ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΝΕΚΡΟΣ ( ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ- ποίηση)

Δεν έχεις Όλυμπε θεούς, μηδέ λεβέντες Όσσα..

Δεν έχεις Όλυμπε θεούς, μηδέ λεβέντες Όσσα,
ραγιάδες έχεις μάνα γη, σκυφτούς για το χαράτσι,
κούφιοι και οκνοί καταφρονάν τη θεία τραχειά σου γλώσσα,
των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι ...
Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι,
και Μαμμωνάδες βάρβαροι,και χαύνοι λεβαντίνοι,
λύκοι ώ κοπάδια οι πιστικοί και ψωριασμένοι οι σκύλοι 
κι οι χαροκόποι αδιάντροποι και πόρνη η Ρωμιοσύνη. 

Κωστής Παλαμάς

ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Το παραμύθι του "Καλλιτέχνη"

Στις μέρες μας πρέπει κάθε "καλλιτέχνης" που σέβεται τον εαυτό του να είναι αριστερός, με θολοπροοδευτικές απόψεις και φυσικά, υπέρ των εισβολέων που αυτοαποκαλούνται μετανάστες. Αν ζωγραφίζει πρέπει να έχει έναν πίνακα με ένα λευκό χέρι και ένα μαύρο, ενώ αν είναι συγκρότημα/τραγουδιστής πρέπει να έχει ένα τραγούδι με αιώνια και παγκόσμια ειρήνη. Επιπλέον, πρέπει να πηγαίνει σε πορείες και νε πετάει πέτρες γιατί "υπερασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα". Αν το παίζει ηθοποιός, αναγκαστικά συμμετέχει σε θεατρικές παραστάσεις του τύπου " Συμπέθεροι από τα Τύραννα" ή σε κανένα παρακμιακό θεατρικό εργαστήρι-ονόματα δεν λέμε οικογένειες δεν θίγουμε. Ο σωστός αριστερός ηθοποιός πρέπει να έχει περάσει με μέσο στο Εθνικό Θέατρο και ο σωστός αριστερός ζωγράφος πρέπει να έχει περάσει με το ίδιο μέσο στην Καλών Τεχνών. Οι παραμυθοποιοί από την άλλη, που έχουν ένα ευρή φάσμα και άπλαστα ακόμα μυαλά παιδιών, πρέπει να κάνουν την πλύση εγκεφάλου τους με τρόπο, χρησιμοποιώντας τίτλους  όπως "Ο μικρός Αχμέτ και ο Γιωργάκης" και σε ανάλογο επίπεδο " Ο φίλος μας, ο μετανάστης παπαγάλος". Ρωτάω λοιπόν...άν εγώ πάω και δώσω Εθνικό με ένα μονόλογο που ουσιαστικά καταρρίπτει κάθε επιχείρημα για το "μεταναστευτικό" θα περάσω? Αν τον ίδιο μονόλογο τον έδινε η Λαμπέτη θα περνούσε?(που δεν πέρασε αλλά υποθετικά μιλώντας...) Για πείτε μου λοιπόν, αγαπητά πειραματόζωα που διαβάζετε αυτό το κείμενο ώς τρίτοι παρατηρητές...ποιός είναι ο φασίστας?
 Επικρατεί λοιπόν αυτή η νόηση, αυτή η παράλογη ιδέα ότι ο καλλιτεχνικός χώρος πρέπει απαραίτητα να λειτουργεί μόνο με αριστερές απόψεις, και όποιος δεν συμφωνεί με το ΚΚΕ μπορεί να δώσει σε άλλη σχολή ή να μην γίνει καθόλου καλλιτέχνης. Οι δεξιοί θεωρούνται μιάσματα και άτομα που μαγαρίζουν τον καθαρό αυτό χώρο. Σκέφτομαι αν η φράση ΘΟΛΟΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΙΚΕΣ ΠΑΠΑΡΙΕΣ κολλάει εδώ ή αργότερα. Ξαφνικά λοιπόν 50 αριστερά κωλοπαιδάκια, καλή ώρα σαν τον μακαρίτη τον εβραιοΑλέξη, πήρανε 50 γαμάτες κάμερες από την ακριβή τσέπη του μπαμπά (γνωστοί ώς αριστεροί με δεξιές τσέπες) και, το ίδιο ξαφνικά, έγιναν όλοι φωτογράφοι! Βγάζουν φωτογραφίες σε σέπια και ασπρόμαυρες, ενώ το κύριο θέμα τους είναι τα τσιγγανάκια που κυκλοφορούν στον δρόμο ή τα μαυράκια που κρατιούνται χεράκι-χεράκι. Ω, μα τι γλυκό. Και τι επαγγελματικό φυσικά!
Φτάνουν τα παραδείγματα? Σε έπεισα ότι ο χώρος διοικείται από τέτοια αριστερά αναρχοάπλυτα υποκείμενα? ΌΧΙ? Μα μην σταματάς να διαβάζεις τώρα. Ξέρω ότι σε έχω τσαντίσει γιατί και εσύ, αγαπητέ ανθέλληνα, κατά βάθος συμφωνείς που δεν περνάνε υποκείμενα σαν και εμένα στην Καλών Τεχνών και στο Εθνικό, έτσι δεν είναι? Μα, μην φεύγεις..δες ακόμα κάτι.

