«Μας κυβερνούν παιδάκια, δεν υπάρχουν ηγέτες»

Financial Times και Le Monde πολύ επικριτικές για την ευρωπαϊκή πολιτική ηγεσία. Σκληρή κριτική ασκούν στους ηγέτες της Ευρώπης και των ΗΠΑ με χθεσινά άρθρα τους η γαλλική εφημερίδα «Le Monde» και η βρετανική «Financial Times», κατηγορώντας τους για εφησυχασμό αλλά και ανευθυνότητα και ολιγοψυχία μπροστά στην ανάγκη να λάβουν γενναίες αποφάσεις για να αντιμετωπιστεί η κρίση και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Σε άρθρο της με τίτλο «Αυτά τα παιδάκια που μας κυβερνούν», η «Le Monde» αναφέρει μεταξύ άλλων ότι «η κατάσταση απαιτεί ενηλίκους και ενήλικοι δεν υπάρχουν, ούτε στην Ουάσιγκτον, ούτε στις Βρυξέλλες». Αλλά και οι «Financial Times» καταλογίζουν εφησυχασμό στους ευρωπαίους ηγέτες «που θεωρούν ότι η κρίση μπορεί να περιμένει για μετά τις διακοπές» και, επικρίνοντας κυρίως το Βερολίνο, καταλήγουν λέγοντας ότι «η Ιστορία δεν έχει συγχωρήσει όσους απλώς ήταν θεατές όταν η Ρώμη καιγόταν».


«Στις Βρυξέλλες, οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης δεν κατάφεραν, τη Δευτέρα 11 Ιουλίου, να καταλήξουν σε συμφωνία. Εξακολουθούν να διαφωνούν όσον αφορά τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν προκειμένου να αντιμετωπιστεί η μεγάλη κρίση με την οποία το ενιαίο νόμισμα βαρύνει το ευρωπαϊκό χρέος. Στην Ουάσιγκτον, τη Δευτέρα, ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα αναγκάστηκε, για μια ακόμα φορά, να προειδοποιήσει τους Ρεπουμπλικανούς αντιπάλους του: αν δεν επιτευχθεί συμφωνία για τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό έως τις αρχές του Αυγούστου, υπάρχει ο κίνδυνος το αμερικανικό Δημόσιο να κηρύξει στάση πληρωμών. Και στις δύο περιπτώσεις το μέγεθος των δημοσιονομικών ελλειμμάτων υποσκάπτει την εμπιστοσύνη και εμποδίζει την ανάκαμψη. Τα δημόσια οικονομικά τόσο των ΗΠΑ όσο και της Ευρώπης βρίσκονται σε άθλια κατάσταση.

Η θύελλα έχει εγκατασταθεί στις αγορές. Η Γουόλ Στριτ φοβάται τη μετάδοση της κρίσης από τη μια πλευρά του Ατλαντικού στην άλλη. Οι δυσκολίες της ευρωζώνης προκαλούν πανικό σε όλα τα χρηματιστήρια. Τίποτε πιο δυσάρεστο τη στιγμή που η οικονομική δραστηριότητα παλεύει να ανακάμψει και η ανεργία να μειωθεί. Το καταλάβαμε: η κατάσταση απαιτεί ενηλίκους και ενήλικοι δεν υπάρχουν, ούτε στην Ουάσιγκτον ούτε στις Βρυξέλλες! Στις ΗΠΑ, πρέπει να επιτευχθεί έως τις 2 Αυγούστου συμφωνία για την αύξηση του ορίου του ομοσπονδιακού δανεισμού. Το όριο του χρέους είναι σήμερα τα 12,294 τρισεκατομμύρια δολάρια (το 65% του ΑΕΠ), ενώ το πραγματικό χρέος της χώρας έχει φτάσει τα 14,294 τρισεκατομμύρια. Αν δεν αυξηθεί το νόμιμο όριο του δανεισμού, κάτι που προϋποθέτει ψηφοφορία στο Κογκρέσο, το ομοσπονδιακό κράτος δεν θα μπορεί πλέον να ανταποκριθεί σε κάποιες από τις υποχρεώσεις του. Ομως τα εμπόδια που βάζει η ρεπουμπλικανική πλειοψηφία στη Βουλή δεν επιτρέπουν μια συμφωνία. Η ψηφοφορία για το χρέος συνδέεται με έναν συμβιβασμό όσον αφορά το δημοσιονομικό έλλειμμα. Από ιδεολογική τυφλότητα, οι Ρεπουμπλικανοί αρνούνται και την παραμικρή αύξηση των φόρων ώστε να μειωθεί αυτό το τελευταίο. Μια ανεύθυνη στάση, που συμβάλλει τα μέγιστα στο δηλητηριώδες οικονομικό κλίμα που δημιουργείται.

