Μιχαήλ Μάρουλλος (1453-1500).Ο πρώτος Νεοέλληνας («Graecus») ποιητής.

 

Σάντρο Μποττιτσέλλι: «Μιχαήλ Μάρουλλος»

[«Μακράν σταθήτε βέβηλοι, να ο Θεός εφάνη!
να οι ναοί εσείσθηκαν εις ταις κρυφαίς σπηληαίς μας,
και το βουνό του Παρνασσού συθέμελον βρυχάται.
Πάλιν εκαταδέχθηκε ο Απόλλων να γυρίση
εις τα παληά λιμέρια του, να ζωντανεύση πάλιν
το σπήλαιον που τώβοσκεν αιώνια σαπίλλα,
πάλιν εμπνέει τας ψυχάς των σοβαρών ανθρώπων
και φωλιαστός 'ς τα σωθικά στρέφει, γεννά τον οίστρον,
οπού ποτίζει την καρδιάν με βακχικήν μανίαν
και την ψυχήν μας συγκινεί, πιέζει και συντρίβει...

Ελάτε ν' αγκαλιάσωμεν τους πατρικούς Θεούς μας,
και πρώτον τον μονογενή που μ' άσβεστον λαμπάδα
τον κόσμον όλον κυβερνά, τον Ήλιον πατέρα...]

απόσπασμα ποιήματός του...

Ενας ποιητής με νεοελληνική συνείδηση. Παρότι δεν είναι ο πρώτος Νεοέλληνας ποιητής (αφού δεν έγραφε στη νεοελληνική), ο Μάρουλλος είναι ο πρώτος ποιητής (ο πρώτος πραγματικός ποιητής) που αυτοπροσδιορίζεται ως (Νεο)έλληνας («Graecus») μέσα στους ίδιους του τους στίχους. Παρά το γεγονός ότι στον 20ό αιώνα υπήρξε μια αναζωογόνηση του ενδιαφέροντος για τον Μάρουλλο, η απήχησή της στους Ελληνες δεν ήταν εκείνη που θα περίμενε κανείς. Με την εξαίρεση μιας νεανικής, όμως σημαντικής, εργασίας του Δ. Ζακυθηνού (1928, 1978), οι μόνες ουσιώδεις, παρότι σύντομες, αναφορές στον Μάρουλλο είναι εκείνες του Παλαμά (1897, 1907, 1924), οι στηριζόμενες στις έρευνες για τον Μάρουλλο του Σάθα.
Γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη το 1453 από γονείς καταγόμενους από την Πελοπόννησο και μεγαλωμένος στη Ραγούζα της Δαλματίας και έπειτα στην Ιταλία, ο Μάρουλλος μοίρασε τη ζωή του ανάμεσα στα γράμματα και στο επάγγελμα του «στρατιώτη» (stratioto), το οποίο τον οδήγησε σε μισθοφορικές περιπλανήσεις σε αρκετές χώρες. H πνευματική του διαμόρφωση ήταν εκείνη ενός ανθρώπου της ιταλικής Αναγέννησης (σπούδασε φιλολογία και φιλοσοφία στην Πάντοβα και στη Βενετία). Εζησε κατά καιρούς στα σημαντικότερα κέντρα του Ουμανισμού (Φλωρεντία, Ρώμη, Νάπολι) συνάπτοντας φιλίες με εξέχοντες εκπροσώπους του. Ο θάνατός του, το 1500 (πνίγηκε προσπαθώντας να περάσει έφιππος ένα ποτάμι της Τοσκάνης) τον βρήκε στην πλήρη ωριμότητα.


Ο Μάρουλλος ήταν και αξιόλογος
κλασικός φιλόλογος (τα σχόλιά του στον Λουκρήτιο θεωρούνται σημαντικά). Τα ποιήματά του (ύμνοι, επιγράμματα, ελεγείες, διάφορα άλλα), γραμμένα σε μιαν εποχή που η λατινική δεν βιωνόταν ακόμη ως νεκρή ποιητική γλώσσα και τυπωμένα κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες του 15ου αιώνα (σε πληρέστερες εκδόσεις τον 16ο αιώνα), τον ανέδειξαν σε επιφανή ποιητή του Ουμανισμού. Χαρακτηριστικοί της απήχησής του είναι οι έπαινοι ενδόξων ομοτέχνων του, όπως του Αριόστο ή του Ρονσάρ (ο δεύτερος του έγραψε, το 1560, ένα «Επιτάφιο» ποίημα, με το οποίο τον τοποθετεί στα Ηλύσια Πεδία, δίπλα στον Τίβουλλο, τον Προπέρτιο και την Κόριννα).


* Το βίωμα του εξόριστου


Ενα βασικό βίωμα της ποίησης του Μάρουλλου είναι το βίωμα της εξορίας από την πατρίδα. Τόσο στους ύμνους του (που έχουν τον τίτλο Φυσικοί ύμνοι) όσο και στις Ελεγείες (Neniae) και τα Επιγράμματα ο Μάρουλλος εκφράζει την οδύνη του για την υποδούλωση της πατρίδας του (της Ελλάδας: «Graeciae») από τους Οθωμανούς και τη σφοδρή επιθυμία της απελευθέρωσής της και της επιστροφής του σε αυτήν. Ενα μέρος της ποιητικής φήμης του οφειλόταν στην ποιητική δύναμη των πατριωτικών του στίχων. Ωστόσο ήταν κυρίως οι Φυσικοί ύμνοι το έργο που έκανε τους κριτικούς της εποχής του και του 16ου αιώνα να πιστεύουν ότι ο Μάρουλλος είχε εξασφαλισμένη την ποιητική αθανασία. Βέβαια σήμερα είναι δύσκολο να εξηγήσουμε αυτή την πεποίθηση, όχι μόνο γιατί τα ποιήματά του είναι γραμμένα σε μια γλώσσα που ακόμα και με τους ποιητικούς όρους της εποχής του ήταν πεποιημένη, αλλά και γιατί δεν γνωρίζουμε ορισμένες πτυχές του πολιτισμικού ιστού εκείνων των εποχών, που θα μας επέτρεπαν να δούμε το κοσμολογικό σχέδιο των Φυσικών ύμνων σε ένα καθαρότερο φόντο. Λ.χ. είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς τι συμβολίζουν σε αυτά τα ποιήματα οι αρχαίοι ελληνικοί μύθοι στη μίξη τους με τον νεοπλατωνισμό και με στοιχεία της αρχαίας επιστήμης και του υλισμού του Λουκρητίου. H κεντρική παρουσία του Ηλιου, σε αυτό το μίγμα, ως εικόνας ενός αόρατου Θεού, σε συνδυασμό με την έλλειψη ουσιωδών αναφορών στον χριστιανισμό, έκαναν πολλούς να θεωρούν τον Μάρουλλο παγανιστή. Οποιες και να ήταν οι θρησκευτικές του πεποιθήσεις, «η ποιητική σελίδα του Μάρουλλου», γράφει ένας σημερινός Ιταλός μελετητής, «είναι μια από τις ωραιότερες σελίδες της λυρικής ποίησης του λατινικού Ουμανισμού».

* Ιστορικό σημείο


Ομως ο λατινόγλωσσος ποιητής Μάρουλλος μπορεί να ενδιαφέρει τους Ελληνες του 21ου αιώνα; Πιστεύω ναι, για δύο λόγους, αλληλοσυμπληρούμενους. Ο πρώτος είναι ποιητικός: τα καλύτερα ποιήματά του μπορούν και σήμερα, σε καλές μεταφράσεις, να μας τέρψουν με τη λυρική τους ποιότητα. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι ο Μάρουλλος αποτελεί ένα ευδιάκριτο σημείο στην ιστορία της νεοελληνικής συνείδησης και στην ιστορία της διαπίδυσης αυτής της συνείδησης με την ευρωπαϊκή. Ο Παλαμάς περιγράφει τα λατινόγλωσσα ποιήματα του Μάρουλλου ως «τα πρώτα μετά την Αλωση που χύθηκαν εμπνευσμένα από νουν ελληνικό»· χαρακτηρίζει δηλαδή τον Μάρουλλο ως τον πρώτο χρονικά ποιητή με νεοελληνική συνείδηση. Και πράγματι, παρότι δεν είναι ο πρώτος Νεοέλληνας ποιητής (αφού δεν έγραφε στη νεοελληνική), ο Μάρουλλος είναι ο πρώτος ποιητής (ο πρώτος πραγματικός ποιητής) που αυτοπροσδιορίζεται ως (Νεο)έλληνας («Graecus») μέσα στους ίδιους του τους στίχους. Βέβαια είναι δύσκολο να προσδιορίσουμε με ακρίβεια το περιεχόμενο της νεοελληνικής του συνείδησης. Οπως σωστά θα παρατηρούσαν εκείνοι οι νεότεροι ιστορικοί μας που μελετούν την εμφάνιση της νεοελληνικής συνείδησης αποκλειστικά μέσα από το πρίσμα ορισμένων νεότερων θεωριών περί εθνικισμού, το περιεχόμενο της νεοελληνικής συνείδησης του Μάρουλλου δεν θα πρέπει να ταυτιστεί με το περιεχόμενο που έχει αποκτήσει η νεοελληνική συνείδηση τους δύο τελευταίους αιώνες. Ωστόσο λανθασμένα οι ίδιοι θα θεωρούσαν ότι είναι εντελώς διαφορετικό από το σημερινό. Και τούτο γιατί στον Μάρουλλο υπάρχει ένα βασικό - και διαχρονικό - συστατικό της νεοελληνικότητας: η αίσθηση (αληθής ή ψευδής, δεν έχει σημασία) ότι οι νεότεροι Ελληνες συνδέονται με τους αρχαίους Ελληνες με δεσμούς συγγενείας.


Το συστατικό αυτό, που εμφανίζεται ήδη πριν από το 1453 και που γίνεται καθοδηγητικό για τη βαθμιαία μεταλλαγή της «ρωμαίικης» (της βυζαντινής) συνείδησης σε νεοελληνική, παρουσιάζεται βέβαια αρχικά στα ανώτερα στρώματα: στο επίπεδο της πολιτικής ηγεσίας και της λογιοσύνης. Θα πρέπει να περάσει ένας αιώνας περίπου από το 1453 για να το βρούμε ως εθνοτική συνείδηση σε ένα μεγάλο τμήμα του ελληνόφωνου ορθόδοξου (αλλά και καθολικού) πληθυσμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των νήσων της N.A. Μεσογείου. Ισχυρή ένδειξη της εμφάνισης αυτής της κοινοτικότητας είναι η σύνταξη, κατά τη δεκαετία του 1540, της γραμματικής της κοινής νεοελληνικής του N. Σοφιανού, η οποία γράφεται για να βοηθήσει «το γένος των Γραικών» να μορφωθεί και να επανακτήσει τη δόξα των αρχαίων Ελλήνων προγόνων του.