Απόσπασμα συνέντευξης του Νίκου Κούνδουρου. Η εμπειρία του αριστερού σκηνοθέτη με τους μετανάστες.

- Τι το ιδιαίτερο είχε το περιστατικό και σας κάνει να αισθάνεστε έτσι;

«Δεν ήθελαν μόνο να κλέψουν. Ήθελαν να σκοτώσουν. Έναν άλλον κύριο εδώ παρακάτω τον έπνιξαν με μαξιλάρι. Εγώ μόλις που γλίτωσα. Κρατούσαν το μαξιλάρι στο πρόσωπό μου και ίσα που ανέπνεα λίγο από το πλάι. Είδα μια εκδικητικότητα φυλετική, ταξική, κοινωνική, εθνική, όπως θες πες το. Ήταν μίσος.Γιατί αυτό που ήθελαν να πάρουν το είχαν πάρει. Τους το έδωσα. Πήγα στο χρηματοκιβώτιο και τους έδωσα ό,τι είχα. Μπήκαν σε ένα σπίτι που για εκείνους ήταν το Λούβρο και εγώ τους πήγα στο χρηματοκιβώτιό μου να τους δώσω ό,τι λεφτά είχα. Από την ταραχή μου δεν μπορούσα να θυμηθώ τον αριθμό του κωδικού και έκανα ένα λάθος. Μου κοπάνησαν το κεφάλι στο ατσάλι. Μια και δυο και τρεις φορές. Επί δεκαπέντε ημέρες το πρόσωπό μου ήταν μαύρο από το σκοτωμένο αίμα».


- Έτυχε να συναντηθείτε με αλλοδαπό μετά το περιστατικό; Και αν ναι, τι έγινε;

«Μετά το επεισόδιο βρέθηκα συνεπιβάτης στο αυτοκίνητο ενός φίλου δικηγόρου. Ηρθε ένας Πακιστανός να καθαρίσει τα τζάμια. Του λέει ο φίλος “όχι”. Εγώ, που είχα περάσει αυτά που είχα περάσει, του λέω “δώσ΄ του κάτι του νεαρού, δεν πειράζει”. Του έδωσε λοιπόν ένα κέρμα. Το παίρνει ο Πακιστανός, το κοιτάζει και μας το πετά στα μούτρα. Πήδηξα έξω σαν να ΄μουν 18 χρόνων, τον έπιασα από τον σβέρκο και τον έσυρα με μια κακία, με ένα μίσος, στο αυτοκίνητο και του είπα “βρες το”.
Από πίσω ο κόσμος έβλεπε την εικόνα ενός λευκού που έσουρνε έναν φουκαρά Πακιστανό σαν να ήταν σκύλος. Η εντύπωση που έδωσα ήταν ότι η λευκή ράτσα ταλαιπωρούσε έναν φουκαρά πακιστανό σκύλο. Και όμως συνέβαινε το ανάποδο. Η παρεξήγηση είναι μέσα στη ζωή μας».

http://www.inews.gr/102/i-sygklonistiki-martyria-tou-koundourou-gia-tin-dolofoniki-epithesi-pou-dechtike.htm