Μιλώντας εντούτοις για ανευθυνότητα και μικροψυχία, κανείς δεν παραβγαίνει τους ηγέτες της ευρωζώνης. Μήνες τώρα καβγαδίζουν για την υιοθέτηση ενός δεύτερου πακέτου βοήθειας στην Ελλάδα (αφού το πρώτο δεν ήταν αρκετό). Οι δισταγμοί τους και η δημοσιοποίηση των διαφωνιών τους υπονομεύουν την εμπιστοσύνη των αγορών - και στο τέλος τέλος, αυτές οι αγορές είναι που παρακαλούνται να αγοράσουν τα κρατικά ομόλογα που εκδίδουν τα κράτη της ευρωζώνης για να χρηματοδοτήσουν τα ελλείμματά τους… Η νομισματική ένωση βρίσκεται σε μια κατάσταση αξιοθρήνητη, που δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα της οικονομικής της ισχύος. Πέραν της Ελλάδας, χώρες όπως η Πορτογαλία και η Ιρλανδία βλέπουν τις συνθήκες δανεισμού τους να επιδεινώνονται σημαντικά. Και, μέσω της μετάδοσης, η Ιταλία και η Ισπανία βλέπουν με τη σειρά τους τα επιτόκια να ανεβαίνουν στην αγορά του χρέους τους. Ελλείψει πολιτικής ηγεσίας, λογομαχούμε για τους όρους της συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα στο νέο σχέδιο βοήθειας της Ελλάδας. Μα, κύριοι υπουργοί, είναι σαν να ασχολείστε με ένα συνάχι, ενώ ελλοχεύει ο καρκίνος!»

 

ΙΣΧΥΣ

Max Keiser : “Υπάρχει πιθανότητα, η Τουρκία να ελέγξει το ελληνικό χρέος ..Όλη η σημερινή κυβέρνηση θα έπρεπε να είναι στη φυλακή ..”

 
Δείτε στο βίντεο στο τέλος του άρθρου, την ομιλία του Max Keiser στο Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών.

Ο Max Keiser τόνισε:

Θέλω να δω τους τραπεζίτες στην φυλακή.

Η Ελλάδα αυτή την στιγμή είναι υπό οικονομική κατοχή…

Δεν βλέπεις όπλα, τάνκς, στρατιώτες, αυτά που βλέπεις είναι όπλα οικονομικής καταστροφής…τα παράγωγα (CDS).

Μια λέξη που φοβίζει τους τραπεζίτες είναι η λέξη RISK…

Φοβούνται το ρίσκο, αλλά θέλουν εμείς να πάρουμε το ρίσκο..

Κρατάνε αυτοί τα κέρδη, κρατάμε εσείς το ρίσκο..

Κάντε έναν οίκο αξιολόγησης στην Ελλάδα.

Το πιστεύετε ότι υπάρχει η πιθανότητα, αυτός που τελικά θα ελέγχει το ελληνικό χρέος θα είναι η Τουρκία ;;

Πρέπει κάποιοι να μπουν φυλακή .. Δυο άτομα πρέπει να μουν φυλακή..

Όλη η σημερινή κυβέρνηση θα έπρεπε να είναι στη φυλακή και έξω από δω…

Read more: http://tolimeri.blogspot.com/2011/07/max-keiser.html#ixzz1RbRN0lR0



ΤΟ ΛΙΜΕΡΙ

Eurogroup chairman speaks of limited Greek sovereignty

Jean Claude Juncker. via Wikipedia

In an interview to Germany's Focus magazine, that was published after July 2 meeting of the finance ministers of the euro zone who formally approved a further 12 billion euro bailout to Greece, Eurogroup chairman Jean-Claude Juncker said that "Greek sovereignty will be massively limited".

Juncker was referring to the massive wave of privatizations that will take place in Greece and was suggesting that the country will need to work upon a model similar to the one that was applied in Eastern Germany after the fall of communism and the unification of Germany in the 1990's. Towards that end Juncker made reference to the "Truehand Agency" that sold off 14.000 firms in East Germany within four years, from 1990 to 1994.

