ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΘΝΙΚΟΦΡΟΝΕΣ

Ενώ οι εθνικόφρονες υπηρετούν τα κόμματα της δεξιάς και υποκλίνονται στην αστική κομματοκρατία μέσα από την οποία διεκπεραιώνουν τις προσωπικές υποθέσεις τους , ως πελάτες των κομμάτων , διατηρούν στο πίσω μέρος του μυαλού τους μια μορφή «εθνικισμού» που απεχθάνεται τη δημοκρατία. Όταν τα συμφέροντα τους δεν διεκπεραιώνονται μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες ή καθ΄ οιονδήποτε τρόπο κινδυνεύουν , φέρνουν στο προσκήνιο αυτόν τον ενεδρεύοντα «εθνικισμό» που δεν είναι τίποτα άλλο από την εφεδρεία της βίας που η δεξιά επιστρατεύει για την επιβολή των αντιλήψεων της και την υπεράσπιση των συμφερόντων της.
Οι εθνικόφρονες είναι υπέρμαχοι των συμφερόντων της πλουτοκρατίας και τραπεζοκρατίας στην οποία ανήκει και η εκκλησία ως ένας καθαρά υλικός κερδοσκοπικός οργανισμός.
Με λίγα λόγια η εθνικοφροσύνη είναι το συμφυρματικό υπόβαθρο της εθνικής αλλοτρίωσης και της οπισθοδρομικής συντήρησης ως και η οπισθοφυλακή της βίας που η δεξιά εκκολάπτει στα σκοτεινά έγκατα της και εκδηλώνεται ως εθνικίζουσα ακροδεξιά.
Τι σημαίνει αυτό για μας τους έλληνες εθνικιστές; Πως δεν είναι δυνατό να αναπτύξουμε τον εθνικισμό μας που είναι αλληλένδετος με τις λαϊκές και κοινωνικές διεκδικήσεις , απευθυνόμενοι στους εθνικόφρονες. Και αν έρθουν προς εμάς πρέπει να γνωρίζουμε εκ των προτέρων ότι θα μας προδώσουν και θα μας εγκαταλείψουν. Πρέπει να καταλάβουμε ότι οι εθνικόφρονες είναι ο καρκίνος που διεισδύει μέσα στις τάξεις μας , το στιλέτο που είναι πάντοτε έτοιμο να καρφωθεί στη πλάτη μας.
Με δεξιούς εκκλησιαστικο-προσκυνημένους εθνικόφρονες δεν γίνεται επαναστατικός εθνικισμός. Όταν θα τους κατατάξουμε στις γραμμές των αντιπάλων , τότε θα κάνουμε ένα βήμα μπροστά στην εθνικιστική αυτογνωσία. Τότε θα βάλουμε τα θεμέλια ενός πραγματικού κοινωνικού ελληνικού εθνικισμού.
ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ – ΕΔΗΚ
ΤΟΜΕΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Για τον Πόλεμο και τους Πολεμιστές

του Friedrich Nietzsche
Δε θέλουμε να μας λυπούνται οι χειρότεροι εχθροί μας,ούτε κι εκείνοι πού από καρδιάς αγαπούμε.Αφήσετέ με,λοιπόν,να σας πω την αλήθεια!Αδελφοί μου εν πολέμω,σας αγαπώ από καρδιάς,είμαι και ήμουν όμοιός σας.Και είμαι επίσης κι ο χειρότερος εχθρός σας.Αφήστε με,λοιπόν,να σας πω την αλήθεια!Ξέρω το μίσος και τον φθόνο πού έχετε στην καρδιά σας.Δεν είσαστε αρκετά μεγάλοι,ώστε να μη γνωρίζεται το μίσος και τον φθόνο.Ας είστε,λοιπόν,αρκετά μεγάλοι,που να μη ντρέπεστε γι’ αυτό!Κι αφού δεν μπορείτε να είστε άγιοι της γνώσης,γίνετε τουλάχιστον οι πολεμιστές της.Αυτοί είναι οι σύντροφοι κι οι πρόδρομοι τέτοιας αγιοσύνης.Βλέπω πολλούς στρατιώτες:θέλω να δω πολλούς πολεμιστές!Ομοιόμορφη είναι η στολή που φοράνε:ας μην ήταν ομοιόμορφο ό,τι κρύβουν μ’ αυτήν!Πρέπει να είστε σαν εκείνους που το μάτι τους γυρεύει αδιάκοπα έναν εχθρό,τον εχθρό σας.Και μερικοί από σας εμπνέουν το μίσος από την πρώτη ματιά.Πρέπει να ζητάτε τον εχθρό σας, και πρέπει να αρχίσετε τον πόλεμό σας και τον πόλεμο για τις ιδέες σας!Κι αν νικηθεί η ιδέα σας,η τιμιότητά σας πρέπει να καλεί ακόμα το θρίαμβο!Ν’ αγαπάτε την ειρήνη σα μέσον για καινούργιους πολέμους.Και τη σύντομη ειρήνη πιο πολύ από τη μακρόχρονη.Δε σας συμβουλεύω να εργάζεστε,μα να πολεμάτε.Δε σας συμβουλεύω την ειρήνη,μα τη νίκη.Η δουλειά σας να ’ναι ένας αγώνας κ’ η ειρήνη σας να ’ναι μια νίκη!Μπορεί κανείς να σωπαίνει και να ’ναι ήσυχος μόνο όταν έχει τόξο και σαΐτες:αλλιώς φλυαρεί και λογομαχεί.Η ειρήνη σας να ’ναι μια νίκη!Λέτε πως ο καλός σκοπός αγιάζει και τον πόλεμο ακόμα;Εγώ σας λέω:Ο καλός πόλεμος είναι αυτό που αγιάζει κάθε σκοπό.Ο πόλεμος και το θάρρος έχουν κατορθώσει πολύ μεγαλύτερα πράγματα παρ’ όσο η αγάπη προς τον πλησίον.Δεν είναι ο οίκτος σας,παρά η γενναιότητά σας που έσωσε ως τα τώρα τα θύματα.«Τι' ναι καλό;» ρωτάτε.Το να ’ναι γενναίος κανείς,να τι είναι καλό.Αφήσετε τα κοριτσόπουλα να λένε: «Καλό είναι ό,τι είναι ωραίο και συγκινητικό μαζί.»Σας λένε άκαρδους:μα η καρδιά σας είναι καθαρή και μ’ αρέσει η ντροπαλοσύνη της εγκαρδιότητάς σας.Ντρέπεστε για τη φουσκονεριά σας,κι άλλοι ντρέπονται για τη φυρονεριά τους.Είστε άσκημοι;Πολύ καλά,αδερφοί μου!Τυλιχτείτε,τότε,τον υπέροχο μανδύα της ασχήμιας!Κι όταν μεγαλώνει η ψυχή σας,τότε γίνεται υπερβολικά ζωηροί,και στο μεγαλείο σας υπάρχει κακία.Σας ξέρω.Στην κακία συναντιούνται ο υπερβολικά ζωηρός με τον ασθενικό.Μα δεν καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον.Σας ξέρω.Πρέπει να έχετε μόνο εχθρούς για να τους μισείτε,όχι όμως εχθρούς για να τους περιφρονείτε.Πρέπει να είστε περήφανοι για τους εχθρούς σας:τότε οι επιτυχίες του εχθρού σας θα είναι δικές σας επιτυχίες.Επανάσταση-αυτή είναι η ευγένεια του σκλάβου.Ας είναι η ευγένειά σας η υποταγή!Ας είναι κι η ίδια η προσταγή σας μια υποταγή!Στ’ αυτιά ενός πολεμιστή το «οφείλεις» αντηχεί πιο ευχάριστα από το «θέλω». Και κάθε τι που σας είναι αγαπητό πρέπει να κατορθώσετε να σας το προστάξουν.Η αγάπη σας για τη ζωή ας είναι αγάπη για τη μεγαλύτερη ελπίδα σας,ας είναι η μεγαλύτερη σκέψη της ζωής!Μα τη μεγαλύτερη σκέψη σας πρέπει να μ’ αφήσετε να σας την προστάξω - και είναι τούτη εδώ: ο άνθρωπος είναι κάτι που πρέπει να ξεπεραστεί.Ζείτε,λοιπόν, τη ζωή της υποταγής και του πολέμου!Τι σημασία έχει η μακρά ζωή!Ποιος πολεμιστής θέλει να τον λυπηθούν!Δε σας λυπούμαι,σας αγαπώ από καρδιάς,εν πολέμω αδερφοί μου!Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα.

