάρχει που θέλει να διατηρήσει μέσα από το όριο. Αποδείχνει πεισματάρικα ότι υπάρχει μέσα του κάτι που «αξίζει τον κόπο να…».

Ο επαναστατημένος με την ετυμολογική έννοια αλλάζει στάση. Ξαφνικά παύει να είναι πειθήνιος! Θέλει να αντιτάξει κάτι που προτιμάει σε κάτι που δεν του αρέσει. Κάθε αξία δε συνεπάγεται και επανάσταση, αλλά κάθε κίνημα εξέγερσης συνεπάγεται σιωπηλά μία αξία. Ο επαναστάτης θέλει να είναι το παν, να ταυτίζεται ολοκληρωτικά με αυτό το αγαθό που συνειδητοποίησε ξαφνικά και που επιθυμεί να αναγνωρίζεται και να γίνεται σεβαστό σαν στοιχείο της προσωπικότητάς του, ή να είναι ένα τίποτα, δηλαδή να αποστερηθεί οριστικά τη δύναμη που τον κυριαρχεί.

Στον “επαναστατημένο άνθρωπο” ο Albert Camus, ο μεγάλος, αδικοχαμένος, Γάλλος διανοούμενος σίγουρα εκφράζει τα δρώμενα στην Πλατεία ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ στην Αθήνα, στην πλατεία του Λευκού Πύργου στη Θεσσαλονίκη και στις επαναστατημένες ομάδες ανδρών και γυναικών όλων των ηλικιών που ΕΙΡΗΝΙΚΑ προσπαθούν να θυμίσουν στους πολιτικούς που ΟΡΚΙΖΟΝΤΑΙ να φυλάξουν το Σύνταγμα και να εφαρμόσουν τους Νόμους και βρίσκονται επίορκοι σε μια Οικονομία που καταρρέει, σε μια κοινωνία που κλυδωνίζεται επικίνδυνα, σε μια χώρα – λίκνο της Δημοκρατίας - που κατάντησε το «αποπαίδι» της Υφηλίου…

Σίγουρα υπάρχουν ανάμεσα στους 300 της Βουλής και τα χιλιάδες άτομα που λειτουργούν ως «εξαπτέρυγα» των Κομμάτων και ως ταγοί του οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου κάποιοι και κάποιες που, βλέπουν συγκαταβατικά τους ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΥΣ και συμφωνούν με την ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ τους αλλά προφανώς, εμποδίζονται από την απειλή στα συμφέροντά τους και από δεσμεύσεις με τις οποίες ίσως αναρριχήθηκαν σε θώκους εξουσίας!

Ίσως τους ταιριάζει εκείνο το αρχαϊκό : «Αρχή Άνδρα Δείκνυσι…»

Σωπαίνοντας αφήνεις να πιστεύουν ότι δεν έχεις κρίση ούτε επιθυμία για τίποτα και σε μερικές περιπτώσεις πραγματικά δεν επιθυμείς τίποτα. Στην επανάσταση ο άνθρωπος γίνεται ο πλησίον του και από αυτήν την άποψη η ανθρώπινη αλληλεγγύη έχει μεταφυσικό χαρακτήρα. Απλούστατα, για την ώρα πρόκειται για κείνο το είδος αλληλεγγύης που γεννιέται μέσα στα δεσμά.

Οι αγανακτισμένοι της Ελλάδας στην 21η ημέρα της εκδήλωσης της κοινής, της αλληλέγγυας συναισθηματικής τους φόρτισης επιμένουν ότι κάθε επανάσταση που έχει σκοπό την άρνηση ή την καταστροφή της αλληλεγγύης χάνει άμεσα το όνομα επανάσταση και ταυτίζεται, στην πραγματικότητα, με μια εγκληματική συγκατάθεση…

Κάτι εκπληκτικά δημιουργικό και αγνό γεννήθηκε ΕΔΩ ΚΑΙ 21 ΗΜΕΡΕΣ στην Ελλάδα του ρουσφετιού και της διαφθοράς, της τυφλής υπακοής στα Κόμματα, του προσωπικού βολέματος που οδήγησε στη θανάτωση της αλληλεγγύης, στην Ελλάδα της τρόικα…

Λιάνα Κανέλλη: Το Κ.Κ.Ε. είναι κατά των Αγανακτισμένων, γιατί δεν δέχονται μετανάστες!

Η βουλευτής του Κ.Κ.Ε. και γνωστή δημοσιογράφος Λιάνα Κανέλλη, σε συνέντευξη της σε μεγάλη κυριακάτικη εφημερίδα, μας έλυσε την απορία γιατί το Κ.Κ.Ε. είναι κατά της πλατείας και του κινήματος των Αγανακτισμένων.

"Σε πλατεία όπου τίθενται όροι για την απέκδυση του προσερχόμενου από κάθε πολιτική του θέση και ιδέα δεν είναι πλατιά και ανοιχτή πλατεία. Αρχίζει ωραία και μπορεί να εξελιχθεί μοιραία σε κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Αλήθεια, μετανάστες δέχεται αυτή η πλατεία; Ή μήπως πρέπει να αλλάξουν και χρώμα και να κομίζουν πιστοποιητικό νόμιμης εκμεταλλευσιμότητάς τους ως τάξη ακαθάρτων;"

Οι μάσκες πέφτουν σιγά-σιγά για τους επαγγελματίες συνδικαλιστές και φαιοκόκκινους διεθνιστές ενός σκληρού σταλινικού μορφώματος με έδρα την Εκάλη.

ΑΔΙΑΚΟΠΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΤΥΡΑΝΝΙΑΣ

Ο εθνικοκοινωνισμός δεν αποτελεί μέρος του κυρίαρχου συστήματος , ούτε εντάσσεται στο φάσμα του ιδεολογικο-πολιτικού κατεστημένου που προσδιορίζεται από την άκρα αριστερά , την κεντροαριστερά , το κέντρο , την κεντροδεξιά και την άκρα δεξιά.
Ο εθνικοκοινωνισμός είναι μια άλλη πρόταση που αποσκοπεί στη ριζική αναθέσμιση της κοινωνίας , ώστε να επανατοποθετηθεί ο ελεύθερος άνθρωπος ως θεμελιώδης αξία της εθνικά προσδιορισμένης κοινωνίας . Η σχέση ελευθερίας και εθνικής ελληνικής συνείδησης θα δώσει το αληθινό νόημα στη λαϊκή βούληση για να θεμελιωθεί μια πραγματική δημοκρατία , μια ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ που θα αποτρέπει με την άμεση συμμετοχή του πολίτη, την συσσώρευση εξουσίας  και πλούτου σε λίγα χέρια που από τη φύση της μεταβάλλει το λαό σε μάζα υπηκόων και ειλώτων.
Ο αγώνας που διεξάγουμε κατά του δουλοκτητικού συστήματος του σοσιαλκαπιταλισμού και των πολιτικών του εκφάνσεων , απαιτεί γνώση υψηλού επιπέδου , γνώση του συστήματος της τυραννίας αλλά και της δικής μας ιδεολογίας . Απαιτεί επίσης επίγνωση των δυσκολιών και των κινδύνων που συνεπάγονται της υψίστης τιμής να είσαι έλληνας εθνικοκοινωνιστής.
Κάθε συμβιβασμός με το εθνοκτόνο σύστημα είναι ανεπίτρεπτος και καταδικαστέος από όπου και αν προέρχεται.
Η επανάσταση θέλει ανθρώπους ασυμβίβαστους . Από τη φλόγα της θέλησης τους θα ανατείλει ο καινούριος κόσμος του ελληνικού εθνικοκοινωνισμού.
Κανένας συμβιβασμός , αδιάκοπος πόλεμος κατά της τυραννίας.
ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ – ΕΔΗΚ
ΤΟΜΕΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Η ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΠΡΟΫΠΟΘΈΤΕΙ ΤΗ ΛΑΪΚΉ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

Τα πραγματικά οχυρά του ελληνισμού είναι η εθνική του κυριαρχία στο χώρο και η λαϊκή κυριαρχία στη πολιτική και οικονομική διάσταση.
Η εθνική κυριαρχία είναι αλληλένδετη με το εθνικό κράτος, που υπήρξε το όραμα του σύγχρονου ελληνισμού πριν την άλωση της Κωνσταντινούπολης όπως εκφράστηκε από τον φιλόσοφο του Μιστρά Γεώργιο Πλήθωνα Γεμιστό, ένα όραμα που πραγματώθηκε με το αίμα των ελλήνων και τους αγώνες ενάντια στην πολιτική συνύπαρξης με το τούρκο κατακτητή που κορυφώθηκε στην μεγάλη επανάσταση του γένους το 1821 και συνεχίστηκε με τους απελευθερωτικούς αγώνες της Κρήτης , της Μακεδονίας , της Κύπρου.
Η λαϊκή κυριαρχία παρά τους συνεχείς αγώνες , δεν έφτασε ποτέ στη πραγμάτωση της. Πολιτικές και οικονομικές ολιγαρχίες , ξενόφερτα ιδεολογικοπολιτικά ρεύματα που υπέθαλψαν συγκρούσεις και παρήγαγαν μίση , κράτησαν τον λαό διασπασμένο και ανίσχυρο να παραγάγει αυτούσια εθνική πολιτική σκέψη που θα προήγαγε τη λαϊκή κυριαρχία στη πολιτική και οικονομική του οργάνωση , μέσω νέων πολιτειακών θεσμών .
Αυτή η περιορισμένη έως εικονική λαϊκή κυριαρχία δίνει σήμερα τους πικρούς καρπούς της. Αφήνει ελεύθερο ένα σάπιο , διεφθαρμένο και ξενοκίνητο πολιτικό κατεστημένο να πριονίζει την εθνική κυριαρχία και να εκθέτει σε φοβερούς κινδύνους την εθνική κοινωνία αφενός και την κυριαρχία στο χώρο.
Η εθνική κοινωνία μεταβάλλεται σε πολυφυλετικό σύμφυρμα ενώ ο εθνικός χώρος εκτίθεται στο κίνδυνο περαιτέρω συρρίκνωσης σε συνέχεια της ήττας του 1974.
Το συμπέρασμα είναι ένα : χωρίς πραγματική λαϊκή κυριαρχία σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο , είναι αδύνατο να κρατήσουμε υπό τις παρούσες συνθήκες , την εθνική μας κυριαρχία. Όσοι δεν το καταλαβαίνουν είναι ιδιοτελείς ή μωροί και όσοι το αντιστρατεύονται είναι συνεργάτες των εχθρών μας, είναι προδότες.
Ο ελληνισμός θα κρατηθεί στο χώρο του και θα μεγαλουργήσει μέσα από ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ , ΕΘΝΙΚΟΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ και ΙΣΧΥΡΕΣ ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ.
Εμπόδιο στη πραγμάτωση της εθνικής αναγέννησης είναι η συσσώρευση εξουσίας και πλούτου σε λίγα χέρια. Αν τούτα τα δύο καρκινώματα θεραπευθούν , τότε το έθνος θα στηριχθεί στις δικές του δυνάμεις και θα ισχυροποιήσει την αντίσταση του στις πολλαπλές απειλές που δέχεται. Γιατί ένα λαϊκό κράτος θα αναδείξει την υπεραξία της λαϊκής ενότητας που αποτελεί την πεμπτουσία της ισχύος.
Εθνική ισχύς , σε μια κοινωνία παραδομένη στην ολιγαρχία του πλούτου , σε μια κοινωνία που περιμένει να ζήσει από τα αποφάγια της πλουτοκρατίας , σε μια κοινωνία που διευθύνεται από προδότες και φαύλους , είναι αδύνατο να επιτευχθεί. Που σημαίνει πως θα εκπέσουμε στην ιστορική νύχτα ως ανάξιοι κληρονόμοι ενδόξων προγόνων.
ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ – ΕΔΗΚ

Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Αναρτήθηκε από τον/την βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα" στο Ιουνίου 10, 2011
του Γιώργου Καραμπελιά
Αναρίθμητες φορές έχουμε τονίσει πως, αν θέλουμε να ορίσουμε ένα όραμα και μια στρατηγική για τη σημερινή Ελλάδα, θα πρέπει κυριολεκτικώς να τετραγωνίσουμε τον κύκλο, δοκιμάζοντας να απαντήσουμε στις πολλαπλές προκλήσεις που αντιμετωπίζει μία χώρα και ένας λαός που βρίσκεται στη δυσκολότερη στιγμή της ιστορίας του. Γεωπολιτικές προκλήσεις, εθνικά προβλήματα, οικονομική κρίση, αθρόα μετανάστευση, δημογραφική καθίζηση, πολιτισμική και πνευματική παρακμή, αλλοίωση της ίδιας της ιδιοπροσωπίας μας.

