Τα πετρέλαια του Αιγαίου θέλει ο Ερντογάν

Στην «ευαισθησία» (!) των Tουρκικών Eνόπλων Δυνάμεων αποδίδει τις υπερπτήσεις τουρκικών πολεμικών αεροσκαφών πάνω από ελληνικά νησιά στο Αιγαίο, ο Τούρκος πρωθυπουργός, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σε συνέντευξη που παραχώρησε στον Αλέξη Παπαχελά και την εκπομπή «Νέοι Φάκελοι» του ΣΚΑΪ. Αφήνει, δε, να εννοηθεί ότι η κυβέρνησή του έχει προβεί σε «συστάσεις» προς το στρατιωτικό κατεστημένο για το θέμα αυτό, λαμβάνοντας σαφείς αποστάσεις από τις επιλογές που ακολουθούνται. Παράλληλα, προτείνει όλες οι πτήσεις πολεμικών αεροσκαφών στην περιοχή να τεθούν υπό τον έλεγχο του ΝΑΤΟ, προκειμένου, όπως λέει, να μειωθεί η ένταση, αλλά και οι εξοπλιστικές δαπάνες. Καλεί, μάλιστα, σε «αποστρατιωτικοποίηση» της κοινής γνώμης. Οσον αφορά την παρουσία τουρκικών ωκεανογραφικών πλοίων στο Αιγαίο, μιλάει για υποθαλάσσιες έρευνες από πανεπιστημιακό κέντρο, οι οποίες για τον ίδιο δεν συνιστούν πρόκληση.

Για το θέμα του casus belli, επισημαίνει ότι η οριστική διατύπωση στο κείμενο εθνικής ασφάλειας δεν έχει γίνει, αφήνοντας ανοιχτή την τελική έκβαση και τις αποφάσεις που θα ληφθούν για το τελικό κείμενο. Προσθέτει, βεβαίως, ότι τα βήματα στην κατεύθυνση της ειρήνης θα πρέπει να είναι αμοιβαία, αφήνοντας να εννοηθεί ότι δεν θα πρέπει να αναμένεται μονομερής χειρονομία από την Αγκυρα και, όπως λέει, μακριά από τις παγίδες «διαφόρων που θέλουν να πυροδοτήσουν εντάσεις».

Για την εκμετάλλευση ενεργειακών κοιτασμάτων στο Αιγαίο, ο κ. Ερντογάν αναφέρεται σε αμοιβαία επωφελή συνεργασία Ελλάδας – Τουρκίας, ενώ δεν βλέπει κανένα λόγο να μην υπάρξει σύντομα συμφωνία ανάμεσα στις δύο πλευρές, προσθέτοντας ότι διαφορετικά και οι δύο χώρες θα είναι χαμένες. Γενικότερα, αναφέρεται σε ευρείες δυνατότητες και προοπτικές συνεργασίας ανάμεσα στις δύο χώρες με επίκεντρο το Αιγαίο. Για το θέμα της λαθρομετανάστευσης, ωστόσο, και τις προσπάθειες που καταβάλλει η Τουρκία για να ανακόψει τη ροή λαθρομεταναστών, εμφανίζεται γενικόλογος και φειδωλός.

Με την απάντησή του σε ερώτημα για ενδεχόμενη συνάντησή του με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό κ. Νετανιάχου στην Αθήνα, ο κ. Ερντογάν δείχνει ότι το χάσμα στις σχέσεις Τουρκίας – Ισραήλ παραμένει μεγάλο. Οπως λέει, ενδεχόμενη παρουσία του κ. Νετανιάχου στη διάσκεψη θα είναι αιτία να μην παραστεί ο ίδιος και αναφέρεται στην υπόθεση της ένοπλης επιδρομής εναντίον του στολίσκου που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα. Τονίζει, επιπλέον, ότι το Ισραήλ είναι στο σημείο να απολέσει έναν πολύ σημαντικό φίλο στον χώρο της Μέσης Ανατολής, την Τουρκία.

Θα πρέπει να «αποστρατιωτικοποιηθεί» η κοινή γνώμη

– Μιλήσατε πρόσφατα για την ανάγκη μείωσης των εξοπλιστικών δαπανών. Αν και μπορώ να συμφωνήσω μαζί σας, πολλοί Ελληνες ανησυχούν πολύ όταν βλέπουν τουρκικά αεροσκάφη να πετούν πάνω από μικρά ελληνικά νησιά ή όταν ένα τουρκικό πολεμικό πλοίο έρχεται πολύ κοντά στην Αθήνα. Γιατί δεν συγκρατείτε τις ένοπλες δυνάμεις σας από τέτοιες προκλητικές «εκφράσεις», κάτι που θα βοηθούσε πολύ το κλίμα που οικοδομείται μεταξύ των δύο χωρών;

– Οι υπερπτήσεις των πολεμικών αεροσκαφών πάνω από τα ελληνικά νησιά πιστεύω ότι δεν είναι τόσο συχνές όπως παλαιότερα. Εχουν γίνει οι συγκεκριμένες προειδοποιήσεις και ειδικά την περίοδο πριν από το δημοψήφισμα που είχαμε στην Τουρκία, νομίζω ότι υπήρξε μια διακοπή των πτήσεων των μαχητικών αεροσκαφών. Εμείς θέλουμε στην πραγματικότητα να μη γίνονται καθόλου πτήσεις πάνω από τα νησιά. Το ΓΕΣ και οι Ενοπλες Δυνάμεις της Τουρκίας έχουν μια ευαισθησία σε αυτό το θέμα κι εγώ στενοχωριέμαι πολύ για το εξής: Η Ελλάδα κάνει πτήσεις των μαχητικών αεροσκαφών της σε μία πολύ μεγάλη έκταση. Δηλαδή, φτάνουν μέχρι τη δική μας υφαλοκρηπίδα. Εμείς δεν έχουμε τόσο μεγάλες αποστάσεις να διανύουμε. Και εδώ νομίζω ότι χρειάζεται μία αλληλοκατανόηση.

Είμαστε μέλη μιας κοινής συμμαχίας, του ΝΑΤΟ, και νομίζω ότι το κόστος είναι μεγάλο. Θα έλεγα ότι είναι ελαφρύτερο από τη δική μας πλευρά, αλλά και πάλι μας επιβαρύνει – όταν απογειώνεται ένα μαχητικό αεροσκάφος από τη μία πλευρά, οφείλει να απογειωθεί και ένα αεροπλάνο από την άλλη πλευρά.

Πιστεύω ότι τα αεροσκάφη πρέπει πια να έχουν σαν κέντρο το ΝΑΤΟ και να ελέγχονται από εκεί. Μπορούν να γίνονται τέτοιες πτήσεις των πολεμικών αεροσκαφών αλλά να ελέγχονται από το ΝΑΤΟ. Πρέπει να αλλάξουμε την ψυχολογία της κοινής μας γνώμης. Θα πρέπει να αποστρατιωτικοποιηθεί η κοινή γνώμη. Να μη βλέπει τα πράγματα από στρατιωτικής πλευράς. Και νομίζω ότι ο φίλος μου ο κ. Παπανδρέου επιθυμεί μια τέτοια εξέλιξη.

Θα μπορέσουμε να συνομιλήσουμε και πάλι, δεν ξέρω αν θα έχουμε την ευκαιρία αυτή τη φορά, ίσως να μην είναι μέσα στην ημερήσια διάταξη. Και πρέπει να σας πω ότι έχουμε κουραστεί, υπάρχει μια κόπωση απ’ όλο αυτό.

Επιπλέον, σκάφη που διενεργούν υποθαλάσσιες έρευνες, τα οποία ανήκουν σε ένα πανεπιστημιακό ερευνητικό κέντρο, πιστεύω ότι δεν είναι προκλητικές ενέργειες, είναι επιστημονικές έρευνες. Εάν υπάρχουν πολεμικά σκάφη που παρενοχλούν, είναι κάτι που δεν το γνωρίζω. Το πλοίο που έπλεε στο Αιγαίο είχε σκοπούς επιστημονικής έρευνας. Πρέπει να αλληλοενημερωνόμαστε για τις διαδρομές που ακολουθούν τα πολεμικά σκάφη.

Εχουμε επίσης θέματα με όλα τα ζητήματα της υφαλοκρηπίδας.

Μακάρι να μην υπήρχαν αυτά τα θέματα και πιστεύω ότι η αμοιβαία κατανόηση θα μας βοηθήσει να ελαφρύνουμε και το θέμα των στρατιωτικών δαπανών. Θα διανύσουμε πολύ μεγαλύτερες αποστάσεις για να προσεγγίσουμε ο ένας τον άλλον.

– Ενα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα είναι η παράνομη μετανάστευση. Μεγάλος αριθμός μεταναστών περνάει τα σύνορα της Τουρκίας και έρχεται στην Ελλάδα και αυτό έχει γίνει ένα τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα. Εχουμε την αίσθηση ότι η Τουρκία, που είναι μια καλά οργανωμένη και πειθαρχημένη χώρα, μπορεί να κλείσει τα σύνορά της, αν το θέλει. Και το ερώτημα που θέτουν πολλοί Ελληνες είναι γιατί δεν σταματάτε αυτή την εισροή…

– Η ροή λαθρομεταναστών από την Τουρκία προς την Ελλάδα δεν είναι κάτι ηθελημένο. Αυτοί οι άνθρωποι δεν φεύγουν από την Τουρκία, η Τουρκία είναι έδαφος απ’ όπου διέρχονται και, όπως γνωρίζετε, υπάρχουν λαθρέμποροι που διεξάγουν αυτό το εμπόριο. Το θέμα μας απασχολεί κι εμάς. Ανθρωποι της τουρκικής ασφάλειας έχουν ασχοληθεί επί μακρόν και συνεχίζουν να ασχολούνται με την αντιμετώπιση του προβλήματος. Και ξέρετε ότι υπάρχει το λιμάνι του Ντικιλί όπου προσπαθούμε να διαχειριστούμε το θέμα της επανεισδοχής…

– Υπάρχει η πιθανότητα ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, ο κ. Νετανιάχου να βρίσκεται στην Αθήνα για τη διάσκεψη για την κλιματική αλλαγή. Πώς σχολιάζετε τις πληροφορίες για ενδεχόμενη συνάντησή σας;

– Εγώ είμαι άνθρωπος που μιλάει ανοιχτά και δεν έχω μυστική ατζέντα. Ποτέ δεν είχα. Θα έρθω στην Αθήνα, προσκεκλημένος στη σύνοδο για τις κλιματικές αλλαγές. Και εκεί, βεβαίως, θα μας φιλοξενήσει ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, ο κ. Παπανδρέου, και ο πρωθυπουργός της Μάλτας. Αν συμμετάσχει και ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, τότε εγώ δεν θα παρίσταμαι. Δεν μπορώ να δεχτώ κάτι τέτοιο. Γιατί πριν από λίγο καιρό, στα διεθνή ύδατα, τα πλοία μας δέχτηκαν επιθέσεις από ξηράς και από αέρος, σκάφη που μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια, υπήρξε ένοπλη επίθεση και είχαμε θύματα, 9 νεκρούς. Ενας πρωθυπουργός που είναι περήφανος για μια τέτοια ένοπλη παρέμβαση, είναι ένας πρωθυπουργός με τον οποίο εγώ δεν δέχομαι να συνομιλήσω.

Οπως ξέρετε, η έκθεση του συμβουλίου των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχει καταδικάσει αυτή την αντίδραση του Ισραήλ. Εξάλλου, τα Ηνωμένα Εθνη, το Πακιστάν και άλλες χώρες έχουν θέσει ερωτήματα γι’ αυτό το θέμα, την ισραηλινή αντίδραση στην ανθρωπιστική βοήθεια προς τη Λωρίδα της Γάζας. Σχετικά με αυτό το θέμα, νομίζω ότι το Ισραήλ είναι σχεδόν σε σημείο του να απολέσει έναν πολύ σημαντικό φίλο στον χώρο της Μέσης Ανατολής που είναι η Τουρκία. Γι’ αυτό εγώ δεν μπορώ να συνομιλήσω με τον πρωθυπουργό του Ισραήλ και με τους συνεργάτες του. Νομίζω ότι πρέπει να πληρώσουν τη θρασύτητα η οποία χαρακτηρίζει την πολιτική αυτής της κυβέρνησης. Καλώ όλους τους ηγέτες να μη μείνουν άφωνοι ενώπιον αυτής της συμπεριφοράς. Εχω συζητήσει το θέμα με τον κ. Παπανδρέου και τον έχω ευχαριστήσει για τη δική του αντίδραση. Βεβαίως, οι διμερείς σχέσεις της Ελλάδας με το Ισραήλ είναι θέματα που δεν με αφορούν και δεν έχω λόγο να μιλήσω γι’ αυτό το θέμα.

Αμοιβαία βήματα ειρήνης και όχι casus belli

– Η κυβέρνησή σας επανεξετάζει το δόγμα της εθνικής ασφάλειας. Υπήρχαν μερικές πληροφορίες σχετικά με το casus belli και το ενδεχόμενο άρσης του. Είναι κάτι το οποίο θα μπορούσατε να προωθήσετε στο Κοινοβούλιό σας. Θα περιμένατε κάτι σε αντάλλαγμα από την Ελλάδα;

– Το ανακοινωθέν που ετοιμάζεται θα δούμε πώς θα διατυπωθεί. Δηλαδή, οι χώρες δεν πρέπει να κάνουν πράξη αυτά που συνιστούν casus belli. Πιστεύω ότι καμία χώρα δεν το θέλει αυτό. Αυτή τη στιγμή διανύουμε μια διαφορετική περίοδο. Είναι μια περίοδος, κατά την οποία γίνονται βήματα προς την κατεύθυνση της ειρήνης. Αμοιβαία, βέβαια. Και όταν το κάνουμε αυτό, θα πρέπει και η Ελλάδα και εμείς να κάνουμε αυτό που είναι ευθύνη μας.

Και νομίζω ότι αν όλες οι προσπάθειες είναι προσπάθειες που ερμηνεύονται στην κατεύθυνση της ειρήνης, δεν θα υπάρχει θέμα αιτίας πολέμου. Και γι’ αυτό θα πρέπει εμείς να εξαλείψουμε διάφορες συντηρητικές απόψεις, απόψεις που έχουν μείνει προσκολλημένες στο παρελθόν και νομίζω ότι μαζί και με τον κ. Παπανδρέου –και αυτό κάνει ο ίδιος από την πλευρά του– προσπαθούμε να αλλάξουμε την πορεία των πραγμάτων.

Θα έλεγα ότι δεν πρέπει να πέφτουμε σε παγίδες των διαφόρων που θέλουν να πυροδοτήσουν εντάσεις και δεν θα πρέπει και ο Τύπος να ακολουθεί τέτοια σχέδια.

– Πιστεύετε ότι οι δύο χώρες θα μπορέσουν να πετύχουν μια συμφωνία για το Αιγαίο έως το τέλος του χρόνου; Εκτιμάτε ότι υπάρχει η δυνατότητα να εργαστούν ώστε να εκμεταλλευθούν, για παράδειγμα, κοιτάσματα υδρογονανθράκων, φυσικού αερίου κ.ά.;

– Σ’ αυτό το θέμα δεν βλέπω κανένα λόγο να μην μπορέσουμε να φτάσουμε σε μια συμφωνία. Και εξάλλου υπάρχουν συνομιλίες για την επίλυση αυτών των θεμάτων. Και πρέπει να είμαστε έτοιμοι για να συνεργαστούμε σ’ αυτόν τον τομέα. Βέβαια, θα πρέπει να καθοδηγούμαστε από το κοινό συμφέρον. Νομίζω ότι πρέπει να κάνουμε αυτά τα βήματα. Διαφορετικά, θα είμαστε χαμένοι και η Ελλάδα και η Τουρκία. Αν υπάρξει η συνεργασία και η σύμπραξη, θα μπορέσουν να επωφεληθούν τόσο η Ελλάδα όσο και η Τουρκία. Εξάλλου, εμείς αυτή τη στιγμή εξάγουμε φυσικό αέριο στην Ελλάδα για να καλύψει τις δικές της ανάγκες. Και πιστεύω ότι αυτός ο αγωγός είναι ένας αγωγός φιλίας. Στη συνέχεια, θα προεκταθεί προς την Ιταλία, την Αλβανία και νομίζω ότι δεν έχουμε καμία προκατάληψη επ’ αυτού του θέματος.