 

OMERTA TERROR MACHNE

Η ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ

Στη κατάσταση που περιήλθε σήμερα η Ελλάδα , ο ελληνικός εθνικισμός θα μπορούσε να διαδραματίσει ένα σημαντικό ρόλο για την έξοδο από τη κρίση .
Το ερώτημα είναι αν είναι σε θέση να παράξει μια πρόταση αντιμετώπισης του προβλήματος , πρόταση αλλαγής και εθνικολαικής διακυβέρνησης της χώρας.
Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι σαφώς αρνητική. Ο ελληνικός εθνικισμός αδυνατεί να παράξει και να καταθέσει στη κοινωνία μια τέτοια πρόταση γιατί πρώτα από όλα του λείπει η οργάνωση εκείνη που θα επέτρεπε συλλογική δουλειά από στελέχη ικανά .
Ο ελληνικός εθνικισμός πνίγηκε από την ίδια την «αντιδημοκρατικότητα» του . Παρήγαγε έτσι αρχηγικές οργανώσεις , συνάξεις μετριοτήτων που δεν μπορούν να κάνουν τίποτα άλλο εκτός από το να συνθηματολογούν και να ποζάρουν σε μνημόσυνα.
Ενώ υπάρχει διάχυτος εθνικισμός στη κοινωνία, δεν υπάρχει εθνικιστικός φορέας να εκφράσει αυτό τον λαϊκό εθνικισμό.
Όταν ο εθνικισμός δεν έχει τη δυνατότητα παραγωγής πολιτικής πρότασης που να απορρέει από τη σχέση ιδεολογίας και παροντικών δεδομένων ( κοινωνικών, πολιτικών , οικονομικών , εθνικών κλπ ) τότε κατ’ ανάγκη εκπίπτει σε αντι-δραστικές πρακτικές ή σε φιλολογικές απεραντολογίες .
Σε αυτή τη κατάσταση αδυναμίας , ο ελληνικός εθνικισμός καπελώθηκε από την ακροδεξιά και τάχθηκε στην υπηρεσία του συστήματος κρατώντας μόνο ως ανάμνηση του ενταφιασμένου εθνικισμού, κούφια συνθήματα και παρελάσεις.
Μόνο μια δημοκρατική – αξιοκρατική οργάνωση μπορεί να προσελκύσει ικανά στελέχη που μέσα από μια συλλογική δράση θα καταστήσουν τον ελληνικό εθνικισμό μια πραγματική πολιτική δύναμη , ικανή να παρέμβει στις εξελίξεις.
Ο ελληνικός εθνικισμός στραγγαλίστηκε από τους διάφορους αρχηγούς και τις συμμορίες τους. Κρεμάστηκε από το σκοινί της «αντιδημοκρατικότητας» του .
ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ – ΕΔΗΚ
ΤΟΜΕΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Αρχές ρήξης και δομές μάχης.

του Αίαντος Τελαμώνιου

Σύντροφοι και συναγωνιστές,

Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή περνά δύσκολες ώρες αλλά και έχει πολλές ευκαιρίες. Πιστεύω ότι η σημερινή κατάσταση έτσι όπως διαμορφώνεται είναι προ - επαναστατική και για ορισμένους και άκρως σαφείς λόγους: Αυτή τη στιγμή η κυρίαρχη τάξη δεν μπορεί πλέον να εξουσιάζει και να κυβερνάει όπως το έκανε έως τώρα και ο λαός από την άλλη δεν επιθυμεί να εξουσιάζεται ούτε να ανέχεται όπως ίσχυε μέχρι μόλις πριν από δυο χρόνια.

Και δεν είναι μόνο το γεγονός ότι τα κόμματα του συστήματος καταρρέουν, αλλά και το ότι η βίαιη κριτική των μαζών στρέφεται όλο και πιο δυναμικά κατά του συστήματος του ίδιου και της δημοκρατίας και απαιτεί όχι εκλογές ή δημοψηφίσματα αλλά σημαντικές αλλαγές, κι αυτό στο μαζικό υποσυνείδητο αποτελεί βασική επαναστατική προδιάθεση.

Οι αυταπάτες σήμερα είναι πολύ λιγότερες και τείνουν όλο και περισσότερο να λιγοστεύουν αν και ποτέ δεν θα εκλείψουν εξ' ολοκλήρου. Το σύστημα βρίσκεται εν μέσω μιας κρίσης ευρωπαϊκών και παγκοσμίων διαστάσεων που δεν είναι κυρίως οικονομική αλλά πρωτίστως κρίση παρακμής, αυτό συντείνει στην διάλυση του καταναλωτικού ονείρου και την κατάρρευση της άνετης μικροαστικής ζωής αλλά όμως και στην αποθάρρυνση και την απελπισία.

Σε κάθε περίπτωση αυτή η εξέλιξη δεν αφήνει περιθώρια βελτιώσεων. Ταυτοχρόνως τα μέσα μαζικής διαμόρφωσης και χειραγώγησης των συνειδήσεων έχουν πλέον αποκαλυφθεί κατά ένα πάρα πολύ μεγάλο βαθμό και τα ψεύδη βρίσκουν λιγότερο έδαφος για να στηριχθούν. Επίσης, η μαρξιστική και σοσιαλδημοκρατική αριστερά δεν κατάφερε μέχρι στιγμής να ηγεμονεύσει την μεγάλη αυθόρμητη αντίδραση του λαού που επιπλέον έχει πολύ τονισμένα πατριωτικά χαρακτηριστικά και η κονφορμιστική ακροδεξιά δεν μπορεί να παρουσιαστεί ως δύναμη αντίστασης.

Αυτές είναι συνθήκες που αντικειμενικά ευνοούν την πάλη ενός επαναστατικού και ανατρεπτικού εθνικιστικού κινήματος, συνθήκες πρωτόγνωρες που μέχρι πριν από μερικά χρόνια θα έμοιαζαν φανταστικές. Υποβόσκουσες συνθήκες αναταραχής υπάρχουν στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, ενώ η κρίση συνδυάζεται με μια όλο και αυξανόμενη οργή κατά της αλλογενούς εισβολής στην Ευρώπη.

Όμως για να μπορέσουν οι ριζοσπαστικές εθνικιστικές ομάδες να παρέμβουν δυναμικά μέσα στις λαϊκές αντιδράσεις πρέπει να συγκροτήσουν ένα κίνημα πάλης που να συνδυάζει ορισμένα βασικά χαρακτηριστικά: Αρχές ρήξης, Δομές μάχης και μια ακατάβλητη θέληση ισχύος και πίστη στην νίκη.