Σε μια σειρά κειμένων θα επιχειρήσουμε να διερευνήσουμε έναν προς έναν αυτούς τους παράγοντες, αρχίζοντας από τον γεωπολιτικό.

Οι γεωπολιτικές προκλήσεις είναι προφανείς και τεράστιες. Η Δύση, στην οποία είχαμε προσδεθεί ως μια παρασιτική της απόφυση, υποχωρεί σε παγκόσμια κλίμακα. Η Ανατολή, σε όλες τις μορφές της, ενισχύεται. Από την Κίνα έως το Ισλάμ. Και αυτή η υποχώρηση της Δύσης προσλαμβάνει γεωπολιτικές και εδαφικές διαστάσεις. Η Δύση, με επί κεφαλής τους Γερμανούς και τους Αμερικανούς, αποσυνέθεσε τα Βαλκάνια, μεταβάλλοντάς τα σε ανίσχυρα προτεκτοράτα, για να τα παραδώσει -εν μέρει τουλάχιστον- στον τουρκικό νεο-οθωμανισμό. Και σήμερα ετοιμάζεται να ολοκληρώσει το έργο της, μέσα από την αποσύνθεση της Ελλάδας, με αφορμή την οικονομική κρίση. Ο αναβρασμός που επικρατεί στον αραβικό κόσμο, ως απάντηση στην πρόσκληση της Δύσης με τις εισβολές στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, και τον ρόλο του Ισραήλ, κινδυνεύει να προκαλέσει τεράστια παλιρροϊκά κύματα μεταναστών, που θα κατακλύσουν, πρώτη από όλους, την Ελλάδα. Το Ισραήλ, καταδικασμένο μεσοπρόθεσμα σε εξαφάνιση εάν συνεχίσει την ίδια πορεία, δεν θα μπορεί πλέον να αποτελεί προκεχωρημένο φυλάκιο αλλά θα μεταβάλλεται σε παγίδα. Έχει αρχίσει η μεγάλη αμπώτιδα της Δύσης στον ισλαμικό και αραβικό κόσμο.

Αυτές οι γεωπολιτικές ανατροπές έχουν ήδη αρχίσει να επηρεάζουν τον ελληνισμό. Στην Κύπρο, ήδη, μέσω του εποικισμού της βόρειας κατεχόμενης Κύπρου, το συνολικό πληθυσμιακό ισοζύγιο καθίσταται όλο και πιο δυσμενές για τους Έλληνες στην Ελλάδα, το μεταναστευτικό κύμα των μουσουλμανικών πληθυσμών, στον βαθμό που θα «συναντηθεί» με τους μειονοτικούς μουσουλμανικούς πληθυσμούς, θα καταστεί τα επόμενα χρόνια ίσως το ισχυρότερο όπλο της νεο-οθωμανικής στρατηγικής.

Η Ελλάδα αποτελεί το σύνορο των δύο κόσμων, της Δύσης και του Ισλάμ. Όσο τα σύνορα παρέμεναν σταθερά, όπως συνέβαινε για πενήντα χρόνια, από το 1922 έως το 1974, οι γεωπολιτικές προκλήσεις είχαν διαφορετική κατεύθυνση, από τον Βορρά προς τον Νότο. Είτε αφορούσαν τη μάχη για την κατάκτηση της Ευρώπης και της Ελλάδας, από την πλευρά του 3ου Ράιχ και των Ιταλο-βουλγάρων συμμάχων τους, είτε εντάχθηκαν στην ιδεολογική σύγκρουση δυτικού καπιταλισμού και «σοσιαλιστικού στρατοπέδου», από το τέλος του πολέμου έως το 1974.

Ο άξονας της αντιπαράθεσης μετατοπίζεται

Σήμερα, η κύρια αντίθεση μετατοπίζεται στον μεγάλο άξονα Ανατολή-Δύση, παρόλο που εξακολουθεί να λειτουργεί και η σύγκρουση στον άξονα Βορρά-Νότου, με τα Σκόπια, π.χ, αλλά σε πολύ μικρότερη κλίμακα. Και πάντα έτσι συνέβαινε. Ο μεγάλος άξονας της αντιπαράθεσης ήταν ο άξονας Ανατολή-Δύση, Πέρσες και Ρωμαίοι, Άραβες και Σταυροφόροι, Τούρκοι και δυτική αποικιοκρατία. Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, και ιδιαίτερα μετά την 11 Σεπτεμβρίου 2001, αυτός ο άξονας καθίσταται και πάλι ο αποφασιστικός

Κατά την πρώιμη μεταπολίτευση, στα πλαίσια της κυρίαρχης αντίθεσης μεταξύ σοσιαλιστικής Ανατολής και καπιταλιστικής Δύσης, καθώς και εξ αιτίας της ενίσχυσης του τουρκικού επεκτατισμού από τους Αμερικανούς, η Αριστερά, αλλά και ένα μεγάλο μέρος του ΠΑΣΟΚ, υποτιμούσαν συστηματικά την αντίθεση με τον τουρκικό επεκτατισμό και πρόβαλλαν ως αποκλειστική σχεδόν αντίθεση της Ελλάδας την αντίθεση με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Χαρακτηριστικός είναι ο τρόπος που το ΚΚΕ, ακόμα και σήμερα, εξακολουθεί να αναφέρεται στον τουρκικό επεκτατισμό, ως παρακολούθημα και παράγωγο της αμερικανικής στρατηγικής έτσι, υπεύθυνοι για τις παραβιάσεις στο Αιγαίο δεν είναι οι… Τούρκοι αλλά κατ’ εξοχήν το ΝΑΤΟ και οι Αμερικανοί !