Stradioti του 1507, (σχέδιο του 1789)

* Το πρώτο νεοελληνικό


Τα όσα ανέφερα θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν να προσδιορίσουμε τις χρονικές αρχές της νεοελληνικής λογοτεχνίας· και να πούμε ότι ένας αριθμός λογοτεχνικών έργων που γράφτηκαν τον 16ο αιώνα στη νεοελληνική γλώσσα (δημώδη ή διαλεκτική) θα πρέπει να είναι νεοελληνικά, γιατί σύμφωνα με ισχυρές ενδείξεις θα πρέπει να γράφτηκαν από ανθρώπους με νεοελληνική εθνοτική συνείδηση. Λέω ένας αριθμός, γιατί δεν υπάρχουν στοιχεία που να μας επιτρέπουν να προσδιορίσουμε την εθνοτική συνείδηση ανθρώπων όπως ο Μπεργαδής (ο ποιητής του Απόκοπου, 1509) ή ο ποιητής των κυπριακών Ερωτικών Ποιημάτων των μέσων του αιώνα. Θα πρέπει να φτάσουμε στο τέλος του 16ου αιώνα, στα έργα της κρητικής λογοτεχνίας της Ακμής, για να βρούμε (όπως μας δείχνουν οι Γ. Σεφέρης, Στ. Αλεξίου και N. Παναγιωτάκης) εκείνα τα έργα που μπορούν χωρίς επιφυλάξεις να χαρακτηριστούν νεοελληνικά.


Ωστόσο αισθάνεται κανείς ότι, όταν ο A. Γραδενίγος, το 1676, χαρακτήριζε τον Χορτάτση «κορυφαίον των ποιητών εις τούτο το γένος» (στο νεοελληνικό γένος) δεν θα πρέπει να τον συνέκρινε μόνο με «ομογενείς» ποιητές μεταγενεστέρους του. Το ότι οι πριν από τον Χορτάτση ποιητές με νεοελληνική συνείδηση θα πρέπει να ήταν αρκετοί, μας το δείχνει η σειρά (που ξεκινά με τον λατινόγλωσσο Μάρουλλο) των ποιημάτων-εκκλήσεων προς τους Δυτικούς να ελευθερώσουν την Ελλάδα, των γραμμένων στην αρχαία ελληνική, οι ποιητές των οποίων αυτοπροσδιορίζονται ως Ελληνες μέσα από τους ίδιους τούς στίχους τους: το ποίημα του M. Μουσούρου προς τον Πλάτωνα (1513), το Προτρεπτικόν και προγνωστικόν του Ιω. Γεμιστού (1516), ο Θρήνος εις την Ελλάδος καταστροφήν του A. Επαρχου (1544), ένα επίγραμμα του M. Δεβαρή (π. 1560). Μας το δείχνουν, ακόμη, και οι γραμμένοι από τον N. Σοφιανό νεοελληνικοί 15σύλλαβοι (που τους εξέδωσε ο M. Βίττι), οι οποίοι περιέχονται σε δύο σκηνές της ιταλικής κωμωδίας Οι τρεις τύραννοι του A. Ricchi (1533), ο εμφανιζόμενος ως Κωνσταντινουπολίτης πρωταγωνιστής των οποίων αυτοπροσδιορίζεται ως Ελληνας. Οι στίχοι αυτοί μπορούν να θεωρηθούν ως το πρώτο νεοελληνικό λογοτεχνικό κείμενο.


H εμφάνιση αυτού του κειμένου μέσα σε ένα ιταλικό έργο και ανάμεσα στα γραμμένα από Ελληνες στην αρχαία ελληνική και τη λατινική ποιήματα που ανέφερα, τα οποία ανήκουν περισσότερο στη λογοτεχνία του Ουμανισμού, είναι δηλωτική των διαπολιτισμικών συνθηκών μέσα από τις οποίες κάνει την εμφάνισή της η νεοελληνική λιγοτεχνία, συνθηκών που αποτελούν, περισσότερο ή λιγότερο, και διαχρονικό πεδίο παραγωγής της. Δεν είναι χωρίς σημασία ότι τα σπουδαιότερα έργα της λογοτεχνίας μας από τις αρχές της ως και τον 19ο αιώνα είναι γραμμένα από ποιητές δίγλωσσους· ούτε ότι τα σημαντικότερα από εκείνα τα έργα που εκφράζουν παραστατικότερα τη νεοελληνική φυσιογνωμία συνομιλούν με δυτικά πρότυπα.


ΝΑΣΟΣ ΒΑΓΕΝΑΣ | Κυριακή 21 Δεκεμβρίου 2003
Ο κ. Νάσος Βαγενάς είναι καθηγητής της Θεωρίας και Κριτικής της Λογοτεχνίας στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Αλφειος Ποταμός 

Εμείς κρατάμε το σπίρτο της επανάστασης.

του Έσπερου.

Λίγος καιρός έχει περάσει από τις τελευταίες εκλογές και, όπως συμβαίνει πάντοτε, όλα ξεχάστηκαν. Οι «σωτήρες» σύντομα θα αποδειχτούν «εφιάλτες».

Οι «μισθοφόροι» ψηφοφόροι, που βολεύτηκαν γλείφοντας το κάθε κομματόσκυλο, έριξαν τη ψήφο τους έβγαλαν τους νικητές και όλοι έζησαν για λίγα λεπτά την ψευδαίσθηση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Τώρα λούφαξαν και θα περιμένουν 4 χρόνια για να ξαναγίνουν «ενεργοί» πολίτες.

Το κοινοβουλευτικό καθεστώς δεν πρόκειται να γκρεμιστεί με εκλογές, αφού τα δύο μεγάλα κόμματα (της κεντροδεξιάς ΝΔ και το σοσιαλδημοκρατικό ΠΑΣΟΚ) έχουν τους «μη παραγωγικούς» ψηφοφόρους τους και θα κερδίζουν το απαραίτητο ποσοστό που χρειάζονται για να βρίσκονται στην εξουσία. Τα αστικά κόμματα έχουν πάψει εδώ και χρόνια να βρίσκουν πραγματικές λύσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Έλληνες και έχουν περιοριστεί στην χάρτινη προπαγάνδα. Μέχρι τώρα το καθεστώς στηριζόταν στη «ψευδαίσθηση» της ελευθερίας, που τελικά ήταν ο Δούρειος Ίππος για την πλήρη υποταγή στην παγκόσμια διακυβέρνηση.

Οι κάθε λογής «αρχηγίσκοι» των αστικών κομμάτων απλώνανε, σαν να ήτανε ζητιάνοι, τα χέρια τους στις πολυεθνικές, για να πάρουν κάποια χορηγία ώστε να χτίσουν τα μαγαζάκια τους. Τώρα ήρθε η ώρα οι δανειστές να τους εκβιάσουν ζητώντας πίσω τα δανεικά και με τόκο. Και οι Εβραίοι ήταν ανέκαθεν αδίστακτοι τοκογλύφοι. Η πραγματική σύγκρουση είναι αυτή ανάμεσα στις δυνάμεις αντίστασης στον καπιταλισμό από τη μία και τους διεφθαρμένους συνεργάτες του καπιταλισμού από την άλλη.




Η οικονομική κρίση δεν είναι η ταφόπλακα του καπιταλισμού, όπως κάποιοι με αφέλεια προέβλεπαν, αλλά η ενδυνάμωση και μετενσάρκωσή του. Ο φιλελευθερισμός μας οδήγησε στη διάλυση της φυλής και στην ασυδοσία της κοινωνίας. Η κοινότητα σαν έννοια έπαψε να υπάρχει και αντικαταστάθηκε από τον ατομισμό. Τώρα οι Εβραιοσιωνιστές γυρίζουν σελίδα και θέλουν να δημιουργήσουν την πολυφυλετική κοινωνία της εξαθλιωμένης ανθρωπομάζας. Θέλουν να δημιουργήσουν άχρωμες μάζες χωρίς εθνικές πολιτιστικές ή θρησκευτικές ιδιαιτερότητες. Εργαζόμενους σκλάβους που θα δουλεύουν συνεχώς για να πολλαπλασιάζουν τα κέρδη του παγκόσμιου κεφαλαίου.

Οι καπιταλιστές για να επιβιώσουν θέλουν φτηνό εργατικό δυναμικό. Άρα εισάγουν εξαθλιωμένους προλετάριους από τις τριτοκοσμικές χώρες και δημιουργούν με το ζόρι πολυφυλετικές κοινωνίες. Σε αυτήν την προσπάθεια έχουν βρει σύμμαχους τους φιλελεύθερους / διεθνιστές κάθε είδους που υποστηρίζουν με κάθε τρόπο τους λαθρομετανάστες και ενισχύουν το κεφάλαιο. Για τους καπιταλιστές η Ελλάδα θα συνεχίσει να υπάρχει ως έκταση ως χώρος αλλά δεν θα υπάρχουν Έλληνες και η Ελλάδα ως χώρα.




Αυτός που θα αντιδράσει σε αυτό το παγκόσμιο καθεστώς της παγκοσμιοποίησης, πρέπει να πιστεύει στις ιδέες του και να είναι έτοιμος να θυσιαστεί για αυτές. Και οι εθνικιστές και εθνικοσοσιαλιστές επαναστάτες έχουν ιστορικά αποδείξει ότι δεν φοβούνται να πεθάνουν για τις ιδέες τους. Εμείς μάθαμε να κάνουμε καθημερινό αγώνα. Αντίσταση και ανυπακοή σε αυτό το σάπιο κρατικό μηχανισμό, κάθε μέρα κάθε ώρα και στιγμή. Και σίγουρα οι φυλακίσεις δεν μας τρομάζουν αντιθέτως μας δυναμώνουν.




Για αυτό η κυβέρνηση σκέφτηκε να επιστρατεύσει τα μαντρόσκυλά της για να μας φοβίσουν. Το καθεστώς θα πέσει μόνο με κινηματική διαδικασία δηλαδή με κοινωνικό ξεσηκωμό. Για αυτό πιστεύω ότι μια εθνικιστική επανάσταση πρέπει να είναι και κοινωνική. Πολλοί λένε ότι ο λαός δεν αντιδρά. Όμως αυτό είναι φυσικό, αφού δεν υπάρχει οργανωμένο κίνημα αυτή τη στιγμή, που θα δώσει την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή και θα ξεσηκώσει τον κόσμο στους δρόμους. Οι ιδέες υπάρχουν αλλά πρέπει κάποιοι να τις διαδώσουν.




Οι εθνικιστικές και εθνικοσοσιαλιστικές οργανώσεις, που δρουν στις τοπικές κοινωνίες, πρέπει να δίνουν το παρόν με αγωνιστικές κινητοποιήσεις με τα λάβαρα, τα σύμβολα και τα συνθήματα τους, αλλά παράλληλα θα πρέπει να παράγουν και κοινωνικό έργο.




Χρειάζεται να δείξουν αλληλεγγύη και συντροφικότητα στον εξαθλιωμένο Έλληνα. Με τη βοήθεια του εθελοντισμού πρέπει να κτιστούν δίκτυα διανομής βοήθειας προς τους αναξιοπαθούντες και τα φτωχά νοικοκυριά. Μια κοινωνική βοήθεια που θα δίνεται με διακριτικό τρόπο προκειμένου να μην αισθανθούν ταπεινωμένοι οι Έλληνες. Σε λίγο η κρίση θα αρχίσει να κτυπάει ευρύτερα κοινωνικά στρώματα. Όταν αντιληφθεί ο λαός ποια ακριβώς «κοράκια» κερδίζουν από τη δική του εξαθλίωση, τότε τα πράγματα θα είναι εντελώς διαφορετικά.