Αρχές ρήξης

Οι επαναστάτες, οι ριζοσπάστες εθνικιστές πρέπει πρώτα απ' όλα να φέρουν ένα σώμα ιδεών που να καθορίζει τις αρχές τους και την κοσμοαντίληψή τους, έτσι ώστε να μην διαμορφώνουν απλούς συνοδοιπόρους που θα εγκαταλείψουν την μάχη μπροστά στην πρώτη δυσκολία ή που θα τρέξουν να συνταχθούν αύριο με την καθεστωτική πατριδοκάπηλη ακροδεξιά, αλλά πεπεισμένους, αποφασισμένους και συνειδητούς μαχητές με ακλόνητο φρόνημα και υγιή και συγκροτημένο νου.

Επίσης είναι απαραίτητη η ιδεολογική συγκρότηση και για το λόγο ότι έτσι ο κάθε συναγωνιστής θα μπορεί να κρίνει αυτόνομα και να μην εξαρτάται απόλυτα από την καθοδήγηση ''πεφωτισμένων'' στελεχών, έτσι ακόμα και στις πιο δύσκολες περιστάσεις το κίνημα θα μπορεί να λειτουργεί ακόμα και κάτω από τα χτυπήματα του εχθρού. Έτσι η σφυρηλάτηση μιας συνεκτικής επαναστατικής εθνικιστικής κοσμοαντίληψης ενάντια στην κυρίαρχη ιδεολογία, το πολιτικά ορθό και την ενιαία σκέψη καθίσταται αναγκαία όπως και ο αυστηρός διαχωρισμός εθνικιστών και εθνικοφρόνων.

1) Οι επαναστάτες εθνικιστές καταγγέλλουν τα επακόλουθα της κρίσης και του αστικού διαλυτισμού, τις εθνικές ταπεινώσεις και την καταπίεση του εργαζόμενου έθνους όμως πέραν αυτού οφείλουν να βλέπουν πιο βαθιά και να υποδεικνύουν τις βάσεις της σημερινής κατάστασης.

Οι επαναστάτες εθνικιστές βλέπουν ξεκάθαρα τον ολέθριο ρόλο του καπιταλισμού και των μεγάλων συμφερόντων που ρίχνουν την πλειοψηφία του έθνους στην εκμετάλλευση, διαλύουν την κοινότητα του λαού, κονιορτοποιούν τις τοπικές ταυτότητες, ευνοούν την μετανάστευση / εισβολή και δηλητηριάζουν με την μαζική πνευματική χειραγώγηση τους Έλληνες. Θα πρέπει να είναι ενάντια στον καπιταλισμό, τον φιλελευθερισμό, την παγκοσμιοποίηση και τις κοινωνικές σχέσεις που θεμελιώνονται πάνω στην επιδίωξη του ανωτάτου κέρδους και την εκμετάλλευση.

Και θα πρέπει επίσης να έχουν την πεποίθηση ότι μια τέτοια κατάσταση δεν λύνεται με μεταρρυθμίσεις ούτε με λογικές διαχείρισης αλλά με επαναστατικές μεθόδους που περνούν μέσα από την συντριβή του αντεθνικού κρατικού, κατασταλτικού και διοικητικού δημοκρατικού μηχανισμού και όλων των ιδεολογικών βάσεων αυτού του συστήματος.

Αυτό προϋποθέτει και μια ριζοσπαστική απόρριψη των μεθόδων πολιτικής δράσης του εκφυλιστικού καπιταλιστικού δημοκρατισμού και του κοινοβουλευτικού κρετινισμού. Εμπρός για μια Εθνικιστική Επανάσταση !

2) Οι επαναστάτες εθνικιστές οφείλουν να απορρίψουν τόσο τον μαρξισμό όσο και τον φιλελευθερισμό και να αναζητήσουν τις λύσεις στα προβλήματα του έθνους στη δημιουργία μιας οργανικής οικονομίας που να καταργεί τα μεγάλα καπιταλιστικά συμφέροντα διασφαλίζοντας ταυτοχρόνως το μέτρο Τάξης και ελεύθερης βούλησης σύμφωνα με τις πιο βασικές αρχές της ελληνικής σκέψης.

Πρέπει να θέσουν την οικονομία όχι ως αυτοσκοπό αλλά ως επιμέρους σημείο για την πραγματική συγκρότηση μιας εθνικής κοινότητας του λαού μέσα στην οποία η δουλειά θα ξαναποκτήσει μια καθεαυτού πνευματική αξία. Η εθνικιστική κοινωνία θεμελιώνεται πάνω στην αλληλεγγύη και την εθνικοκοινωνικοποίηση του μεγάλου κεφαλαίου.

3) Οι επαναστάτες εθνικιστές έχουν ως απαράβατο καθήκον να αντιταχθούν με τον πιο αποφασιστικό τρόπο στο πιο μεγάλο δεινό της εποχής μας, την αλλογενή εισβολή που απειλεί να αφανίσει την Φυλή μας απ' ακρη σ' άκρη στην Ευρώπη, να διαλύσει το εθνολογικό υπόβαθρο των λευκών λαών και να εξαφανίσει τον πολιτισμό τους.

Θα πρέπει να μην πέσουν σε καμιά παγίδα που θα τους στερούσε την ιδεολογική και πολιτική τους ανεξαρτησία, ούτε στον φιλοσιωνισμό, ούτε στην ισλαμοφιλία ούτε στον τριτοκοσμισμό.

4) Οι επαναστάτες εθνικιστές θα πρέπει να οριοθετηθούν αυστηρά από τα εθνικολαϊκίστικα, ψηφοθηρικά και προσωποπαγή κόμματα της αστικής ''εθνικής'' δεξιάς και να απομακρυνθούν απ 'τους παρωχημένους μικροσωβινισμούς που διασπούν τους ευρωπαϊκούς λαούς. Τα κόμματα αυτά αποτελούν κομμάτι του συστήματος και δεν ενδιαφέρονται για καμιά αλλαγή παρά μόνο για την συμμετοχή τους στην εξουσία.

5) Το επαναστατικό εθνικιστικό κίνημα πρέπει να έχει μια ριζοσπαστική ευρωπαϊκή φυλετική συνείδηση, να αγωνίζεται για να αποτραπούν τα λάθη που οδήγησαν στο παρελθόν σε αδελφοκτόνες συγκρούσεις και να έχει επίγνωση του ότι κάθε εθνικιστική επανάσταση αποτελεί εστία εξάπλωσης σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ειδικά οι Έλληνες εθνικιστές έχουν ένα ξεχωριστό καθήκον και καλούνται να διαδραματίσουν έναν βαρυσήμαντο ρόλο στην υπεράσπιση και την ανάσταση της Λευκής Ευρώπης.

Δομές Μάχης

Όμως για να μπορέσει να υπάρξει ένα ισχυρό κίνημα πρέπει οι δυνάμεις του επαναστατικού εθνικισμού να βαδίσουν προς την δημιουργία μιας ενιαίας δομής και μιας ισχυρής αλλά και ελαστικής οργάνωσης.

Και πρώτα απ' όλα πρέπει να είναι ξεκάθαρο σε όλους ότι η εθνικιστική οργάνωση, το εθνικιστικό κίνημα δεν αποτελεί ιδιοκτησία κανενός αλλά μια συλλογική προσπάθεια αγωνιστών η οποία απαιτεί και μια συλλογική καθοδήγηση και ηγεσία. Πρέπει πάση θυσία να αποφευχθεί η δημιουργία μιας προσωποπαγών δομών οι οποίες εξαφανίζονται ή εκφυλίζονται όταν χάνεται ή προδίδει ο ''μέγας αρχηγός'', η πίστη και η αφοσίωση πρέπει να πηγαίνει στην ιδέα και όχι σε πρόσωπα.