Ξέρεις φυσικά ότι τώρα γελάω, έτσι? Γιατί, αγάπη μου γλυκιά, αυτό είναι μόνο ένα περιστατικό. Και όσο οι φίλοι σου οι μετανάστες ξεσπάνε τα ζωώδη ένστικτα τους στην τύχη, ο χώρος που ώς τώρα έχεις μολύνει με τις παπαριές σου όλο και θα στρώνει, και θα στρώνει, και τελικά εσύ θα είσαι το απόβλητο,όχι εγώ. Με τον καιρό θα καταλάβεις ότι χάνεις έδαφος, ότι πλέον οι απόψεις του πίνακα σου με τα δύο χεράκια θα είναι μισητές και ψεύτικες, μα και τόσο εύθραυστες σαν κατασκευή από αέρινα τουβλάκια. Κανείς δεν θα θέλει να σε βλέπει να αγαπάς τα ζώα που βίασαν και κατέσφαξαν συμπολίτες τους. Να φοβάσαι. Να φοβάσαι γιατί κάποια στιγμή, και το Εθνικό και η Καλών Τεχνών, θα αλλάξει τελείως ύφος, και θα αλλάξει και καθηγητές και κάποια στιγμή, εκεί μέσα όντως θα αναπτύσονται πραγματικοί καλλιτέχνες με ταλέντο, και εκεί εσύ δεν θα έχεις καμία θέση. Η θέση σου θα είναι ίδια με τον μετανάστη που υποστήριζες-παράσιτο. Η πραγματική τέχνη θα λάμψει και οι μονόχρωμοι πίνακες σου με τις θεόστραβες γραμμές δεν θα χωράνε στο πλαίσιο, όπως δεν χωράνε οι δικοί μου πίνακες αυτή τη στιγμή που δεν αναπαριστούν τίποτα το ειρηνικό.
Ξέρεις ακόμα κάτι? Εγώ θα γίνω αυτό που θέλω. Και αυτό που θέλω πιάνει πολλούς τομείς. Και κάποια στιγμή θα δείς τις δηλώσεις καλλιτεχνών σαν και εμένα, και θα τάσσονται κατά των Εβραίων και κατά τις αριστεράς και εκεί εσύ θα είσαι ανήμπορος να αντιδράσεις γιατί πλέον θα είσαι μόνος σου. Γιατί εγώ δεν θα πουλήσω τις ιδέες μου ή το έθνος μου για να μπώ στις σάπιες σχολές που μπαίνεις εσύ για να γίνω ηθοποιός. Γιατί εγώ έχω ταλέντο και δεν χρειάζομαι μέσο για να φανεί το ποιά είμαι ή το τι κάνω. Γιατί εγώ δεν χρειάζεται να κοιμηθώ με σκηνοθέτες ή με παραγωγούς. Γιατί εγώ είμαι Ελληνίδα με αξίες και ιδανικά, σεβόμενη τους προγόνους μου με το Αρχαίο Θέατρο και την Αρχαία Τέχνη, κατανοώντας απόλυτα την έννοια του καλαίσθητου μα πάνω από όλα του ηθικού.
Θα εξαλειφθείς, στο υπόσχομαι. Δεν θα μείνει ούτε ένας από εσάς τους άψυχους σάπιους αυτοαποκαλούμενους καλλιτέχνες ούτε για δείγμα. Μα το Θεό θα σφαγιαστείτε το ίδιο βάναυσα με τις σφαγές που έχετε προκαλέσει σε άλλους πιο άξιους καλλιτέχνες από εσάς.
Ω, ναι, αυτό είναι πόλεμος.

ΙΣΧΥΣ

Η λεηλασία του ναού της Αφαιάς από τους Γερμανούς,που όλοι αποκρύπτουν(+Βίντεο)

ΤΟ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ “ΣΠΟΡ” ΤΩΝ ΟΥΝΩΝ
Τα γλυπτά που αρπάξανε οι Γερμανοί από τον Ναό της Αφαίας, αποτελούν μία “άγνωστη” ιστορία που για κάποιο λόγο αποφεύγουν να διηγούνται οι γνωρίζοντες αρχαιολόγοι! Πόσοι από εμάς γνωρίζουμε ΠΟΥ βρίσκονται σήμερα τα κλεμμένα γλυπτά και πόσοι τα έχουμε επισκεφτεί; Γιατί κανείς δεν ζητάει επισήμως την επιστροφή τους;

Η αρπαγή από τους Γερμανούς
Η ιστορία ξεκινάει το 1811, όταν ο αρχιτέκτονας Ch. R. Cockerell και ο φίλος του βαρώνος von Hallerstein, επισκέφθηκαν την Αίγινα και λεηλάτησαν το Ναό Αφαίας. Με αδιαφανείς διαδικασίες και δωροδοκία των ντόπιων προεστών, κρυφά μετέφεραν 17 αγάλματα και πολλά άλλα κομμάτια από τα αετώματα του Ναού στον Πειραιά.