Πιστεύουμε ότι το Αιγαίο πρέπει να είναι ένα πέλαγος φιλίας και ειρήνης και να παρέχει οφέλη και στις δύο πλευρές. Θα πρέπει να συμφωνήσουμε και να κάνουμε από κοινού επενδύσεις και νομίζω ότι θα έχουμε οφέλη σε εθνικό επίπεδο, η κάθε μια χώρα από την πλευρά της, αλλά και σε διεθνές επίπεδο. Νομίζω ότι έχουμε καταφέρει να συνεργαστούμε σε διάφορους τομείς: Για παράδειγμα, στην αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών, σε θέματα δασικών πυρκαγιών, σεισμών κ.λπ. Εχουν υπογραφεί συνθήκες για κοινή αντιμετώπιση των θεμάτων. Γιατί να μη συνεχίσουμε και σε αυτόν τον τομέα.

ΠΗΓΗ

Πανικός στη Τουρκία από ήττα σε ηλεκτρονικό παίγνιο στρατηγικής

«H Τουρκία υπό κατάληψη της Ελλάδος» είναι ο τίτλος της ηλεκτρονικής έκδοσης της Milliyet, που αναφέρεται στο διαδικτυακό παιχνίδι διπλωματίας eRepublik. Το συγκεκριμένο παιχνίδι που κυκλοφορεί από το 2008, παίζεται από παίχτες απ’όλο τον κόσμο και σύμφωνα με εκτιμήσεις ο αριθμός των χρηστών ξεπερνάει τους 430.000. Η τουρκική εφημερίδα στην ιστοσελίδα της αναφέρει ότι στο συγκεκριμένο παιχνίδι οι Έλληνες παίχτες είχαν μεγάλες επιτυχίες και κατάφεραν μαζί με τους συμμάχους τους από τις ΗΠΑ, τον Καναδά, το Ισραήλ την Κίνα και την Ισπανία να θέσουν υπό έλεγχο την συμμαχία της Τουρκίας. 
Στο δημοσίευμα αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι σε λίγες ημέρες μπορεί να «πέσει» και το μέτωπο της Κύπρου και να βρίσκεται στα χέρια της συμμαχίας που βρίσκονται και οι Έλληνες. “Yπάρχει μεγάλη μάχη ανάμεσα στους Έλληνες και τους Τούρκους παίχτες. Όμως επειδή οι Έλληνες χρήστες είναι περισσότεροι, οι Τούρκοι ενδέχεται να χάσουν και την Κύπρο» γράφει η Milliyet.

Με τη δημοσίευση της είδησης έχουν κινητοποιηθεί εκατοντάδες Τούρκοι χρήστες του internet για να εγγραφούν στο παιχνίδι και να «σώσουν» τη χώρα τους.

Όσοι ενδιαφέρονται για το συγκεκριμένο παιχνίδι στρατηγικής μπορούν να κάνουν την εγγραφή τους στο www.erepublik.com.

ΠΗΓΗ

ΤΟ ΕΥΡΩΚΟ ΕΞΟΡΜΑ ΜΕ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ «ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ» ΜΑΣΚΑ

Εν ‘όψει των βουλευτικών εκλογών το ΕΥΡΩΚΟ αλλάζει προσωπείο. Ξαναβάζει τη μάσκα του πατριωτισμού και αρχίζει τον προεκλογικό αγώνα του προς άγρα ψήφων . Στόχος του είναι να εγκλωβίσει διάφορους πατριώτες στις τάξεις του και να φράξει το δρόμο στον ανερχόμενο δημοκρατικό εθνικισμό .Αυτός είναι ο κύριος ρόλος αυτού του αποκόμματος της δεξιάς που απλώνει τα πλοκάμια του στα βόρβορα νερά του κεντρώου χώρου.
Υπενθυμίζουμε ότι το ΕΥΡΩΚΟ είναι ένα κόμμα που κινείται χωρίς ιδεολογικά έρματα , ταγμένο στην υπηρεσία του ενδοτικού κατεστημένου , παίζοντας το πιο βρόμικο ρόλο, δηλαδή την εξαπάτηση των πατριωτικών δυνάμεων που φεύγουν από τον ΔΗΣΥ χωρίς επιστροφή , ένεκεν των μειοδοτικών θέσεων του στο εθνικό θέμα αλλά και των πλουτοκρατικών αντιλήψεων του. Σε αυτό το φαινόμενο απώλειας ψηφοφόρων του συστήματος , το ΕΥΡΩΚΟ λειτουργεί ως ένα ανάχωμα , ως ένα φράγμα του ενδοτισμού.
Το ΕΥΡΩΚΟ είναι το κόμμα που στήριξε το κατεστημένο στις κεντρικές επιλογές του και κυρίως στη κατεύθυνση της αποστρατικοποίησης αφενός και παραμονής των αγγλικών βάσεων αφετέρου. Μια κατεύθυνση που εξυπηρετεί πλήρως τα αγγλοσιωνιστικά συμφέροντα την οποία επικύρωσε σε πρόσφατη συνέντευξη του και ο βουλευτής και αντιπρόεδρος του ,κ . Νίκος Κουτσού.
Το πολιτικό μαγειρείο του ΕΥΡΩΚΟ ας ξεκαθαρίσει τι εννοεί με τον όρο ευρωπαϊκή λύση και πως συνδυάζει αυτό τον όρο με την «τουρκοκυπριακή διοίκηση στο βορρά». Να μας πουν επίσης πως εναρμονίζεται με την ευρωπαϊκή λύση η θέση της αποστρατικοποίησης και της παραμονής των άγγλων κατακτητών στις βάσεις που άρπαξαν με το κατοχικό σύνταγμα της Ζυρίχης.
Επιτέλους ας καταλάβουν οι διάφοροι υπηρέτες των αγγλοσιωνιστικών συμφερόντων πως η απαλλαγή της Κύπρου από τη διπλή κατοχή , των τούρκων και των άγγλων είναι αλληλένδετη με το δικαίωμα του κυπριακού λαού να θεσμίσει το ΠΡΩΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ δυνάμει του οποίου, η μια και μόνη κυριαρχία της υπάρχουσας κυπριακής δημοκρατίας θα επικρατήσει. Ούτε μια χούφτα γης δεν παραχωρούμε σε ξένη κυριαρχία ή διοίκηση. Μια κυριαρχία , μια διοίκηση , μια ελεύθερη ελληνική Κύπρος εντός της οποίας κάθε μειονότητα οφείλει σεβασμό στον εθνικό χαρακτήρα του κράτους , ώστε ως αντίδωρο να χαίρει των μειονοτικών δικαιωμάτων της. Κάθε προσπάθεια απόσχισης ισοδυναμεί με απώλεια του δικαιώματος του πολίτη. Ως εκ τούτου η μουσουλμανική «τουρκοκυπριακή» μειονότητα καλείται να επιλέξει το δρόμο της. Ή θα ακολουθήσει τη νομιμότητα της κυπριακής δημοκρατίας ή θα συνταχθεί πλήρως με τις δυνάμεις εισβολής και κατοχής και θα χάσει όλα της τα δικαιώματα.
ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ (ΕΔΗΚ)
ΤΟΜΕΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

ΞΥΠΝΑΤΕ ΣΙΧΑΜΕΡΟΙ ΣΚΛΑΒΟΙ

Αναμένεται σήμερα η απόφαση του Ευρωκοινοβουλίου σχετικά με το απευθείας εμπόριο Ε.Ε - κατεχομένων .Η γνωμάτευση της νομικής επιτροπής τάσσεται ξεκάθαρα υπέρ της Κυπριακής Δημοκρατίας και θεωρεί τα κατεχόμενα αναπόσπαστο τμήμα της επικράτειας της που τελεί υπό κατοχή.Σε περίπτωση που το ευρωκοινοβούλιο πάρει διαφορετική θέση απο αυτή και στηρίξει το απευθείας εμπόριο θεωρώντας τα κατεχόμενα ως έδαφος τρίτης χώρας τότε θα έχουμε να κάνουμε με κραυγαλέα ασυμφωνία ανάμεσα στη νομική και τη πολιτική διάσταση του ζητήματος.Θα αποκαλυφθεί η δυνατότητα εξωγενών βουλήσεων να παρεμβαίνουν πολιτικά και να ανατρέπουν την όποια νομική βάση πάνω στην οποία στηρίζει η Ε.Ε την συνοχή της και το νόημα της ύπαρξης της.
Βέβαια η νομική επιτροπή του ευρωκοινοβουλίου αφήνει ένα παράθυρο υπέρβασης των νομικών πραγματικοτήτων που συνοδεύουν την ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ε.Ε.υπό τον όρο της συγκατάθεσης αυτής ταύτης της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Η Κ.Δ. απο τη πλευρά της αντί να επιμείνει στο γράμμα του νόμου όπου ένα κομμάτι της επικράτειας της αναγνωρίζεται ως κατεχόμενο και ταυτόχρονα αναγνωρίζεται το δικαίωμα διεκδίκησης του και επέκτασης της κυριαρχίας και της νομιμότητας της σε αυτό, προτίμησε να υποχωρήσει με τις απαράδεκτες προτάσεις Χριστόφια που ανταλλάζουν το απευθείας εμπόριο με την επιστροφή της περίκλειστης πόλης της Αμμοχώστου και ακόμα χειρότερα με την ΣΥΝΕΚΜΕΤΑΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΛΙΜΑΝΙΟΥ ΤΗΣ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ. Η τελευταία πρόταση ανατρέπει την ουσία της γνωμοδότησης της νομικής επιτροπής του Ευρωκοινοβουλίου και προβαίνει σε ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ως δυνάμεως συνιδιοκτήτριας επί των κυπριακών εδαφών.
Προφανώς ο κ. Χριστόφιας υποχωρεί σε αυτές τούτες τις δυνάμεις που ασκούν πιέσεις υπέρ των κατακτητών.Η γνωμοδότηση της νομικής επιτροπής δεν δίνει σε κανένα το δικαίωμα της αμφισβήτησης της νομικής βάσης παρά μόνο στη Κυπριακή Δημοκρατία.Στον πρόεδρο της δημοκρατίας επαφίεται η εξέλιξη του ζητήματος . Μια σθεναρή αντίσταση μπορεί να αποφέρει πολλά οφέλη και να σηματοδοτήσει την δυνατότητα μιας νέας πορείας πάνω στη βάση της εισβολής ,κατοχής και απελευθέρωσης. Μια εθνική ηγεσία θα μπορούσε να αδράξει την ευκαιρεία , να ακυρώσει τις ολέθριες υποχωρήσεις που έγιναν μέχρι σήμερα και να χαράξει την πορεία προς την απελευθέρωση αξιοποιόντας τις θετικές δυνάμεις της Ε.Ε. Δυστυχώς όμως αυτή η ηγεσία δεν υπάρχει και το χειρότερο ειναι που ο λαός , προσκολλημένος στους πελατειακούς μηχανισμούς των κομμάτων της υποχώρησης στιλβώνει τις αλυσίδες του.
ΞΥΠΝΑΤΕ ΣΙΧΑΜΕΡΟΙ ΣΚΛΑΒΟΙ.
ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ (ΕΔΗΚ)
ΤΟΜΕΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Θα καταλάβουν πως δεν τους μετράνε στη Μ. Ανατολή;

Από χθες ως την ερχόμενη Τετάρτη, ο Υπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Δρούτσας πραγματοποιεί περιοδεία στη Μέση Ανατολή, με σταθμούς στην Ιορδανία (στις 17 τρ.), στο Ισραήλ και στα Παλαιστινιακά Εδάφη (στις 18 τρ.), στην Αίγυπτο (19 τρ.) και στο Λίβανο (στις 20 τρ.). Η περιοδεία του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών, σύμφωνα με ανακοίνωση του ΥΠΕΞ, “πραγματοποιείται σε μία συγκυρία κρίσιμη για το μέλλον της Ειρηνευτικής Διαδικασίας στη Μέση Ανατολή. Η χώρα μας, βασικός παράγων στο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου, προωθεί με συνέπεια την εμπέδωση κλίματος σταθερότητας και ασφάλειας στην περιοχή. Για το λόγο αυτό, σε όλες τις συναντήσεις που θα έχει, ο κ. υπουργός θα έχει την ευκαιρία να μεταφέρει στους συνομιλητές του την υποστήριξη της χώρας μας στις προσπάθειες που καταβάλλονται από τη διεθνή κοινότητα για την επίτευξη βιώσιμης ειρήνης. Στις προσπάθειες αυτές, η Ελλάδα συμβάλλει με όλα τα μέσα, αξιοποιώντας το απόθεμα αξιοπιστίας που έχει δημιουργήσει η συνεπής άσκηση μιας εξωτερικής πολιτικής βασισμένης σε αρχές και αξίες”.

Είναι φυσικό σε μια χώρα που σύμφωνα με τον ίδιο τον πρωθυπουργό της “έχει χάσει την αξιοπιστία της” και την “εθνική κυριαρχία” της, λόγια με περισσή έμφαση και δίχως ντροπή όπως η ανακοίνωση του υπεξ, να αποδίδουν απλώς την άσκηση μιας εξωτερικής πολιτικής, κενής περιεχομένου και ιδεολογίας, που συνήθως καθορίζουν “αρχές και αξίες”. Η προσπάθεια που καταβάλλεται είναι μήπως και κλειστούν ραντεβού για καμιά επένδυση, αν και γι αυτές προσφέρονται άλλες αραβικές χώρες. Στη μια χώρα που υπό τις σημερινές συνθήκες θα είχε αξία μια επίσκεψη του υπεξ, στη Συρία, δεν τολμά να πάει μετά το “χαστούκι”, της αναγνώρισης της πΓΔΜ σαν “Μακεδονία”, που πήρε από τη Δαμασκό χάρη στις φιλότιμες προσπάθειες του φίλου του, Α. Νταβούτογλου. Κι όπως είναι γνωστό ακόμη και στους πρωτοετείς των διεθνών σχέσεων, “χωρίς τη Συρία, δεν υπάρχει λύση στο Παλαιστινιακό”!

Είναι γνωστό πως ο Γ. Παπανδρέου έχει μια επιμονή με τη Μέση Ανατολή. Προσπαθεί κάθε φορά που είναι στο υπεξ, και τώρα σαν πρωθυπουργός πολύ περισσότερο, να ασχοληθεί κι αυτός με το Μεσανατολικό. Την τελευταία φορά που είχε πάει (το 2004) κατάφερε να κάνει εχθρούς μεγάλη μερίδα των Παλαιστινίων υποστηρίζοντας τον Αμπάς σε βάρος του τότε ηγέτητης PLO, Γιασέρ Αραφάτ, όπως ζητούσε τότε η Ουάσιγκτον. Σήμερα, όμως δεν έχει ειδικό βάρος ούτε όσο είχε σαν υπεξ, τότε. Γιατί είναι σε όλους γνωστό πως δεν παράγει διπλωματία αλλά μεταφέρει τις διπλωματικές επιθυμίες τρίτων.