Οι αγωνιστές αγωνίζονται για σκοπούς και όχι μόνο κατόπιν διαταγών. Αυτό είναι το ελληνικό πνεύμα, γιατί ο Έλλην μαχητής έχει βαθιά συνείδηση του σκοπού και των ιδεών του και η πειθαρχία είναι σε αυτόν μια φυσική κλήση η οποία δεν χρειάζεται να του επιβληθεί επιφανειακά με τον καταναγκασμό ή με γραφειοκρατικά προστάγματα.

Εντούτοις ο εθνικιστής αγωνιστής έχει το δικαίωμα του λόγου και της κριτικής γιατί ένας δουλικός ακόλουθος που συγκατατίθεται ασυνείδητα και άβουλα σε όλα θα προδώσει στην πρώτη αντιξοότητα ή θα ακολουθήσει έναν περισσότερα υποσχόμενο εθνικόφρονα κομματάρχη, ενώ ένας έντιμος μαχητής θα διαφωνήσει μεν ανοιχτά και έντιμα σε ότι δεν εγκρίνει όμως θα αγωνιστεί ως το τέλος ακόμα κι όταν η μάχη θα μοιάζει χαμένη γιατί θα έχει κερδηθεί από την ιδέα και η ιδέα και μόνο αυτή πλάθει πνευματικά, ψυχικά και ηθικά ακατάβλητους στρατιώτες.


Ο αγωνιστής με το κριτικό πνεύμα είναι πηγή έμπνευσης, ο δουλικός ακόλουθος τέλμα στασιμότητας και αποσύνθεσης.


Η καλύτερη δοκιμασία για τους συντρόφους, τα μέλη και τα στελέχη δεν πρέπει να είναι ούτε τα ωραία λόγια ούτε οι τσάμπα αρχηγισμοί: οι νύχτες αφισοκόλλησης, η διαφώτιση του λαού, τα σκληρά χτυπήματα στον εχθρό, οι έντονες συγκεντρώσεις, οι προκηρύξεις που γράφονται και τυπώνονται όλη τη νύχτα για να μοιραστούν την αυγή, οι συλλήψεις, οι ανακρίσεις, η αυτοθυσία, η φυλακή, οι δικαστές, οι απογοητεύσεις που δεν γίνονται παραιτήσεις, οι βρισιές, η αδιαφορία απέναντι στην αποθάρρυνση, οι πρόσκαιρες αποτυχίες ... αυτές είναι οι πραγματικές δοκιμασίες που ατσαλώνουν τους Έλληνες Επαναστάτες Εθνικιστές!

Η εθνικιστική οργάνωση θα πρέπει να δημιουργήσει μια δομή μάχης προκειμένου να διεξάγει την επαναστατική πάλη. Σ' αυτό το πλαίσιο επιβάλλεται η συγκρότηση ομάδων κρούσης και παρέμβασης που σε τοπικό, περιφερειακό και κλαδικό επίπεδο θα αναλάβουν να δώσουν τη μάχη κατά των πολιτικών και ιδεολογικών δυνάμεων του εχθρού.

Είναι προτιμότερο οι πυρήνες αυτοί να φτιαχτούν σε τοπική βάση για να αποφευχθεί η κλαδική περιχαράκωση σε έναν ορισμένο χώρο, αλλά θα πρέπει και να επιδιώκεται συνάμα η κατάκτηση θέσεων που θα γίνουν ορμητήρια και παραδείγματα για την εξάπλωση των εθνικιστικών θέσεων.

Η διεξαγωγή μιας διαδήλωσης αγανακτισμένων, το μπλοκάρισμα μιας κυβερνητικής συγκέντρωσης, μια ένταση σε μια λαϊκή αγορά, η μάζωξη για το μποϊκοτάρισμα μιας ανθελληνικής εκδήλωσης, η αγανάκτηση μετά από ένα έγκλημα από αλλογενείς, η συγκέντρωση λαθρομεταναστών σε ένα κτίριο, οι εκλογές ενός συνδικαλιστικού τομέα ή μια φοιτητική διαδήλωση, μπορούν να γίνουν σημεία παρέμβασης από ομάδες πεπειραμένων συντρόφων που με το κατάλληλο υλικό και με μια έξυπνη τακτική θα καταφέρνουν κάθε φορά να περνούν ιδέες και μηνύματα στον ελληνικό λαό.

Ταυτόχρονα οι ομάδες, τα κύτταρα του κινήματος θα μπορούν να αναλάβουν και την περιφρούρηση του κινήματος και των εκδηλώσεών του και σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να ανεχτούν ή να αφήσουν ατιμώρητα χτυπήματα από άλλες αντίπαλες οργανώσεις ή κέντρα του συστήματος.

Είναι σημαντικό να μπορούν να εισχωρούν παντού σε όλες τις εκφάνσεις την κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Θα πρέπει σε τοπικό επίπεδο να κάνουν συχνές συγκεντρώσεις και εκδηλώσεις έστω και μικρής εμβέλειας για να διατηρούν ένα πεδίο επιρροών και αν είναι δυνατό να διατηρούν και κάποιους μικρούς χώρους συνάντησης.

Οι εθνικιστικές ομάδες κρούσης σταδιακά θα αναδειχθούν σε φρουρούς του τοπικού ελληνικού λευκού πληθυσμού έναντι των αλλογενών εγκληματιών και του συστήματος και θα είναι το σημείο συσπείρωσης των λαϊκών αντιστάσεων. Σε ένα μετέπειτα βήμα θα μπορέσουν να συντρίψουν της αντίπαλες ομάδες και να έχουν την πολιτική ηγεμονία σε κάποια σημεία πριν το κίνημα να εξαπλωθεί μαζικά.

Το στυλ των ομάδων θα πρέπει να είναι τολμηρό, πολιτικά επιθετικό, αντικονφορμιστικό (χωρίς να ενδίδει στον άσκοπο και κενό προκλητισμό) και σε καμία περίπτωση βασισμένο στον χειροτεχνισμό, τον υπέρμετρο αυτοσχεδιασμό ή τον ερασιτεχνισμό αλλά στην διανομή των καθηκόντων ανάμεσα σε όλους τους συντρόφους στην ειδίκευση και τον συντονισμό τους ώστε το συλλογικό πνεύμα να δώσει τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα.

Η συγκρότηση των ομάδων κρούσης και δράσεις σε αποσπάσματα ενός νέου πολιτικού εθνικιστικού στρατού θα συντελείται σταδιακά και δυναμικά στο μέτρο που και το κίνημα εξαπλώνεται και η κρίση βαθαίνει.

Για να γίνει αυτό πρέπει να υπάρχει ένας συγκροτημένος πολιτικός και ιδεολογικός λόγος. Βασικό εργαλείο του κινήματος θα πρέπει να είναι ένα κεντρικό περιοδικό έντυπο που θα αποτελεί τη βασική του φωνή και που θα είναι αντικείμενο διάδοσης από τις ομάδες κρούσης. Μέσα σε αυτό θα δίνονται οι βασικοί άξονες και θα αποτελεί και έναν ενιαίο άξονα του κινήματος τον οποίο φυσικά θα πρέπει να συνοδεύουν και άλλες εκδόσεις που το κίνημα στο μέτρο την ανάπτυξής του θα είναι σε θέση να παράγει. Πέραν αυτού υπάρχει όπως είναι γνωστό ένα ευρύ φάσμα υλικού δίσκοι, αφίσσες, μπλουζάκια, αυτοκόλλητα που αποτελεί πάντα μοχλό διακίνησης ιδεών.