Ούτε η προπαγάνδα των μέσων ενημέρωσης ούτε οι φραστικοί ακροβατισμοί του κάθε «αρχηγίσκου» θα μπορέσουν να σταματήσουν το ποτάμι της οργής. Αυτό το έθνος, που τώρα κατηγορείται ότι παραμένει παθητικό αποδεχόμενο τη μοίρα του, θα ξεσηκωθεί και θα ανατρέψει τα πάντα.




Γιατί πρέπει να καταρρεύσουν όλα εκείνα, που μας κρατούν μια ζωή ραγιάδες.


Και το σπίρτο που θα ανάψει την φλόγα του εθνικού ξεσηκωμού το κρατάμε εμείς.

ΜΑΥΡΟΣ ΚΡΙΝΟΣ

ΜΗΝΥΜΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΔΡΑΣΙΣ-ΚΕΣ

Η φοιτητική ένωση ΔΡΑΣΙΣ – ΚΕΣ κατά την μακρά διάρκεια της ύπαρξης της κράτησε μια γραμμή αυτονομίας έναντι των άλλων φοιτητικών οργανώσεων των κομμάτων του κατεστημένου, που υπηρετούν τον εθνικό διχασμό σε δεξιά και αριστερά . Το ΔΡΑΣΙΣ – ΚΕΣ ας σημειωθεί δεν αποτελεί πολιτική οργάνωση ώστε να απαιτούμε από αυτό την κατάθεση ολοκληρωμένων πολιτικών προτάσεων και ιδεολογικών κατευθύνσεων . Εκείνο όμως που πέτυχε είναι να κρατήσει στις ψυχές των νέων ανθρώπων που πέρασαν κατά καιρούς από τις τάξεις του, αναπεπταμένη τη ελληνική σημαία και να αντισταθεί παλληκαρήσια στην συνομωσία της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας .
Κάποιοι προσάπτουν στο ΔΡΑΣΙΣ – ΚΕΣ την κατηγορία ότι είναι ένα φυτώριο ψηφοφόρων του Δημοκρατικού Συναγερμού και των παραφυάδων του, όπως το ΕΥΡΩΚΟ. Η απάντηση σε αυτή τη κατηγορία είναι πως από το 1974 και εντεύθεν δεν υπήρξε κάποια άλλη πολιτική οργάνωση που να εκφράζει ξεκάθαρες εθνικιστικές θέσεις ώστε να προσφέρεται ως πολιτική επιλογή. Για αυτό το φαινόμενο υπεύθυνη είναι η στείρα πολιτική συνείδηση του κυπριακού ελληνισμού που δεν μπόρεσε να γεννήσει ένα καθαρό εθνικιστικό λόγο και όχι το ΔΡΑΣΙΣ – ΚΕΣ.
Σήμερα όμως , η παρουσία του Εθνικιστικού Δημοκρατικού Κόμματος αλλάζει τα δεδομένα. Σήμερα υπάρχει η επιλογή του δημοκρατικού εθνικισμού και είμαστε βέβαιοι πως το ΔΡΑΣΙΣ-ΚΕΣ θα την ακολουθήσει . Εμείς θα στηρίξουμε την αυτόνομη πορεία τους όπως στηρίζουμε τη τακτική και τη φιλοσοφία όλων των αυτόνομων εθνικιστικών ομάδων.
Για μας , το κόμμα δεν είναι η δύναμη που ποδοπατεί την ελευθερία του προσώπου και των τοπικών εθνικών συνελεύσεων για να δημιουργήσει δήθεν ένα πειθαρχημένο σύνολο . Γιατί για μας η διεκδίκηση της εθνικής ελευθερίας δεν μπορεί να γίνει από ανδρείκελα αλλά από ελεύθερους πολίτες που η πειθαρχεία τους πηγάζει όχι από το φόβο του ροπάλου αλλά από τα βάθη της συνείδησης όπου βρίσκεται ο θρόνος της θεότητος και του πατριωτικού ήθους.
ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ – ΕΔΗΚ
ΤΟΜΕΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

ΛΑΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

(Το κείμενο αυτό είναι οι πρόχειρες σημειώσεις του λόγου που εκφώνησε ο πρόεδρος του κόμματος κ. Λουκάς Σταύρου την περασμένη Τετάρτη , στα γραφεία του κόμματος. Ακολούθησε συζήτηση όπου αναπτύχθηκαν επιμέρους ζητήματα .)
Για να γίνει κατανοητός ο όρος «λαϊκή οικονομία» που θέλουμε εμείς οι εθνικιστές , εθνικοκοινωνιστές και εθνικοδημοκράτες να περάσουμε στη κοινωνία , πρέπει πρώτα να περιγράψουμε το υπάρχον οικονομικό μοντέλο και στη συνέχεια την εν Κύπρω οικονομική κατάσταση.
Το μοντέλο αυτό είναι ο ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ .Το κυριότερο χαρακτηριστικό του είναι η υπερσυγκέντρωση του κεφαλαίου στα χέρια των διεθνών τοκογλύφων. Οι τοκογλύφοι αυτοί, πλείστοι των οποίων είναι εβραίοι σιωνιστές δανείζουν τα κράτη αλλά και τις τοπικές τράπεζες που στην ουσία είναι οι τοπικοί τους αντιπρόσωποι , οι λιανοπώλες του ληστρικού προϊόντος της τοκογλυφίας. Τούτο το πέτυχαν αφού έλεγξαν πρώτα τη παραγωγή σε διεθνές πεδίο μέσα από την δημιουργία των τεράστιων τραστ και μονοπωλίων όπου μπόρεσαν να καταστρέψουν και να υποτάξουν τις εθνικές παραγωγές ή να τις υποβιβάσουν σε παραγωγή ευτελών προϊόντων.
Χρειάστηκε προς τούτο να αρπάξουν τις πρώτες ύλες και να εκμεταλλευτούν τις πηγές ενεργείας , πράγμα που πέτυχαν με τη δύναμη των όπλων. Αυτή ήταν η κύρια αιτία του πρώτου και του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου. Αιματοκύλησαν τη γη για τα συμφέροντα τους.
Στη τελευταία κρίση που μας αφορά περισσότερο ,έπαιξαν με τη ζήτηση και τη παραγωγή. Δημιούργησαν μια ψεύτικη ζήτηση μέσω των καταναλωτικών δανείων και παράλληλα ανέβασαν τη παραγωγή . Όταν όμως έκλεισαν το ρουπινέτο της ζήτησης , ανεβάζοντας το κόστος ζωής ( λ.χ με την αύξηση του πετρελαίου) και μηδενίζοντας την δυνατότητα αποπληρωμής προς τις δικές τους τράπεζες που φαινομενικά κατέρρευσαν , επέφεραν ταυτόχρονα τη κατάρρευση της παραγωγής. 
Το αποτέλεσμα : Τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα με εκρηκτική άνοδο της ανεργίας . Πώς να το αντιμετωπίσουμε; Μα με τη δανειοδότηση των κρατών που τον καιρό των παχιών αγελάδων , διόριζαν χιλιάδες στο δημόσιο με παχυλούς μισθούς και επιδόματα.
Τι σημαίνουν όμως αυτοί οι δανεισμοί; Ας δούμε την Ελλάδα, και πολύ σύντομα την Ιρλανδία ,την Ισπανία , τη Πορτογαλία . Σημαίνει υποθήκευση της εργασίας των εθνών μας για απεριόριστο χρόνο , σημαίνει δυστυχία , σημαίνει ακόμα περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας και ραγιαδισμό ενώπιον των τοκογλύφων. 
Σε αυτή τη παγίδα γλιστρά από ώρα σε ώρα και η Κύπρος.
Ας σημειωθεί όμως ότι στη περίοδο των παχιών αγελάδων αναπτύχθηκε το καρκίνωμα της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς και πάνω σε αυτούς τους πυλώνες στήθηκε το πελατειακό κράτος και η κομματοκρατία . Στη Κύπρο το πρόβλημα μεγεθύνεται με την κατοχή και τη λαθρομετανάστευση . Τονίζουμε πως η μετανάστευση γενικά είναι το προσχεδιασμένο αποτέλεσμα της διάλυσης των εθνικών οικονομιών. 
Στόχος αυτών των μεθοδεύσεων είναι η συρρίκνωση της ανθρώπινης ελευθερίας και η επιβολή ενός σκοταδιστικού κόσμου τρισχειρότερου από εκείνο του μεσαίωνα, αν σκεφτούμε τα μέσα που διαθέτει σήμερα ο παγκόσμιος τύραννος .
Ποιος είναι ο δρόμος της αντίστασης ; Μα δεν αρκεί η θέληση της αντίστασης . πρέπει να μάθουμε πως πρέπει να αντισταθούμε για να μη πέσουμε στις παγίδες των τυράννων.
Πρώτα να ξεπεράσουμε τις παλιές , ψυχροπολεμικές αντιθέσεις που χωρίζουν τα λαϊκά στρώματα σε δεξιά και αριστερά. Αν μπορέσουμε να ξεπεράσουμε αυτή τη παγίδα κερδίζουμε τη μάχη της λαϊκής ενότητος.
Δεύτερο να ορθώσουμε την ιδεολογία εκείνη που θα μας ενώνει όλους ενάντια στο κοινό εχθρό που έχει ως όργανα του τους πολιτικούς του συστήματος της αριστερο —κεντρο- δεξιάς και τους τραπεζίτες.
Στόχος μας πρέπει να είναι:
1. Δημιουργία ισχυρής εθνικής οικονομίας
2. Προστασία της εθνικής κυριαρχίας 
3. Λαική κυριαρχία και κράτος δικαίου.
Η ισχυρή εθνική οικονομία επιτυγχάνεται με :
Έλεγχο της αξίας του χρήματος από το κράτος όταν οι συνθήκες δεν επιτρέπουν τη βίαιη εθνικοποίηση του συσσωρευμένου τοκογλυφικού πλούτου.
Δημιουργία ανταγωνιστικής κρατικής τράπεζας που θα στηρίξει την εθνική παραγωγή, την οικογενειακή και μικρομεσαία επιχείρηση , την αγροτιά , τις επιχειρήσεις λαϊκής βάσης και συμμετοχής, την εκμετάλλευση των εθνικών ενεργειακών πηγών , την αναβάθμιση της εθνικής πολεμικής βιομηχανίας που συνδέεται άμεσα με το στόχο της εθνικής κυριαρχίας , την ανάπτυξη της μεγάλης βιομηχανίας με τη συμμετοχή κράτους και ιδιωτών , την υποστήριξη της εθνικής οικονομίας μέσα από μια αναβαθμισμένη παιδεία που θα απελευθερώνει δημιουργικές δυνάμεις και θα προάγει την έρευνα .
Ο στόχος της προστασίας της εθνικής κυριαρχίας θα επιτευχθεί με :
Απώθηση του προσκυνημένου πολιτικού κατεστημένου .
Με ισχυρό στρατό που για μας σημαίνει ενιαίο στρατό Ελλάδος – Κύπρου.
Με εθνική απελευθερωτική στρατηγική στο εθνικό πρόβλημα .
Ο στόχος της λαϊκής κυριαρχίας είναι εξίσου σημαντικός και αλληλένδετος με τη πραγμάτωση των άλλων στόχων. Δεν μπορεί να υπάρξει εθνική κυριαρχία και λαϊκή εθνική οικονομία χωρίς λαϊκή κυριαρχία. Τούτο σημαίνει περισσότερη εξουσία στο λαό αρχίζοντας από τη τοπική αυτοδιοίκηση μέχρι την ενδυναμωμένη νομοθετική εξουσία. Αυτό όμως είναι ένα άλλο θέμα συζήτησης . 
Το συμπέρασμα είναι πως για την εφαρμογή της εθνικής λαϊκής οικονομίας που είναι ο μοναδικός δρόμος αντίστασης στη παγκόσμια τυραννία απαιτείται αγώνας πολύμορφος . Αγώνας ιδεολογικοπολιτικός και ατσάλινη οργάνωση των λαϊκών δυνάμεων.
Ένα δεύτερο συμπέρασμα είναι πως αυτός ο τιτάνιος αγώνας δεν μπορεί να γίνει με εθνικοφρονίστικες συνάξεις και φωνασκίες . Τουναντίον αυτές τις μορφές δράσης θα τις βρούμε απέναντι μας συνωθούμενες σε ακροδεξιά σχήματα.
Χρειάζεται σήμερα, υπό τις παρούσες διεθνείς και τοπικές συνθήκες , ολοκληρωμένη πολιτική δράση μέσα από ένα κόμμα με ασάλευτες ιδεολογικές θέσεις , όπως το κρηπίδωμα που απάνω του ορθώνονται οι κίονες του Παρθενώνα, αλλά και δημοκρατικές και αξιοκρατικές διαδικασίες ανάδειξης των καλυτέρων που θα εκτίθενται σε διαρκή κριτική από τους συμπολεμιστές τους , σύμφωνα με τη προσφορά και το έργο τους . 
Ζήτω το Εθνικιστικό Δημοκρατικό Κόμμα.