Κι αυτό θα φανεί τον ερχόμενο μήνα, αν κι εφόσον πραγματοποιηθεί η συνάντηση κορυφής της Ευρω – Μεσογειακής στη Βαρκελώνη. Γιατί εκεί θα γίνει σαφές ποιές χώρες έχουν πολιτική και ποιές είναι απλώς ουραγοί. Για τη συνάντηση αυτή, αν κάτι δεν μεταβληθεί άρδην, η Ελλάδα θα εμφανσιτέι και πάλι με την “πράσινη ανάπτυξη” και τα χτυπήματα στην πλάτη των ξένων ηγετών στον Γ. Παπανδρέου, για την πιστή εφαρμογή του μνημονίου. Γιατί καμιά άλλη πρόταση δεν έχει υποβάλλει πουθενά. Και τα “μπράβο” που του (μας) δίνουν δεν λένε επίσης τίποτε. Γιατί μπράβο, λένε και στον γάϊδαρο, που βγήκε από τη λάσπη στο χωματόδρομο….

Ο ΔΡΑΓΟΥΜΑΝΟΣ

ΤΙ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ

Η παγκόσμια κοινότητα βρίσκεται στο χείλος μιας καταστροφικής αντιπαράθεσης για τις συναλλαγματικές ισοτιμίες – που τώρα διαχέεται και επηρεάζει την εμπορική πολιτική (η Αμερική φλερτάρει με τον προστατευτισμό), τις στάσεις έναντι των κεφαλαιακών ροών (οι νέοι περιορισμοί στη Βραζιλία, την Ταϊλάνδη και την Νότια Κορέα) και τις διαθέσεις του κόσμου για την παγκοσμιοποίηση της οικονομίας (έχουμε ενίσχυση αρνητικών στάσεων απέναντι στους ξένους σχεδόν παντού). 

Ποιος πρέπει να κατηγορηθεί για αυτή την κατάσταση που τείνει να ξεφύγει από κάθε έλεγχο και τι θα μας φέρει στη συνέχεια; Το ζήτημα συνήθως διατυπώνεται στους όρους ενός ερωτήματος περί το αν ορισμένες χώρες ‘εξαπατούν’ τον υπόλοιπο κόσμο κρατώντας τη συναλλαγματική τους ισοτιμία σε υποτιμημένα επίπεδα, ώστε με αυτό τον τρόπο να αυξάνουν τις εξαγωγές τους και να περιορίζουν τις εισαγωγές τους σε σχέση με το τι θα συνέβαινε αν οι κεντρικές τράπεζες όλου του κόσμου επέτρεπαν την ελεύθερη διακύμανση του τοπικού τους νομίσματος. Σύμφωνα με αυτή τη συμβατική άποψη ο βασικός ένοχος είναι η Κίνα, αν και ένας δεύτερος ένοχος μπορεί να θεωρηθεί το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.


Αλλά αν δούμε το όλο ζήτημα λίγο ευρύτερα, η σοβαρότητα της σημερινής κατάστασης οφείλεται πρωτίστως στην άρνηση της Ευρώπης για μεταρρύθμιση της παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης – μιας παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης που ήδη έχει περιπλακεί πολύ εξαιτίας των πολλών χρόνων κακής διαχείρισης και διαφόρων αυταπατών των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Κίνα σαφώς και έχει μερίδιο ευθύνης. Εδώ και 10 χρόνια, εν μέρει επειδή το σχεδίασε, εν μέρει κι από τύχη, βρέθηκε να συσσωρεύει τεράστια συναλλαγματικά αποθέματα, μέσα από την ύπαρξη ενός μεγάλου εμπορικού πλεονάσματος και των παρεμβάσεών της με αγορές δολαρίων που αυτό προκαλούσε. Για τις περισσότερες χώρες μια τέτοια παρέμβαση θα δημιουργούσε πληθωριστικές πιέσεις, επειδή η κεντρική τράπεζα θα εξέδιδε τοπικό νόμισμα για να αγοράσει δολάρια. Εξαιτίας του πολύ σφιχτού ελέγχου του κινεζικού χρηματοπιστωτικού συστήματος ωστόσο, και των πολύ περιορισμένων επιλογών των επενδυτών, οι συνήθεις πληθωριστικές επιπτώσεις δεν εμφανίστηκαν στην Κίνα. Έτσι η Κίνα έχει μια δίχως προηγούμενο – για μεγάλη εμπορική χώρα – δυνατότητα να συσσωρεύει μεγάλα συναλλαγματικά αποθέματα – που σήμερα πλησιάζουν τα 3 τρις δολάρια.

Το εμπορικό πλεόνασμα της Κίνας είχε φτάσει πριν το 2008 στο 11% του ΑΕΠ. Και τα εξαγωγικά λόμπι παλεύουν πυρετωδώς να διατηρήσουν τη συναλλαγματική ισοτιμία στα σημερινά χαμηλά της επίπεδα έναντι του δολαρίου. Υποτίθεται ότι σε επίπεδο αρχής το ΔΝΤ ασκεί πιέσεις σε χώρες με υποτιμημένο νόμισμα ώστε να επιτρέψουν την ανατίμησή του. Η ρητορική του Ταμείου είναι φιλόδοξη και το ίδιο ισχύει για τα συμπεράσματα της πρόσφατης ετήσιας συνόδου των μετόχων του – οι κεντρικοί τραπεζίτες και οι Υπουργοί Οικονομικών της παγκόσμιας κοινότητας – που έλαβε χώρα στην Ουάσιγκτον. Αλλά στην πραγματικότητα το ΔΝΤ δεν έχει εξουσίες στην Κίνα – όπως και σε κάθε άλλη χώρα με πλεόνασμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών. Το τελικό ανακοινωθέν της περασμένης εβδομάδας ήταν δε το πιο ... άσφαιρο στην ιστορία του. Δυστυχώς όμως το ΔΝΤ επιβαρύνεται με πολύ περισσότερες ευθύνες. Η διαχείριση της χρηματοπιστωτικής κρίσης της Ασίας που έκανε στο διάστημα 1997 - 1998 δημιούργησε σοβαρά προβλήματα στις αναδυόμενες αγορές μεσαίου εισοδήματος – έτσι οι χώρες αυτές τώρα πιστεύουν ότι το ΔΝΤ δεν είναι και ο καλύτερος προασπιστής των συμφερόντων τους. Εξού και η σημασία του ρόλου των Ευρωπαίων, επειδή οι Ευρωπαίοι υπεραντιπροσωπεύονται στο Εκτελεστικό Συμβούλιο του ΔΝΤ και, παρόλα τα παρακάλια, απλά αρνούνται να ενοποιήσουν τις δικές τους έδρες ώστε να πάρουν έδρες οι αναδυόμενες αγορές και να αποκτήσουν μεγαλύτερη επιρροή. Κατά συνέπεια, λοιπόν οι αναδυόμενες χώρες, θέλοντας να σιγουρευτούν ότι δεν θα χρειαστούν οικονομική βοήθεια από το ΔΝΤ ποτέ ξανά σε ένα ορατό μέλλον, ακολουθούν όλο και περισσότερο το παράδειγμα της Κίνας, προσπαθώντας να διασφαλίσουν κι αυτές μεγάλα εμπορικά πλεονάσματα.

Αυτό στην πράξη μεταφράζεται σε πυρετώδεις προσπάθειες για αποτροπή μιας ανατίμησης της αξίας του νομίσματός τους. Αλλά μεγάλο μέρος της ευθύνης για τους σημερινούς παγκόσμιους οικονομικούς κινδύνους ανήκει και στις Ηνωμένες Πολιτείες, κι αυτό για τρεις λόγους. Πρώτον οι περισσότερες αναδυόμενες αγορές νιώθουν ότι η αύξηση των κεφαλαιακών εισροών ασκεί ανατιμητικές πιέσεις στα νομίσματά τους. Στους επενδυτές της Βραζιλίας προσφέρονται αποδόσεις περί το 11%, ενώ στις ΗΠΑ για τον ίδιο πιστωτικό κίνδυνο οι αποδόσεις κινούνται περί το 2%- 3%. Για πολλούς αυτό μοιάζει ως μοναδικό στοίχημα. Συν ότι τα αμερικανικά επιτόκια θα παραμείνουν χαμηλά, γιατί το αμερικανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα έχει πληγεί καίρια από τα δικά του λάθη (με τη βοήθεια και των ευρωπαϊκών τραπεζών), αλλά και επειδή τα χαμηλά επιτόκια παραμένουν, για εσωτερικούς λόγους, αναπόσπαστο στοιχείο της πολιτικής ανάκαμψης. Δεύτερον, κατά την προηγούμενη δεκαετία η Αμερική έφτασε να έχει τεράστια εμπορικά ελλείμματα, καθώς η πολιτική της ελίτ – και οι Ρεπουμπλικάνοι και οι Δημοκρατικοί – εξοικειώνονταν όλο και περισσότερο με την υπερκατανάλωση. Η δημιουργία των αμερικάνικων ελλειμμάτων ευνόησε τη δημιουργία των πλεονασμάτων που επεδίωκαν οι αναδυόμενες χώρες όπως η Κίνα – από τη στιγμή που το ισοζύγιο πληρωμών ολόκληρης της παγκόσμιας κοινότητας είναι μηδενικό, για να έχει πλεόνασμα ένα μεγάλο σύνολο χωρών, θα πρέπει κάποιες άλλες μεγάλες χώρες να έχουν έλλειμμα.

Κορυφαίοι αξιωματούχοι της κυβέρνησης Μπους συνήθιζαν να λένε ότι το αμερικανικό εμπορικό έλλειμμα αποτελεί ‘δώρο’ προς τον υπόλοιπο κόσμο. Αλλά για να είμαστε ειλικρινείς οι ΗΠΑ υπερκατανάλωναν – ζούσαν δηλαδή πολύ πέρα τα μέσα τους – για ολόκληρη την προηγούμενη δεκαετία. Όσο για την ιδέα ότι οι φορολογικές περικοπές θα οδηγήσουν σε ενίσχυση της παραγωγικότητας και θα αντισταθμιστούν από μόνες τους διορθώνοντας την κατάσταση του προϋπολογισμού αποδείχτηκε εντελώς απατηλή. Τρίτον, η καθαρή ροή των κεφαλαίων είναι από τις αναπτυσσόμενες χώρες προς τις Ηνωμένες Πολιτείες – αυτό σημαίνει η ύπαρξη εμπορικού πλεονάσματος στις αναδυόμενες χώρες και ελλείμματος στην Αμερική. Αλλά η ακαθάριστη ροή κεφαλαίων είναι από τις αναδυόμενες χώρες προς τις ανεπτυγμένες οικονομίες, μέσω των μεγάλων τραπεζών που τώρα απολαμβάνουν της ανοιχτής στήριξης του κράτους και στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη. Από την οπτική γωνία των διεθνών επενδυτών, οι μέγα - τράπεζες με το συστημικό τους μέγεθος που ... απαγορεύει τη χρεοκοπία αποτελούν το ιδανικό μέρος για να ... παρκάρουν τα αποθεματικά τους – όσον καιρό το εθνικό κράτος όπου έχουν την έδρα τους παραμένει φερέγγυο. Αλλά τι θα κάνουν οι εν λόγω τράπεζες με αυτά τα κεφάλαια; Όταν είχε ανακύψει ανάλογο ζήτημα στη δεκαετία του 1970 – η αποκαλούμενη ανακύκλωση των πετρελαϊκών πλεονασμάτων – οι τράπεζες των δυτικών χρηματοπιστωτικών κέντρων προχώρησαν σε πιστωτική επέκταση στη Λατινική Αμερική, την κομμουνιστική Πολωνία και την κομμουνιστική Ρουμανία. Δεν επρόκειτο για καλή ιδέα, αφού οδήγησε στην πολύ μεγάλη – για τα δεδομένα της τότε εποχής – κρίση χρέους του 1982. Προς κάτι ανάλογο οδεύουμε σήμερα, μόνο που θα πάρει πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις. Καθώς κατευθυνόμαστε προς ένα τέτοιο κύκλο, οι τράπεζες και οι άλλοι παίκτες του χρηματοπιστωτικού τομέα έχουν κάθε κίνητρο να φορτωθούν με κινδύνους.

Οι ίδιοι θα αποκομίσουν τα οφέλη (οι αμοιβές της Γουόλ Στριτ έσπασαν φέτος κάθε ρεκόρ), ενώ οι ζημιές θα επιβαρύνουν τους φορολογούμενους. Οι ‘νομισματικοί πόλεμοι’ από μόνοι τους είναι απλές αψιμαχίες. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι η καρδιά του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος παραμένει άκρως ασταθής και πως η αλόγιστη ανάληψη κινδύνων μπορεί για άλλη μια φορά να οδηγήσει σε τρομερές ζημιές που θα διαχυθούν σε ολόκληρο το σύστημα.

SOFOKLEOUS 10

Κυλώνειο άγος

Η έκφραση «Κυλώνειο άγος» χρησιμοποιείται για κάθε πράξη που μπορεί να επισύρει ντροπή σε πόλη ή κράτος. Έχει την ιστορία της όταν κατέσφαξαν όσους είχαν καταφύγει στο ιερό της Ακρόπολης, όπου υπήρχε άσυλο, και έτσι μια κατάρα έπληξε για χρόνια την Αθήνα.
Το «Κυλώνειο άγος» ξανάρθε στην επικαιρότητα με την εικόνα των ΜΑΤ που, στην είσοδο της Ακρόπολης, ψέκασαν και έδειραν απεργούς συμβασιούχους που για 22 μήνες είναι απλήρωτοι και κινδυνεύουν να πεταχτούν στο δρόμο με το νόμο του Ραγκούση.
Το «Κυλώνειο άγος» απλώθηκε όχι πάνω από την Αθήνα, αλλά τη χώρα ολόκληρη, όταν ο πολιτικός κόσμος κάνει τα πάνδεινα να διασύρει την χώρα, πότε ομολογώντας ότι είμαστε γενικά διεφθαρμένοι, πότε τεμπέληδες, πότε ότι ζούμε σε βάρος της Ευρώπης, πότε ότι είμαστε φοροφυγάδες.
Το «Κυλώνειο άγος» απλώνεται σαν σημάδι πάνω σε ολόκληρο τον πολιτικό κόσμο που παραδίδει στην τρόικα και το ΔΝΤ τη χώρα, ξεπουλά σε Κινέζους και Άραβες το δημόσιο πλούτο, ιεροσυλεί σε βάρος της λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας. Σύντομα θα κλείσει ζητήματα της περιοχής σύμφωνα με τις οδηγίες και τα φιρμάνια των μεγάλων δυνάμεων, ενώ το παζάρι συμπεριλαμβάνει και κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο, αφού η πρόταση για «μοιρασιά» του, «φίφτι-φίφτι», βρίσκει τον Γ. Παπανδρέου μέσα στο κόλπο.
Η ντροπή είναι δικιά τους. Του αστικού κόσμου και των πολιτικών του εκπροσώπων. Βουλιάζουν τη χώρα, το λαό, την κοινωνία και σχεδόν καμαρώνουν! Δεν μπορούν, βέβαια, να κυκλοφορήσουν στους δρόμους και τις γειτονιές της χώρας, γιατί τα κραξίματα φουντώνουν και δυναμώνουν.
Ο πρωθυπουργός πήρε μια γεύση των συναισθημάτων όταν πριν από λίγες μέρες οι ταξιδιώτες της πτήσης Αθήνα-Κέρκυρα έπρεπε να περιμένουν 2 ώρες μέχρι να έρθει και αυτός στο αεροδρόμιο. Άκουσε ακόμη και εν πτήσει το κράξιμο, όταν πήρε το μικρόφωνο να ζητήσει συγγνώμη για την καθυστέρηση.
Ο κίνδυνος να μαυριστεί το ΠΑΣΟΚ -ως ο πιστός εντολοδόχος της νέας «κατοχής»- είναι μικρότερος από τον κίνδυνο που όλοι διαισθάνονται ότι μπορεί να υπάρξει δεύτερος γύρος -πιο άγριος και ανεξέλεγκτος από τον πρώτο- κινητοποιήσεων και κοινωνικών εκρήξεων. Το θερμόμετρο ανεβαίνει. Ανεβαίνει και στην Ευρώπη, θα ανέβει και στην Ελλάδα. Το στίγμα, η κατάρα, η ντροπή που απλώθηκε πάνω από την αρχαία Αθήνα, σήμερα, με όσα διαπράττει ο πολιτικός κόσμος και ειδικά η κυβέρνηση Παπανδρέου απλώνεται πάνω σε ολόκληρη την χώρα, σε όλη την επικράτεια. Ούτε θυσίες, ούτε ανέγερση ιερών και βωμών, κανένας χρησμός δεν μπορεί να τα ξεπλύνει, να τα διώξει. Μόνο η οργή, ο ξεσηκωμός του λαού μπορεί να διώξει την τυραννία, μπορεί να δώσει ζωή σε μια νέα «αγορά του Δήμου», μια πραγματική δημοκρατία, που θα εκφράζει μια νέα πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία χωρίς τοκογλύφους, δοσίλογους, μεταπράτες, μαυραγορίτες.
Κυρίως μια κοινωνία χωρίς σύγχρονους «δούλους»! Είναι στο χέρι μας!