Σήμερα όμως τα πράγματα έχουν μεταβληθεί άρδην. Η Τουρκία δεν είναι ένας απλός πελάτης των ΗΠΑ, αλλά τείνει να μεταβληθεί σε αυτόνομο περιφερειακό πόλο ισχύος και δυνητικό ηγέτη του μουσουλμανικού κόσμου. Επομένως, αυτό που χωρίστηκε στα 1923-1924, με την κατάργηση του καλιφάτου, επιχειρείται σήμερα να επανενωθεί. Οι μουσουλμανικές χώρες, και πρώτη απ’ όλες η Τουρκία, μεταβάλλονται, λιγότερο ή περισσότερο, σε ισλαμικές. Το ισλάμ μεταβάλλεται και πάλι σε μια ενοποιητική πολιτικοκοινωνική και θρησκευτική ιδεολογία. Από τον Χομεϊνί και τον Μπιν Λάντεν, στον Ερντογάν και τον Νταβούτογλου, το γεωπολιτικό κέντρο βάρους του πολιτικού ισλάμ τείνει, τουλάχιστον στην παρούσα φάση, να μετατεθεί προς την Τουρκία.

Η τελευταία, στη νεο-οθωμανική στρατηγική της, χρησιμοποιεί, παράλληλα με τον κεμαλισμό, και το όπλο του ισλάμ. Έτσι όμως αλλάζουν δραματικά τα γεωπολιτικά δεδομένα για την Ελλάδα. Στο παρελθόν, οι Ιρανοί και οι Άραβες βρίσκονταν σε αντιπαράθεση με την Τουρκία, που αποτελούσε τον χωροφύλακα του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ στην περιοχή. Η Συρία και το Ιράκ ήταν ορκισμένοι εχθροί της Τουρκίας. Από τη στιγμή όμως που κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση, έμειναν χωρίς κάποια μεγάλη δύναμη που να τους προστατεύει, ενώ η στροφή της Τουρκίας, ιδιαίτερα μετά τον τελευταίο πόλεμο του Ιράκ, τους επέτρεψε να στραφούν προς αυτή. Και το ίδιο σε ένα βαθμό συνέβη με το Ιράν. Επί πλέον, το επεισόδιο του στολίσκου της Γάζας οδήγησε σε επιδείνωση των σχέσεων της Τουρκίας με το Ισραήλ και σε σύσφιγξη των σχέσεων με τους Παλαιστινίους.

Εάν σε αυτά προστεθεί η ανεξέλεγκτη μετανάστευση μουσουλμάνων ασιατικής και αφρικανικής καταγωγής στην Ελλάδα, το τοπίο τείνει να μεταβληθεί δραματικά. Δηλαδή, τη στιγμή που οι σχέσεις μας με τη Δύση βρίσκονται στο ναδίρ, εξ αιτίας της οικονομικής επίθεσης των δυτικών τραπεζιτών ενάντια στη χώρα μας, κινδυνεύουν να επιδεινωθούν και οι σχέσεις μας με το ισλάμ, στον βαθμό που αυτό μεταβάλλεται -έστω εν μέρει- σε όπλο στα χέρια της Τουρκίας.

Με άλλα λόγια, βρισκόμαστε μπροστά στον κίνδυνο μιας εχθρικής ή οιονεί εχθρικής Ανατολικής Μεσογείου, κάτι που δεν είχε ξανασυμβεί στην πρόσφατη ιστορία μας. Κινδυνεύουμε, δηλαδή, στη σύγκρουση Ανατολής και Δύσης, να καταχωρισθούμε ως ένα προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσης, το οποίο όμως οι Δυτικοί δεν είναι διατεθειμένοι να υπερασπίσουν αντίθετα, μπορεί να το προσφέρουν ως αντάλλαγμα για να κατευνάσουν τον νεο-οθωμανικό επεκτατισμό.

Ένα ιστορικό προηγούμενο

Η κατάσταση, από πολλές απόψεις, θυμίζει την περίοδο 1204-1453 από κάποιες πλευρές, επί τα χείρω -διότι, σήμερα, οι συνολικές δυνάμεις μας είναι πολύ μικρότερες- και από κάποιες άλλες επί τα βελτίω, διότι οι αντίπαλοί μας δεν είναι τόσο ισχυροί.

Ο φίλος Νίκος Μπινιάρης, στο βιβλίο του Το Κάλεσμα της Ερήμου, παραλληλίζει τη σημερινή εποχή με εκείνη του Βυζαντίου, την εποχή του αυτοκράτορα Ηρακλείου, όταν οι δυνάμεις των Αράβων κατέλαβαν, σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, την Αίγυπτο, την Παλαιστίνη και τη Συρία και ανάγκασαν το Βυζάντιο να συμπτυχθεί στη Μικρά Ασία. Κατ’ αναλογίαν βλέπει, σήμερα, την αντίστοιχη αυτοκρατορία της Αμερικής να αντιμετωπίζει μια νέα έφοδο της ερήμου, δηλαδή του ισλάμ. Τότε, ο Ηράκλειος εγκατέλειψε τη Συρία και την Παλαιστίνη στην τύχη τους και, σήμερα, το ίδιο κινδυνεύει να συμβεί με την Ελλάδα και την Κύπρο. Θα μπορούσε άραγε μια ταύτιση της Ελλάδας με τη Δύση και τις ΗΠΑ να της επιτρέψει να αποφύγει τον κίνδυνο;

Ο συγγραφέας φαίνεται να το πιστεύει προς στιγμήν, αλλά ταυτόχρονα είναι μάλλον απαισιόδοξος για την έκβαση της σύγκρουσης. Όπως το 1453, η Δύση δεν έσπευσε να σώσει το Βυζάντιο, έτσι και σήμερα, το πιθανότερο είναι πως θα αδιαφορήσει μάλλον για την τύχη της Ελλάδας, αν το αντίτιμο είναι ο εξευμενισμός της Τουρκίας και του ισλάμ. Εξ άλλου, τι άλλο ήταν το σχέδιο Ανάν; Δύο είναι οι σημαντικές διαφορές που περιπλέκουν εν μέρει το ζήτημα: η ύπαρξη του Ισραήλ, που όχι απλώς αποτελεί οργανικό στοιχείο της Δύσης μέσα στην Ανατολή αλλά ένα κομμάτι της συνδεδεμένο με τους βασικούς μηχανισμούς αποφάσεων της Δύσης, και βέβαια, πάντα, η ύπαρξη του πετρελαίου.