Οι τοπικές ομάδες μέσω ενός δικτύου τοπικών και περιφερειακών οργάνων θα πρέπει να καταλήγουν σε μια συλλογική καθοδήγηση η οποία να επιβλέπει την εφαρμογή των αποφάσεων και να συντονίζει τις δράσεις και τις ενέργειες.

Μέλος του κινήματος και της οργάνωσης θα πρέπει να είναι κάθε νέος εθνικιστής που συμφωνεί πλήρως με τις θέσεις και τις ιδέες, πληρώνει τακτικά μια προσαρμοσμένη στις δυνατότητές του συνδρομή, εργάζεται συστηματικά σε έναν από τους τοπικούς ή περιφερειακούς σχηματισμούς του κινήματος και έχει περάσει επιτυχώς ένα στάδιο πολιτικής, ιδεολογικής και πρακτικής δοκιμασίας.

Στις ενέργειες ενός κινήματος μπορούν να συμμετέχουν και ανένταχτοι αγωνιστές και φίλοι, αλλά μόνο μέλη που τηρούν κάποιες ορισμένες προϋποθέσεις και καθήκοντα θα πρέπει να συμμετέχουν σε όλες τις διαδικασίες κλειστές και ανοιχτές. Έτσι αποφεύγεται η έλευση αμφίβολων στοιχείων και υπάρχει μια καλύτερη διαλογή μελών και στελεχών κάτι που προϋποθέτει μια άλλη ποιότητα.

Η συστηματική αποχή από τις διαδικασίες της οργάνωσης ή η αδιαφορία θα πρέπει να είναι λόγοι διαγραφής κάτι που δεν εμποδίζει έναν αγωνιστή να συνεχίσει να είναι φίλος του κινήματος χωρίς να αποσυντονίζει με τη στάση του τη δράση των άλλων. Ταυτοχρόνως θα πρέπει το κίνημα να διαμορφώνει συνεχώς στελέχη αλλά και όλα τα μέλη στο πνεύμα του εθνικισμού.

Τέλος οι Έλληνες επαναστάτες εθνικιστές, θα πρέπει να είναι υποδείγματα εντιμότητας και συνέπειας σε όλο το φάσμα την πολιτικής, κοινωνικής και προσωπικής τους ζωής. Στους εθνικιστές το έργο είναι η προέκταση της αρχής και η ιδέα στάση ζωής, συνεπώς δεν μπορούν να πράττουν διαφορετικά από αυτό που κηρύττουν δημοσίως όπως είναι ανέντιμο και να αρνούνται ανοιχτά τις ιδέες τους από το φόβο των συνεπειών.

Η εγκατάλειψη ενός συντρόφου σε μια κρίσιμη στιγμή, η έλλειψη πνεύματος αυτοθυσίας, η ιδιοτέλεια, η αυτοπροβολή, η δειλία απέναντι στην αντιξοότητα, και η προσδοκία εύκολων επιτυχιών είναι στοιχεία άγνωστα στον πραγματικό εθνικιστή. Ο εθνικιστής είναι ο πρωτοπόρος μαχητής, ο προάγγελος ενός νέου ανθρώπου γι' αυτό και όπως έλεγε ο Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα πρέπει να είναι ''ασυναίσθητος στην αποθάρρυνση''!


Υποσημείωση: Τα μέλη και οι αγωνιστές μιας εθνικιστικής οργάνωσης πρέπει να είναι σαν αδέρφια μιας οικογένειας, γιατί στην πραγματικότητα οι δεσμοί τους είναι και πρέπει να είναι πιο στενοί και απ' τους συγγενικούς.

Είναι συμμαχητές, αδέρφια στο αίμα και στο πνεύμα, μια φάλαγγα που βαδίζει προς το πεπρωμένο της και ως εκ τούτου η παροχή βοήθειας σε έναν συναγωνιστή είναι το λιγότερο που μπορεί να κάνει ένας εθνικιστής.