Πηγή

Δύο Κρητικοί πίσω από το θαύμα στη Χιλή!

Της Κατερίνας Μυλωνά
Οι μηχανικοί Μ. και Ι. Προεστάκης, επικεφαλής στην επιχείρηση απεγκλωβισμού των μεταλλωρύχων...!Δύο Κρητικοί βρίσκονται πίσω από το θαύμα της Χιλής που παρακολούθησε όλος ο πλανήτης τις τελευταίες ημέρες. Ο Μιχάλης και ο ανιψιός του, Ιγκόρ Προεστάκης, με καταγωγή από τα Χανιά, ήταν οι μηχανικοί που κατάφεραν να διασώσουν τους 33 μεταλλωρύχους που επί δύο μήνες έμειναν εγκλωβισμένοι 700 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γης.
Ο κ. Μιχάλης Προεστάκης ήταν επικεφαλής όλων των εργασιών που έγιναν, κατʼ αρχάς, για να έχουν οι εγκλωβισμένοι επαφή με τον κόσμο και πρόσβαση σε αέρα, νερό και τρόφιμα, αλλά και, στη συνέχεια, εκείνος που κατάφερε να φτάσει η ειδική κάψουλα στους μεταλλωρύχους.
Οι δύο Κρητικοί μιλούν στην «Π» για αυτή τη μοναδική εμπειρία που πολλές στιγμές ένιωθαν ότι έφερνε 33 ανθρώπους ένα βήμα πριν από το θάνατο αλλά, τελικά, τους οδήγησε στη ζωή.
Ο κ. Μιχάλης Προεστάκης ήταν υπεύθυνος για τη διάνοιξη τριών, συνολικά, σημείων που επέτρεπαν στους διασώστες να μεταφέρουν όλα τα εφόδια που χρειάζονταν οι εγκλωβισμένοι για την επιβίωσή τους. Δική του ήταν, μάλιστα, η πρόταση η μια από τις τρύπες να αξιοποιηθεί για να ανέβουν, τελικά, στην επιφάνεια της γης, η οποία και υιοθετήθηκε με επιτυχή, όπως όλος ο πλανήτης γνωρίζει, αποτελέσματα. Η τρύπα έπαιξε το ρόλο του «οδηγού» για να γνωρίζουν ποια ακριβώς βήματα έπρεπε να κάνουν. Επί δύο μήνες επέβλεπε τις εργασίες και, μάλιστα, έμενε σε κοντέινερ κοντά στο σημείο που βρίσκονταν οι μεταλλωρύχοι. «Έπρεπε να είμαστε σε συνεχή επικοινωνία μαζί τους για να είμαστε σίγουροι ότι είναι ασφαλείς», περιγράφει και προσθέτει πως «υπήρξαν πολλές στιγμές που φοβηθήκαμε ότι δε θα τα καταφέρουμε, εξάλλου, δεν ήταν εύκολη η δουλειά που μας είχε ανατεθεί. Περάσαμε πολύ δύσκολες μέρες και ο καιρός δε μας βοηθούσε». Καμία στιγμή δεν ήρθαν σε επαφή με συγγενείς των μεταλλωρύχων γιατί, πολύ απλά, δεν είχαν χρόνο για συζήτηση παρά μόνο για δουλειά. Τη μέρα της διάσωσης, τη στιγμή, δηλαδή, που επετεύχθη ο στόχος τους, δεν ήταν παρόντες. «Έπρεπε να μαζέψουμε τα εργαλεία μας μια μέρα νωρίτερα και δε μας επετράπη να βρισκόμαστε εκεί τη στιγμή της διάσωσης. Εξάλλου, η δουλειά μας είχε τελειώσει», αναφέρει. Φυσικά, παρακολούθησε, έστω και από μακριά, τη διάσωση και ένιωσε, κατʼ αρχάς, ανακούφιση και, βέβαια, ικανοποίηση ότι τα είχε καταφέρει. «Τους δύο τελευταίους μήνες αγωνιούσαμε, δεν μπορούσαμε να φάμε. Μόλις βγήκαν στην επιφάνεια, επιτέλους, μπορέσαμε να ζήσουμε φυσιολογικά και πάλι», αναφέρει χαρακτηριστικά. Από απόσταση, λοιπόν, γεύτηκε λίγη από την ευτυχία των απεγκλωβισμένων και των οικογενειών τους.
Ο κ. Ιγκόρ Προεστάκης αναφέρει πως «έπρεπε να κάνουμε τη δουλειά μας, η οποία, υπό διαφορετικές συνθήκες, δεν έχει να κάνει με τη ζωή ή το θάνατο. Ζήσαμε δύσκολες στιγμές και δεν ξέραμε αν θα τα καταφέρουμε. Όταν είδα τον πρώτο να βγαίνει, δάκρυσα». Η χειρότερη στιγμή ήταν όταν προσπάθησαν να ανοίξουν την πρώτη τρύπα και στα 250 περίπου μέτρα, έγινε ένα μικρό ατύχημα που χρειάστηκε πέντε μέρες για να διορθωθεί η ζημιά που είχε προκληθεί. Τότε, ανησύχησε ότι η αποστολή τους δε θα είχε αίσιο τέλος. Αισθάνθηκε σίγουρος ότι όλα θα πάνε καλά, μονάχα όταν ολοκληρώθηκε η διάνοιξη στο σημείο, από όπου βγήκαν οι μεταλλωρύχοι. Χαρακτηριστικά, μάλιστα, θυμάται πως ένας υπουργός της Χιλής παρακολουθούσε τις εργασίες και μισό μέτρο πριν ολοκληρωθούν άρχισε να δίνει συγχαρητήρια στους διασώστες. Κάνεις, όμως, από το συνεργείο δεν τα δέχθηκε μέχρι να τελειώσει η εργασία τους. «Ξέραμε ότι και στο τελευταίο χιλιοστό, κάτι μπορεί να πάει στραβά. Όταν τελειώσαμε, αρχίσαμε τη γιορτή», αναφέρει. Όσο αφορά στη μέρα της διάσωσης, « η δουλειά μας είχε τελειώσει, οπότε δεν υπήρχε λόγος να είμαστε εκεί. Αφήσαμε χώρο για τους διασώστες και τους συγγενείς να απολαύσουν τη δική τους στιγμή», αναφέρει.
Εκατό χρόνια στη Χιλή
Ο παππούς του κ. Μιχάλη Προεστάκη, ο οποίος είχε και το ίδιο όνομα, πήγε στη Χιλή από τα Χανιά το 1909. Οι κ.κ. Μιχάλης και Ιγκόρ Προεστάκης, παρόλο που, λόγω δουλειάς έχουν ταξιδέψει σε πολλά μέρη, δεν έχουν έρθει ποτέ στα πάτρια εδάφη. «Πρέπει να έρθω, η κόρη μου το ζητάει συνέχεια. Υπόσχομαι ότι το επόμενο ταξίδι θα είναι στην Κρήτη», αναφέρει ο κ. Μιχάλης Προεστάκης. Ο κ. Ιγκόρ Προεστάκης αναφέρει πως έχουν συγγενείς στα Χανιά αλλά και τις ΗΠΑ. Μάλιστα, όταν πηγαίνει στην Αμερική, ο μεγαλύτερος της οικογένειας μιλά για την Κρήτη και τη θάλασσα της και οι περιγραφές του τον κάνουν να θέλει να έρθει στο νησί.
Από "ΠΑΤΡΙΣ"