ΒΟΜΒΑ ΝΕΤΡΟΝΙΟΥ Η ΠΕΡΙΚΛΕΙΣΤΗ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ

Αναδύεται και πάλι στην επικαιρότητα το θέμα της επιστροφής της περίκλειστης πόλης της Αμμοχώστου στους νόμιμους κατοίκους της μέσα από πρόταση που κατέθεσε , ομάδα επιχειρηματιών και οικονομολόγων στα κατεχόμενα.
Το περίεργο είναι πως οι τούρκοι κατακτητές αναγνωρίζουν νόμιμους κάτοικους στη συγκεκριμένη περιοχή ενώ στο υπόλοιπο έδαφος που κατέχουν αναγνωρίζουν μόνο το «δικαίωμα» του κατακτητή και σφαγέα του ελληνισμού.
Προσθέτουν βέβαια στη πρόταση τους ότι η επιστροφή των νομίμων κατοίκων της περίκλειστης και σκλαβωμένης πόλης είναι δυνατή μόνο υπό τουρκική διοίκηση, την οποίαν εννοούν ως άσκηση κυριαρχίας στην «επικράτεια» του ψευδοκράτους. Τούτο σημαίνει πως ακόμα και αν υποχωρήσουν και παραδώσουν την πόλη υπό τον έλεγχο των Ηνωμένων Εθνών θα καταγραφεί ως πράξη παραχώρησης μέρους της «επικράτειας τους» . Το σημείο αυτό πρέπει να προσεχθεί ιδιαιτέρως διότι θα το βρούμε μπροστά μας.
Οι κατακτητές επωφελούνται από τη παράδοση της περίκλειστης πόλης διότι θα πάρουν το απευθείας εμπόριο με την Ε.Ε. που τους παραχώρησε με την απαράδεχτη και άκρως ενδοτική πρόταση του ο πρόεδρος της κυπριακής δημοκρατίας. Ας σημειωθεί πως τα ψηφίσματα των Η.Ε. για την επιστροφή της Αμμοχώστου δεν συνοδεύονται από όρους και παραχωρήσεις ούτε περιορίζουν την επιστρεφόμενη πόλη στο περίκλειστο κομμάτι της.
Το θέμα της Αμμοχώστου φαίνεται πως θα τεθεί πριν από οποιαδήποτε συνολική συμφωνία λύσης διότι επισφραγίζει την αποδοχή της διζωνικότητας και θέτει εκ των προτέρων τα θεμέλια δύο συνιστόντων κρατιδίων . Αν συμβεί αυτό είναι σαν βάζουν τη θηλιά της αγχόνης στο λαιμό του κυπριακού ελληνισμού. Διότι οι κατακτητές μέσα από αυτή τη κίνηση θα πετύχουν την νομιμοποίηση του ψευδοκράτους και της «επικράτειας» του.
Υπάρχει όμως και ένα άλλο σενάριο το οποίο άρχισε να «κτίζεται» από την προπαγάνδα του κατεστημένου. Το σενάριο της αυτόβουλης επιστροφής κατοίκων στην περίκλειστη πόλη υπό τουρκική διοίκηση. Αυτοί που θα το πράξουν ΑΣ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ πως δεν θα διαφέρουν σε τίποτα από τον Εφιάλτη και τους κουκουλοφόρους προδότες και καταδότες των αγωνιστών της ΕΟΚΑ.
ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ – ΕΔΗΚ
ΤΟΜΕΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

ΜΗΝΥΜΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΕΝΔΟΤΙΚΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ

Πραγματοποιήθηκε σήμερα ( 4-12-2010) στη Λεμεσό ευρεία σύσκεψη, κεκλεισμένων των θυρών, στην οποία συμμετείχαν αντιπρόσωποι από πολλές μαχητικές ομάδες εθνικιστών. Αντικείμενο της σύσκεψης ήταν οι εξελίξεις στο εθνικό θέμα. Διαπιστώθηκε από όλους ο μεγάλος κίνδυνος που εγκυμονεί η ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑΚΗ ΣΥΜΠΡΑΞΗ ΑΚΕΛ και συνοδοιπόρων του με την ηγεσία του ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΥ. Συστήθηκε συντονιστική ομάδα , προσδιορίσθηκαν στόχοι και αποφασίστηκαν διάφορες ενέργειες. Το μήνυμα που θέλουμε να στείλουμε προς το κατεστημένο είναι πως οι εθνικιστές είναι ενωμένοι και έτοιμοι για κάθε μορφή αγώνα.
ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ – ΕΔΗΚ
ΤΟΜΕΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

ΚΑΛΕΣΜΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΙΣΤΩΝ ΣΕ ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ

Το Εθνικιστικό Δημοκρατικό Κόμμα ενάντια στην ακροδεξιά και τον στείρο εθνικοφρονισμό αγωνίζεται να εδραιώσει στη πολιτική συνείδηση του κυπριακού ελληνισμού την ιδεολογία του ελληνικού εθνικισμού συνυφασμένη με τη πολιτική δράση, που σημαίνει την παρέμβαση στα παροντικά ιστορικά δεδομένα. Όλα αυτά τα χρόνια , από το 1974 μέχρι σήμερα η αντίσταση του κυπριακού ελληνισμού περιοριζόταν σε συνθήματα , διαδηλώσεις και παρελάσεις που δεν κατέληγαν σε κανένα πολιτικό αποτέλεσμα. Αυτό το άγονο φαινόμενο κάποιοι θέλουν να το παρατείνουν στο διηνεκές. Για τον απλούστατο λόγο ότι επωφελούνται από αυτή τη κατάσταση του παρατεταμένου παιδισμού, τα κόμματα και παρακόμματα του προδοτικού πολιτικού κατεστημένου. Αυτοί οι πράκτορες του εχθρού με την μάσκα της εθνικοφροσύνης κατόρθωσαν να σπείρουν στην πατριωτική παράταξη την λεπρώδη ιδέα ότι δεν χρειάζεται αυτόνομη εθνικιστική πολιτική οργάνωση αλλά πως είναι αρκετή η στήριξη των «πατριωτών» που βρίσκονται στα διάφορα κόμματα. Τα κόμματα με τη σειρά τους έστησαν μέσα στους χώρους τους τα γνωστά ΠΕΡΙΠΤEΡΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΥ για να ελκύουν τους αμαθείς και τους αφελείς. Δεν είναι τυχαίο που το κάθε κόμμα του κατεστημένου συντηρεί τους «πατριώτες» του για να πουλάνε κούφια λόγια και γητέματα.
Εμείς μπήκαμε στο χώρο της πολιτικής και είπαμε με παρρησία πως όλοι αυτοί οι χιμπαντζήδες του καθεστωτικού πατριωτισμού είναι για τα τσίρκα και τα πανηγύρια. Ας τους καταδικάσουμε στο πολιτικό θάνατο , τελεία και παύλα. Ακόμα και αν κάποιος από αυτούς τους ελεεινούς πατριδοκάπηλους θελήσει να ενταχθεί στο κόμμα των εθνικιστών δεν θα το επιτρέψουμε, για τον απλούστατο λόγο πως δεν αλλάζει το σύστημα με τα σάπια υλικά του συστήματος. Χρειάζονται νέοι άνθρωποι αμόλυντοι και αδιάφθοροι για να ξεχερσώσουν τη τυραννία των προδοτών. Σε αυτούς τους νέους μαχητές απευθυνόμαστε. Το κόμμα είναι ανοικτό σε κάθε αληθινό και γενναίο Έλληνα . Καλούμε όλα τα εθνικιστικά και πατριωτικά κινήματα και ομάδες που δρουν αποσπασματικά και συνεπώς χωρίς πολιτικό αποτέλεσμα, να προσέλθουν στο κόμμα. Δεν απαιτούμε τη διάλυση ούτε το σταμάτημα της δράσης τους , ζητούμε την ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ όλων στις τάξεις του ΕΔΗΚ και τη ΚΟΙΝΉ ΔΡΆΣΗ κάτω από απαράβατες αρχές και σκοπούς.
Αυτές οι αρχές είναι οι ακόλουθες :
Πρώτο: Πολιτική αυτονομία των εθνικιστικών δυνάμεων .
Δεύτερο: Απελευθέρωση της Κύπρου από τους κατακτητές και κατάθεση στα όργανα εξουσίας της Δημοκρατίας του αιτήματος του ένοπλου απελευθερωτικού αγώνα.
Τρίτο: Αναθέσμιση και μετατροπή της αστικής δημοκρατίας που είναι πλουτοκρατία-φαυλοκρατία σε ΕΘΝΙΚΗ ΛΑΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
Τέταρτο: Εθνικοκοινωνικό κράτος . Στήριξη της πλατιάς λαϊκής οικονομίας ενάντια στη τυραννία των τραπεζιτών και των φατριών του συσσωρευμένου πλούτου.
Όσοι συμφωνούν σε αυτές τις αρχές ας έλθουν μαζί μας να πολεμήσουμε λυσσαλέα μέχρι να καρφώσουμε τα κοντάρια των λαβάρων μας πάνω στα χαλάσματα της τυραννίας.
Όσοι διστάζουν να πολεμήσουν ας χαθούν , ας μείνουν να σαπίσουν στο λάκκο της αδιαφορίας και της δειλίας τους , σιχαμεροί ραγιάδες .
Ο κόσμος τούτος δεν ανήκει στους δειλούς , ανήκει στους πολεμιστές.
ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ – ΕΔΗΚ
ΤΟΜΕΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

ΜΟΓΓΟΛΟΤΟΥΡΚΙΚΑ ΦΥΛΑ: ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΘΗΚΑΝ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ

Η Ζαγάλισα, θα αναφερθεί στα (μογγολο)τουρκικά φύλα, που κατέβηκαν από τις στέπες της Κεντρικής Ασίας και κατέστρεψαν, σύμφωνα με τις μαρτυρίες όλων των ιστορικών της εποχής τους, τους πολιτισμούς της Ευρώπης και της Ασίας. Τα μογγολοτουρκικά αυτά φύλα ποτέ δεν εγκαταστάθηκαν στην Θράκη, όπως ισχυρίζονται εκπρόσωποι του τουρκικού σοβινισμού, αλλά είτε γύρισαν πίσω στην πατρίδα τους, είτε μικρές ομάδες αυτών εγκαταστάθηκαν σε λίγες περιοχές της Ευρώπης και πάντα εκτός Θράκης.