There are a number of issues that rise from the statements of the Eurogroup's Chairman that first have to do with the words that he uses to describe the privatization process that will take place, second with the example of East Germany that he brings up and third with the rhetoric of the EU that the issue is a "Greek" problem and not a systemic single currency problem.

Starting from the words that Juncker used, we see that he raises the most important of issues a nation-state has: that of sovereignty. There is no nation on the planet, no people on this earth who would voluntarily live under limited sovereignty. All humans want to be free, to have power over their territory, to create their own laws, to build their own institutions. I really wonder if the Eurogroup President lives on another planet, because judging from what he said it seems as if he ignores the struggles of peoples in all corners of the globe for freedom. The people who are struggling on the streets in every part of the world are asking for sovereignty Mr. Juncker. They are asking for more power over their land and their institutions. If you come to Greece with the intention to limit the sovereignty of the country all you will achieve is a bloody conflict with unpredictable ramifications. The Greek people will never accept that and they will be right to do so.

The second issue that arises from Juncker's sayings is the case of East Germany. He speaks of East Germany as if that part of Europe is a prosperous one. One in which the massive privatizations lead to prosperity. One that can be seen as a paradigm of successful policy. Mr. Juncker seems to omit the harsh reality of the region, which shows that East Germany never managed to catch up with the Western part and unemployment (especially among the youth) and underdevelopment are persistent problems. East Germany is an example of the exact opposite of what the EU intends to do to Greece. The failing practices that took place in east Germany, those vaunted neo-liberal beliefs, should be a lesson for those bureaucrats who seem to forget what real world facts and history tell us.

Thirdly Juncker makes mention to the Greek crisis and how all the measures of the EU will help at solving the problem. This is a complete lie. Firstly because the crisis is not a "Greek" crisis but a systemic crisis of the single European currency at first and the EU architecture at second. Furthermore it is a lie because the money that is given to Greece is not directed towards improving the situation in the real economy, towards shifting the trade balance, improving and simplifying the bureaucracy, boosting local production. The money from the bailout is used to finance the creditors of Greece, who are in their majority German and French financial institutions. The "safety" packages of the troika (EU, ECB, IMF) are not intended to prevent a Greek bankruptcy as this is impossible with the current conditions. All that they are achieving through these bailouts is to buy precious time that will allow them to minimize the costs of the inevitable Greek default.

There needs to come a point were European leaders sit on a table and agree for once to tell the truth to European citizens. To explain to them that the euro is a problematic currency, with serious structural flaws that generate inequalities and asymmetric shocks. To tell all 500 million people who reside within the EU that their tax money which takes the form of bailouts towards Greece, Ireland and Portugal is not intended towards addressing the root of the problem but is a means of indirectly covering the lack of liquidity that the problematic European Banking System faces. To tell the tax payers that their money ends up in private banks and not in aiding peripheral economies, who experience the asymmetric shocks of the system. This is what I, as a European citizen, expect from my European Union. Not empty words, not hypocritical rhetoric, not threats against any nation's sovereignty.
πηγή

ΒΕΛΓΙΟ: Η ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΣΤΑΔΙΑΚΑ ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΑΡΤΗ

Συζήτηση πολλή γίνεται για το αν το Βέλγιο θα διαλυθεί ή θα επιβιώσει. Το γεγονός άλλωστε ότι εδώ είναι σχεδόν δεκατρείς (!) μήνες μετά τις βουλευτικές εκλογές της 13ης Ιουνίου 2010 δεν έχει καν σχηματιστεί κυβέρνηση, χρονικό διάστημα που αποτελεί μακράν παγκόσμιο αρνητικό ρεκόρ, δίνει τροφή σε προβληματισμούς αυτού του τύπου.

του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Αλλεπάλληλες άλλωστε δηλώσεις πρωταγωνιστών της βελγικής πολιτικής σκηνής υποδαυλίζουν διαρκώς τις συζητήσεις αποσύνθεσης και διαμελισμού σε δύο χωριστά κράτη, την ολλανδόφωνη Φλάνδρα στον βορρά και τη γαλλόφωνη Βαλονία στον νότο.