ΠΗΓΗ

Οι Έλληνες Πομάκοι στη σύγχρονη Ελληνική και Ευρωπαϊκή πραγματικότητα

• Γράφει ο Δρ Αντώνης Λιάπης

Ανατρέχοντας στη νεότερη (μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο) πολιτική ιστορία των Πομάκων στον ελληνικό χώρο, θα μπορούσαμε να τη διαιρέσουμε σε δύο μεγάλες περιόδους, την πριν και την μετά το 1997. Τη χρονιά αυτή ιδρύεται με έδρα την Κομοτηνή το Κέντρο Πομακικών Ερευνών (ΚΠΕ), το πρώτο νομικό πρόσωπο, ο πρώτος επίσημα αναγνωρισμένος πομακικός θεσμός του ελληνικού κράτους από την απελευθέρωση της Θράκης το 1920 και μετά. Υπήρξε μια επαναστατική εξέλιξη που σηματοδότησε την απαρχή μιας νέας πορείας συνειδητοποίησης του ιστορικού παρελθόντος και διεκδίκησης ενός νέου ρόλου μέσα στην θρακική και ευρύτερα την ελληνική και την ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Η ίδρυσή του ήταν το προϊόν μιας μακράς περιόδου προβληματισμού και ιδεολογικών αναζητήσεων που είχε αναπτυχθεί σε κύκλους νέων κυρίως Πομάκων της Κομοτηνής και της Ξάνθης. Η ιδιαίτερη πολιτισμική τους ταυτότητα, το χαμηλό βιοτικό επίπεδο σε συνδυασμό με τις πρακτικές περιθωριοποίησης, που εκπορεύονταν από όλες τις κατευθύνσεις, καλλιέργησαν το πρόσφορο έδαφος πάνω στο οποίο αναπτύχθηκε αυτό που θα μπορούσε να ονομασθεί «πομακικό κίνημα». Οι ιδεολογικοί άξονες του κινήματος είχαν διατυπωθεί τόσο στο καταστατικό του όσο και στα κείμενα που είδαν το φως της δημοσιότητας αμέσως μετά την ίδρυση του ΚΠΕ. Ως κίνηση, πρωτίστως σκόπευε να κρατήσει το Πομακικό έξω από τα πλαίσια της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης με όποιο τρόπο και σε όποιο επίπεδο αυτή εκδηλωνόταν στη Θράκη.
Μέχρι το 1997 για την ελληνική πλευρά το Πομακικό ήταν θέμα ενασχόλησης ιστοριοδιφών οι οποίοι αναζητούσαν τις ρίζες της ομάδας στις διάφορες ιστορικές περιόδους από τα προϊστορικά χρόνια μέχρι και το Βυζάντιο. Η τουρκική ιστοριογραφία από την πλευρά της είχε δημιουργήσει τους δικούς της μύθους για την καταγωγή της ομάδας, οι οποίοι όμως ήταν ευκολότερο να διαχυθούν μέσα στους Πομάκους για λόγους που θα αναλυθούν παρακάτω. Μετά το 1997, η περίοδος του ρομαντισμού για τους Πομάκους φαίνεται ότι έληξε οριστικά. Το ΚΠΕ έθεσε για πρώτη φορά το Πομακικό στην πολιτική του βάση ως πρόβλημα πολιτισμικής γενοκτονίας και αναγνώρισης της ιδιαιτερότητάς τους, ξεφεύγοντας έτσι από το επίπεδο των συχνά εξωπραγματικών προσεγγίσεων που πραγματοποιούνταν έως τότε από αρθρογράφους. Έδωσε νέες και άγνωστες ως εκείνη τη στιγμή προοπτικές στο ζήτημα και απελευθέρωσε μία τεράστια δυναμική η οποία προκάλεσε τρομακτικές σε ένταση ιδεολογικές και πολιτικές συγκρούσεις στο εσωτερικό των μουσουλμανικών ομάδων της Θράκης, ενώ αναπόφευκτα ίσως, κατέστη την περίοδο εκείνη θέμα πρώτης και επείγουσας προτεραιότητας για την τουρκική εξωτερική πολιτική όπως αυτή εκφραζόταν τοπικά από συγκροτημένους μηχανισμούς στη Θράκη. Οι πρωτεργάτες του ΚΠΕ με επικεφαλής τον πρώτο πρόεδρό του Ομέρ Χαμδή, γνώρισαν ένα πρωτοφανές κύμα τρομοκρατίας που σκοπό είχε να εξουδετερώσει εν τη γενέσει του το πομακικό κίνημα. Τα μέλη του ΚΠΕ συκοφαντήθηκαν ως πράκτορες του ελληνικού κράτους και σκοτεινών δυνάμεων, ως «άπιστοι που επιθυμούν να εκχριστιανίσουν τους Πομάκους και να διασπάσουν την ενότητα της τουρκικής μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης».
Η ελληνική πολιτεία αρχικά αντιμετώπισε με αδιαφορία το ζήτημα, αλλά στη συνέχεια όταν ο τουρκικός παράγοντας πίεζε εκπροσώπους κυρίως της τοπικής αυτοδιοίκησης και του τοπικού πελατειακού πολιτικού συστήματος, δεν ήταν λίγοι εκείνοι οι οποίοι συντάχθηκαν με τις τουρκικές θέσεις. Κάποιοι μάλιστα συνέδεσαν την πολιτική τους πορεία με τη σκληρή στάση απέναντι στο πομακικό κίνημα, το οποίο πολέμησαν με οργανωμένο τρόπο. Πίστευαν ότι θα εξασφαλίσουν έτσι την ψήφο των πολυπληθών μουσουλμάνων ψηφοφόρων εις το διηνεκές. Σε αυτή την ήδη ζοφερή πραγματικότητα, δηλαδή ανάμεσα στη μέγγενη της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και στην εχθρική στάση τοπικών παραγόντων, προστέθηκε άλλος ένας εξωγενής παράγοντας που επιβάρυνε το ήδη φορτισμένο κλίμα. Ήταν η βουλγαρική πλευρά, η οποία διείδε στο κίνημα έναν ανεξέλεγκτο παράγοντα που θα μπορούσε δυνητικά να παρασύρει σε ιδεολογικό τουλάχιστον επίπεδο και τους εκατοντάδες χιλιάδες Πομάκους της βουλγαρικής ορεινής Ροδόπης. Η αντίδραση που προήλθε από τα βόρεια έδωσε ένα πρώτης τάξεως πολιτικό άλλοθι στους οπαδούς της απο-πομακοποίησης.
Στερεότυπες φράσεις, εκπροσώπων της ελληνικής διπλωματίας, που επί δεκαετίες κυριαρχούσαν, όπως για παράδειγμα τα «περί λεπτών ζητημάτων», «περί της επιταγής να μην ασχολούνται οι τοπικές κοινωνίες με τα ζητήματα αυτά διότι είναι ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και δεν τα γνωρίζουν» ή ακόμα ότι «δεν έπρεπε να διαταραχθεί το ήπιο κλίμα μεταξύ των δύο χωρών», απλώς συσκότιζαν την πραγματικότητα, επιβάρυναν ακόμη περισσότερο τον ούτως ή άλλως αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων τοπικά, αποπροσανατόλιζαν την κοινή γνώμη και τέλος έδιναν άλλοθι και βάθαιναν όλο και περισσότερο την πολιτική αφανισμού των Πομάκων.
Το Πομακικό εισήλθε σε μια νέα μεν ιστορική φάση, αλλά κάποιες διαχρονικές σταθερές της ελληνικής πολιτικής παρέμεναν αναλλοίωτες. Λίγο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πολιτική που προκρίθηκε ήταν εκείνη της αποσιώπησης της πομακικής γλώσσας, διότι λόγω της συγγένειάς της με τις σλαβικές καθίστατο ύποπτη ως πιθανό υπόβαθρο κομμουνιστικής εξάπλωσης. Η διείσδυση της τουρκικής στα πλαίσια του ψυχρού πολέμου ήταν μάλλον μια επιθυμητή προοπτική για την ελληνική και τη νατοϊκή πολιτική. Στη συνέχεια και μέχρι το 1974 οι εφήμερες ελληνοτουρκικές προσεγγίσεις λειτούργησαν απολύτως αρνητικά για τους Πομάκους αφού καμία ελληνική κυβέρνηση δεν ανακινούσε ένα θέμα που θα ενοχλούσε την τουρκική πλευρά, έστω και αν αφορούσε μια περιοχή μέσα στα όρια του ελληνικού κράτους, όπως η Θράκη. Τα ελληνοτουρκικά μορφωτικά πρωτόκολλα (1951 και 1968) υπογράφηκαν μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα και επικύρωσαν τα όσα περί γλώσσας και τουρκικής εκπαίδευσης προβλέπονταν (ή υπονοούνταν) στα άρθρα της Συνθήκης Ειρήνης που υπεγράφη στη Λωζάνη (1923). Ο εκτουρκισμός των Πομάκων ήταν πλέον κατοχυρωμένος, πέραν της διεθνούς Συνθήκης, και από νεότερες διμερείς διακρατικές συμφωνίες. Και στη συνέχεια, το κλίμα φοβίας και αδράνειας που χαρακτήρισε τις μεταπολεμικές δεκαετίες συνέχισε να παράγει σταθερά τα αντιπομακικά του αποτελέσματα. Ακόμα και οι αρχές της πολυδιαφημισμένης πολυπολιτισμικότητας που μόλις στα μέσα της δεκαετίας του 1990 είχε αρχίσει να ανατέλλει στη Θράκη, υποχώρησαν ραγδαία εμπρός στις πιέσεις του τουρκικού παράγοντα.
Εκδηλώσεις πολυπολιτισμικότητας στις οποίες παρουσιάζονταν και στοιχεία πομακικής πολιτισμικής κληρονομιάς, από φορεσιές μέχρι και φαγητά, πολεμήθηκαν από εκπροσώπους του τουρκικού εθνικισμού τοπικά και εν τέλει δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που όταν στη Θράκη, ελληνικό κράτος και φορείς μιλούν για πολυπολιτισμικότητα εννοούν τα πάντα εκτός από τους Πομάκους. Συγκεκριμένα στις 28 Αυγούστου 1998 στην Κομοτηνή, το Κέντρο Λαϊκών Δρωμένων διοργάνωσε εκδήλωση παραδοσιακών γεύσεων όπου μεταξύ άλλων υπήρχε και πομακική κουζίνα με πίτες και γλυκίσματα. Η εκδήλωση πολεμήθηκε με ανακοινώσεις και παρεμβάσεις προς πολιτικούς παράγοντες από αντιδραστικά και ανθελληνικά στοιχεία, τα οποία όμως κατείχαν κορυφαίες θέσεις στη μειονοτική κοινωνία. Ξαφνικά οι ταπεινές πομακικές πίτες αναδείχθηκαν σε μείζον πολιτικό ζήτημα.
Σε άλλη περίπτωση πάλι στις αρχές του 2001, ο δήμος Σαπών, κυκλοφόρησε πολυδιαφημισμένο δισκάκι (CD) με τίτλο «Τα παιδιά του Ορφέα», που το απεκάλεσε πολυπολιτισμικό φιλοδοξώντας να συμπεριλάβει όλες τις μουσικές παραδόσεις της Θράκης. Και ενώ μεταξύ των θρακιώτικων, τσιγγάνικων, ποντιακών, τουρκικών και άλλων τραγουδιών -εκπροσώπων των τοπικών μουσικών παραδόσεων- υπήρχε και πομακικό τραγούδι, το οποίο μάλιστα είχε ηχογραφηθεί σε στούντιο και γενικά είχε ολοκληρωθεί η τεχνική διαδικασία, μετά από τις οξείες και στερεότυπες εν πολλοίς αντιδράσεις που προέκυψαν, ο τότε δήμαρχος έσπευσε να αφαιρέσει το πομακικό τραγούδι ενθαρρύνοντας έτσι τις ρατσιστικές αντιδράσεις κατά των Πομάκων.
Η θρακική παραλλαγή της πολυπολιτισμικότητας προσέλαβε έτσι χαρακτήρα πανευρωπαϊκής πρωτοτυπίας. Οι Πομάκοι αν και αποτελούν μια από τις σπουδαιότερες πολιτισμικές συνιστώσες της Θράκης, είναι συνήθως αποκλεισμένοι από όλες τις εκδηλώσεις, όπου συμμετέχουν όλες οι άλλες πολιτισμικές ομάδες της Θράκης: οι τουρκογενείς, οι Καππαδόκες, οι Πόντιοι, οι Σαρακατσάνοι, οι Αρμένιοι, οι Ρωμά κ.ά.
Όμως τα τελευταία χρόνια και το εθνώνυμο Πομάκος μέσα από διαδικασίες που θυμίζουν Ιερά Εξέταση, αφαιρέθηκε από πολλά έντυπα δημοσίων υπηρεσιών, νομαρχιών και δημαρχιών της περιοχής, όπως για παράδειγμα από πολυτελή έκδοση-τουριστικό οδηγό του νομαρχιακού διαμερίσματος Ροδόπης με τίτλο «Ροδόπη, Η Γη των Θρύλων», το έτος 1998. Μετά από αντιδράσεις των τουρκογενών τα χιλιάδες αντίτυπα του βιβλίου αποσύρθηκαν προς πολτοποίηση και έγινε «πανομοιότυπη» επανέκδοση. Από τη σελίδα που αναφερόταν στην καταγωγή των Πομάκων, απαλείφθηκε όλη η σχετική αναφορά (σελ. 29). Είναι χαρακτηριστικό το με ημερομηνία 23.9.1998 έγγραφο του τότε νομάρχη προς τον αρμόδιο της έκδοσης, όπου ανέφερε ότι «...με μια πρόχειρη ανάγνωση...διαπιστώσαμε ότι παρεισέφρυσαν ορισμένα λάθη. Κατόπιν αυτού παρακαλούμε σε συνεννόηση μαζί μας, όπως διορθώσετε αυτά, σύμφωνα με τις προφορικές οδηγίες που θα σας δοθούν. Πέραν των ανωτέρω και μέχρι διόρθωσης των σχετικών σημείων να σταματήσει η έκδοση και διάθεση του οδηγού».
Παρόμοιο περιστατικό καταγράφηκε και φέτος τον Ιανουάριο (2004) σε επίσης εικονογραφημένο οδηγό με τίτλο «Νομός Ροδόπης», έκδοση της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Σε κάποια σελίδα, ο συντάκτης των κειμένων, μεταξύ των παραδοσιακών γεύσεων της Θράκης ανέφερε και την πομακική κουζίνα, ενώ σε άλλο σημείο γινόταν απλά μία γενική αναφορά στα ορεινά χωριά των Πομάκων. Προκλήθηκαν εκ νέου αντιδράσεις και πιέσεις προς τοπικούς παράγοντες και ακολουθήθηκε η συνήθης οδός. Απόσυρση ή καταστροφή των αντιτύπων και επανέκδοση με ουσιαστική και συμβολική απάλειψη της πομακικής παρουσίας στα έντυπα της Περιφέρειας.
Σε παρόμοιας λογικής στάση οφείλεται και η απάλειψη της λέξης Πομάκοι, τον Νοέμβριο του 2003, ακόμα και από κείμενο προτάσεων που αφορούσε την καταπολέμηση των ναρκωτικών στην Ξάνθη (Κέντρο Ενημέρωσης και Πρόληψης κατά των Ναρκωτικών), μετά από επιμονή ανώτατου αυτοδιοικητικού παράγοντα. Η αναφορά στους Πομάκους θεωρήθηκε περιττή και ανώφελη.
Τα τρία τελευταία χρόνια, από τη λαίλαπα των προγραφών δεν ξέφυγαν ούτε τα αναπτυξιακά ευρωπαϊκά προγράμματα κυρίως επαγγελματικής κατάρτισης, στα πλαίσια του Γ΄ Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης, που ενώ από την ΕΕ έφθαναν στην Αθήνα ως απευθυνόμενα σε Κοινωνικά Ευπαθείς Ομάδες και ειδικά σε Πομάκους και Τσιγγάνους, στην ίδια τη Θράκη, η λέξη Πομάκος εξαφανιζόταν και στη θέση της έμπαινε η λέξη μουσουλμάνος ή ορεινοί κάτοικοι ή ορεσίβιοι, μόνο και μόνο για να μην ενοχληθούν όσοι ελέγχουν τα νήματα στο μειονοτικό πληθυσμό. Μάλιστα δεν ήταν λίγες οι φορές που παρόμοια προγράμματα κινδύνευσαν να ακυρωθούν διότι οι συμμετέχοντες Πομάκοι υπέστησαν σοβαρότατες πιέσεις να εγκαταλείψουν τους χώρους διδασκαλίας. Έχει καταστεί κοινός τόπος στη Θράκη, ότι για να υλοποιηθεί ένα πρόγραμμα δεν πρέπει να περιλαμβάνει στον τίτλο του τη λέξη Πομάκος. Και πέρυσι από τα σχολικά εγχειρίδια του προγράμματος «Εκπαίδευση Μουσουλμανοπαίδων» του υπουργείου Παιδείας, την επιστημονική ευθύνη του οποίου έχει η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών Άννα Φραγκουδάκη, αφαιρέθηκαν δύο επικίνδυνες πομακικές λέξεις η λεσίτσα (στα πομακικά σημαίνει αλεπού) και η μάικα (που σημαίνει μητέρα), από τις οποίες υποτίθεται ότι απειλούνταν η εθνική ενότητα των Τούρκων της ελληνικής Θράκης. Η πομακική λέξη λεσίτσα στη νέα έκδοση του ελληνόγλωσσου σχολικού βιβλίου της Γ΄ δημοτικού της περιόδου 2003-2004 ακολουθώντας το πνεύμα του παραλογισμού μεταμορφώθηκε στο ομοιοκατάληκτο ελληνικό όνομα Λενίτσα!
Αξίζει στο σημείο αυτό να παρατεθεί απόσπασμα από κείμενο διαμαρτυρίας που κυκλοφόρησε ομάδα χριστιανών δασκάλων που συμμετέχουν στο παραπάνω πρόγραμμα (Πρωτοβουλία Δασκάλων για την Υπεράσπιση του Αυτονόητου), στη γενική συνέλευση του συλλόγου (Ξάνθη), τον Σεπτέμβριο του 2003 με τίτλο «Τι δουλειά έχει η lesitsa στο παζάρι;»:
«Στο παζάρι των ελληνοτουρκικών διαφορών και της ψήφου του μουσουλμάνου ψηφοφόρου... μια αλεπού (lesitsa) ψάχνει τη χαμένη της τιμή και την πιεζόμενη ταυτότητά της. Μια νύμφη των βουνών, μια νεράιδα του δάσους, που - άραγε πώς -εμφιλοχώρησε στις σελίδες των βιβλίων της ελληνικής γλώσσας της τρίτης τάξης των μειονοτικών μας σχολείων, ενόχλησε τα μάλα την ηγεσία της μειονότητας στην περιοχή μας.
Περισσότερο από την ελεεινή φετινή τιμή του καπνού.
Περισσότερο από την επικινδυνότητα των δρόμων στην ορεινή περιοχή.
Περισσότερο από τα ολοένα συρρικνούμενα μεροκάματα.
...Ιπτάμενα άλογα, μαγικά χαλιά, πρίγκιπες, ξωτικά, μάγισσες παρελαύνουν μέσα στις σελίδες αυτών των τευχών και κάνουν τη διδασκαλία απόλαυση και για μας αλλά και για τα παιδιά...τα παιδιά των μειονοτικών σχολείων ελάχιστες φορές είχαν τη δυνατότητα να απολαύσουν τη μαγεία του λογοτεχνικού λόγου...πλην όμως δεν έχουμε καμία διάθεση (σ.σ. εννοείται ως δάσκαλοι), αμαχητί να αφήσουμε να θυσιαστεί εμπνευσμένο υλικό...στο βωμό σκοταδιστικών αντιλήψεων που θεωρούν ότι το μεγάλο πρόβλημα της μειονότητας είναι η ύπαρξη των Πομάκων...
Αυτοί αποκαλούν την αλεπού lesitsa. Από εκεί και η νεράιδα των βιβλίων που υπερασπιζόμαστε.
Αυτοί αποκαλούν τη μητέρα maika. Από εκεί και η μεγάλη σοφή γριά των κειμένων μας....
Αυτούς δεν θέλει να ξέρει η μειονοτική ηγεσία...αρνούνται να δεχθούν ακόμα και ενδείξεις της ύπαρξής τους...Ζητούμε... και από την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου (σ.σ. Παιδείας) να αντιμετωπίσουν συνειδητά τις ποικίλες πιέσεις και στρέφοντας την πλάτη σε παλαιοκομματικές πρακτικές να υπερασπιστούν τα βιβλία...».
Φυσικά τα βιβλία, πλην των ίδιων των δασκάλων δεν τα υπερασπίστηκε κανείς και τα περισσεύματα υποθέτουμε ότι ακολούθησαν τη γνωστή οδό της πολτοποίησης.
Οτιδήποτε λοιπόν θυμίζει τους Πομάκους στη Θράκη καταδιώκεται και αφανίζεται επίσημα. Η χρήση της λέξης Πομάκος έχει ποινικοποιηθεί στο πολιτικό και στο πολιτιστικό επίπεδο. Αν τα φαγητά τους, οι φορεσιές τους και τα δημιουργήματα του υλικού τους πολιτισμού αντί για «πομακικά» αποκληθούν «τουρκικά», τότε και μόνο τότε είναι αποδεκτά. Δυστυχώς το ίδιο συμβαίνει όχι μόνο με τα αντικείμενα, αλλά και με τους ανθρώπους. Άλλωστε η υποδούλωση και η αλλοτρίωση έχουν πολλά πρόσωπα. Ένα από αυτά είναι και ο έντονος φιλοτουρκισμός που αναπτύχθηκε σε μια μερίδα Πομάκων που συνδέθηκε με τα πιο ακραία στοιχεία των τουρκογενών ομοθρήσκων τους.
Όμως η πλειοψηφία δεν εκπροσωπείται από τους τουρκίζοντες, αλλά από μιαν άλλη μερίδα, τη μεγαλύτερη και ταυτόχρονα αφανή, αυτή που υπομένει και παραμένει βουβή, αυτή που παρακολουθεί και ζυγίζει τις εξελίξεις, τους ανθρώπους της σιωπής και του φόβου. Τα ερωτήματα που προκύπτουν αφορούν την αδιερεύνητη σχέση της αφανούς και άφωνης πλειοψηφίας με την ισχυρή μειοψηφία που ωθεί τον πληθυσμό στην απο-πομακοποίηση και την διαμόρφωση του ιστορικού γίγνεσθαι της ομάδας με βίαιο τρόπο.
Είναι τέλος και η άλλη, η μερίδα των ενεργών, των ελεύθερων Πομάκων που κατάφεραν να αποτινάξουν το φόβο, τα δεσμά της άγνοιας και της ιδεολογικής χειραγώγησης. Είναι αυτή που δημιουργεί, αυτή που μάχεται. Το ΚΠΕ είναι ένας προνομιακός - αλλά ευτυχώς όχι πλέον ο μοναδικός - χώρος έκφρασης της μερίδας αυτής.
Στους Πανελλήνιους Μαθητικούς Μουσικούς Αγώνες, που έγιναν υπό την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας από τις 17 έως τις 27 Δεκεμβρίου 1997 στο Ζάππειο Μέγαρο (Αθήνα), και ειδικότερα στην κατηγορία χορωδιών δημοτικής μουσικής, η χορωδία του Γυμνασίου Πολυσίτου Ξάνθης (αποτελούμενη στην πλειοψηφία της από Πομάκους μαθητές) υπό την διεύθυνση του Κομοτηναίου Ηλία Ιωαννάκη, κατέλαβε την πρώτη θέση με δύο πομακικά και τρία ελληνικά τραγούδια.
Όμως η τεσσαρακονταμελής χορωδία είχε βραχύ βίο, αφού όταν ξεκίνησε αποτελείτο από 70 μαθητές και μαθήτριες, ενώ την παραμονή της αναχώρησής της για την Αθήνα, πολλοί μαθητές και μαθήτριες παρέδωσαν με δάκρυα στα μάτια τις παραδοσιακές τους στολές λέγοντας ότι φοβούνται και ότι οι γονείς τους δέχθηκαν απειλές. Τους κατηγόρησαν ως προδότες, ενώ μουσουλμάνοι δάσκαλοι είπαν στα παιδιά ότι εάν πάνε στην Αθήνα θα τους αναφέρουν γραπτώς στο τουρκικό κράτος και το τουρκικό προξενείο Κομοτηνής και όταν έρθει η ώρα δεν θα μπορέσουν να σπουδάσουν μια και η Τουρκία δεν θα τους επιτρέψει ούτε καν τα σύνορά της να περάσουν. Μάλιστα σε σπίτια κοριτσιών από τα χωριά Γρήγορο, Φίλια και Λευκόπετρα, θυροκόλλησαν απειλητικές επιστολές, οι οποίες πανικόβαλαν τους φτωχούς και αγράμματους Πομάκους. Υπήρξαν όμως και μαθητές οι οποίοι υπερασπίστηκαν την ταυτότητά τους, όπως κάποιος από τη Λευκόπετρα, ο οποίος απείλησε με βία τουρκόφρονα δάσκαλο, λέγοντάς του «δεν σε φοβάμαι, αν με πειράξεις θα ανταποδώσω και θα φύγω στο βουνό όπου ζούσαν οι παππούδες μου…»
Το ένα από τα δύο τραγούδια που τραγούδησε η χορωδία, το «Γιένου-Γιένου...», ήταν το πομάκικο τραγούδι που επρόκειτο να συμπεριληφθεί στο πολυπολιτισμικό CD του δήμου Σαπών (όπως ανέφερα παραπάνω), αλλά αφαιρέθηκε μετά από πιέσεις τουρκοφρόνων προς το δήμο Σαπών.