Από εκεί, με τη βοήθεια του Αυστριακού Gropius, μέλους της ίδιας παρέας αρχαιοκαπήλων και “αρχιτέκτονα” της λεηλασίας των γλυπτών του Ναού του Απόλλωνα στις Βάσσες Αρκαδίας αλλά και την κάλυψη του Γάλλου προξένου Louis Fauvel (που, σύμφωνα με δημοσίευμα του “Λόγιου Ερμή”), όταν έμαθε τι γίνεται έσπευσε στην Αίγινα και έκλεψε και αυτός ότι μπόρεσε και του συνεργάτη του λόρδου Έλγιν (!!!) Giovani Lusieri, έγινε μεταφορά στα Αγγλοκρατούμενα, τότε, Επτάνησα, χωρίς να αντιμετωπίσουν προβλήματα από την Οθωμανική Διοίκηση.
To “σπορ” της αρπαγής εθνικών θησαυρών!
Διαπιστώνεται εύκολα ότι το ίδιο κύκλωμα περιηγητών και αξιωματούχων της εποχής είχε αναγάγει σε … επικερδές “άθλημα” την αρπαγή των πολιτιστικών εθνικών μας θησαυρών. “Ευτυχώς”, επειδή οι αρχαιοκάπηλοι “περιηγητές” αλληλοϋποβλέπονταν, είχαν υπογράψει ιδιωτικό συμφωνητικό μεταξύ τους και δεσμεύτηκαν τα γλυπτά να μείνουν σε ενιαίο σύνολο, αλλιώς τώρα θα ήταν αδύνατος ο εντοπισμός τους.


Τελικά, εκτέθηκαν σε δημοπρασία, το Νοέμβρη του 1812 στη Ζάκυνθο. Προσφορές κατέθεσαν η Γαλλία, η Βαυαρία ενώ ο εκπρόσωπος της Αγγλίας θεώρησε μεγάλο το ποσό που έπρεπε να προσφέρει και προτίμησε να παραμείνει στη Μάλτα και να κάνει κρυφές συζητήσεις με τον Cockerell για ακύρωση της πώλησης. Τελικά μετά από ένα αξιοθρήνητο διπλωματικό παρασκήνιο (στην πλάτη της “Ελλαδίτσας”), το 1814 κατέληξαν στη Γερμανία (τότε Βαυαρία).


Πού βρίσκονται σήμερα τα γλυπτά της Αφαίας
Σήμερα κοσμούν ειδική αίθουσα της Γλυπτοθήκης του Μονάχου και έχουν επονομαστεί ως “ΑΙΓΙΝΗΤΕΣ”. Σύμφωνα με επισκέπτες, αν έλειπαν από εκεί, η Γλυπτοθήκη θα ήταν ένα επαρχιακό συνηθισμένο Μουσείο !!! Συγκινητική είναι η μαρτυρία Αιγινήτη που επισκέφθηκε την Γλυπτοθήκη του Μονάχου, εκεί κατά την είσοδο του και συγκεκριμένα στο ταμείο του ζητήθηκε να πληρώσει είσοδο για να θαυμάσει τα εκθέματα. Εκείνος με σθένος ψυχής και με πόνο καρδιάς αρνήθηκε να πληρώσει για κάτι που ήταν δικό του, για κάτι που ήταν της πατρίδας του, για κάτι που έπρεπε να είναι εκεί που γεννήθηκε στον Ναό της Αφαίας.
Δεν ξεχνάμε και δε ζητάμε αντίγραφα. Θέλουμε πίσω τους πολιτιστικούς μας θησαυρούς όπου και αν βρίσκονται. Ο καιρός του ραγιαδισμού και της αποικιοκρατίας είναι περασμένος πια, για τα καλά στις μαύρες σελίδες της ιστορίας μας.

Το παραπάνω άρθρο δεν θα μπορούσε να γραφτεί χωρίς τις πολύτιμες πληροφορίες από το ενδιαφέρον πορταλ www.aeginaportal.gr, ενώ το εκπληκτικό βίντεο που ακολουθέι, έχει δημιουργήσει και “ανεβάσει” στο youtube o χρήστης dionisosb με τίτλο “Η κλοπή των γλυπτών της Αφαίας”. Απολαύστε το:

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΗ

Οι αρχαιοι Έλληνες δεν ήταν ειδωλολάτρες αλλά ιδεολάτρες!

Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, στο «Μετά τα Φυσικά, 1049a.26, 1029a.20, 1036a.23», η αρχική κοσμική ύλη είναι αγέννητος, άφθαρτος, αόριστος, άγνωστος καθ’ αυτήν, νεκρά, άμορφος και έξωθεν κινούμενη. Τα τέσσερα αρχικά κοσμικά στοιχεία των φιλοσόφων της κοσμολογικής περιόδου, και δη του Εμπεδοκλέους, είναι οι εκδηλώσεις της αρχικής κοσμικής ουσίας.