"Νομίζω ότι το Βέλγιο θα σβήσει σιγά σιγά. Αργά, σαν κερί, χωρίς κανένας πρακτικά να το αντιληφθεί" δήλωνε π.χ. στην αμερικανική εφημερίδα "Νιου Γιόρκερ" ο Φλαμανδός εθνικιστής ηγέτης Μπαρτ Ντε Βέφερ. "Οι μεγάλοι πολιτικοί άνδρες δεν πιστεύουν πλέον στο Βέλγιο" πρόσθετε ο Ντε Βέφερ σε μια μεγάλη συνέντευξή του στη γαλλόφωνη βελγική εφημερίδα "Λα Λιμπρ Μπελζίκ" που δημοσιεύθηκε σε τρία μέρη την επέτειο του ενός χρόνου από τις περυσινές εκλογές.

"Είναι χρήσιμο να προετοιμαστούμε για το τέλος της χώρας" είχε δηλώσει και η γαλλόφωνη σοσιαλίστρια αντιπρόεδρος της βελγικής κυβέρνησης, Λορέτ Ονκελίνξ. "Είναι έντονα αισθητή στους γαλλόφωνους μια αύξηση ενός αισθήματος κόπωσης. Ισως είχαν άδικο που απέρριψαν όλες τις φλαμανδικές απαιτήσεις, αλλά από την άλλη μεριά δεν μπορεί κανείς να απαιτήσει από αυτούς να πέσουν στα γόνατα" σημείωνε η Λ. Ονκελίνξ σε συνέντευξή της στη γαλλική εφημερίδα "Λε Μοντ".

Ολα αυτά έχουν σίγουρα ενδιαφέρον. Στην υπόθεση της βελγικής ακυβερνησίας υπάρχει όμως ένα θέμα πολύ σοβαρότερο με τεράστια, καθολική σημασία: τι είδους δημοκρατία είναι αυτή όπου πάνω από έναν χρόνο τώρα κυβερνά η υπηρεσιακή κυβέρνηση που υπήρχε πριν από τις εκλογές του Ιουνίου του 2010 κατά κραυγαλέα παραβίαση κάθε έννοιας συνταγματικής νομιμότητας; Πώς είναι δυνατόν μια υπηρεσιακή κυβέρνηση να αποφασίζει την κατάρτιση προϋπολογισμού ή τη συμμετοχή του Βελγίου σε πόλεμο εναντίον μιας άλλης χώρας, της Λιβύης στη συγκεκριμένη περίπτωση;

Αντιλαμβανόμαστε και κατανοούμε το γεγονός ότι οι περυσινές βουλευτικές εκλογές έδωσαν έναν τέτοιο συσχετισμό δυνάμεων που δεν μπορεί να καταλήξει στον σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού. Σεβαστό.

Σε τέτοιες περιπτώσεις όμως, αφού εξαντληθούν οι διερευνητικές εντολές σε όλους τους πολιτικούς αρχηγούς και αποδειχθούν άκαρπες, ο ανώτατος άρχων προκηρύσσει νέες εκλογές υποχρεωτικά. Πάλι και πάλι - έως ότου είτε οι εκλογείς είτε οι πολιτικοί αλλάξουν στάση και επιτευχθεί η συγκρότηση κυβέρνησης. Αυτό γίνεται σε όλες τις δημοκρατίες.

Στο Βέλγιο, αντιθέτως, γίνεται ένα εξαιρετικά επικίνδυνο πείραμα για το μέλλον της δημοκρατίας στην Ευρώπη: αν μπορεί να λειτουργήσει μια χώρα χωρίς... εκλεγμένη κυβέρνηση και αν είναι εφικτό να περιφρονείται ωμά η λαϊκή ετυμηγορία στις εκλογές!

Η κυβέρνηση του Ιβ Λετέρμ κατέρρευσε πριν από σχεδόν ενάμιση χρόνο και γι' αυτό προκηρύχθηκαν εκλογές. Ο συσχετισμός δυνάμεων που αναδείχθηκε από τις κάλπες ήταν ριζικά διαφορετικός από εκείνον που είχε οδηγήσει στον σχηματισμό του συνασπισμού που στηρίζει την κυβέρνηση Λετέρμ. Κι όμως η κυβέρνηση Λετέρμ συνεχίζει να κυβερνά έναν και πλέον χρόνο αφότου κατέστη έκπτωτη! Και τα εκλογικά αποτελέσματα οι Βέλγοι πολιτικοί τα έχουν γράψει στα παλιά τους τα παπούτσια!

Είναι εξόφθαλμο ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ωμή αντιδημοκρατική εκτροπή κεφαλαιώδους σημασίας στη χώρα που βρίσκονται η έδρα τόσο της ΕΕ όσο και του ΝΑΤΟ, για την οποία όμως αποφεύγουν να μιλούν οι πάντες!