Άλλη μια μικρή σελίδα της ιστορίας του πομακικού ζητήματος, με πρωταγωνιστές πάλι Πομάκους μαθητές, γράφτηκε στο δημόσιο γυμνάσιο της ορεινής Σμίνθης στις 22 Φεβρουαρίου του 2000, όταν οι μαθητές προχώρησαν σε κατάληψη, επειδή ο τότε τουρκόφρων Πομάκος δήμαρχος Μύκης Μουσταφά Αγγά αρνιόταν επί μήνες (από τον Οκτώβριο του 1999) να υδροδοτήσει το κτίριο. Όταν οι γονείς των παιδιών τον επισκέφθηκαν επιβεβαίωσε ότι σκοπίμως δεν παρέχει νερό, ώστε ή να κλείσει το σχολείο ή να υποχρεωθεί να εισαγάγει και τη διδασκαλία της τουρκικής. Η στάση αυτή εξαγρίωσε τους μαθητές οι οποίοι εξέδωσαν κείμενο διαμαρτυρίας με 123 υπογραφές και ανάρτησαν πανό στο γυμνάσιό τους με επιγραφή στα πομακικά. Η πομακική επιγραφή εξόργισε πιο πολύ τους τουρκόφρονες, οι οποίοι την χαρακτήρισαν ως βουλγαρική και κλιμάκωσαν τις επιθέσεις.
Οι εθνικιστικοί κύκλοι που ελέγχουν ιδεολογικά τη μειονότητα – έχοντας την υποστήριξη αντίστοιχων κύκλων της Τουρκίας - δεν διστάζουν να επιτεθούν και σε εκ Τουρκίας πρόσωπα, όταν αυτά αναφερθούν απλά και μόνο στους Πομάκους. Θύμα της αντιπομακικής πολιτικής υπήρξε και η δημοσιογράφος Νουρ Μπατού, ανταποκρίτρια στην Αθήνα της τουρκικής εφημερίδας Χουρριέτ, η οποία σε άρθρο της για τη Θράκη στις 8.11.2000 ανέφερε την ύπαρξη των Πομάκων στη Θράκη. Η απλή αναφορά της λέξης Πομάκοι, προκάλεσε τις εν χορώ αντιδράσεις των γνωστών κύκλων οι οποίοι με επιστολές τους στον διευθυντή της εφημερίδας, αλλά και στην ίδια εξέφραζαν την αγανάκτηση και τη θλίψη τους, ενώ άφηναν ακόμα και αιχμές για τον ύποπτο ρόλο της και τις σχέσεις της με το ελληνικό κράτος. Μάλιστα, η εκδότρια της τουρκόφωνης εφημερίδας «Γκιουντέμ» στην Κομοτηνή προέτρεπε όλους τους μουσουλμάνους ή να τηλεφωνούν στην εφημερίδα ή να στέλνουν ομαδικά τηλεομοιοτυπικά και ηλεκτρονικά μηνύματα ώστε να κατακλυστεί από τις διαμαρτυρίες (14.11.00). Κύματα λοιπόν πανομοιότυπων κατευθυνόμενων αντιδράσεων εκδηλώνονται κάθε φορά που τίθεται το Πομακικό, με μοναδικό σκοπό να εκφοβισθούν όσοι αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες προβολής του ζητήματος. Οι Πομάκοι όπως εύστοχα παρατήρησε Πομάκος μέλος του ΚΠΕ είναι οι Κούρδοι της Θράκης, αφού και οι δύο πληθυσμοί για τον τουρκικό εθνικισμό μέχρι και πριν λίγο καιρό ήταν «ορεινοί Τούρκοι».
Οι κάτοικοι του απομονωμένου ορεινού πομακικού χωριού Μυρτίσκη (νομός Ροδόπης) πρωταγωνίστησαν το 1997 σε ένα επεισόδιο που δεν φαντάζονταν ότι θα μπορούσε να συμβεί. Με πρωτοβουλία 28 ατόμων ιδρύθηκε ο Πολιτιστικός Σύλλογος Μυρτίσκης, με στόχο να βελτιωθεί το επίπεδο διαβίωσης. Στο υπόμνημα που κυκλοφόρησε ο σύλλογος διατυπώθηκαν κατά σειρά τα ακόλουθα τρία μοναδικά αιτήματα: 1. να γίνει τσιμεντόστρωση του δρόμου μέσα στο χωριό σε μήκος 300 μέτρων, 2. να αγοραστεί υδραντλία για να ποτίζουν τα χωράφια τους με βυτίο και 3. να διαμορφωθεί μικρή αίθουσα - έδρα του συλλόγου, όπου θα γίνει λαογραφικό μουσείο και βιβλιοθήκη με τηλεόραση και βίντεο.
Κατ’ αρχάς οι κάτοικοι είχαν την ατυχία να είναι Πομάκοι και κατά δεύτερο λόγο να αναλάβουν μία πρωτοβουλία χωρίς την έγκριση των «πατρώνων» της Κομοτηνής. Ειδικά το τελευταίο αίτημά τους για ίδρυση λαογραφικού μουσείου ενέσπειρε πανικό στους τουρκόφρονες κύκλους και ενεργοποίησε τις αντιδράσεις τους. Προσωπικές πιέσεις, απειλές, κηρύγματα στα τεμένη της περιοχής και ανακοινώσεις είχαν σκοπό να διαλύσουν τον σύλλογο. Οι κάτοικοι φοβόντουσαν να βγουν από το χωριό γιατί όπου κι αν πήγαιναν είτε στα διπλανά χωριά είτε στην πόλη, τους κατηγορούσαν ως προδότες, καθώς τόλμησαν να ζητήσουν λαογραφικό μουσείο και δεν προνόησαν ώστε στον τίτλο του συλλόγου να υπάρχει η λέξη «Τούρκοι». Ακόμη και όσοι από χρόνια είχαν μεταναστεύσει από τη Μυρτίσκη και ζούσαν σε πεδινά χωριά ή στην Κομοτηνή υπήρξαν αποδέκτες πιέσεων. Η κοινότητα Οργάνης στην οποία ανήκαν διοικητικά, τους απειλούσε ότι θα τους κόψει όλες τις επιδοτήσεις για τις καλλιέργειες και την κτηνοτροφία (τη κυριότερη πηγή επιβίωσης των φτωχών κατοίκων) και ότι δεν θα τους ξαναδώσει κανένα πιστοποιητικό. Άτυπες οργανώσεις με ανθελληνικό προσανατολισμό όπως η Συμβουλευτική Επιτροπή (όργανο ελεγχόμενο από το τουρκικό προξενείο) με επικεφαλής τότε τους Αντέμ Μπεκήρογλου, Γκαλήπ Γκαλήπ, Ριτβάν Χατίπογλου, Ισμαήλ Ροδοπλού, Χούλια Εμίν κ.ά. κατάρτισαν ακόμη και πρόγραμμα περιοδειών «νουθεσίας» των Πομάκων το οποίο μάλιστα δημοσιοποίησαν μέσω του μειονοτικού Τύπου. Στην πραγματικότητα επρόκειτο για περιοδείες τρομοκρατίας οι οποίες ξεκίνησαν στις 17.10.1997 από την Οργάνη και κατέληξαν στις 27.12.1997 στη Δρανιά, με «θετικό» αποτέλεσμα, αφού ο σύλλογος διαλύθηκε πριν καν λειτουργήσει. Τα περισσότερα μέλη έντρομα δήλωσαν μετάνοια και ζήτησαν να διαγραφούν!
Κορυφαίοι σταθμοί στην πορεία εξαφάνισης ή μετάλλαξης του περιεχομένου της πομακικής πολιτισμικής κληρονομιάς ήταν τα δύο μεγάλα πομακικά πανηγύρια της ανατολικής ορεινής Ροδόπης στα υψώματα Ακρίτας (Αλάν Τεπέ ή Αλάνατ) και Χίλια (Σέτσεκ) αντίστοιχα, τα οποία συνέχιζαν μια μακραίωνη παράδοση στα ορεινά της Θράκης. Από πομακικές - εθνοτικές εκδηλώσεις θρησκευτικών προεκτάσεων, μετατράπηκαν σε τουρκικά - εθνικιστικά πανηγύρια μέσα από πρωτοφανείς ενέργειες απομάκρυνσης των παραδοσιακών διοργανωτών - χορηγών, των επονομαζόμενων «αγάδων». Ο διπλός σφετερισμός (εθνοτικός και θρησκευτικός) έγινε εν μέσω αντιδράσεων ειδικά των ορεινών κιζιλμπάσηδων αλλά επί ματαίω, μια και πολιτικά και θεσμικά δεν είχαν τη δύναμη να επηρεάσουν το πελατειακό σύστημα της Θράκης, που αναφανδόν τάχθηκε υπέρ των τουρκοφρόνων.
Ήδη, έχουν μετατραπεί σε φιέστες- κακέκτυπα αντίγραφα αντίστοιχων πανηγυριών της Τουρκίας- όπου κυριαρχούν οι πύρινοι λόγοι και οι εκθειαστικές αναφορές στην οθωμανική αυτοκρατορία, η συμμετοχή χορευτικών συγκροτημάτων του Υπουργείου Πολιτισμού της Τουρκίας, τα αεροπανώ με φράσεις του Μουσταφά Κεμάλ, η έλευση τούρκων παλαιστών και η ταυτόχρονη προσπάθεια αποκλεισμού από τους αγώνες πάλης ελλήνων παλαιστών κλπ.
Σε τοπικές ελληνόφωνες εφημερίδες της Κομοτηνής (και ειδικά στον «ΑΝΤΙΦΩΝΗΤΗ»), έχουν καταγραφεί λεπτομερειακά από το 1998 και μετά, όλα όσα διαδραματίστηκαν στην ορεινή Ροδόπη. Η επανα-νοηματοδότηση των πανηγυριών από τους νέους διοργανωτές/ σφετεριστές τους, φανερώνεται με απροσχημάτιστο τρόπο τέσσερα χρόνια μετά την «αρπαγή», στο ένθετο περιοδικό Μποντζούκ (αριθ. 43/4.6.2002) της μειονοτικής τουρκόφωνης εφημερίδας της Κομοτηνής «Γκιουντέμ», όπου αναφέρεται σε μετάφραση κατά λέξη ότι «ο πραγματικός σκοπός των πανηγυριών είναι ο εορτασμός της κατάληψης της δυτικής Θράκης» (σ.σ. εννοείται από τους Οθωμανούς).
Στην ορεινή πομακική Ξάνθη, έχουν επιλεγεί πιο μοντέρνοι και διεισδυτικοί τρόποι για την μεταφορά και εξοικείωση των Πομάκων με τη σύγχρονη τουρκική κουλτούρα: φεστιβάλ με συναυλίες από τουρκικά ροκ συγκροτήματα ή νέους προβεβλημένους τούρκους καλλιτέχνες κλπ. Οι εκδηλώσεις αυτές (καθόλου αυθόρμητες και με αξιόλογη χρηματοδότηση), την τελευταία δεκαετία παρουσιάζουν μια επαναλαμβανόμενη σταθερότητα και εντάσσονται στο ευρύτερο πρόγραμμα εκτουρκισμού των Πομάκων και ιδίως των νέων.
Πολύ γρήγορα οι επικεφαλείς του πομακικού κινήματος κατανόησαν ότι οι εθνικοί συσχετισμοί δυνάμεων τοπικά και η ελληνική πολιτική στη Θράκη, όχι μόνο δεν θα βοηθούσαν το κίνημα αλλά αντίθετα με επιχειρήματα-προσχήματα που ευνοούσαν τον εκτουρκισμό των Πομάκων θα διευκόλυναν την αποδυνάμωσή του. Σύντομα οι ευρωπαϊκοί θεσμοί αναδείχθηκαν ως η μόνη διέξοδος όπου θα μπορούσαν να ζητήσουν την αναγνώριση στοιχειωδών πολιτισμικών δικαιωμάτων. Το 2001 ο πρόεδρος του ΚΠΕ Χαμδή Ομέρ, παρά τις πιέσεις και τις αντιδράσεις, φθάνει στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο και θέτει σε μία σειρά συναντήσεων με έλληνες και ξένους ευρωβουλευτές για πρώτη φορά σε ένα διεθνές πεδίο το θέμα του εκτουρκισμού των Πομάκων και της άρνησης του ελληνικού κράτους να αναγνωρίσει την ιδιαιτερότητά τους. Οφείλουμε εδώ να σημειώσουμε τη μεγάλη υποστήριξη στο θέμα του πρώην ευρωβουλευτή κ. Γιάννη Μαρίνου, ο οποίος με πρωτοβουλία του προσκάλεσε το Δ.Σ. του ΚΠΕ στις Βρυξέλλες και στη συνέχεια τόσο ο ίδιος όσο και αργότερα ο ευρωβουλευτής κ. Σταύρος Ξαρχάκος, με ερωτήσεις τους έθεσαν με τον πλέον επίσημο τρόπο στο σώμα του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου (της Κομισιόν και του Συμβουλίου Υπουργών), το ζήτημα του εκτουρκισμού των Πομάκων. Στις 5.2.2002, σε μία ιστορική απάντηση η τότε αρμόδια για την Εκπαίδευση και τον Πολιτισμό στην Ε.Ε. επίτροπος κα Βίβιαν Ρέντινγκ απαντώντας σε ερώτηση του κ. Γιάννη Μαρίνου αναγνώρισε επίσημα την ύπαρξη των Πομάκων στην Ελλάδα και υπέδειξε ταυτόχρονα τρόπους για την χρηματοδότηση προγραμμάτων που αφορούν στη διδασκαλία των πομακικών. Η κα Ρέντινγκ ανέφερε μεταξύ άλλων «ο σεβασμός της πολιτιστικής και γλωσσικής ποικιλομορφίας είναι ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που πλέον έχει παγιωθεί στο άρθρο 21 του χάρτη θεμελιωδών Δικαιωμάτων [...] Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν διαθέτει οριστικά μεγέθη σχετικά με τον αριθμό των ομιλούντων τα πομακικά στην Ευρώπη [...] κάθε γλώσσα μπορεί να διδαχθεί στα σχολεία». Το πομακικό χάρη στις ενέργειες του ΚΠΕ, έχει ως ένα βαθμό γίνει γνωστό σε ευρωπαϊκό επίπεδο, και σύντομα θα τεθεί και σε άλλα διεθνή πεδία και εξειδικευμένους οργανισμούς.
Όμως οι πρωτοβουλίες αυτές δεν αρκούν από μόνες τους. Στη Θράκη υπάρχει μία πραγματικότητα την οποία είμαστε υποχρεωμένοι να σεβαστούμε. Οι Πομάκοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία λειτουργούν κάτω από καθεστώς πίεσης, είναι εγκλωβισμένοι σε ποικιλόμορφες εξουσιαστικές σχέσεις και είναι δύσκολο στο δημόσιο λόγο τους να μεταφέρουν ή να ισχυριστούν ό,τι αναφέρουν στις ιδιωτικές τους συζητήσεις. Η κατοχύρωση συνθηκών ελεύθερης έκφρασης και ο εκδημοκρατισμός στο εσωτερικό όλων των μουσουλμανικών ομάδων, αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για μια πολυεπίπεδη ανάπτυξη και είναι ευθύνη της πολιτείας και της κοινωνίας να συμβάλλουν σε αυτό. Διαφορετικά νομιμοποιούμε τα αποτελέσματα του πολιτισμικού αφανισμού και όταν οι ίδιοι οι Πομάκοι που βιώνουν βαθιά το σκηνικό κυρίαρχων/ υποταγμένων στην καθημερινή τους ζωή, φοβούνται να αναφέρουν το εθνώνυμό τους, τότε το ελληνικό πελατειακό σύστημα δικαιώνεται όταν ισχυρίζεται απολύτως υποκριτικά ότι «αφού οι ίδιοι δεν θέλουν να ονομάζονται Πομάκοι, εμείς δεν μπορούμε να τους ετεροπροσδιορίζουμε […] σεβόμαστε το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού…».
Το γεγονός ότι οι Πομάκοι είναι μία μη αναγνωρισμένη νομικά μειονότητα σε συνδυασμό με την πλημμυρίδα των τουρκικών πολιτισμικών προτύπων που τους κατέκλυσε τις μεταπολεμικές δεκαετίες, τη στιγμή που το ελληνικό κράτος και οι τοπικές κοινωνίες ή τους υποτιμούσαν ή ακόμα τους τοποθετούσαν λόγω θρησκείας στην «απέναντι» πλευρά, αναδεικνύουν με μεγαλύτερη ενάργεια και άλλες πτυχές μιας ζοφερής πραγματικότητας. Είναι ενδεικτικό ότι μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990 και μέχρι σήμερα ακόμη, ένα ποσοστό των πομακικών χωριών του νομού Ροδόπης (και εν μέρει της Ξάνθης) δεν έβλεπαν την πλειοψηφία των ελληνικών τηλεοπτικών καναλιών. Η τηλεοπτική τους ενημέρωση και ψυχαγωγία ήταν υπόθεση της τουρκικής τηλεόρασης (η οποία αρκετά χρόνια πριν από την ελληνική, εξέπεμπε δορυφορικά τα προγράμματά της). Οι Πομάκοι αναπόφευκτα γνώριζαν καλύτερα τα τεκταινόμενα στο εσωτερικό της Τουρκίας από κείνα της Ελλάδας. Οι επαναλαμβανόμενες εκκλήσεις κατοίκων διαφόρων πομακοχωριών να τοποθετηθούν τηλεοπτικοί αναμεταδότες στα ορεινά, επειδή ακριβώς δεν ήταν ενταγμένες στο πλαίσιο των συναλλαγών τουρκικού εθνικισμού και εγχώριου ελληνικού πελατειακού συστήματος, έπεφταν στο κενό. Είναι χαρακτηριστικές οι σκηνές στο νομό Ροδόπης, όπου κάτοικοι με σπίτια μέσα σε χαράδρες (χωρίς τηλεοπτικό σήμα), ανέβαιναν στις κορυφές λόφων όπου υπήρχαν άλλα σπίτια γειτόνων τους με προνομιακή θέση, για να παρακολουθήσουν από κακής ποιότητας λήψεις, σπουδαία ή έκτακτα πολιτικά, κοινωνικά ή αθλητικά γεγονότα της Ελλάδας.
Οφείλουμε να επισημάνουμε εδώ ότι από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, οι εξελίξεις στο χώρο αυτό δεν θα είχαν τα χαρακτηριστικά που έχουν σήμερα, αν η ιστορική συγκυρία δεν διαμορφωνόταν από τη δράση ειδικά ενός ανθρώπου. Πρόκειται για τον επιχειρηματία Πρόδρομο Εμφιετζόγλου, ο οποίος συνέδεσε το όνομά του με τις ιστορικές στιγμές της αφύπνισης της πομακικής συνείδησης και αναπόφευκτα δέχθηκε τον μεγαλύτερο όγκο των αντιδράσεων από την πλευρά των πολεμίων της πομακικής ταυτότητας, εντός και εκτός Ελλάδας. Επί μια δεκαετία, χάρη στο αδιάλειπτο προσωπικό του ενδιαφέρον και στη βαθιά σχέση που ανέπτυξε με την ορεινή Ροδόπη και τους ίδιους τους Πομάκους, στο φιλανθρωπικό και πολιτιστικό έργο που κινητοποιήθηκε εξαιτίας του, μπορούμε σήμερα να μιλάμε για τους Πομάκους μέσα από μια άλλη οπτική γωνία. Η γέφυρα του Εχίνου, η επιδιόρθωση των σπιτιών των δασκάλων στην ορεινή Ξάνθη, η υλικοτεχνική υποδομή σε πολλά ορεινά σχολεία, το ελληνοπομακικό και το πομακοελληνικό λεξικό, η γραμματική, το αναγνωστικό της πρώτης δημοτικού, οι πρώτες συλλογές πομακικών τραγουδιών, η πρώτη πομακική εφημερίδα «Ζαγάλισα», η μεταφορά της πομακικής σε ζωντανές ραδιοφωνικές εκπομπές είναι ένα ελάχιστο μόνο δείγμα δράσεων που φέρουν τη σφραγίδα του μεγάλου φίλου των Πομάκων.
Σήμερα δεν είναι εύκολο να είσαι Πομάκος στη Θράκη. Είναι δύσκολο να το δηλώνεις δημόσια και ακόμα δυσκολότερο να διεκδικείς το δικαίωμα να αναγνωριστείς επίσημα ως τέτοιος. Αντίθετα, είναι ευκολότερο και πολιτικώς ορθότερο να επιλέξεις τον αυτοπροσδιορισμό Τούρκος, προκειμένου να εισέλθεις σε μία σφαίρα αναγνωρισμένων και σεβαστών από τους άλλους πολιτικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων. Η διαχείριση της ταυτότητας Πομάκος αποκτά πλέον πολιτική σημασία και εναπόκειται στη δύναμη του κάθε μέλους ξεχωριστά να τη διαχειριστεί με όρους ψυχολογικούς, συνειδησιακούς ή ακόμα ωφελιμιστικούς. Αντίθετα, στην ίδια την Τουρκία οι Πομάκοι πρόσφυγες από την Βουλγαρία , όχι μόνο διατηρούν τη γλώσσα και τα έθιμά τους (ανατολική Θράκη, Κωνσταντινούπολη, Προύσα, Σμύρνη κ.α.), αλλά φαίνεται ότι έχουν θέσει και το ζήτημα της διδασκαλίας της γλώσσας τους, ώστε όταν ο υπουργός Παιδείας της Τουρκίας Νετζντέτ Τεκίν, ανακοίνωνε μέτρα εναρμόνισης της Τουρκίας με τα δεδομένα της ευρωπαϊκής Ένωσης, να δηλώσει μεταξύ άλλων ότι «δεν θα στραφούμε εναντίον κανενός…όπως διδάσκονται τα αγγλικά…εάν υπάρξει αίτημα (διδασκαλίας) για τις γλώσσες που μιλιούνται στην Τουρκία, κουρδικά, τσερκέζικα, πομάκικα…είμαι έτοιμος να ικανοποιήσω το αίτημά τους…» (εφημ. Χουρριέτ, 9 Αυγ. 2002).
Πιο πρόσφατο παράδειγμα ποινικοποίησης του αυτοπροσδιορισμού Πομάκος αποτελεί ο κ. Μουζαφέρ Καπζά, ο οποίος συμμετείχε ως υποψήφιος ευρωβουλευτής στις εκλογές της 7ης Ιουνίου 2004 στο ευρωψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ. Ο κ. Μουζαφέρ υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΚΠΕ και ένας εκ των συντακτών του πομάκικου λεξικού. Η υποψηφιότητά του προκάλεσε τη σφοδρή αντίδραση των μηχανισμών χειραγώγησης των μουσουλμάνων και επαναλήφθηκε πλέον το γνωστό σκηνικό που στήνουν οι αντιδραστικοί κύκλοι κάθε φορά που νιώθουν ότι κινδυνεύουν να χάσουν τον έλεγχο των εξελίξεων: κατευθυνόμενες διαμαρτυρίες, πιέσεις στα κόμματα, αντιπομακικά άρθρα, παρεμβάσεις σε επίπεδο προσωπικό και απειλές. Έφθασαν μάλιστα σε σημείο να απαιτήσουν από τον κ. Καπζά Μουζαφέρ να υπογράψει δήλωση μετανοίας θυμίζοντάς μας άλλες εποχές της Ελλάδας, να αποκηρύξει την ταυτότητά του και να δηλώσει ότι είναι Τούρκος. Στόχος είναι ένας και μοναδικός. Να δώσουν ένα ισχυρό μήνυμα στους συνειδητοποιημένους Πομάκους και στα κόμματα ότι όσοι ανακινούν το πομακικό ζήτημα θα υποστούν κυρώσεις και τα κόμματα πολιτική πανωλεθρία μεταξύ των μειονοτικών ψηφοφόρων οι οποίοι στους δύο νομούς Ξάνθης και Ροδόπης, αποτελούν ένα μεγάλο ποσοστό του τοπικού εκλογικού σώματος.
Το επίσημο ιδεολόγημα που κυριάρχησε τα τελευταία χρόνια στο μειονοτικό, επικαλείται την αυτονόητη ανάγκη ανάπτυξης του μουσουλμανικού πληθυσμού στο σύνολό του και την ισότιμη συμμετοχή στα αγαθά της παιδείας, στην οικονομική και κοινωνική ζωή του τόπου. Αυτό όμως που δεν είναι αυτονόητο και εκεί όπου υπάρχει τεράστιο έλλειμμα δημοκρατίας είναι τα ζητήματα που αφορούν στις ταυτότητες των μειονοτικών ομάδων και των ατόμων, και ιδίως εκείνων που παρά την αφομοιωτική πλημμυρίδα των δεκαετιών που παρήλθαν επιμένουν να αυτοαποκαλούνται Πομάκοι. Γι αυτούς η νέα πολιτική είναι το ίδιο παλιά, το ίδιο αφομοιωτική, όσο και στις ψυχροπολεμικές δεκαετίες. Πριν εμπλακούμε λοιπόν σε ατέρμονες και άγονες συζητήσεις για το απώτατο παρελθόν πρέπει πρώτα να ερμηνεύσουμε το παρόν, αφού κατά ένα παράδοξο τρόπο η γνώση μας για το σήμερα φαίνεται να είναι συχνά πολύ φτωχότερη από αυτήν για το χθες.
Είναι γνωστό ότι καμιά εθνική ή εθνοτική ταυτότητα δεν μένει αναλλοίωτη στο χρόνο. Στην περίπτωση των Πομάκων όμως δεν πρόκειται για μια φυσιολογική διαδικασία μετασχηματισμού του περιεχομένου μιας περιφερειακής πολιτισμικής ομάδας, η οποία ενσωματώνεται σε ευρύτερα κοινωνικά ή εθνικά σύνολα, αλλά αντίθετα, για το βίαιο αποτέλεσμα μιας θεσμικά και πολιτικά κατοχυρωμένης ρατσιστικής πρακτικής.
Εξαιτίας του παραπάνω σκηνικού συνέβη το εξής εκπληκτικό: να περιληφθεί μέσα στα όρια του ελληνικού κράτους μια ομάδα που στις αρχές του 20ου αιώνα στη συλλογική της συνείδηση η λέξη Ελλάδα ήταν συνώνυμο της ελευθερίας και εν τέλει η ίδια η Ελλάδα (ως συντεταγμένη εξουσία και ως κοινωνία) κατάφερε, μέσα από μία σειρά στάσεων και πρακτικών, να τους καλλιεργήσει αρνητικά συναισθήματα και να διευκολύνει η ίδια την διαδικασία αφανισμού της.
Το ελληνικό κράτος, μέσα από παλαιοκομματικές λογικές και πελατειακές σχέσεις, είναι σήμερα δέσμιο ενός ιδιότυπου ρατσισμού και μιας προκλητικής πομακοφοβίας, που προσβάλλει την αξιοπρέπεια κάθε σκεπτόμενου πολίτη.