Το Εφήμερο

Σε κάποιο παλιό βιβλίο του Ανδρέα Δενδρινού εν ονόματι «Μεταίχμιο» υπάρχει ένα κεφάλαιο με τον τίτλο « Εφήμερο» όπου η έννοια και η ουσία του αποτελεί ένα από τα πολλά σημάδια–στίγματα του αρρωστημένου πολιτισμού της μεταβάσεως από τον παραδοσιακό στον σύγχρονο κόσμο. Ως νεότεροι,αντικρύζοντας την μαύρη γραμματοσειρά στο κιτρινωπό χαρτί,μιας και τέτοια βιβλία ουδείς θεώρησε αναγκαίο να ανατυπωθούν, ένας στιγμιαίος τρόμος κατακλύζει την σκέψη.Δίχως να ανατρέξουμε στην ανάλυση του συγγραφέα, με τη σύλληψη μονάχα της ιδέας του,η σκέψη αρχίζει και υπερχειλίζει από εικόνες και γεγονότα της καθημερινότητάς μας,τα οποία επαληθεύουν περίτρανα πως μεγαλώνουμε στην εποχή που ο εχθρός «εφήμερο» αναβλύζει συνεχώς από την κληρονομιά της αστικής κουλτούρας.Ουδεμία πιθανότητα δύναται να δοθεί στην υπέρβαση της πληθώρας τάσεων και ροπών αντιθέτου φοράς και διευθύνσεως εξ αυτής που ο Αγών μας καλεί να επιλέξουμε,αν δεν λάβει χώρα μία κατά το δυνατόν πλήρη παρατήρηση των χαρακτηριστικών εκείνων τα οποία πάντοτε θα καταστρέφουν σε στιγμιαίο χρόνο,όσα χρόνια μπορεί να χτίζονταν με κόπο και θυσίες.Οι αδυναμίες,τα πάθη,οι «ιδιαιτερότητες» και παρομοίας φύσεως ατομιστικές και εγωιστικές κατά βάση δικαιολογίες αποτελούν το πρωτογενές υλικό της άμμου,όπου όσοι πύργοι και να χτιστούν με αυτήν,όσο περίτεχνα σχέδια και να χαραχθούν πάνω της,όσα στολίδια και χρώματα και αν απλωθούν στα οικοδομήματά της,ένας κυματισμός αρκεί για να τα συντρίψει όλα.Η εφήμερη αντίληψη περί της καθημερινότητας,μία κατ’ εξοχήν συνθήκη υπάρξεως της απαραίτητης συγχύσεως διά την σκέδαση των προσωπικοτήτων και την εκρίζωσή τους από κάθε κέντρο,σταθερά ανελισσομένου και εξελισσομένου,ουδεμία σχέση έχει με την εμπειρική ζωή, την βιωματική δηλαδή κατάσταση της στιγμής.Αυτό, οφείλουμε να το διευκρινίσουμε,μιας και οι «new age» εσωτεριστές,διαλογιζόμενοι και ασκητές μιας γελοίας ατομικής ευδαιμονίας πολλές φορές σκοπίμως διαστρεβλώνουν.Ανάμεσα, λοιπόν,στις αστικές χαράδρες των τσιμεντένιων κολάσεων,στο εσωτερικό των εκάστοτε κελιών,ο σύγχρονος άνθρωπος αγωνιά για πληθώρα ζητημάτων όπως το γέμισμα του στομαχιού του,την εκτόνωση των ηδονών του,την αύξηση του λογαριασμού του,την εξασφάλιση χρημάτων, την απόκτηση κάποιων αγαθών.Η ζωή των περισσοτέρων αστών είναι απαλλαγμένη από οποιοδήποτε όραμα,ιδανικό ή αξία.Και ακόμη όταν επικαλύπτουν την ύπαρξή τους με κάποιο ιδεολογικό μανδύα,αυτός εξυπηρετεί μονάχα βιώματα,συμπλέγματα ή κατά πλειοψηφία ψυχολογικές ή οικονομικές ανάγκες. Η ζωή δρομολογείται από την ανάγκη καλύψεως των κάθε είδους και ήθους εφήμερων απολαύσεών τους.Κατ΄ αυτόν τον τρόπο,διόλου παράξενο μπορεί να μας φανεί,πως επιλέγουν πράξεις οι οποίες καταστρέφουν ουσιαστικώς, ό,τι φαινομενικώς χτιζόταν επί μακράν.Στον αντίποδα, όμως, μιας εφήμερης καθημερινότητας,βρίσκεται κάθε άνθρωπος που επιλέγει την αφοσίωση και την πίστη,όχι μόνο σε μία ιδέα ή μία κατάσταση,αλλά στην έμπρακτη ατέρμονη προσπάθεια για αυτήν. Η αντίληψη περί του εφήμερου της φυσικής μας παρουσίας διαφέρει άρδην από την αντίληψη περί του εφήμερου των πεπραγμένων κατά την διάρκεια της.Στην μεν πρώτη κατάσταση συνεπάγεται η αναζήτηση της υπερβάσεως του χρόνου και του εφήμερου μέσω της συνειδητής ένταξής μας στην φυσική κοινότητα της φυλής μας,όπου μόνον εκεί είναι εφικτή και η εκάστοτε αυτοπραγμάτωση, ενώ στην δε δεύτερη κατάσταση,κατ’ ουσίαν κατακρημνίζονται όλα στο βάραθρο της ανυπαρξίας,μιας και όλη η ζωή κινείται γύρω από εφήμερες απολαύσεις ( ακόμη και αν παρουσιάζονται με την μορφή στερήσεων ή πόνου δεν παύουν να αποτελούν εγωιστικές τάσεις) δίχως καμία συνένωση με κάποια υπερβατική αλήθεια.Απλό παράδειγμα,η πατρίδα και η φυλή,η γη δηλαδή και το αίμα, τα οποία αποτελούν ομοούσια στοιχεία με το κέντρο της υπάρξεως κάθε ανθρώπου.Είμαστε άρρηκτα δεμένοι μαζί τους,είτε επιθυμούμε να το δεχτούμε είτε όχι και όποια πραγμάτωση δεν δύναται να λάβει χώρα μακράν αυτών.Επιστρέφοντας στην εναντίωσή μας στην εφήμερη αντίληψη περί του βίου, η οποία αποτελεί πλέον αναπόσπαστο κομμάτι του βίου των μαζών,αξίζει να εστιαστεί η προσοχή στους κύριους άξονες οι οποίοι ορίζουν τις συντεταγμένες πάνω στις οποίες διαγράφεται η καθημερινότητα.Βάσει αυτών των αξόνων αναφοράς παρατηρείται, εξηγείται και αναλύεται οποιαδήποτε κίνηση ενός εθνικοσοσιαλιστή.Αν θελήσει κάποιος να κοιτάξει απλώς την αυτοβελτίωση δεν θα καταλάβει τίποτα.Αν πάλι θελήσει να κοιτάξει την εργασία,την οικογένεια, την εκγύμναση ή την όποια άλλη πτυχή της ζωής του μεμονωμένα, πάλι δεν θα καταλάβει τίποτα.Η μόνη δυνατότητα αντιλήψεως του βίου που δρομολογεί ή πρέπει να δρομολογεί είναι εφικτή μέσω μίας ολιστικής θεωρήσεως του Αγώνα.Και επειδή οι επιταγές του Αγώνος αποτελούν σκληρές και επίπονες δοκιμασίες σε σωματικό,ψυχικό, συναισθηματικό και πνευματικό πεδίο,απαιτούν δράση σε τέτοιο βάθος χρόνου,που ο εφήμερος άνθρωπος ουδέποτε θα μπορέσει να αντιληφθεί.Το χτίσιμο ενός οικοδομήματος – φρουρίου της Ελληνικότητος και του Λευκού Ανθρώπου από υλικά που θα αντέξουν τόσο στον χρόνο όσο και στους δύσκολους καιρούς δεν μπορεί να συγκριθεί με κάστρα και εφήμερα χαραγμένα μεγάλα λόγια στις αμμουδιές,πλάι στα κύματα της αστικής εφήμερης πραγματικότητος.Πολλοί μπορεί να θεωρήσουν πως είμαστε πολύ πίσω ή πως τα βήματά μας είναι πολύ αργά.Άλλοι μπορεί να απορήσουν για την αφοσίωσή μας στην ιεραρχία,σε περίσσειες αρχές ιδεολογικού ήθους και ηθικής ή ακόμη και σε άλλα ζητήματα εκ του εκάστοτε ατομικού βίου.Η μόνη απόκριση σε τέτοιας φύσεως προβληματισμούς είναι απλώς να σκύψουμε το κεφάλι και να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε έστω και για μία σπιθαμή «ζωτικού χώρου»,η οποία όμως θα είναι πραγματικά ελεύθερη από εμάς τους ιδίους και ικανή να παραμείνει ελεύθερη τα χρόνια που θα έρθουν.Στον δρόμο αυτό,δεν χωρούν μήτε το εφήμερο,μήτε οι άνθρωποι του εφήμερου.Υπάρχει χώρος μόνο για εκείνους που κάθε τους στιγμή εντάσσεται σε έναν αγώνα για κάτι Αιώνιο και όλη τους η σκέψη και η δράση, πλάθεται από την βουλητική ανάγκη χτισίματος θεμελίων για να πατήσουν αυτοί που θα έρθουν.Διότι,ο παραδοσιακός άνθρωπος,ο εθνικοσοσιαλιστής,δεν αγωνιά για το αν σήμερα,χθες ή αύριο θα ευημερήσει,θα πάει διακοπές ή θα ταξιδέψει,θα διασκεδάσει ή θα εκτονωθεί.Δεν αγωνιά, για τον αν θα υπάρχουν γύρω του άλλοι που θα τον επευφημούν ή θα τον εχθρεύονται,θα τον κατονομάζουν εθνικοσοσιαλιστή ή ό,τι άλλο.Αγωνιά μονάχα για εκείνες τις στιγμές κατόπιν του φυσικού του τέλους αν αυτοί οι τελευταίοι πιστοί σύντροφοι που μένουν πίσω, αυτοί που συνεχίζουν να κρατούν την δάδα, ψιθυρίσουν πως έφυγε εν τέλει κάποιος,ο οποίος όσο ζούσε αγωνίστηκε για τον εθνικοσοσιαλισμό και την Λευκή Φυλή και άφησε πίσω του γη για να συνεχιστεί η σπορά… 