Στην περίοδο πριν το 1453, και για την ακρίβεια στα χρόνια 1330-1453, στο ελληνικό Βυζάντιο, δηλαδή το δεσποτάτο του Μορέως, τη Μακεδονία την περικυκλωμένη Κωνσταντινούπολη και την Τραπεζούντα, διεξήχθη μια έντονη ιδεολογική διαμάχη για την κατεύθυνση που όφειλε να πάρει ο ελληνισμός ώστε να διασωθεί. Ο πολεμιστής, αυτοκράτορας και μοναχός, Ιωάννης Καντακουζηνός εκπροσωπεί μια μεταιχμιακή μορφή αυτής της σύγκρουσης. Για πάνω από τριάντα χρόνια, πολέμησε ενάντια στους Φράγκους, τους Βούλγαρους, τους Σέρβους και εν τέλει τους Τούρκους. Όταν, το 1354, αυτοί πέρασαν την Καλλίπολη και βρέθηκαν στην Ευρώπη, πείστηκε εν τέλει πως δεν υπάρχει σωτηρία για την κρατική υπόσταση του ελληνισμού και έγινε μοναχός, προσχωρώντας στον ησυχασμό. Ακολουθώντας τον Γρηγόριο Παλαμά και τον Ιωάννη Καβάσιλα, επέλεξε την κατάδυση στον σκληρό πυρήνα της ορθόδοξης ταυτότητας, έτσι ώστε ο ελληνισμός, ως ορθοδοξία, ν’ αντέξει τις μαύρες μέρες της μακραίωνης Κατοχής που επρόκειτο να ακολουθήσει. Άλλοι, ανάμεσά τους οι περισσότεροι αυτοκράτορες της τελευταίας περιόδου, όπως ο Ιωάννης Παλαιολόγος, ακόμα και ο Κωνσταντίνος, προσέφυγαν στις δυτικές δυνάμεις και τον Πάπα, ασπαζόμενοι ακόμα και τον καθολικισμό, για να επιτύχουν την επέμβασή τους εναντίον των Τούρκων, και απατήθηκαν οικτρά, διότι οι Δυτικοί, τουλάχιστον εκείνη την περίοδο, μισούσαν και φοβόντουσαν περισσότερο τους Έλληνες παρά τους Τούρκους. Να τι γράφει ο πολύς Μοντεσκιέ, γύρω στα 1720:

Έτσι, τα σχέδια κατά του Τούρκου, όπως αυτά που μπήκαν σε εφαρμογή από τον Πάπα Λέοντα Χ΄, σύμφωνα με τα οποία ο Αυτοκράτορας θα εξεστράτευε μέσω της Βοσνίας στην Κωνσταντινούπολη, ο βασιλιάς της Γαλλίας, μέσω της Αλβανίας και της Ελλάδας, και άλλοι ηγεμόνες θα ξεκινούσαν από τα λιμάνια τους, αυτά τα σχέδια, το επαναλαμβάνω, δεν ήταν σοβαρά, ή έγιναν από ανθρώπους που δεν έβλεπαν το συμφέρον της Ευρώπης .

Τέλος, ένα τρίτο «κόμμα», το μικρότερο, εκείνο του Πλήθωνα-Γεμιστού, προσπάθησε να χαράξει έναν τρίτο αυτόνομο δρόμο. Εκείνον της πολιτειακής Αναγέννησης του ελληνισμού μέσω μιας ριζικής κοινωνικής και ιδεολογικής μεταρρύθμισης, έτσι ώστε οι .Έλληνες να αποφύγουν και τη δυτική τιάρα και το τουρκικό σαρίκι. Γι’ αυτό πρότεινε την επιστροφή της γης στους καλλιεργητές της, τη δημιουργία ενός νέου στρατεύματος και εν τέλει την εγκατάλειψη της φθαρμένης εκκλησίας και την επιστροφή στην αρχαία θρησκεία. Ενώ η πρόταση του, για στήριξη του ελληνισμού στις δικές του δυνάμεις, ήταν θεωρητικά ορθή, δεν διέθετε τις κοινωνικές βάσεις για να γίνει πράξη. Οι δεσπότες του Μορέως και οι αυτοκράτορες, στους οποίους υπέβαλε τα σχέδιά του, τον αγνόησαν, ενώ η εγκατάλειψη της ορθοδοξίας τον αποξένωσε από τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού. Έτσι, ο δρόμος των ησυχαστών, της πνευματικής επιβίωσης, απεδείχθη εν τέλει ο προσφορότερος.

Υπάρχει διέξοδος;

Σήμερα, οι αναλογίες είναι οφθαλμοφανείς, μια και πάλι βρισκόμαστε σε μια φάση επανεπιβεβαίωσης του ισλάμ, μετά την πρόκληση της Δύσης εναντίον του, που κρατάει ήδη σχεδόν εκατό χρόνια, όπως είχε συμβεί τότε με τους Σταυροφόρους. Αλλά και οι διαφορές στο εσωτερικό ιδεολογικό τοπίο είναι σημαντικές. Οι οπαδοί της με κάθε τρόπο υποταγής στη Δύση μάς οδήγησαν και στη χρεοκοπία και ταυτόχρονα στην υποταγή στην Τουρκία. Πρόκειται για το ίδιο «κόμμα» -σε αντίθεση με τον βαθύ διχασμό της βυζαντινής περιόδου- το οποίο, έτσι, απονομιμοποιεί ταυτόχρονα και τις δύο αυτές επιλογές στα μάτια του ελληνικού λαού, που απεχθάνεται εξ ίσου τη Μέρκελ και τον Ερντογάν. Η άκριτη υπαγωγή στη Δύση σήμανε εν τέλει και την υποταγή στην Τουρκία, μια και η Τουρκία ήταν, ή και είναι ακόμα, το αγαπημένο παιδί της Δύσης, όπως ακριβώς συνέβαινε για τα διακόσια χρόνια του «Ανατολικού Ζητήματος».