 

Κύρια χαρακτηριστικά της συμπεριφοράς τους ήταν οι λεηλασίες, το πλιάτσικο, οι μαζικές δολοφονίες, και οι βιασμοί γυναικών. Από την βυζαντινή εποχή μέχρι σήμερα το βασικό στοιχείο της τουρκικής πολιτικής παραμένει ο εκφοβισμός.

 

Η ΚΑΘΟΔΟΣ ΤΩΝ ΟΥΝΩΝ

 

Το πρώτο μογγολο-τουρκικό φύλο που κατέβηκε στην Ευρώπη (τον 4^ο ιώνα μ.Χ.) ήταν οι Ούνοι. Αυτοί έμειναν γνωστοί στην παγκόσμια ιστορία για τις πρωτοφανείς καταστροφές που προξένησαν στον πολιτισμένο κόσμο. Σύμφωνα με τον βυζαντινό ιστορικό Αμμιανό Μαρκελλίνο οι Ούνοι ήταν «ένας άγριος λαός πέρα από κάθε προηγούμενο», ενώ ο Γότθος (Γερμανός) ιστορικός Ιορδάνης γράφει ότι,ήταν τόσο άγριοι που πρέπει να τους δημιούργησαν «σατανικά πνεύματα».

 

Οι Ούνοι ξεκίνησαν από τα βάθη της Κεντρικής Ασίας, την πατρίδα όλων των μογγολικών και τουρκικών φύλων. Έφυγαν από την πατρίδα τους γιατί σύμφωνα με τους ιστορικούς της εποχής «είχαν μια αχαλίνωτη επιθυμία να αρπάξουν τις περιουσίες των άλλων ανθρώπων και έτσι συνέχισαν να ληστεύουν και να σφάζουν όλα τα έθνη που βρίσκονταν στη γειτονιά τους και πέρα από αυτήν…» Πραγματικά, οι Ούνοι κατέβηκαν στην Ευρώπη και μάλιστα έφτασαν μέχρι τη Θράκη, στην οποία εισέβαλλαν δύο φορές καταστρέφοντας πόλεις, χωριά και ανθρώπους. Αφού έκλεισαν ειρήνη με τους βυζαντινούς αποχώρησαν και στράφηκαν στη Δυτική Ευρώπη την οποία άρχισαν να καταστρέφουν συστηματικά.

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ

 

Σύμφωνα με τους Βυζαντινούς ιστορικούς, οι Ούνοι «Από τη στιγμή που γεννιούνται τα παιδιά τους, τα χαράσσουν βαθιά στο πρόσωπο με σίδηρο… μεγαλώνοντας είναι χωρίς γένια και κατά συνέπεια χωρίς καμία ομορφιά». Επίσης, πατούσαν τις μύτες των μικρών παιδιών για να γίνουν πλακουτσωτές, ώστε όταν γίνονταν πολεμιστές, να προκαλούν φόβο με το παρουσιαστικό τους. Πράγματι, τόσο άσχημα γίνονταν τα μικρά παιδιά, που έμοιαζαν με «δίποδα κτήνη». Άραγε, οι υποστηρικτές του τουρκικού σοβινισμού στη Θράκη, είναι απόγονοι εκείνων των Ούνων, μήπως τους μοιάζουν και στο πρόσωπο;

 

Για τη γλώσσα τους, έγραφαν οι βυζαντινοί: «… έχει ελάχιστη ομοιότητα με την ανθρώπινη ομιλία». Να σχολιάσουμε ότι είναι εντελώς… ρατσιστικό το σχόλιο του βυζαντινού ιστορικού, διότι σύμφωνα με τη «Θεωρία του Ήλιου» του Μουσταφά Κεμάλ (Ατατούρκ) όλες οι γλώσσες του κόσμου προήλθαν από την πλουσιότερη και γλυκύτερη γλώσσα του κόσμου, την Τουρκική…(μην γελάτε παρακαλώ, έτσι έγραφαν!)

 

Για την …περίφημη τουρκική «κουζίνα»: «δεν χρειάζονται φωτιά ή μαγειρεμένο φαγητό αλλά τρώνε μισοσάπια κρέατα που ζεσταίνουν βάζοντάς τα ανάμεσα στα πόδια τους και την πλάτη των αλόγων τους».

 

Οι Ούνοι απεχθάνονταν τα σπίτια και ζούσαν σε σκηνές (τσαντήρια). Τα ρούχα τους τα έφτιαχναν από δέρμα κατσικιών και δεν τα άλλαζαν ποτέ, αλλά τα φορούσαν συνέχεια μέχρι να σαπίσουν πάνω τους και να αρχίσουν σιγά – σιγά να διαλύονται. Τα παπούτσια τους ήταν τόσο χοντροφτιαγμένα που δεν μπορούσαν να περπατήσουν άνθρωποι με αυτά

 

ΑΤΤΙΛΑΣ

 

Ο αρχηγός τους, ο Αττίλας, έμεινε γνωστός για το πώς κατέστρεψε σημαντικό μέρος της μεγάλης τότε Θράκης και της Δυτικής Ευρώπης. Σύμφωνα με τον βυζαντινό ιστορικό Πρίσκο, που είχε επισκεφτεί τον Αττίλα ως εκπρόσωπος βυζαντινής πρεσβείας, η πιο σημαντική διαφορά μεταξύ του Αττίλα και των ανδρών του, ήταν ότι ο Αττίλας φορούσε «καθαρά ρούχα». Προφανώς οι άντρες του φορούσαν βρώμικα ρούχα και βρωμούσαν…Δεν θα ήταν δύσκολο για τα βυζαντινά στρατεύματα να ανακαλύψουν τους άνδρες του Αττίλα μέσα στα δάση ή στα πουρνάρια με τέτοια βρώμα που έβγαζαν από εκατοντάδες μέτρα μακριά …

 

Τελικά, ο Αττίλας νικήθηκε στη σημερινή Γαλλία, από τον Θράκα στρατηγό Αέτιο. Ταυτόχρονα, ένα δεύτερο βυζαντινό στράτευμα νίκησε τους Ούνους πάνω από τα Βαλκάνια. Ο Αττίλας συνέχισε για λίγο ακόμα να ισοπεδώνει πόλεις και χωριά αλλά εξαντλημένος σταμάτησε και πέθανε. Με το θάνατο του, το κράτος της αρπαγής, της λεηλασίας και της καταστροφής που είχε δημιουργήσει, διαλύθηκε. Οι Ούνοι επέστρεψαν στην Μητέρα Πατρίδα τους στην στέπα και έτσι ησύχασε ο πολιτισμένος κόσμος.

 

Οι σύγχρονοι Τούρκοι, πιστοί στις …παραδόσεις της κεντρικής Ασίας, τιμούν τον καταστροφέα Αττίλα δίνοντας με περηφάνεια το όνομά του σε νεογέννητα (συναντάται και στη Θράκη), σε οδούς πόλεων της Τουρκίας, σε πλοία και ιδρύματα. Και φυσικά η εισβολή στην Κύπρο το 1974, πήρε την ονομασία «Αττίλας», θέλοντας να θυμίσει πως αν και οι αιώνες έχουν περάσει, η τουρκική συμπεριφορά των απογόνων του Αττίλα, παραμένει πάντοτε η ίδια...

 

Για τον Αττίλα και τους απογόνους του ταιριάζουν απόλυτα τα λόγια του μεγάλου Πέρση Τζελαλεντίν Ελ Ρουμί (Μεβλανά), τα οποία έγραψε επτά αιώνες μετά την εμφάνιση των Ούνων στη Θράκη, αλλά από ότι φαίνεται είναι επίκαιρα και σήμερα. Έγραψε λοιπόν τον 13ο αι.: «Η κατασκευή του κόσμου είναι έργο των Ελλήνων. Η καταστροφή είναι έργο των Τούρκων…ο θεός για να καταστρέψει τα ανθρώπινα δημιουργήματα έπλασε τους Τούρκους. Οι Τούρκοι γκρέμισαν και ακόμη γκρεμίζουν. Μέχρι το τέλος του κόσμου αυτό θα συνεχίσουν να κάνουν…» (από το βιβλίο του Doğan Avcioğlu «Türklerin Tarihi I» σελ. 157, Istanbul 1989, εκδ. Tekin Yayınevi).

 

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΖΑΓΑΛΙΣΑ(τεύχος 39, Μάρτιος 2010)

Νομισματικός Πόλεμος: Πρελούδιο για στρατιωτικές αναμετρήσεις;

Η πρόσφατη σύνοδος των G20 στη Σεούλ της Νότιας Κορέας, η οποία σημειωτέον ήταν η πέμπτη συνάντηση των 20 ισχυρότερων οικονομιών του πλανήτη, εισήγαγε έναν καινούριο ορισμό στους ήδη υπάρχοντες σύνθετους των σύγχρονων- Δυτικού τύπου- οικονομιών. Ο λόγος περί του περιβόητου «Νομισματικού πολέμου», για τον οποίο ακόμα και το περιοδικό Economist έδειξε να αδυνατεί να τον κατανοήσει πλήρως. Παρόλο που τέτοιου είδους οικονομικές αψιμαχίες παγκόσμιου βεληνεκούς έχουν ξαναπαρατηρηθεί κατά το παρελθόν και συνήθως υπήρξαν προοίμια παγκόσμιων πολέμων, εντούτοις οι εξαιρετικά σύνθετες οικονομικές δομές και η κρίση χρέους που ταλανίζει τις δυτικές κοινωνίες, καθιστούν την κατανόηση του όρου ακόμα πιο δύσκολη. Κατ’αρχάς αναρωτιέται κάποιος, γιατί να υπάρχει νομισματικός πόλεμος; Κατά δεύτερον, μπορεί αυτός ο πόλεμος να πάρει στρατιωτικό χαρακτήρα στο άμεσο μέλλον; Τρίτον, και ίσως κυριότερον, πώς μπορεί να συσχετίσει κάποιος την κορυφή του παγόβουνου (το Νομισματικό Πόλεμο δηλαδή), με τις μετασεισμικές δονήσεις της οικονομικής κρίσης του 2008 και την πρόσφατη κρίση χρέους, που απειλεί με διάλυση την Ευρωπαϊκή Ένωση;

Είναι κοινός τόπος πως η οικονομική κρίση του 2008, η οποία ξεκίνησε με το σπάσιμο της φούσκας στην αγορά των στεγαστικών δανείων, αποκάλυψε τα τρωτά σημεία της αμερικανικής οικονομίας κλονίζοντας συθέμελα παγκόσμιες κοινωνικό-πολιτικές μακροοικονομικές δομές. Για πρώτη φορά μετά το 1929, οι ΗΠΑ αδυνατούν να βάλουν σε τάξη τα του οίκου τους, δίνοντας παράλληλα μια προτεινόμενη συνισταμένη εξόδου. Μερικοί αναρωτιούνται πως εφόσον οι ΗΠΑ καθώς επίσης και πολλές οικονομίες παρουσιάζουν θετικά πρόσημα στην ανάπτυξή τους, γιατί να γίνεται λόγος για μετασεισμικές δονήσεις ή ακόμα χειρότερα, για ενδεχόμενο κατάρρευσης των μοντέλων, που υιοθετήθηκαν από τις δυτικές κοινωνίες; Η απάντηση βρίσκεται στον τρόπο ζωής, στη νοοτροπία, καθώς επίσης και στη δυναμική ισορροπία μεταξύ εξαγωγικής ικανότητας μιας χώρας και εσωτερικής κατανάλωσης. Οι δυτικές κοινωνίες και συγκεκριμένα η κοινωνία των ΗΠΑ, προκειμένου να είναι βιώσιμες και να ανταποκρίνονται στα πολύ υψηλά standars, τα οποία ετέθησαν προ της κρίσης, δεν είναι δυνατόν να παρουσιάζουν πρόσημα τα οποία ίσα ίσα αγγίζουν το 2,3 ή 4% Με τις υπάρχουσες δομές, το φιλελεύθερο πολίτευμα και τις ευαισθησίες που έχουν αναπτύξει οι εν λόγω κοινωνίες στον ανθρώπινο παράγοντα, οφείλουν να ενεργούν ως ατμομηχανές ανάπτυξης, διασφαλίζοντας ταυτόχρονα το υψηλό βιωτικό επίπεδο μέσα από την εγχώρια κατανάλωση προϊόντων.