Οι "Τάιμς της Νέας Υόρκης" είναι μία από τις ελάχιστες εφημερίδες που θέτουν την ουσία του ζητήματος: "Εχοντας σπάσει το ρεκόρ ακυβερνησίας για περισσότερο από έναν χρόνο, το Βέλγιο βρίσκεται αντιμέτωπο με ένα ερώτημα αντάξιο ενός έθνους που γέννησε τον σουρεαλιστή καλλιτέχνη Ρενέ Μαγκρίτ: χρειάζεται πραγματικά κυβέρνηση;" έγραφε χαρακτηριστικά.

Η κυβέρνηση του Ιβ Λετέρμ είναι πλέον παντελώς ανεύθυνη για τη δράση της. Είναι έκπτωτη στη συνείδηση των Βέλγων. Εχει κριθεί και έχει απορριφθεί - και παρ' όλα αυτά κυβερνά! Εννοείται ότι είναι ασύδοτη πλέον, αφού καμιά Βουλή δεν μπορεί να την ανατρέψει δεδομένου ότι ως υπηρεσιακή δεν υπόκειται σε κανέναν κοινοβουλευτικό έλεγχο!

Η προσπάθεια εθισμού όχι μόνο της βελγικής αλλά πρωτίστως της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης στο ότι "δεν τρέχει και τίποτα" αν μια χώρα - μέλος της ΕΕ κυβερνάται επί έναν χρόνο και πλέον από μια μη εκλεγμένη και ανεξέλεγκτη κυβέρνηση, δεν προοιωνίζεται τίποτα καλό για το μέλλον της δημοκρατίας στην Ευρώπη.

ΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ
Απαράδεκτη η στάση του Βέλγου βασιλιά

ΕΞΟΡΓΙΣΤΙΚΗ είναι η στάση του βασιλιά του Βελγίου Αλβέρτου του Β' στην πολιτική κρίση που μαστίζει τη χώρα του. Ο Βέλγος μονάρχης είναι ο κατεξοχήν υπεύθυνος της παραβίασης του Συντάγματος, καθώς αυτός έπρεπε να είχε προκηρύξει νέες εκλογές μετά την αποτυχία των προσπαθειών σχηματισμού κυβέρνησης. Η στάση του Αλβέρτου καθίσταται ακόμη πιο προκλητική και απαράδεκτη εξαιτίας του ανομολόγητου λόγου που δεν θέλει να κάνει εκλογές: επειδή θα ανεβεί ακόμη περισσότερο το εκλογικό ποσοστό των δεξιών Φλαμανδών εθνικιστών του Μπαρτ Ντε Βέφερ, ο οποίος είναι κατά της μοναρχίας, και αν πετύχει τον στόχο του να διαμελίσει το Βέλγιο, θα αφήσει τον βασιλιά χωρίς βασίλειο!

ΕΘΝΟΣ

Η Διαφορά μεταξύ Εθνικισμού και Ακροδεξιάς.

Μιλώντας για Εθνικισμό,εννοούμε κάτι αγνό,κάτι αυθόρμητο.Είναι η ανάγκη ενός ανθρώπου να υπερασπίσει το έθνος του από τους τυχόν κινδύνους που μπορεί να διατρέχει.

Η Ακροδεξιά είναι το άκρως αντίθετο.Είναι ότι πιο βρώμικο.Είναι ο εχθρος του αγνού εθνικισμού, είναι ο καρκίνος του εθνικιστικού κινήματος.Η Ακροδεξιά ζει σαν παράσιτο μέσα στο εθνικιστικό κίνημα και ''παγιδεύει στα δίχτυα'' της ανυποψιάστους πατριώτες και εθνικιστές.Ο ρόλος της ακροδεξιάς είναι να κάνει το εθνικιστικό κίνημα άκρως ελεγχόμενο από το σύστημα,ώστε να το αποδυναμωσει με αποτέλεσμα να μην αποτελεί κίνδυνο πια για το σύστημα.Η Ακδροδεξιά βασίζεται στο φαίνεσθαι και τα μεγάλα επιβλητικά/παχυλά λόγια ώστε να τραβά ψηφοφόρους.Είναι απόλυτα συμβιβασμένη με την Κομματοκρατία/Δημοκρατία και δημιουργεί πιστά άβουλα κομματόσκυλα τα οποία δαγκώνουν! Οι ακροδεξιοί ''ηγέτες'' και ''αρχηγοί'' μπορεί να χρησιμοποιήσουν πλούσιο ''λεξιλόγιο''.Μπορεί να παρουσιασθούν ως Δημοκράτες ή ως Πατριώτες ή πολύ Θρήσκοι ή ακόμα κι ως Εθνικιστές (εξαρτάται από το τι βολεύει την χρονική περίοδο).Η Ακροδεξιά πάντα θέλει να δείχνει ''κατά του συστήματος'',αλλά πάντα παίζει σύμφωνα με τους κανόνες του συστήματος,και πάντα υπερασπίζεται το σύστημα όταν υπάρχει κάποια κοινωνική κρίση (λαική οργή/αντίδραση του λαού).