OMERTA

Ο ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΕΘΝΙΚΟΚΟΙΝΩΝΙΣΜΟΣ

Ο «εθνικισμός» που δεν αποδέχεται τη δημοκρατία είναι απλά το προσωπείο της ακροδεξιάς. Όσες φορές υπερίσχυσε στην Ελλάδα, με βίαιο τρόπο , υπηρέτησε τη συντηρητική άρχουσα τάξη , την ολιγαρχία του πλούτου , την εκκλησία και ενίοτε τα ξένα συμφέροντα.
Ο ακροδεξιός «εθνικισμός» θεωρεί τον λαό εκ προοιμίου εχθρό του έθνους. Έτσι την σωτηρία του έθνους αναλαμβάνουν οι «εκλεκτοί» και την επιβάλουν με το μαστίγιο.
Εμείς οι εθνικοδημοκράτες δεν θέλουμε ένα πολίτευμα αυτόκλητων «εκλεκτών» αλλά ένα πολίτευμα που να εδράζεται στη λαϊκή συναίνεση και θέληση και να εκφράζει την πραγματική πνευματική κατάσταση του λαού. Θέλουμε ένα πολίτευμα πραγματικής λαϊκής κυριαρχίας που να εκφράζεται μέσα από θεσμούς οι οποίοι να αποτρέπουν την συγκέντρωση εξουσίας και πλούτου σε λίγα χέρια, ως και την αυτονόμηση των αντιπροσώπων του λαού από την άμεση ενάσκηση της λαϊκής εξουσίας.
Ως εκ τούτου είμαστε κάθετα αντίθετοι σε κάθε μορφή ολοκληρωτισμού ως και στην παρούσα μορφή κοινοβουλευτικής κομματοκρατούμενης εικονικής δημοκρατίας που αποτελεί το πολιτικό εργαλείο ξένων και ντόπιων φατριαστικών και ταξικών συμφερόντων.
Αγωνιζόμαστε για μια ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ που η ουσία της είναι η αντιπροσώπευση στο νομοθετικό σώμα , των παραγωγικών ενώσεων και των τοπικών κοινωνιών μέσα από διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας και συνεχούς συμμετοχής του λαού στην εξουσία δια των συνελεύσεων του.
Αν δοθεί εξουσία στο λαό τότε ο ΕΘΝΙΚΟΚΟΙΝΩΝΙΣΜΟΣ θα τεθεί μέσα από την λαϊκή θέληση ως πραγμάτωση της κοινωνικής δικαιοσύνης σε αρραγή σχέση με την εθνική κυριαρχία. Στα πλαίσια αυτού του αγώνα για λαϊκή και εθνική κυριαρχία θα αναδυθούν οι ζώσες αξίες του έθνους που θα απωθήσουν τις εθνομηδενιστικές τάσεις που καλλιεργούνται από την σημερινή κομματοκρατία και τα ξενόφερτα ιδεολογήματα της.
Θα ξαναβρούμε την εθνική μας ορμή μέσα από τον αγώνα κατά της ξενοκρατίας , της ολιγαρχίας του πλούτου , της κομματοκρατίας, της πνευματικής στασιμότητας, της φαυλοκρατίας , της διαφθοράς . Σε αυτό τον αγώνα ο ρόλος του πραγματικού εθνικισμού είναι να προκαλέσει τη λαϊκή αφύπνιση και να δείξει στο λαό το δρόμο που οδηγεί στον ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΕΘΝΙΚΟΚΟΙΝΩΝΙΣΜΟ . Με αγώνα πολύμορφο , οργανωτικό , συγκρουσιακό , ιδεολογικό , πολιτικό , συνδικαλιστικό , μέσα στους χώρους εργασίας , στα σχολεία , στις τοπικές κοινωνίες .
Λουκάς Σταύρου
πρόεδρος ΕΔΗΚ

ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ: ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΕ ΧΙΛΙΑ ΕΠΙΠΕΔΑ!