Ας μιλήσουμε, όμως, πιο συγκεκριμένα με μακροοικονομικά δεδομένα και ενδεχόμενα σενάρια μετατόπισης του κέντρου βάρους της οικονομικής ισχύος. Σε μια προσπάθεια να καλύψει τις ιδιαίτερα υψηλές ανάγκες της αμερικανικής κοινωνίας και της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, η FED μετά το σχέδιο Πόλσον, αποφάσισε να καταφύγει στην έκδοση τεράστιων χρηματικών ποσών, τα οποία δεν έχουν αντίκρισμα. Η συγκεκριμένη τακτική ονομάστηκε Quantitative Easing ή ελληνιστί «Ποσοτική χαλάρωση». Με τον κανόνα του χρυσού να έχει καταργηθεί από την εποχή του Ρούζβελτ, ο οποίος και εφαρμόζοντας Κευνσιανές μεθόδους εισήγαγε το New Deal, οποιαδήποτε Κεντρική Τράπεζα στον κόσμο μπορεί να προβεί σε μαζικές εκδώσεις χαρτονομισμάτων, προκειμένου να τονώσει τους ιδιαίτερα ευαίσθητους τομείς της ανάπτυξης και να αποφύγει παράλληλα τους κινδύνους του αποπληθωρισμού (φαινόμενο το οποίο συνδέεται με την κάθετη πτώση των τιμών των αγαθών και κατ επέκταση την κάθετη πτώση των εσόδων ενός κράτους) και της λεγόμενης διπλής ύφεσης- Double Dip Recession (Φαινόμενο το οποίο έχει να κάνει με την απότομη αλλαγή προσήμου στην ανάπτυξη μιας χώρας από το + στο -). Θεωρητικά, όλα καλά και ουδείς ψόγος, πρακτικά όμως τα πράγματα χωλαίνουν, καθότι το κύρος μιας οικονομίας όπως αυτή των ΗΠΑ, μπαίνει πλέον στο μικροσκόπιο. Από τη στιγμή που η FED αποφάσισε πως πρωτίστως σημασία έχει η τόνωση των εξαγωγών, ενώ το ζήτημα του αποθεματικού νομίσματος τίθεται σε δεύτερη μοίρα, τότε επιλέγει να βάλει την Αμερική στην Αρένα των νομισμάτων.

Ποια λοιπόν τα ζητήματα που συνθέτουν το οικονομικό casus belli; Η Αμερική πιέζει την Κίνα να υποτιμήσει το Γουάν και η Κίνα δικαίως απαντά: «Σταματήστε να τυπώνετε αφειδώς χρήμα διότι αυτά τα ποσά καταλήγουν στις αναπτυσσόμενες χώρες», πράγμα το οποίο σημαίνει σε μη διπλωματική διάλεκτο πως δεν μπορεί η Αμερική κάθε φορά που αντιμετωπίζει δημοσιονομική κρίση να βγάζει φωτοτυπίες τα δολάρια της, ενώ χώρες όπως η Κίνα πασχίζουν να συσσωρεύσουν πλεόνασμα, το οποίο έχει αντίκρισμα. Ποιος ηγέτης δεν θέλει, ο λαός να αμείβεται πλουσιοπάροχα για τις υπηρεσίες που προσφέρει είτε στον δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα, αλλά από τη στιγμή που η Αμερική, όχι μόνο αδυνατεί να δαμάσει τις καταιγίδες, τις οποίες η ίδια προκάλεσε, αλλά επιπρόσθετα συνεχίζει να κρατάει υψηλά κοινωνικά standards και μάλιστα με πλαστό χρήμα, τότε αυτομάτως δημιουργεί έναν συνασπισμό κρατών, οι πολίτες των οποίων απαιτούν να ζήσουν σε έναν πραγματικό κόσμο. Οι ΗΠΑ πλέον αντιμετωπίζουν το μεγαλύτερο απαγορευτικό στην ιστορία τους, δεν μπορούν πλέον να συνεχίζουν να αγοράζουν τις συμμαχίες τους και να επιβάλλουν τα ανέφικτα standards, τα οποία κάποια στιγμή και με βάση τα δεδομένα μόνο οικονομική, κοινωνική και πολιτική παλινδρόμηση προκαλούν.

Η Κίνα και οι ΗΠΑ είναι δύο παράγοντες του νομισματικού πολέμου, ο τρίτος όμως είναι και ο πλέον επικίνδυνος. Η Γερμανία συναίνεσε με την Κίνα, ως προς τις υπερβολικές πιέσεις που δέχεται από την Αμερική, διότι, όπως δήλωσε η καγκελάριος Μέρκελ, η αγορά θα αρχίσει να χάνει την ελευθερία της! Και είναι σε αυτό ακριβώς το σημείο, που η κρίση στην Ευρωζώνη διαφοροποιείται από τη Σινο-Αμερικανική διένεξη. Η οικονομία τύπου laissez-faire, της οποίας η καγκελάριος Μέρκελ είναι υπέρμαχος, θέτει το λεγόμενο fair play σε δεύτερη μοίρα, επιτρέποντας στους επενδυτές γύπες (vulture funders) να ανεβοκατεβάζουν τους δείκτες εμπιστοσύνης και δανεισμού κατά το δοκούν. Εξωτερικά μπορεί να φαίνεται πως «ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται» και πως όντως υπάρχουν κερδοσκόποι, οι οποίοι προβαίνουν σε τακτικές οικονομικής τρομοκρατίας, προκειμένου να πλουτίσουν, ουσιαστικά όμως τα οικονομικά δρώμενα άλλα δείχνουν. Η κρίση χρέους στα ευρωπαικά P.I.G.S (Portugal, Italy, Greece, Spain) μπορεί να παρουσιάζει μια Ευρώπη, η οποία είναι στα όρια της διάλυσης, δείχνει όμως συνάμα και μια Γερμανία, η οποία είναι έτοιμη να μπει ακόμα πιο δυναμικά στον νομισματικό πόλεμο ενδυναμώνοντας τις εξαγωγές της. Με τα υπέρογκα ποσά τα οποία δανείζει στις χώρες, οι οποίες είναι έτοιμες για κατάρρευση, αποκτά αυτομάτως το δικαίωμα να αναδιαρθρώσει τις οικονομίες τους στα πλαίσια του laissez-faire. Ουδείς τρέφει την παραμικρή φρούδα ελπίδα πως οικονομίες όπως η Ελλάδα με χρέος που φθάνει σχεδόν το 130% του ΑΕΠ και η Πορτογαλία της οποίας το χρέος φθάνει το 325% του ΑΕΠ της, θα μπορούσαν ποτέ να αποπληρώσουν τα μυθικά ποσά, τα οποία δανείζονται. Κάπως πρέπει να αποπληρώσουν όμως!

Το τίμημα δεν έγκειται μόνο στον ορυκτό πλούτο, που ξαφνικά θυμήθηκαν να θίξουν τα ΜΜΕ, αλλά και στην μαζική ιδιωτικοποίηση μιας χώρας από γερμανικά sovereign funds, τα οποία σύντομα θα ξεκινήσουν νέα σχέδια Marshal εκβιομηχάνισης των ασθενών χωρών. Με αυτά τα δεδομένα η Γερμανία σε λιγότερο από μια πενταετία, θα έχει εκτοπίσει εντελώς τις ΗΠΑ, έχοντας διασφαλίσει φθηνό εργατικό δυναμικό και πολλαπλάσιο εξαγωγικό βεληνεκές! Όπως γράφει και ο Economist αυτή την εβδομάδα, η Γερμανία απέκτησε την εξαγωγική δύναμη την οποία έχει σήμερα, ποντάροντας σε τομείς μειωμένης ανταγωνιστικότητας. Για παράδειγμα πολλές γερμανικές βιομηχανίες κατασκευάζουν εξαρτήματα για πλυντήρια, κουζίνες, φούρνους και όχι μόνον. Η τακτική αυτή για την οποία είναι τόσο υπερήφανοι οι Γερμανοί ονομάστηκε Mittel-Management, υποδηλώνοντας φυσικά τις προσπάθειες σε τομείς ανταγωνισμού μεσαίου βεληνεκούς. Με την τεράστια άνοδο της Κίνας, όμως, το Mittel-Management παύει να υφίσταται πρωτίστως γιατί τα οικονομικά δεδομένα του πλανήτη είναι τόσο δυσοίωνα, που η αγορά «από διαφορετικά μαγαζιά», κατά την καθομιλουμένη, κοστίζει ακριβότερα. Το παράδοξο και τραγελαφικό της όλης υπόθεσης είναι πως ενώ από τις αρχές του 2000 όλοι απορροφήθηκαν από τα ρεύματα τύπου new age και τις σύγχρονες θεωρίες συνωμοσίας, στο τέλος παρέλειψαν να δουν τη μεγαλύτερη συνωμοσία της ανασύστασης του γερμανικού Ράιχ και της επαναφοράς του δόγματος Arbeit Macht Frei.