Ο στόχος της Ακροδεξιάς είναι καθαρά ένας ρόλος υπεράσπισης του υπάρχοντος καπιταλιστικού / σιωνιστικού / προδοτικού συστήματος,αλλά και ρόλος διάσπασης και καλλιέργησης διχόνοιας μεταξύ των ατόμων που απαρτίζουν το εθνικιστικό κίνημα.Χρησιμοποιεί κάθε μέσο(βρώμικο πάντα) για να αυξήσει την απήχηση της στον κόσμο και τα ποσοστά της. Κλασσικές τακτικές της Ακροδεξιάς είναι το ψέμα/υποκρισία(καπηλεία εννοιών/λέξεων όπως Ελληνισμός ή Θρησκεία ή Φυλή ή Επανάσταση κλπ) και η εκμετάλλευση καταστάσεων προς όφελος της(καπήλευση αγώνων και αντιστάσεων / αντιδράσεων κατά του συστήματος).Η Ακροδεξιά υποστηρίζει το σύστημα των κομματικών μαγαζιών και σκυλιών και μέσα από αυτό προσπαθεί να επωφεληθεί για προσωπικά συμφέροντα και σκοτεινά συμφέροντα τρίτων.

Πολλοί αγνοί συναγωνιστές Έλληνες & άλλοι Ευρωπαίοι και γενικότερα Λευκοί Πατριώτες και Εθνικιστές την ''πάτησαν'' στην πορεία τους και ξεγελάστηκαν από κάθε λογής πατριδοκάπηλους / ψευδοπατριώτες / ψευδοεθνικιστές αλλά βρήκαν στην πορεία τον δρόμο τους,άλλοι όχι.

Η Ακροδεξιά συνεχίζει να δρα και θα δρα με την ''ευλογία'' του συστήματος σε όλη την Ευρώπη και όπου υπάρχουν λευκοί μέχρι να της δώσουμε εμείς οι ίδιοι την χαριστική βολή.Η χαριστική βολή στην Ακροδεξιά είναι χαριστική βολή στο Σύστημα,όπως και το αντίθετο,η χαριστική βολή στο σύστημα είναι χαριστική βολή στην Ακροδεξιά!

ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΜΕΤΡΗΣΗ

Τι μπορεί να μας διδάξει η αρχαία δημοκρατία

Γράφει ο
Νίκος Κυριαζής

Η σημερινή ελληνική (και όχι μόνο) οικονομική και δημοσιονομική κρίση είναι και κρίση της έμμεσης δημοκρατίας, όπου οι αποφάσεις παίρνονται όχι από τους ίδιους τους πολίτες, αλλά από τους εκλεγμένους αντιπροσώπους τους. Τρία βασικά προβλήματα εδώ είναι η αθέτηση υποσχέσεων από τους πολιτικούς μετεκλογικά, η άγνοια των πραγματικών προτιμήσεων των πολιτών, και η σχέση εντολέα (πολιτών) και εντολοδόχου (κυβέρνησης). Ο εντολοδόχος σε μεγάλο βαθμό αυτονομείται από τον εντολέα και αναζητά την ικανοποίηση των δικών του συμφερόντων και όχι των συμφερόντων του εντολέα. Αυτό εμφανίζεται σε όλες τις έμμεσες αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες, και σε μεγαλύτερο βαθμό στην ελληνική, με σπατάλες, αδιαφάνεια, διαφθορά κλπ.

Είναι απόλυτα αναγκαίο να αναμορφώσουμε το πολιτικό μας σύστημα εισάγοντας μορφές άμεσης δημοκρατίας που εμπνέονται από την αθηναϊκή δημοκρατία και υιοθετούνται από όλο και περισσότερες χώρες, όπως οι ΗΠΑ, Ελβετία, Γερμανία, Ιταλία, Νέα Ζηλανδία, Καναδάς κλπ.