Πηγή

Η ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΕΙΝΑΙ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ

Η ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΡΓΟ ΣΑΜΑΡΑ ΟΥΤΕ ΚΑΝΕΝΟΣ ΑΛΛΟΥ.ΕΙΝΑΙ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΑΥΤΟΝ. ΚΑΛΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΝΟΥΝ ΟΥΤΕ ΑΠ'ΕΞΩ

Με αφορμή την αισχρή εικόνα της κατάληψης του ιερού χώρου της Ακρόπολης απο βύσματα και την επίσης απαράδεκτη εικόνα των ΜΑΤ να εκτοξεύουν χημικά μη σεβόμενα αυτή την ιερότητα.

Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ βρήκαν πεδίο αντιπαράθεσης για το ποιος...κατασκεύασε το μουσείο της Ακρόπολης.

Ο πρώην δημόσιος υπάλληλος της ΕΡΤ και κατόπιν του Κυριακού και νυν εκπρόσωπος τύπου της ΝΔ ανέφερε μεταξύ άλλων..."Αυτό κληροδότησε μεταξύ των άλλων ως υπουργός Πολιτισμού στους συμπολίτες μας και στην παρούσα κυβέρνηση έχοντας παράλληλα διευθετήσει με τη γνωστή τροπολογία και το ευαίσθητο θέμα των συμβασιούχων" καταλήγοντας λαϊκίστικα πως το Μουσείο της Ακρόπολης έχει "τη σφραγίδα Σαμαρά".

Η μόνη "σφραγίδα Σαμαρά" είναι ο διορισμός ως υπαλλήλων του Μουσείου της μισής Μεσσηνίας κ.Παναγιωτόπουλε.