Όσο για τις στρατιωτικές προεκτάσεις του Νομισματικού Πολέμου, αυτές αποτελούν το μόνο πλέον αντιστάθμισμα στις άγριες διαθέσεις δημιουργίας νέων πολυεθνικών αυτοκρατοριών. Ο πόλεμος στην Κορέα αποτελεί αναγκαίο κακό και ένα μεγάλο πρέπει για τον πρόεδρο Ομπάμα, παρόλο που δίχως αμφιβολία ξεκίνησε από κινεζική «προβοκάτσια». Η ενοποίηση της Κορέας και η μετατροπή του Βορείου μέρους σε μια δυτικού τύπου κοινωνία, φίλια προσκείμενη προς τις ΗΠΑ, ενισχύει την αμερικανική εξαγωγική δυνατότητα στην περιοχή. Επιπρόσθετα αποτελεί και το «ντεμπούτο» του νεοεμφανιζόμενου Δυτικό-Μετα Σοβιετικού κράματος το οποίο, ως φαίνεται, πήρε σάρκα και οστά στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στη Λισσαβόνα. Αν ο πόλεμος ξεσπάσει στην κορεατική χερσόνησο, τότε η Αμερική δεν παίρνει μόνο μια ανάσα στον τομέα της οικονομίας, αποδεικνύει ταυτόχρονα πως έχει ακόμα γεωστρατηγική επιρροή και κυρίως έχει την απαιτούμενη πολιτική διάρθρωση ούτως ώστε να συνεργαστεί με κράτη τα οποία αποτελούσαν απειλή κατά το παρελθόν. Το Πρελούδιο της στρατιωτικής κρίσης που ενδεχομένως θα επακολουθήσει δίνει πλεονεκτήματα σε πολιτεύματα, τα οποία έχουν την πολυμορφικότητα, ούτως ώστε να ανταποκριθούν στο κάλεσμα για νέες συμμαχίες, πριν «το γεωπολιτικό μάγμα πήξει». Η ανάσχεση του αναδυόμενου ισλαμισμού και ο περιορισμός της Κίνας σε εμπορικό και μόνο ανταγωνιστή είναι δύο μόνο από τις προκλήσεις, που αντιμετωπίζει η Αμερική. Η Γερμανία της Μέρκελ αποτελεί το έτερο 50% της απειλής, μια σύγχρονη Καρχηδόνα, η οποία πασχίζει για Τρίτη φορά να γίνει ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Μπορεί άραγε η Αμερική να επαναδιατυπώσει το Cartago Delenta Este, loud and clear;

Αλέξανδρος Μπουφέσης

© Strategy Report

“Άκρως απόρρητες” οι ελληνικές θέσεις και οι τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο για το ΥΠΕΞ!

“Επιλεκτική δημοσιοποίηση αποσπασμάτων σημειώματος της Δ1 Διεύθυνσης του υπουργείου Εξωτερικών”, “διαστρέβλωση”, “αυθαίρετη ερμηνεία του περιεχομένου και του σκοπού σύνταξης του εγγράφου”, “παραπληροφόρηση” και “κατάφωρη παραβίαση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας”, απέδωσε ο εκπρόσωπος του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών στους συντάκτες δημοσιεύματος της εφημερίδας Κόσμος του Επενδυτή με τον τίτλο “Στο φως οι μυστικές διαπραγματεύσεις”.

Στο δημοσίευμα αποκαλύπτεται το περιεχόμενο υπηρεσιακού εγγράφου με την επισήμανση πως πρόκειται για την “απεικόνιση των ορίων της ελληνικής υφαλοκρηπίδας στην Ανατολική Μεσόγειο” και την “αποκάλυψη των τουρκικών απαιτήσεων για ΑΟΖ, υφαλοκρηπίδα και Καστελλόριζο“, καθώς και “των ελληνικών θέσεων“.

Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών με δήλωση του εκπροσώπου Γρ. Δελαβέκουρα σημειώνει πως πρόκειται για “δημοσιοποίηση πληροφοριών” που είχαν διαβαθμιστεί με τον χαρακτηρισμό “άκρως απόρρητο” και άρα οι συντάκτες “υπονόμευσαν τη διπλωματική προσπάθεια της Χώρας”! Από πότε όμως χρειάζονται διαβάθμιση οι επίσημες θέσεις της Ελληνικής Εξωτερικής Πολιτικής απέναντι στις τουρκικές διεκδικήσεις;

Διευκρινίζεται δε πως το επίμαχο έγγραφο δεν έχει κάποια σχέση με τη διαδικασία των διερευνητικών επαφών, αλλά “προκλήθηκε από σχετικό ερώτημα της υπηρεσιακής ηγεσίας, με σκοπό τη διερεύνηση ορισμένων τεχνικών και νομικών παραμέτρων που αφορούν την υφαλοκρηπίδα, προκειμένου να διαμορφωθεί καταλλήλως η ελληνική απάντηση σε αβάσιμους τουρκικούς ισχυρισμούς έναντι διαμαρτυριών μας περί παραβίασης της ελληνικής υφαλοκρηπίδας”.

Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών υπογραμμίζει τέλος ότι “οι ισχυρισμοί για εγκληματική αμέλεια” είναι “κενοί περιεχομένου και σκοπό έχουν τη δημιουργία εντυπώσεων”, ενώ η επίκληση της “θεωρίας περί “μυστικής διπλωματίας” εξυπηρετεί αποκλειστικά και μόνο τη διαιώνιση μιας φοβικής αντίληψης για τις εξωτερικές σχέσεις της χώρας”, υπογραμμίζοντας ότι ο υπουργός Εξωτερικών Δημ. Δρούτσας θα ενημερώσει αναλυτικά για όλα τα θέματα που σχετίζονται με τη διεύρυνση της ΕΕ αλλά και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, τόσο την αρμόδια επιτροπή της Βουλής, όσο και το Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής.
ΠΗΓΗ

Ο ΘΑΝΑΣΙΜΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΤΗΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ

Το πολιτικό κατεστημένο έχει πολλούς τρόπους να καταπολεμά τον εθνικισμό. Ένας από αυτούς είναι να δημιουργεί σύγχυση γύρω από τον πραγματικό εθνικισμό . Για να το πετύχει χρησιμοποιεί την ακροδεξιά. Η ακροδεξιά εμφανίζεται με «εθνικιστικό» προσωπείο για να εγκλωβίσει στις δομές της τους απλούς ανθρώπους του λαού , τους νέους που δεν έχουν ορθή ιδεολογικοπολιτική βάση, αλλά που εμφορούνται από εθνικά ιδεώδη και αισθήματα. Με τον τρόπο αυτό αποδυναμώνει σε έμψυχο δυναμικό τον εθνικιστικό αγώνα μα ταυτόχρονα αμαυρώνει την εθνικιστική ιδέα στα μάτια του λαού, με την χρήση βίας που ασκεί μεθοδικά και στη κατάλληλη στιγμή. Οι ακροδεξιές συνάξεις δεν έχουν καμία ιδεολογική συνοχή , ούτε κάποια ολοκληρωμένη πολιτική πρόταση. Τούτο είναι το τέχνασμα που τους επιτρέπει να δρουν κατά περίσταση και κατά τρόπον αγελαίο. Στις ακροδεξιές αυτές συνάξεις είναι φυσικό να παρεισφρέουν κάθε λογής πράκτορες του συστήματος , των κομμάτων και άλλων φατριών με ειδικά συμφέροντα. Αυτοί τους καθοδηγούν , τους προβάλουν και ενίοτε τους χρηματοδοτούν. Η διείσδυση επίσης στις τάξεις του εθνικισμού αποτελεί ένα από το κυριότερο μέλημα τους . Αν το κατορθώσουν καταστρέφουν τα πάντα σαν τα σκουλήκια που κατατρώνε το κορμό του δένδρου μέχρι θανάτου. Αν όμως ο εθνικισμός κατορθώσει να τους απωθήσει και να τους καταγγείλει στη κοινωνία τότε κερδίζει τη πρώτη και σημαντικότερη νίκη.
Αυτή τη πρώτη νίκη , το Εθνικιστικό Δημοκρατικό Κόμμα την κέρδισε. Η ακροδεξιά απέτυχε στη προσπάθεια της να αλώσει το κόμμα και να ελέγξει το εθνικιστικό κίνημα .Αυτή τη στιγμή η ακροδεξιά βρίσκεται απέναντι μας , μέρος του συστήματος το οποίο πολεμούμε μέχρι της τελικής πτώσης.
Η ακροδεξιά έχει αναλάβει να φέρει εις πέρας το έργο που της ανέθεσαν. Τούτο το έργο περιγράφεται ως εξής :
Πρώτο: Να «αποδείξει» ότι οι ελληνοκύπριοι δεν μπορούν να ζήσουν μαζί με τους τουρκοκύπριους και με τον τρόπο αυτό να δικαιολογήσει την διαχωριστική και διχοτομική κατεύθυνση που χάραξαν οι δήμιοι του ελληνισμού (τούρκοι , Άγγλοι , σιωνιστές) σε αγαστή συνεργασία με τους ενδοτικούς .
Δεύτερο: Να εμβάλουν στη κοινωνική συνείδηση ένα αντι-ισλαμικό πνεύμα . Για να το επιτύχουν αυτό προσπαθούν να παρερμηνεύσουν τα γεγονότα ,όπως αυτό της τουρκικής κατοχής και της λαθρομετανάστευσης και να τα εμφανίσουν ως ισλαμικό κίνδυνο. Έτσι εύκολα περνούν την ιδέα της συμμαχίας με το Ισραήλ σε όλα τα επίπεδα. Φαίνεται έτσι ποιοι κρύβονται πίσω από την ακροδεξιά και τις σκοτεινές μεθοδεύσεις της.
Τρίτο: Να συμβάλουν με ακραίες ενέργειες στην κατάλληλη στιγμή, που θα αποπροσανατολίσουν τη κοινή γνώμη από το κυρίαρχο εθνικό πρόβλημα της κατοχής στο οποίο θα δώσουν την δική τους διάσταση , αποκρύπτοντας τις παγίδες . Δεν είναι τυχαίο που ακροδεξιές ροπές εκπορεύονται από το ΔΗΚΟ προκειμένου να αποκρύψουν την προδοσία του 2004 που έγινε με το διπλό δημοψήφισμα και την συμμετοχή των εποίκων σε αυτό. Προφανώς γιατί θέλουν να το επαναλάβουν . Για το ζήτημα τούτο, που μόνοι εμείς καταγγείλαμε, τηρούν ιερή σιγή οι διάφορες ακροδεξιές συνάξεις.
Τέταρτο: Προσπαθούν να εμφανίσουν τον εθνικισμό ως μια αντίδραση στο εθνικό θέμα και να μηδενίσουν την εθνικο-κοινωνική διάσταση του , τον αγώνα του ενάντια στη πλουτοκρατία ( μέρος της οποίας είναι και η διοικούσα εκκλησία την οποία υπερασπίζονται με πάθος) .
Πέμπτο: Προσπαθούν να συντηρήσουν τα παλαιά διχαστικά μίση στο λαό που τον διαχώριζαν σε δεξιά και αριστερά . Για το ανόσιο και αντεθνικό αυτό εγχείρημα ξεπαγώνουν από τα ψυγεία της ιστορίας, παλαιές έχθρητες τις οποίες μέσα από την πύλη του συναισθήματος μεταφέρουν στη τωρινή πολιτική συνείδηση .
Σε αυτές τις πέντε ροπές πρέπει να προστεθεί το μίσος προς τη δημοκρατία και οι υποχθόνιες μεθοδεύσεις που δίχως έρματα και αναστολές φτάνουν κάποτε μέχρι το έγκλημα.
Καλούμε τις εθνικιστικές και πατριωτικές δυνάμεις να αντισταθούν στην ακροδεξιά με τα ιοβόλα κεφάλια της και να σταθούν στις γραμμές του Εθνικιστικού Δημοκρατικού Κόμματος για μια πατρίδα ελεύθερη και δημοκρατική για όλους τους νόμιμους πολίτες της , για ένα κράτος που θα είναι το όργανο της λαϊκής θέλησης , για μια κοινωνία που δεν θα αποτελείται από αφέντες και ζητιάνους , προνομιούχους και παρακατιανούς. Καλούμε τις λαϊκές δυνάμεις να σπάσουν τα φράγματα της δεξιάς και αριστερής περιχαράκωσης και κάτω από ένα πνεύμα ελεύθερης συνείδησης και δημοκρατικής συμμετοχής να προχωρήσουμε συντεταγμένοι σε ένα φλογερό αγώνα για την πραγμάτωση της εθνικής λαϊκής δημοκρατίας και την απελευθέρωση της γης μας από τους αγγλοτούρκους κατακτητές.
Σε αυτό τον αγώνα δεν περισσεύει κανείς .Καλούμε όλους τους εθνικιστές και πατριώτες ανεξαρτήτως προτέρας κομματικής προέλευσης να προσέλθουν στο κόμμα του δημοκρατικού εθνικισμού για να εργαστούμε από κοινού με πνεύμα εθνικής συμφιλίωσης και υπέρβασης των παλαιών αντιπαλοτήτων , για μια Κύπρο ελεύθερη , δημοκρατική και ελληνική.
ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ – ΕΔΗΚ
ΤΟΜΕΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Ο Αριστοτέλης Ηρ. Καλέντζης για την επίθεση στους συναγωνιστές του ΔΡΑΣΙΣ - ΚΕΣ.