Στις χώρες αυτές, πρωτοβουλίες πολιτών με συγκέντρωση υπογραφών (συνήθως 8-10% όσων ψήφισαν στο ίδιο επίπεδο, δήμος, περιφέρεια, πολιτεία κλπ. στις προηγούμενες εκλογές) οδηγούν σε αναγκαστικά δημοψηφίσματα με δεσμευτικό νομοθετικό αποτέλεσμα.

Οι Αθηναίοι πρώτοι εφάρμοσαν την άμεση δημοκρατία και έδειξαν πως απλοί πολίτες μπορούν να αποφασίζουν σωστά, διορατικά, μακροπρόθεσμα και αλτρουιστικά για σημαντικά θέματα. Το μυθιστόρημά μου «Μαραθώνας και Ελευθερία» (εκδόσεις Ιωλκός 2011 που εκδόθηκε για την επέτειο των 2500 χρόνων από την μάχη, το 2011 και όχι το 2010 μα και την ιστορία δεν υπάρχει έτος μηδέν) έχει ως ιστορικό βάθος την γέννηση της αθηναϊκής δημοκρατίας. Δείχνει το πώς οι απλοί Αθηναίοι πολίτες αποτίναξαν τον ζυγό της ολιγαρχίας – τυραννίας του Ιππία, απόκρουσαν τις εισβολές Σπαρτιατών, Χαλκιδαίων και Βοιωτών, δέχθηκαν τις μεταρρυθμίσεις του Κλεισθένη και, σύμφωνα με τα λόγια του Ηρόδοτου, ενώ πριν δεν διέφεραν από τους άλλους Έλληνες, όταν έγιναν δημοκράτες, υπερτερούσαν από όλους.

Τον Σεπτέμβριο του 490 π.Χ. στον Μαραθώνα, η αθηναϊκή δημοκρατία έδωσε την αποφασιστική μάχη για την σωτηρία του πολιτεύματός της, αλλά και για τον δυτικό πολιτισμό όπως δέχονται πλήθος δυτικοί διανοούμενοι, από τον Χέγκελ, τον Τζων Στιούαρτ Μιλλ και τον σερ Έντουαρντ Κρήζυ, μέχρι τους συγχρόνους. 

Απόκρουσαν την πρώτη περσική εισβολή, αποφασίζοντας με δημοκρατικές διαδικασίες να πολεμήσουν στον Μαραθώνα (και όχι να περιμένουν στην Αθήνα) να δεχτούν το σχέδιο μάχης του Μιλτιάδη, και όταν έμαθαν την επιβίβαση του περσικού ιππικού στα πλοία (από Ίωνα αυτόμολο) την αυγή της μάχης, με δημοκρατική ψηφοφορία, οι δέκα στρατηγοί των Αθηναίων έπρεπε να αποφασίσουν αν θα επιτεθούν ή όχι.

Αν η ιστορία ήταν ζωντανό ον, θα έπρεπε να κράταγε την ανάσα της από αγωνία για το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας: Ισοψηφία, πέντε υπέρ, πέντε κατά. Τότε ο Μιλτιάδης είπε το περίφημο: Από σένα Καλλίμαχε (ήταν ο αρχιστράτηγος των Αθηναίων) εξαρτάται η σωτηρία της Ελλάδας».

Ο Καλλίμαχος ψήφισε υπέρ της επίθεσης (όπου σκοτώθηκε και ο ίδιος). 

Οι Αθηναίοι και Πλαταιείς θριάμβευσαν και μαζί τους και η άμεση δημοκρατία των οπλιτών – πολιτών.

Ο Φειδιππίδης, σύμφωνα με τον μύθο, έφερε την είδηση της νίκης στην Αθήνα με το «Νενικήκαμεν» και «Η ψυχή του φτερούγισε, υψώθηκε ψηλά, μαζί με την τελευταία λέξη του, σάλπισμα νίκης και θριάμβου και πέρασε στον μύθο και στην ιστορία»

Το παράδειγμα της αθηναϊκής δημοκρατίας πρέπει να μας εμπνεύσει ως πολίτες να απαιτήσουμε την υιοθέτηση άμεσης δημοκρατίας, τουλάχιστον ως πρώτο βήμα σε επίπεδο δήμων, στην σημερινή Ελλάδα, όπως το έχουν ήδη κάνει πολλές προοδευτικές δημοκρατίες.