Συμφώνως με τον Αριστοτέλη, στο «Φυσικά, 192a.16, 192b.18», «Μετά τα Φυσικά, 1072b.3», η σκόπιμος κίνηση προκαλεί μορφοπλασματική ενέργεια, δια της οποίας η κοσμική ύλη μεταβαίνει εκ της δυνατότητας «δυνάμει» εις την πραγματικότητα «ενέργεια», δια της οποίας λαμβάνουνε υπόσταση τα πράγματα δια της επί της ύλης κυριαρχίας του Είδους (Ιδέα), όπερ αποτελεί την έννοια, την ουσία, τον τελικό σκοπό και την δύναμη, ήτις πραγματοποιεί τον σκοπό αυτόν.

Στην Γη κυριαρχεί δύναμη δημιουργός των τελικών μορφών της ύλης, η Εντελέχεια (βλ. Αριστοτέλης «Μετά τα Φυσικά, 1092a.3, 1050a.22»), η οποία εξωτερικώς εκδηλώνεται κατά την σχέση των συστατικών στοιχείων προς άλληλα και εσωτερικώς ως ψυχή των έμβιων όντων. Θρεπτική εις τα φυτά, αισθητική και κινητική στα ζώα και νοητική στον άνθρωπο, στον οποίο αθάνατος και θείος είναι ο ποιητικός νους, όστις προέρχεται, ως θείον δώρο, έξωθεν (θύραθεν) και είναι αληθώς θείος : είναι το καθαρό Λογικό, ο Νους. Ο θείος ούτος ξένος παρέχεται αφ’ εαυτού στον άνθρωπο, κατά την διάρκεια της ζωής και όταν το σώμα διαλύεται μετά την κυρίως ειπείν ζωή επιστρέφει προς τον καθολικό Νου, όστις είναι ο θεός και εν τω οποίο απορροφάται, κατά τον Αριστοτέλη στο «Περί ψυχής, 430a.17», «Περί γενέσεως και φθοράς, 736b.27»!

Εν τη λειτουργία του σύμπαντος σκοπός της κοσμικής ύλης είναι το Είδος και του σώματος η ψυχή, ήτις είναι εντελέχεια η πρώτη σώματος φυσικού δυνάμει ζωή έχοντος.

Ο Κόσμος είναι ενιαίο και καλώς διατεταγμένο σύνολο και μεταβαίνει ολονέν σε ανώτερα στάδια εξέλιξης. Η προϊούσα αυτή εξέλιξη αποτελεί τον σκοπό της φύσεως, στον οποίο υπηρετούν όλοι οι επιμέρους σκοποί, διότι έκαστον ον δεν είναι μόνον σκοπός εαυτού, αλλά και μέσο προς πραγματοποίηση ανώτερων σκοπών, επί των οποίων πάλι στηρίζονται άλλοι έτι υψηλότεροι, ούτως ώστε πάντες συνεργάζονται προς πραγματοποίηση του ενός μεγάλου σκοπού, όστις είναι ο Κόσμος ως όλον. Ούτω ολόκληρο το σύμπαν αποτελεί ιεραρχία σκοπών, εν τη οποία τόσο και επί μέρους όσον και το όλον τελεί εις διαρκεί εξέλιξη προς αεί ανώτερους σκοπούς.

Αλλά ποιος είναι ο ύψιστος και έσχατος σκοπός, προς τον οποίον κατατείνει ο Κόσμος ;;

Τούτο μανθάνουμε, λέγει ο Αριστοτέλης, εάν εξετάσουμε την σχέση Είδους και Ύλης κατά τα διάφορα στάδια της προς ανώτερους σκοπούς εξελίξεως.

Η ύλη υποχωρεί ολονέν περισσότερο όσο ανώτεροι είναι οι εκάστοτε πραγματοποιούμενες μορφές!

Συμβαίνει ότι και περί το έργο του καλλιτέχνη. Η ύλη από την οποία πλάττει τον ανδριάντα ή το άγαλμα, υποχωρεί αναλόγως προς το βαθμό της εμφανίσεως της μορφής/είδους/ιδέας, έως ότου δεν βλέπουμε πλέον εν τω μάρμαρο την ύλη, αλλά το καθαρό Είδος/Ιδέα/Μορφή!!

Όπερ και σημαίνει ότι οι έλληνες δεν ήταν ειδωλολάτρες αλλά ΙΔΕΟΛΑΤΡΕΣ!!

Ε.Ε.Θ.