Είναι χαρακτηριστικό πως όσοι επιθυμούν να επαναλάβουν δήθεν την επιλογή του «ησυχασμού», μέσα από τη διαστροφή της νεο-ορθοδοξίας και μέσα από μια δήθεν ορθόδοξη οικουμενικότητα, δεν προτείνουν τίποτε περισσότερο από την επιλογή της υποταγής μας στον νεο-οθωμανισμό, με το έωλο, σήμερα, επιχείρημα πως, μια και χάνουμε τον ελληνισμό, ας επιβιώσει η ορθοδοξία ξεχνούν, όμως, πως, σε μια εποχή εκκοσμίκευσης και παγκοσμιοποίησης, η ορθοδοξία, χωρίς στήριγμα σε κάποια κρατική υπόσταση, δεν μπορεί να υποκαταστήσει την πολιτική ανεξαρτησία, όπως έκανε μετά το 1453. Γι’ αυτό, αναπόφευκτα, μια νεο-ορθοδοξία που μισεί το ελληνικό κράτος όχι μόνο θα καταλήξει υποχρεωτικά στην αγκαλιά του νεο-οθωμανισμού αλλά και θα συμβάλει στην υποχώρηση και της ορθόδοξης ταυτότητας. Η ορθοδοξία, ως πνευματικότητα και παράδοση, μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει, στον τόπο μας, μόνο συνδεδεμένη σφικτά με τα απειλούμενα ελληνικά κράτη, την Ελλάδα και την Κύπρο.

Κατά συνέπεια, δεν μας μένει παρά η επιλογή του Πλήθωνα, η οποία δεν είναι τόσο ανέφικτη και εξωπραγματική όπως στο δύον Βυζάντιο. Έχουμε ακόμα τη δυνατότητα να αποπειραθούμε μια καθολική μεταρρύθμιση της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής μας ζωής. Ίσως όχι για πολύ ακόμα, πάντως αξίζει να προσπαθήσουμε. Και η ιδεολογική μας αναφορά δεν χρειάζεται να ταξιδέψει σε ανέφικτες κατευθύνσεις, όπως είχε κάνει ο Πλήθωνας. Όπως λέει και ο ποιητής, στο πνευματικό μας οπλοστάσιο, διαθέτουμε και τις αρχαιότητες και την ορθοδοξία και τις κοινότητες των Ελλήνων. Αρκεί να καταπολεμήσουμε τον κυρίαρχο εθνομηδενισμό.

Βεβαίως, μπορούμε και πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τις διεθνείς αντιθέσεις και συγκυρίες, δηλαδή τη διάρρηξη της συμμαχίας Ισραήλ-Τουρκίας, ή την ανάδειξη του κουρδικού ως του μεγάλου εσωτερικού ζητήματος της Τουρκίας, ή, τέλος, την αρχόμενη μετατόπιση της Τουρκίας στον άξονα του ισλάμ, που δημιουργεί περιπλοκές στη σχέση της με τη Δύση. Όμως όλα αυτά δεν πρόκειται να μας σώσουν, ούτε είναι σωστό μια χώρα των συνόρων να ταχθεί αυτοκτονικά με το ένα από τα δύο στρατόπεδα, όσο δεν απειλούνται τα ζωτικά της συμφέροντα. Η Ελλάδα πρέπει να συνεχίσει να αποτελεί μια γέφυρα πολιτισμών, και να επιχειρεί μία ειρηνική επίλυση της σύγκρουσης Δύσης-Ισλάμ, με μία προϋπόθεση όμως, ότι το ισλάμ δεν θα ενισχύεται στο ίδιο το εσωτερικό μας. Μόνο έτσι θα μπορούμε να παίζουμε έναν ρόλο γέφυρας, διαφορετικά μεταβαλλόμαστε σε μέρος του παιγνιδιού. Μια επίλυση αυτής της σύγκρουσης και, επομένως, η υποχρέωση του Ισραήλ σε μια συνδιαλλαγή με τους Παλαιστινίους και τους Άραβες, είναι προς το συμφέρον μας διότι παύει να τροφοδοτεί τον πόλεμο των πολιτισμών και δεν επιτρέπει στην Τουρκία, που υπήρξε ο ολετήρας των Αράβων, να εμφανίζεται ως ο προστάτης τους και, επομένως, θα οδηγήσει και σε αποτυχία την προσπάθειά της να εμφανιστεί ως το «ξίφος του Ισλάμ».

Όλα αυτά όμως έχουν μία προϋπόθεση, ότι ενισχύεται το εσωτερικό μέτωπο, ότι, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, κοιτάζουμε μέσα στη χώρα μας και μέσα μας -στην ιστορία μας και την πνευματική μας παράδοση- για λύσεις. Όλα αυτά έχουν ως προϋπόθεση μιαν αυτόκεντρη πορεία, ότι η Ελλάδα και η Κύπρος μεταβάλλονται σε ακρόπολη του ελληνισμού, ότι παύουμε πλέον να αρδεύουμε ξένους τόπους, ξένες ιδέες, ξένες βιομηχανίες, ξένες ιδεολογίες. Ενσωματώνουμε δημιουργικά το ξένο και το κάνουμε δικό μας.

πηγή

Πού να αποθέσω αυτές τις μνήμες (ποίηση)

Δεν ήτανε για σένα τέτοια μοίρα
να σε τραβούν στα τσίρκα
και στα δημοπρατήρια
βασίλισσα μιας τέτοιας
μπουρδελοκοινωνίας
ενδεδυμένη με ψευδή πορφύρα
και μια κορώνα
από αλουμινόχαρτο.
Σε βαθειά σκοτάδια
σέ έριξαν πατρίδα
που να αποθέσω αυτές τις μνήμες
τις αυγινές ενθύμησες μας
τα ιερά σου
περιφραγμένα
με συρματοπλέγματα.

λουκάς σταύρου

ANTΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΣ Ο ΝΟΜΟΣ ΓΙΑ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ ΑΛΛΟΔΑΠΩΝ

του Χρήστου Ηλιόπουλου * Πολλές συζητήσεις προκάλεσε στην Ελλάδα ο πρόσφατος νόμος που

α) δίνει την δυνατότητα σε δεκάδες χιλιάδες αλλοδαπούς, που δεν ανήκουν ουσιαστικώς στο ελληνικό έθνος, να αποκτήσουν ελληνική υπηκοότητα και διαβατήριο, άρα και να ψηφίζουν στις βουλευτικές εκλογές και

β) σε ακόμη περισσότερους αλλοδαπούς, που δεν έχουν καν την ελληνική υπηκοότητα και παρά ταύτα δικαιούνται να ψηφίζουν, και ήδη ψήφισαν στις δημοτικές εκλογές του 2010 στην Ελλάδα.