Η πιο ταπεινή μορφή επαναστατικής δραστηριότητας,δεν θα ήταν υπερβολή,το αντίθετο μάλιστα,να θεωρήσουμε πως θα προέκυπτε από την σύντηξη εξτρεμιστικών μορφών όπως αυτές: του υπαρξισμού(στοχασμός πάνω στην ύπαρξη),της τέχνης(ποιοτικός μετασχηματισμός της ζωής) και της πολιτικής(πρακτική επίδραση πάνω στην ιστορία).Τα φέουδα της διαχωρισμένης και αποκομμένης από την καθημερινή ζωή δραστηριότητας,εκεί όπου η παθητικότητα βασιλεύει,εκεί όπου η ανακάλυψη δυνατοτήτων συγκαλύπτεται σκανδαλωδώς και η μη απόρριψη της κάθε τυχάρπαστης ετικέτας ψευδούς ταυτότητας γύρω από το γίγνεσθαι έχουν τον πρώτο λόγο,ακριβώς σε αυτό το ερμαφρόδιτο πλαίσιο γεννιέται η πιο υποταγμένη θεωρητική και πρακτική δραστηριότητα.Θέλουμε την παρεξήγηση,επιζητούμε τα θολά νερά, μας μαγεύουν τα δύσβατα και απρόσιτα μέρη,μας ελκύει η άπιαστη κορυφογραμμή ενός βουνού, στοχεύουμε στην απόκλιση από τα συνηθισμένα,υποθάλπουμε την πειραματική συμπεριφορά,αγωνιούμε για την επανοικειοποίηση και την ανατροπή του υπάρχοντος ψευδούς(για τα υλικά δεδομένα) κόσμου.Επαναφομοίωση δεχόμαστε μόνο από τα σωθικά της πατρίδας που θα γεννηθεί μέσα από τις στάχτες του σημερινού κόσμου.Θέλουμε έναν επαναπροσδιορισμό των εννοιών, ένα νέο συντακτικό,έναν νέο χώρο και χρόνο,μια νέα αρχιτεκτονική της ζωής μας,μια νέα πολεοδομία των διαδρομών της.Ο κόσμος που ανέτειλε μετά το πέρας του Β΄Π.Π ήταν, ως και σήμερα,ένας κόσμος που παλινδρομεί ανάμεσα στην απόκρυψη του κενού χάρη σε ένα κατάλληλο λεξιλόγιο και την αφελή προβολή αυτού.Η ουσία των αναζητήσεων μας βρίσκεται στην κατασκευή των καταστάσεων εκείνων που θα πυροδοτήσουν την παγκόσμια αντισιωνιστική επανάσταση.Και σε αυτό το παιχνίδι,δεν αποδεχόμαστε τον ρόλο του φιλοθεάμονος κοινού, ούτε και των ηθοποιών-κομπάρσων.Είμαστε πέρα και ενάντια σε κάθε προσδοκία δράστες και υπεύθυνοι για τις συμπεριφορές μας.Ύστερα από την κατάπληξη(έναρξη για την πορεία προς την συνείδηση) ακολουθεί ο θαυμασμός(διάχυτος ενθουσιασμός),μετά η μίμηση(ενσωμάτωση ψηγμάτων συνείδησης),η απόρριψη(λογική αφαίρεση των περιττών στοιχείων),ο πειραματισμός(ώθηση σε δράση) και η κατοχή(ενσυνείδητος δράση).Ως εκ τούτου η όποια νίκη θα προκύψει από αυτούς που θα σπείρουν την αταξία,δίχως να την αγαπούν.Η επαναστατική δραστηριότητα είναι μια στρατευμένη τέχνη που αδιάκοπα ασκούμε.Η φαινομενική υλική ένδεια μας είναι επίσης ένα κομμάτι της δύναμης μας.Στην σύγχρονη gangland(=περιοχή του εγκλήματος,χώρος δράσης της συμμορίας),οι έννοιες έχουν αντιστραφεί.Έτσι όταν μιλάμε για «συνοικία» εννοούμε gangland,για «κοινωνική οργάνωση» εννοούμε προστασία,για «κοινωνία» εννοούμε συμμορία προστατών,για «κουλτούρα» εννοούμε εξάρτηση,για «διασκεδάσεις» εννοούμε οργανωμένο έγκλημα,για «εκπαίδευση» εννοούμε προετοιμασία για έγκλημα.Εκεί βρίσκει πρόσφορο έδαφος και η βιομηχανία των gadgets.H πραγματικότητα της επικοινωνίας έχει σαπίσει σε τέτοιο βαθμό,ώστε μπορεί να πει κανείς ότι στην κοινωνιολογία αναπτύσσεται η μεταλλειολογική μελέτη των πετρωμένων επικοινωνιών. Οφείλουμε να είμαστε όμως ρεαλιστές υπέρ το δέον, πετώντας τα πολύχρωμα γυαλιά του εξωραϊσμού και τον μεγεθυντικό φακό της τύφλωσης και αποδεχόμενοι ότι σήμερα ταξιδεύουν στις θάλασσες περισσότερα πλοία από ότι προπολεμικά παρά τους τορπιλισμούς,όπως και ότι υπάρχουν περισσότερα κτίρια και αυτοκίνητα παρά τις πυρκαγιές και τις συγκρούσεις.Επομένως η κατοχή είναι μια έννοια με πολύ διευρυμένο περιεχόμενο. Όσοι λοιπόν κάνουν μισές επαναστάσεις,σκάβουν εκ προοιμίου τον λάκκο τους.Είμαστε πέρα από το αστικό φράγμα "αριστερά και δεξιά",όπως και πέρα και ενάντια σε κάθε εφήμερη και τυχοδιωκτική συνεργασία μερών και παραφυάδων όσων δέχονται ότι ανήκουν ήδη στο ένα ή στο άλλο στρατόπεδο, δηλαδή στα άκρα αυτών όπως εκφράζονται μέσα από τις έννοιες «ακροαριστερά» και «ακροδεξιά».Πολεμάμε ανάμεσα σε δύο κόσμους.Εκείνον που δεν δεχόμαστε και εκείνον που δεν υπάρχει ακόμα.Για αυτό πρέπει να επισπεύσουμε την τηλεσκοπική του προσέγγιση.Να επισπεύσουμε το τέλος ενός κόσμου,το χάος στο οποίο οι επαναστάτες θα αναγνωρίσουν επιτέλους τους όμοιους τους. Σήμερα συναντούμε το εξής φαινόμενο: κανένας δεν λέει ότι είναι έξυπνος επειδή δεν καταλαβαίνει τα μαθηματικά ή ότι άλλο.Διατυμπανίζει την εξυπνάδα του λέγοντας ότι δεν καταλαβαίνει το φουτουρισμό ή το ντανταϊσμό επί παραδείγματι.Πρέπει να κινητοποιήσουμε τους ξύπνιους,να ξυπνήσουμε τους κοιμισμένους,ενώ οφείλουμε συγχρόνως να θάψουμε τους νεκρούς. Το σημαντικό είναι ότι πρέπει να αρχίσουμε. Δεν έχουμε εξάλλου παρά να χάσουμε τις εκσυγχρονισμένες αλυσίδες μας των αχανών drugstores ιδεολογιών σε τιμές κόστους και θεαματικών υποπροϊόντων αυτών. Οργανώνουμε τον πυροκροτητή μας(σχέδιο οργανωμένης ανατροπής) και τίποτα περισσότερο.Με λίγα λόγια ένα σκάνδαλο.Η έκρηξη δεν πρέπει να γίνει έξω από τον δικό μας ή οποιοδήποτε άλλο έλεγχο.Ο βεντετισμός που θα προκύψει θα αναδείξει και το μέγεθος της επιτυχίας του πειράματος μας. Σπείραμε τον άνεμο,θα θερίσουμε τις θύελλες.Εγκαινιάζουμε ένα νέο είδος σχέσεων με τους εν δυνάμει «οπαδούς».Δεν θέλουμε και αρνούμαστε κατηγορηματικά τους οπαδούς.Θέλουμε να ρίξουμε στο παιχνίδι εντελώς νέους και αυτόνομους ανθρώπους. Ξεπερνούμε σε τάξη μεγέθους το πλήθος ενός «-ισμού» και μιας μάζας αποτελούμενης απλώς από «-ιστές»,ενώ με θράσος διακηρύσσουμε ότι ως προς το ποιόν μας είμαστε από πρωτογενή υλικά, λίγο περισσότεροι από τον πυρήνα που ξεκίνησε το αντάρτικο στην Κύπρο, αλλά σαφώς με λιγότερα όπλα, κάπως λιγότεροι από τους συνωμότες της ιστορικής μπυραρίας αλλά με πιο αδίστακτες προθέσεις,εξίσου συμπαγείς με τους 300 Σπαρτιάτες των Θερμοπυλών,αλλά με ένα πιο λαμπρό μέλλον.Ως παράδειγμα,φανερώνοντας τις αδυναμίες μας και διορθώνοντας τες καθώς και αντλώντας από αυτά τα μαθήματα νέες απαιτήσεις.Όλα αυτά εν προκειμένω διανύοντας την ομιχλώδη εποχή,αυτήν την οποία στην «Ουσία του Χριστιανισμού» ο Φόυερμπαχ χαρακτήριζε ως «το αποκορύφωμα της αυταπάτης» που «είναι κι αποκορύφωμα του ιερού».Το άμεσο βίωμα που έγινε αναπαράσταση,είναι η καρδιά του εξωπραγματικού χαρακτήρα της πραγματικής κοινωνίας,όπου το αληθινό είναι μια στιγμή του ψεύτικου,όπου το θέαμα είναι η ορατή άρνηση της ζωής, η άρνηση της ζωής που έγινε ορατή.Για αυτό και κάθε φορά που φτύνουμε κάτω στο έδαφος,νιώθουμε ενοχές,διότι απερίσκεπτα ξεχνάμε ότι υπάρχουν πολλοί πάνω από τα κεφάλια μας.Δεν θέλουμε τους ελεγχόμενους και τους επαγγελματίες επαναστάτες,ούτε και τους ιεραπόστολους του πιο ευτελούς ιακωβινισμού μέσα από το εκάστοτε κομματικό μαντρί.Κάθε τέτοιος super επαναστάτης καταστέλλει όσο χίλια δακρυγόνα,όπως και η δημοκρατία που βρωμάει από το κεφάλι και η απέχθεια που δημιουργεί το τοξικό νέφος από τα δακρυγόνα της.Η επίθεση στον ουρανό της κοινωνίας(πολιτική και μεταφυσική εξουσία),πολύπλευρη στις επιδιώξεις της, ανυπέρβλητη ως προς το αθώο των προθέσεων της και αδίστακτη ως προς τις προσδοκίες και τα μέσα που θα χρησιμοποιήσει.Ο πόλεμος θα γίνει σε πείσμα των μονοκόμματων ανθρώπων σε επίπεδο τόσο συνείδησης όσο και σε επίπεδο ζωής.Χίλια κέντρα,χίλιες επιθέσεις,χίλιοι λόγοι,χίλιες φορές πιο αποφασιστικοί.Χίλια επίπεδα θεωρητικής και πρακτικής εφαρμογής.Χίλια εργαστήρια ανατρεπτικών υποθέσεων.Χίλιοι λόγοι να ζήσεις και να πεθάνεις.Διάλεξε τον εαυτό σου.Γίνε αυτό που είσαι.Η κοινωνία που ασκεί την πιο απεχθή πολεμική στους αρνητές της,έχει σίγουρα να κρύψει πολλά.Θέλουμε να είμαστε το "άλας της γης",αμετανόητα φανατικοί και διαλεκτικοί,έτοιμοι πάντοτε να βάλουμε φωτιά στον υλικό κόσμο που μας περιβάλει για ένα λόγο και μόνο.Για να αποκτήσει περισσότερη λάμψη.Χωρίς να παραβλέπουμε ποτέ και για κανέναν λόγο ότι:ΟΙ ΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΣΤΑΤΩΣΕΙΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΝ Η ΤΙΠΟΤΑ!
(δημοσιεύτηκε στο Omerta Terror Machine#8)

OMERTA CREW HELLAS