Η βλάσφημη επίθεση κατά Ελλήνων Εθνικιστών.

του Αριστοτέλη Ηρ. Καλέντζη

Ήταν πραγματικά αδιανόητο το μήνυμα που έλαβα, σύμφωνα με το οποίο άτομα που «υπέγραφαν» ως μέλη της «χρυσής αυγής» σήκωσαν το χέρι τους για να χτυπήσουν Κυπρίους Εθνικιστές συμπατριώτες μας μέσα στα Γραφεία τους, υπό την Ελληνική Σημαία και την εικόνα του Γεωργίου Γρίβα - Διγενή !

Όλοι εμείς οι παλιότεροι που αντιμετωπίσαμε μαζύ με τους Κυπρίους αδελφούς μας τους κοινούς εχθρούς νοιώθουμε τον πλέον πικρό αποτροπιασμό προ μιας τέτοιας «ειδήσεως» η οποία επισφραγίζει την εσχάτη παρακμή του ελλαδισμού !


Και επειδή το ποιοτικό «ναδίρ» του συμβάντος μου δημιούργησε ισχυρές αμφιβολίες περί της αληθείας του γεγονότος, βρέθηκα στα Γραφεία των Κυπρίων συμπατριωτών μας για να ακούσω από τους ιδίους ότι, πράγματι, το απίστευτο γεγονός έλαβε χώρα !


Στο μήνυμα που έλαβα πριν κάποια εικοσιτετράωρα και που με ενημέρωνε για τα «διατρέξαντα» διάβαζα ότι οι δράστες της παρανοϊκής πράξεως προέβησαν στο (απονενοημένο) διάβημα τους επειδή οι Κύπριοι εθνικιστές δεν τους προσέφεραν «ψηφαλάκια» στη τελευταία εκλογική μασκαράτα και λυπάμαι βαθύτατα που το ίδιο πράγμα άκουσα από τα στόματα των Κυπρίων που συνήντησα ότι, πράγματι, αυτός ήταν ο λόγος της ιερόσυλης προσβολής που υπέστησαν !


Οι δράστες της «ύβρεως» κατά τα ων Κυπρίων Εθνικιστών ασφαλώς και δεν μπορεί να εκπροσωπούν … Εθνικιστική Οργάνωση ! Ούτε καν συνοικιακή οπαδική φατρία δεν μπορεί να εκπροσωπούν! Δεν είναι καν Έλληνες ως περιφρονούντες και αυτόν τον Ξένιο Δία !


Το μόνο που μπορεί να «εκπροσωπούν» είναι κάποιο ψυχιατρικό ίδρυμα, διότι η βλάσφημη πράξη τους πέραν του ότι δεν είναι πολιτική είναι καθαρώς παρανοϊκή κι απονενοημένη.Το συγκεκριμένο θλιβερό περιστατικό μαρτυρά ότι οι δράστες τους δεν είναι πολιτικά όντα αλλά αγελαία χωρίς βούληση!


Με την πράξη τους στρέφουν εναντίον του «ό,τι» εκπροσωπούν όλους τους Έλληνες Εθνικιστές - Πατριώτες!


Επιπλέον, εμφανίζονται να μη μπορούν να αντιληφθούν το πόσο πιο χρήσιμη είναι μία ομάδα ατόμων που παραμένει αχρωμάτιστη στη περίπτωση που θα ήθελαν σε κάποια στιγμή ουσιαστική υποστήριξη και όχι απλώς πέντε παραπάνω «ψηφαλάκια»!


Βεβαίως, η παράφραση του γνωστού άσματος: «Το γαρ πολύ των εκλογών γεννά παραφροσύνη γι αυτό και οι πολιτευτές προσφέρουν ευφροσύνη…» μας λέει πολλά, αν ο δε μας προλάβαινε ο εθνικός μας Ποιητής με τους στίχους του:“…ένα εκτύπαε τα’ άλλο χέρι από την απελπισιά.» για να μας επαναφέρει στην οδυνηρή πραγματικότητα!


Δεν θα αποδώσω χαρακτηρισμούς στους απονενοημένους διότι στερούνται καταλογισμού!


Θα απαιτήσω όμως από την «χρυσή αυγή» να καταδικάσει την βλάσφημη ανθελληνική πράξη τους διότι η παράλειψη της καταδίκης θα την εκθέτει αενάως στα μάτια των Ελλήνων!


Επειδή οι προσωπικές μου υποχρεώσεις δεν μου επιτρέπουν την πλήρη γνώση της «χειμαρρώδους» διαδικτυακής και άλλης ειδησεογραφίας, αν η συγκεκριμένη οργάνωση ήδη έχει καταδικάσει αυτή την ανθελληνική πράξη έχει καλώς , αλλ’ εάν το έχει παραλείψει ας φροντίσει τουλάχιστον για τα αυτονόητα.

Στις δύσκολες αυτές ώρες που διερχόμεθα ας θυμηθούμε και πάλι τον Διονύσιο Σολωμό:


«Ποίος στο σύντροφον απλώνει χέρι, ωσάν να βοηθηθεί. ποίος τη σάρκα του δαγκώνει όσο οπού να νεκρωθεί.»

ΜΑΥΡΟΣ ΚΡΙΝΟΣ

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΣΥΝΟΜΙΛΙΩΝ ΘΑ ΣΗΜΑΝΕΙ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

Δυο είναι τα συμπεράσματα από την ενημέρωση Ντάουνερ προς το Συμβούλιο Ασφαλείας των Η.Ε. που συνόδευσε την κατάθεση της εκθέσεως του Γενικού Γραμματέως κ. Μπαν Γκι Μουν .
Πρώτο: Να διατηρηθεί η λεγόμενη δυναμική των συνομιλιών.
Δεύτερο: Η πρόθεση άσκησης πιέσεων από τους αγγλο-αμερικανούς, προς την πλευρά μας κυρίως, για περαιτέρω υποχωρήσεις και κατάθεση σχεδίου συμφωνίας το ταχύτερο δυνατό.
Το ερώτημα που τίθεται είναι : Τι είναι εκείνο που φοβίζει τους δημίους της Κύπρου εάν διακοπούν οι συνομιλίες; Η απάντηση είναι απλή . Προφανώς γιατί στήριξαν τις ελπίδες τους για εξασφάλιση των συμφερόντων τους , στην ευόδωση των συνομιλιών με την κατεύθυνση που έχουν πάρει προς τη λύση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας.
Αν οι συνομιλίες σταματήσουν, ξέρουν πολύ καλά ότι δεν θα πετύχουν τους σκοπούς τους . Διότι δεν θα μπορέσουν να αναβαθμίσουν το κατοχικό μόρφωμα , εμποδιζόμενοι από το ευρωπαϊκό κεκτημένο και από το γεγονός ότι η Ε.Ε. αναγνωρίζει το έγκλημα της κατοχής και ονομάζει το κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου , Κατεχόμενη επικράτεια της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δεν θα μπορέσουν επίσης να διαλύσουν την Κυπριακή Δημοκρατία που αποτελεί και το κεντρικό στόχο των προσπαθειών τους , ούτε να επιβάλουν την πολυπόθητη για αυτούς αποστρατικοποίηση με τα πολλαπλά ωφελήματα που θα έχουν.
Το κυριότερο όμως είναι ότι θα αχρηστεύσουν τους πολιτικούς τσαρλατάνους μαζί με το σύνολο των αισχρών υποχωρήσεων που αυτοί κατέθεσαν στο τραπέζι των συνομιλιών. Ξέρουν πολύ καλά επίσης πως από την αχρήστευση τούτη των θέσεων και των φορέων της υποχώρησης, θα αναδυθούν σε αυτή τη πατρίδα τα γνήσια εθνικά αιτήματα και θα τεθούν στις ευοίωνες παραμέτρους της Ε.Ε. και των νέων γεωπολιτικών δεδομένων που διανοίχθηκαν στην ευρύτερη περιοχή με την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε.
Το τέλος των συνομιλιών θα είναι το τέλος μιας μακράς πορείας ενδοτισμού, προδοσίας και εθνικού εξευτελισμού . Το τέλος των συνομιλιών θα σημάνει το κλείσιμο των οδοφραγμάτων και την αντιμετώπιση όλων των δεινών που προκάλεσε το άνοιγμα τους , το τέλος των συνομιλιών θα θέσει στο τραπέζι των πολιτικών αποφάσεων τον ιερό σκοπό της απελευθέρωσης και θα ανάψει στην εθνική ψυχή την φοβερή πυρά που εντός θα ριφθεί ο χάρτινος κόσμος της προδοσίας.
Το τέλος των συνομιλιών θα είναι η αφετηρία μιας εθνικής μεταπολίτευσης.
Για τούτη τη στιγμή πρέπει να δουλεύουμε με μεθοδικότητα , με πείσμα , με φανατισμό , με άπειρο μίσος προς την τυραννία και τότε να είστε βέβαιοι πως θα γιορτάσουμε μια μέρα τη πύρινη νίκη της ελευθερίας.
ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ – ΕΔΗΚ
ΤΟΜΕΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Ψαράδες δέχθηκαν πυροβολισμούς από τουρκικό φυλάκιο στα Κόκκινα

Ασχολούνταν με τη ρίψη των δικτύων τους

Τετάρτη, 1 Δεκεμβρίου 2010 11:17 πμ

Φωτογραφία αρχείου.

Πάφος: Παρενόχληση Ελληνοκυπρίων ψαράδων από τα τουρκικά στρατεύματα σημειώθηκε τα ξημερώματα κοντά στη θαλάσσια περιοχή των Κοκκίνων. Πρόκειται για τους Στάθη Καρσουμά και τον γιο του Μιχάλη, οι οποίοι είχαν μεταβεί στην περιοχή για να ρίξουν τα δίκτυα τους για ψάρεμα.
Γύρω στις 5.00 το πρωί, ενώ ασχολούνταν με τη ρίψη των δικτύων δέχθηκαν δέκα πυροβολισμούς από τουρκικό Φυλάκιο των Κοκκίνων χωρίς ευτυχώς να πληγούν οι ίδιοι ή το σκάφος τους.
Οι ψαράδες τράπηκαν σε φυγή και κατήγγειλαν το περιστατικό στην Αστυνομία του Πύργου Τηλλυρίας.
philenews