Ο νόμος αυτός προσεβλήθη με αίτηση ακυρώσεως στο Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) και ήδη το ανώτατο διοικητικό δικαστήριο της χώρας εξέδωσε απόφαση με την οποία πράγματι ο νόμος αυτός κρίνεται ότι αντίκειται στο σύνταγμα και άρα ότι δεν πρέπει να εφαρμοσθεί.

Επειδή το ζήτημα είναι μείζωνος σημασίας, η υπόθεση θα ξαναδικασθεί από την Ολομέλεια του ΣτΕ.

Ωστόσο, η σημασία της εκδοθείσης αποφάσεως περί αντισυνταγματικότητος είναι μεγάλη.

Το ΣτΕ στην απόφασή του αρχίζει με αναφορά στο θεμέλιο του πολιτεύματος, που είναι η λαϊκή κυριαρχία και στο ότι όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό και υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους.

Έλληνες είναι όσοι έχουν τα τυπικά προσόντα.

Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους.

Η οικογένεια είναι θεμέλιο της συντήρησης και της προαγωγής του Έθνους.

Το Κράτος μεριμνά για τη ζωή του αποδήμου Ελληνισμού και τη διατήρηση των δεσμών του με την Πατρίδα.

Μερικά από τα σημαντικά σημεία της αποφάσεως του ΣτΕ έχουν ως εξής:

Η νομιμοποίηση της κρατικής εξουσίας βασίζεται μεν στην βούληση του λαού, αλλά υπάρχει και ασκείται προς το συμφέρον του έθνους, οντότητος υπερβαίνουσας χρονικά την εν ζωή κοινότητα των ανθρώπων και τα γεωγραφικά όρια του ελληνικού κράτους.

Το έθνος αναφέρεται τόσο στις παρελθούσες, όσο και στις μέλλουσες γενεές, τα συμφέροντα των οποίων πρέπει να υπηρετεί η κρατική πολιτική.

Το ΣτΕ συνεχίζει ότι ο νόμος δεν πρέπει να επιτρέπει την είσοδο στην λαϊκή κοινότητα (λαός) αλλοδαπών προσώπων χωρίς ουσιαστικό πραγματικό δεσμό με αυτή – ιδίως με την πρόβλεψη αθρόων πολιτογραφήσεων ώστε να συγκροτείται αυθαιρέτως ο λαός (εκλογικό σώμα) και να αποσυντίθεται η έννοια του έθνους.

Ο Έλληνας νομοθέτης μεριμνά για την διαφύλαξη της εθνικής ομοιογένειας του Κράτους με την θέσπιση δικαίου ιθαγενείας βασιζομένου στο κριτήριο του δικαίου του αίματος (jus sanguinis), δηλαδή στην καταγωγή από Έλληνες γονείς, οπουδήποτε στον κόσμο κι αν έχει γεννηθεί το παιδί, σε αντίθεση με το δίκαιο του τόπου (jus soli), που κριτήριο έχει την γέννηση στην Ελλάδα, ανεξαρτήτως ιθαγενείας των γονέων του παιδιού, που δεν προκρίνεται από το ελληνικό δίκαιο.

Την βασική αυτή από δεκαετιών επιλογή υπέρ του δικαίου του αίματος επιχειρεί να αλλάξει ο πρόσφατος νόμος που ήδη κρίθηκε αντισυνταγματικός, επιτρέποντας στα τέκνα των αλλοδαπών που γεννιούνται στην Ελλάδα να λαμβάνουν την ελληνική ιθαγένεια.

Το ΣτΕ συνεχίζει ότι ο Έλληνας νομοθέτης ακριβώς λόγω της σημασίας που απέδωσε στον θεσμό της ιθαγενείας, ερρύθμισε πάντοτε με ευνοϊκό τρόπο την απονομή της ιθαγενείας στους αλλοδαπούς ομογενείς.

Ειδικώς για τους ομογενείς η παλαιότερη νομοθεσία όριζε ότι για να λάβει ως αλλοδαπός μεν, αλλά ομογενής την ελληνική υπηκοότητα, θα έπρεπε να έχει την ελληνική εθνικότητα, δηλ. να ανήκει στο ελληνικό έθνος.

Η έννοια του ομογενούς οριζόταν ως «… ο συνδεόμενος με το Έθνος διά της κοινής γλώσσης, (ουχί απαραιτήτως) θρησκείας, κοινών παραδόσεων, αλλά κυρίως διά της συνειδήσεως των κοινών ιστορικών πεπρωμένων, ήτοι διά της ελληνικής συνειδήσεως».

Τα δικαστήρια υιοθέτησαν την έννοια αυτή του ομογενούς, κρίνοντας ότι « … διά του όρου ομογενής νοείται ο ανήκων εις το ελληνικόν γένος ή έθνος, ήτοι ο κεκτημένος ελληνικήν εθνικήν συνείδησιν, συναγομένην κυρίως εκ των συνδεόντων αυτόν στοιχείων και χαρακτηριστικών της προσωπικότητός του, των αναφερομένων ιδία εις την καταγωγήν του (εκ πατρός ή μητρός ή απωτέρων προγόνων), την γλώσσαν, την θρησκείαν, τα εθνικάς παραδόσεις και εν γένει την κοινήν συνείδησιν των ιστορικών πεπρωμένων του έθνους». (ΣτΕ 2756/1983, 275/1999).

Σε επόμενο άρθρο, θα συνεχίσουμε την εν περιλήψει αναφορά μας στην σημαντική απόφαση του ΣτΕ με την οποία εκρίθη αντισυνταγματικός ο νόμος 3838/2010, με τον οποίο παρέχεται η δυνατότητα αθρόας αποδόσεως της ελληνικής ιθαγενείας σε αλλοδαπούς που δεν ανήκουν ουσιαστικώς στο ελληννικό έθνος, καθώς και η δυνατότητα σε ακόμη περισσότερους αλλοδαπούς να ψηφίζουν και να εκλέγονται στις δημοτικές/περιφερειακές εκλογές (όχι όμως Δήμαρχοι), παρά το γεγονός ότι δεν έχουν καν την ελληνική υπηκοόττητα!