Κατά τα άλλα και προς αποκατάσταση της αλήθειας .....

Το έργο του νέου Μουσείου της Ακρόπολης είναι όνειρο της αείμνηστης Μελίνας Μερκούρη.

Μιας πραγματικής Ελληνίδας ασχέτως αν διαφωνούμε πολιτικά μαζί της.

Που ακόμα και στις τελευταίες στιγμές της όταν επέλεξε φεύγοντας απο το αεροδρόμιο για αυτό που θα ήταν το τελευταίο ταξίδι της στη Ν. Υόρκη με την Ελληνική σημαία τυλιγμένη και γνωρίζοντας πως δεν θα επιστρέψει ποτέ δεν σταμάτησε να μιλά για αυτό το όνειρο.

Αυτή ήταν που επέλεξε τον χώρο και ξεκίνησε διεθνής διαγωνισμούς αρχικτεκτονικής.

Διαγωνισμό που ακύρωσε η κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Αυτή προχώρησε στην απαλλοτρίωση των γύρω πολυκατοικιών του χώρου του Μακρυγιάννη.

Οταν ανέλαβε πάλι η Μελίνα επέμενε στην απόφαση ότι "στου Μακρυγιάννη θα γίνει το νέο Μουσείο".Η συμβολή της ΝΔ κ.Παναγιωτόπουλε ήταν η μήνυση που κατέθεσε ο τότε βουλευτής σας και μετέπειτα υφυπουργός Πολιτισμού.Ο σημερινός υποψήφιος περιφερειάρχης Πελοποννήσου που στηρίζεται απο τον κωλοτούμπα και την κατοχική κυβέρνηση κ.Τατούλης.Μια μήνυση κατά του νέου Μουσείου για το ζήτημα της σημερινής χωροθέτησης του.

Πέρα όμως απο τα "όνειρα" και τις "υλοποιήσεις" το έργο είναι κατασκευασμένο όχι απο πολιτικάντηδες αλλά απο τον ιδρώτα του ελληνικού λαού και ανήκει ΜΟΝΟ σε αυτόν.

Σε τελική ανάλυση κανένας πολιτικός δεν έβγαλε απο την τσέπη του να πληρώσει.

Αντιθέτως για δεκαετίες οι απλοί φορολογούμενοι πολίτες "προσευχόμασταν" καθε φορά που γινόταν ένα έργο κάποιοι υπεύθυνοι πολιτικοί να παντελονιάσουν λιγότερα,να μην υπερκοστολογίσουν πολύ το εκάστοτε έργο.Και λέμε "πολύ" γιατί το "λίγο" ήταν "νόμος" αφού πάντα το "λάδι" βοηθά τις μηχανές.

Οποτε κρατήστε τους λαϊκισμούς σας για τους πρώην συναδέλφους σας της ΕΡΤ γιατί απο ότι φαίνεται η αστοχία στην επιλογή συνεργατών του κ.Σαμαρά στο πρόσωπο σας επιβεβαιώνεται ακόμα μια φορά. 

ΠΗΓΗ : ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΨΗ

Ασπίδα της Κύπρου είναι το Δίκαιο της Θάλασσας

* Διεθνολόγοι, ειδικοί στο Δίκαιο της Θάλασσας και τις διεθνείς σχέσεις, επισημαίνουν ότι η Κύπρος έχει όλο το δίκαιο με το μέρος της, όσον αφορά την οριοθέτηση της ΑΟΖ

Για το ευρύ κοινό, οι όροι του Δικαίου της Θάλασσας μπορεί να είναι περίπλοκοι, όμως ο απλός πολίτης αντιλαμβάνεται τι διεκδικεί η Κύπρος και ποιες είναι οι δυσκολίες που συναντά.

Τελευταίως, προέκυψε η απορία τι γίνεται σε περίπτωση που βρεθούν μεγάλα κοιτάσματα πετρελαίου στο ύψος της θαλάσσιας περιοχής των βρετανικών βάσεων. Οι απαντήσεις που πήραμε από έγκυρους νομικούς, ανάμεσά τους ο Λουκής Λουκαΐδης, πρώην δικαστής του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, και ο Λουκής Παπαφιλίππου, είναι σαφείς ότι η Κύπρος έχει το αποκλειστικό δικαίωμα του υποθαλάσσιου πλούτου τους.

Οι βάσεις δεν είναι κράτος για να έχουν αιγιαλίτιδα ζώνη και υφαλοκρηπίδα. Δεν υπάρχει κυριαρχία επί του εδάφους της Κύπρου, αλλά προσωρινή, εκχωρημένη για συγκεκριμένο σκοπό, κυριότητα. Με αυτό το δεδομένο, δεν μπορεί να προβληθεί θέμα άντλησης ή συνεκμετάλλευσης πετρελαίων στην κυπριακή ΑΟΖ.

Άλλωστε, ουδέποτε οι Βρετανοί τόλμησαν να ζητήσουν κάτι τέτοιο, γιατί γνωρίζουν ότι θα υπάρξουν έντονες αντιδράσεις.

Παράλογες οι τουρκικές διεκδικήσεις

Σε μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυσή του ο άνθρωπος που υπέγραψε για την Κύπρο το Δίκαιο της Θάλασσας, ο πρέσβης μας Αντρέας Ιακωβίδης, αναλύει τον παραλογισμό των τουρκικών διεκδικήσεων.

Όπως παρατηρεί, το επιχείρημα που προβάλλει η τουρκοκυπριακή πλευρά, ότι οι Ελληνοκύπριοι δεν πρέπει να προχωρήσουν, από μόνοι τους, στην εκμετάλλευση φυσικού αερίου και πετρελαίου που βρίσκονται στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της Κυπριακής Δημοκρατίας, είναι εντελώς ανυπόστατο από νομικής πλευράς.

Ο Ανδρέας Ιακωβίδης, σε ανάλυσή του για το Δίκαιο της Θάλασσας, απέρριψε ως μη έχοντα νομική υπόσταση τα επιχειρήματα της τ/κ πλευράς, ότι η τ/κ κοινότητα είναι συνιδιοκτήτης της Κυπριακής Δημοκρατίας και υπό αυτή την ιδιότητα θα πρέπει να συμμετάσχει στο διαμοιρασμό των πετρελαίων. Δεν έχει αυτό το δικαίωμα η κοινότητα σε βάρος του αναγνωρισμένου κράτους, να ζητεί συνεκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου στην Κυπριακή ΑΟΖ.

Ο κ. Ιακωβίδης επικαλέστηκε επί του προκειμένου τα ψηφίσματα του ΣΑ του ΟΗΕ 541 και 550, που αναφέρονται στο κατοχικό καθεστώς και τη «νομικά άκυρη» ανακήρυξη του ψευδοκράτους.

Όπως λέει: «Τυχόν κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου θα πρέπει να εκμεταλλευτεί η διεθνώς αναγνωρισμένη Κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας».

Όπως επεσήμανε, η κυπριακή Κυβέρνηση, σύμφωνα με τη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης του 1960, είναι ο δικαιούχος του όποιου ορυκτού πλούτου ενδεχομένως εντοπιστεί και στην περιοχή των βρετανικών βάσεων. Με την επίλυση του Κυπριακού, εξήγησε, στο σύνολό του ο κυπριακός λαός της επανενωμένης Κύπρου, μέσω της Κυβέρνησης που θα συσταθεί, θα είναι ο ιδιοκτήτης του ορυκτού πλούτου που θα εντοπιστεί στην ΑΟΖ της Κύπρου.

Ανέφερε, ακόμα, ότι η κυπριακή κυβέρνηση μπορεί από τώρα να προβαίνει σε εκμετάλλευση του ορυκτού της πλούτου και να μην αναμένει την επίλυση του Κυπριακού. Σε περίπτωση μη λύσης, είπε, δεν έχει καμιά επιπρόσθετη υποχρέωση, όπως π.χ. η κατάθεση πόρων σε ειδικό λογαριασμό.

Οι ίδιες παράνομες αξιώσεις όπως στο Αιγαίο

Οι αξιώσεις της Τουρκίας, συνέχισε ο κ. Ιακωβίδης, σε περιοχή της ΑΟΖ της Κύπρου που αφορούν τη διμερή διακρατική συμφωνία Κύπρου-Αιγύπτου, βασίζονται στο ίδιο επιχείρημα που προέβαλε η Τουρκία στη διαφορά της με την Ελλάδα στο Αιγαίο για την υφαλοκρηπίδα. Απαιτούσε αυθαίρετα το διαχωρισμό του Αιγαίου σε δύο ίσα μέρη μεταξύ Αθηνών και Άγκυρας. Στο παράλογο αίτημά της δεν βρήκε καμία διεθνή ανταπόκριση κατά τη συζήτηση της Διεθνούς Συνθήκης για το Δίκαιο της Θάλασσας.

Οι χώρες που συμμετείχαν στο συνέδριο απέρριψαν τις τουρκικές θέσεις. Υιοθετήθηκε τελικά το άρθρο 121 της Συνθήκης, που αναφέρει ότι όλα τα νησιά στο Αιγαίο έχουν τη δική τους υφαλοκρηπίδα. Το συνέδριο απέρριψε, επίσης, τη θέση της Άγκυρας ότι σε κλειστές θάλασσες και ημίκλειστες θάλασσες θα πρέπει να ισχύουν διαφορετικοί κανόνες σε ό,τι αφορά την εφαρμογή της Διεθνούς Συνθήκης για το Δίκαιο της Θάλασσας.

Η Τουρκία, σημείωσε ο κ. Ιακωβίδης, παραμένει η μόνη χώρα που ψήφισε εναντίον του ψηφίσματος της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, που ρυθμίζει αυτά τα θέματα.

«Διχοτόμησαν» ΑΟΖ και εναέριο χώρο

Ο κ. Ιακωβίδης τονίζει ότι η ΚΔ έχει τη διεθνή νομιμότητα με το μέρος της. Ως εκ τούτου, παρατήρησε, θα μπορούσαν να γίνουν κάποιες κινήσεις επί του θέματος, λαμβάνοντας υπόψη και το Ευρωπαϊκό Δίκαιο. Η Κύπρος, είπε, μπορεί να δηλώσει την ετοιμότητά της για προσφυγή στο International Court of Justice (Διεθνές Δικαστήριο) για γνωμάτευση επί των τουρκικών αξιώσεων.

Η πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου επί παρεμφερούς θέματος λύνει τα χέρια στην Κυπριακή Δημοκρατία να προχωρήσει ταχύτατα σε νέες αδειοδοτήσεις, όσον αφορά τον ορυκτό της πλούτο.

Ωστόσο, όπως επισημάνθηκε σε κεκλεισμένων των θυρών σύνοδο της Επιτροπής Άμυνας σε ανύποπτο χρόνο και με την παρουσίαση φωτεινών διαφανειών, η Τουρκία έχει διχοτομήσει ΑΟΖ και εναέριο χώρο της Κυπριακής Δημοκρατίας και με την ισχύ της υποβάλλει σε διεθνή κέντρα να αντιμετωπίζουν μια νέα κατάσταση. Στις φωτεινές διαφάνειες παρουσιάστηκε η νοητή γραμμή με την οποία η Τουρκία ασκεί έλεγχο στη θάλασσα και τον αέρα.

Για να μπορέσει η Κύπρος να διαχειριστεί τον εθνικό της πλούτο, χρειάζεται αεροναυτικές δυνάμεις και συμμαχίες. Προς το σκοπό αυτό συνήφθη το μνημόνιο στρατιωτικής συνεργασίας με την Ελλάδα, αλλά αυτό δεν αρκεί, επισημαίνουν στρατιωτικοί αναλυτές. Χρειάζεται διεύρυνση της συμμαχίας και στρατιωτικής συνεργασίας, για να αντιληφθεί η Τουρκία ότι η Κύπρος είναι διατεθειμένη να υπερασπιστεί με όλα τα διαθέσιμα μέσα την εθνική της κυριαρχία και τον εθνικό της πλούτο.

Πηγή

ΤΑ ΚΕΝΑ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΑΒΕΡΩΦ

Ο Αναπληρωτής Πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού Αβέρωφ Νεοφύτου πρότεινε πρόσφατα όπως γίνουν μετακινούμενες οι επίσημες αργίες της Κυπριακής Δημοκρατίας (πηγή: sigmalive). Σαν παράδειγμα ο Αβέρωφ έφερε ότι οι αργίες σε Ηνωμένο Βασίλειο και Η.Π.Α. είναι μετακινούμενες. Ο κύριος Νεοφύτου μάλιστα στην πρόταση του αυτή αναφέρει ότι «δεν θα αλλάξουμε ούτε τις Εθνικές Εορτές μας, ούτε και τις θρησκευτικές μας. Αυτές θα παραμείνουν ως έχουν». Ποιες είναι όμως οι επίσημες αργίες του κράτους;

1η Ιανουαρίου - Πρωτοχρονιά 6η Ιανουαρίου - Γιορτή των Θεοφανίων
25η Μαρτίου - Ελληνική Εθνική Γιορτή
1η Απριλίου - Εθνική Επέτειος
1η Μαϊου - Εργατική Πρωτομαγιά
15η Αυγούστου - Κοίμησης της Θεοτόκου
1η Οκτωβρίου - Ημέρα της Ανεξαρτησίας της Κύπρου
28η Οκτωβρίου - Ελληνική Εθνική Επέτειος
24η Δεκεμβρίου - Παραμονή Χριστουγέννων*
25η Δεκεμβρίου - Χριστούγεννα
26η Δεκεμβρίου - Δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων
Καθαρή Δευτέρα (50 μέρες πριν από το Ορθόδοξο Πάσχα)
Μεγάλη Παρασκευή
Δευτέρα του Πάσχα
Πεντηκοστή - Κατακλυσμός
Δηλαδή με εξαίρεση την 1η Μαϊου καμιά άλλη αργία δεν θα μπορεί να μεταφερθεί με βάση την λογική Αβέρωφ για τη μη μετακίνηση Εθνικών Επετείων και Θρησκευτικών εορτών. Οπόταν η πρόταση αυτή απλά γίνεται για το θεαθήναι. Εκτός και αν ο κύριος Νεοφύτου με την πρόταση του αυτή έχει ως στόχο μελλοντικά να βάλει χέρι και στις αργίες αυτές.

Προσωπική μου άποψη είναι ότι οι επίσημες αργίες δεν πρέπει να αλλάξουν μέρες για κανένα λόγο. Ο κάθε πολίτης πρέπει να μπορεί να τιμά την κάθε επέτειο και εορτή στη μέρα της και κανένας δεν έχει το δικαίωμα να του στερήσει το δικαίωμα αυτό. Εξάλλου αν ο κύριος Αβέρωφ ήθελε πραγματικά την ξεκούραση των πολιτών και τη στήριξη των ξενοδοχειακών μονάδων θα μπορούσε να κάνει άλλες προτάσεις πιο οφέλειμες. Όπως για παράδειγμα, την μετακίνηση σε Δευτέρα ή Παρασκευή αργιών οι οποίες πέφτουν σε ημέρες Σαββατοκυρίακου ή την αύξηση της άδειας που δικαιούται ο κάθε εργαζόμενος.

ΥΓ. Στα εγκαίνια του "συνοριακού σταθμού" του Λιμνίτη αφέθηκαν ελεύθερα περιστέρια. Το περιστέρι είναι σύμβολο της ειρήνης. Αλήθεια με το άνοιγμα της οδού αυτή ήρθε στην Κύπρο ειρήνη ή μήπως έφυγε ο κατοχικός στρατός; Αυτες οι εικόνες μεταδόθηκαν σε αρκετές χώρες του πλανήτη. Τι μηνύματα θα πήραν οι ανθρώποι αυτοί;
ΠΗΓΗ