*Ο Χρήστος Ηλιόπουλος είναι Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω, Master of Laws

ΠΗΓΗ: ΟΜΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ

hellenicrevenge

Οι όροι της Γερμανίας για τη βοήθεια στην Ελλάδα

10 Ιουνίου 2011, 17:29 EEST

SigmaLive/ΑΠΕ

Το ψήφισμα των τριών κομμάτων του κυβερνητικού συνασπισμού για το νέο πακέτο βοήθειας στην Ελλάδα ενέκρινε σήμερα η γερμανική βουλή με την πλειοψηφία των βουλευτών της συμπολίτευσης, ψήφισμα το οποίο, όμως, δεν δεσμεύει την κυβέρνηση της καγκελαρίου Μέρκελ, αλλά διαμορφώνει το πλαίσιο διαπραγμάτευσης, που θα ακολουθήσει η γερμανική κυβέρνηση στα συμβούλια που θα ακολουθήσουν σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Στο ψήφισμα υπενθυμίζεται σχετική απόφαση που είχε ληφθεί στις 17 Μαρτίου 2011, αναφορικά με τον υπό σύσταση μόνιμο μηχανισμό σταθερότητας ESM, που θα λειτουργήσει από το 2013, συστατικό στοιχείο του οποίου είναι η συμμετοχή ιδιωτών επενδυτών σε κανονισμούς αναδιάρθρωσης χρέους μιας χώρας - μέλους της Ευρωζώνης.
Σημειώνεται, επίσης, ότι «η ίδια η Ελλάδα πρέπει να συμβάλει στην αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητάς της με διαρκείς, αποτελεσματικές μεταρρυθμίσεις».
Επισημαίνεται δε ότι «για τη σημερινή κατάσταση της Ελλάδας φέρουν ευθύνη και οι ιδιώτες επενδυτές με την αγορά ομολόγων, χωρίς να συνυπολογίσουν επαρκώς τη βιωσιμότητα του χρέους της χώρας».
Με το ψήφισμα αυτό, η ομοσπονδιακή Βουλή της Γερμανίας καλεί την κυβέρνηση της καγκελαρίου Μέρκελ κατά τις διαπραγματεύσεις που θα ακολουθήσουν:
- Να διαπραγματευτεί με τους Ευρωπαίους εταίρους και το ΔΝΤ τις συνέπειες που προκύπτουν από την έκθεση της τρόικας.
- Να συμφωνήσει σε επόμενες δόσεις και νέα βοήθεια προς την Ελλάδα, μόνο εάν είναι διασφαλισμένη η μελλοντική συμμετοχή του ΔΝΤ στη βοήθεια.
- Να συμφωνήσει στη χορήγηση νέας οικονομικής βοήθειας προς την Ελλάδα, μόνον αν τεθεί σε εφαρμογή συμμετοχή των ιδιωτών επενδυτών, προκειμένου να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα του χρέους της Ελλάδας και να επιτευχθεί ένας δίκαιος επιμερισμός των βαρών μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.
- Να συμφωνήσει σε νέα βοήθεια προς την Ελλάδα, μόνον εφόσον η ελληνική κυβέρνηση συμβάλει με ένα φιλόδοξο και άμεσα εφαρμόσιμο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων, στη βάση της έκθεσης της τρόικας, η υλοποίηση του οποίου θα έχει διασφαλιστεί, μέσω διεθνούς πραγματογνωμοσύνης.
- Στην επεξεργασία του προγράμματος προσαρμογής να δώσει ιδιαίτερο βάρος σε αναπτυξιακού χαρακτήρα δομικές αλλαγές, προκειμένου να ενισχυθεί η εμπιστοσύνη των επενδυτών και δανειστών.
- Να διασφαλίσει το συνεχή και ενδελεχή έλεγχο των μέτρων και της υλοποίησής τους από την τρόικα, προκειμένου να είναι μέσω προσαρμογών, ανά πάσα στιγμή, εξασφαλισμένη η επιτυχία του προγράμματος. Σ΄ αυτό εντάσσεται και η προθυμία της ελληνικής κυβέρνησης να αποδεχθεί βοήθεια ξένων ειδικών.
- Να εξετάσει τρόπους βελτίωσης της εξασφάλισης των απαιτήσεων των μελών της Ευρωζώνης έναντι της Ελλάδας.
Τέλος, η Γερμανική Ομοσπονδιακή Βουλή επισημαίνει ότι "για όλες τις αποφάσεις και συμφωνίες που συνδέονται με χρηματοδοτήσεις, απαιτείται η σύμφωνη γνώμη της Βουλής".

Δεν έχεις Όλυμπε θεούς, μηδέ λεβέντες Όσσα..

Δεν έχεις Όλυμπε θεούς, μηδέ λεβέντες Όσσα,
ραγιάδες έχεις μάνα γη, σκυφτούς για το χαράτσι,
κούφιοι και οκνοί καταφρονάν τη θεία τραχειά σου γλώσσα,
των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι ...
Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι,
και Μαμμωνάδες βάρβαροι,και χαύνοι λεβαντίνοι,
λύκοι ώ κοπάδια οι πιστικοί και ψωριασμένοι οι σκύλοι 
κι οι χαροκόποι αδιάντροποι και πόρνη η Ρωμιοσύνη. 

Κωστής Παλαμάς

ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΜΕΧΡΙΣ ΕΣΧΑΤΩΝ

Έχουμε χρέος όλοι οι έλληνες , όπου γης , να αντισταθούμε μέχρις εσχάτων στη χιλιετή σκλαβιά που ρίχνουν την Ελλάδα , οι διεθνείς τοκογλύφοι και τα ντόπια όργανα τους .
Να υπερασπιστούμε την λαϊκή και εθνική κυριαρχία με το πνεύμα μιας εθνικής και κοινωνικής επανάστασης.
Να εμπιστευθούμε το μέλλον της πατρίδος στην εργατική δύναμη του λαού και στις ένοπλες δυνάμεις που θα ενδυναμώσουμε με την αξιοποίηση του συσσωρευμένου πλούτου και την κήρυξη αμυντικής ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα.
ΕΝΑ ΕΘΝΟΣ, ΜΙΑ ΣΗΜΑΙΑ , ΕΝΑΣ ΣΤΡΑΤΟΣ

ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ – ΕΔΗΚ