Στην σημερινή συγκυρία, η πιο σημαντική πρόταση δημοψηφίσματος, για να γνωρίζουμε τις πραγματικές προτιμήσεις των πολιτών θα ήταν «Είσθε υπέρ της πώλησης περιουσιακών στοιχείων και ακινήτων του δημοσίου ή όχι, και υπέρ αύξησης της φορολογίας και ταυτόχρονης μείωσης μισθών και συντάξεων;»
 


-Ο συγγραφέας κ. Νίκος Κ. Κυριαζής είναι Καθηγητής Οικονομικού Τμήματος Παν. Θεσσαλίας
ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ

Αν η Ελλάδα "πέσει"...

Με τη φωτογραφία που βλέπετε κυκλοφορεί σήμερα το εβδομαδιαίο τεύχος του παγκοσμίως αναγνωρισμένου και έγκυρου περιοδικού οικονομική ύλης "The Economist". Κεντρικό του θέμα είναι το ελληνικό ζήτημα στην Ευρωζώνη και ο τίτλος αναφέρει "Αν η Ελλάδα 'πέσει'...".

Στο βασικό του άρθρο το περιοδικό αρχικά παραθέτει την παρούσα κατάσταση με το ελληνικό χρέος να φτάνει στο 160% του ΑΕΠ, το νέο πακέτο με τα μέτρα λιτότητας, τους Έλληνες που είναι κάθε...

μέρα στο Σύνταγμα και το επόμενο πακέτο βοήθειας.

Ελλάδα όπως λέμε "Lehman Brothers"

Στη συνέχεια παραθέτει τρεις βασικούς λόγους για τους οποίους η ΕΕ "εθελοτυφλεί" και κάνει με την Ελλάδα ό,τι έκαναν και οι ΗΠΑ με την "Lehman Brothers", δηλαδή ότι υπάρχει σοβαρός κίνδυνος "αν πέσει η Ελλάδα" να ακολουθήσουν με τη μορφή "ντόμινο" ένα σωρό άλλα προβλήματα στην ευρωπαϊκή και κατ' επέκταση στην παγκόσμια οικονομία.

Ο πρώτος λόγος είναι πολιτικός. Στην Ελλάδα λέει ο Economist ότι η κυβέρνηση μόλις και μετά βίας πήρε ψήφο εμπιστοσύνης και πως η αντιπολίτευση έχει αποφασίσει να μην ψηφίσει τα νέα μέτρα, τη στιγμή που ο λαός εξεγείρεται. Επίσης στη Γερμανία πιστεύουν ότι με ένα νέο πακέτο βοήθειας προς την Ελλάδα το μόνο που θα επιτευχθεί είναι να χαθούν ακόμα περισσότερα χρήματα.

Δεύτερον, οι αγορές δεν έχουν πειστεί ότι το "κολύμπι στη λάσπη" που κάνει η Ελλάδα θα την γλιτώσει και αυτό φαίνεται από τα ομόλογα και τα spreads που παίρνουν τον "ανήφορο". Ο συντάκτης του άρθρου λέει πως όσο καθυστερεί η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, τόσο αυτό μεγαλώνει και τόσο περισσότερο υποφέρουν οι έλληνες φορολογούμενοι.

Ο τρίτος λόγος είναι ότι η αβεβαιότητα για "μόλυνση με τον ελληνικό ιό" σε άλλες οικονομίες αυξάνεται αντί να μειώνεται. Ήδη, όπως αναφέρει το περιοδικό, μαζί με την Ελλάδα είναι η Ιρλανδία και η Πορτογαλία, αλλά τις τελευταίες εβδομάδες ολοένα μεγαλύτερα προβλήματα αντιμετωπίζουν και η Ισπανία με την Ιταλία που είναι σαφώς πιο ισχυρές οικονομίες. Έτσι υπάρχει ο κίνδυνος του "φαινομένου της Lehman": όπως ακριβώς η χρεοκοπία της τράπεζας το 2008 παρέσυρε και άλλες τράπεζες, έτσι και η "πτώση" της Ελλάδας μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία.

Μόνη επιλογή η ήπια αναδιάρθωση

Συμπερασματικά, ο Economist παραθέτει την ομαλή αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους ως τη μόνη λύση. Λέει ότι κάτι τέτοιο θα μείωνε στο μισό (περίπου στο 80%) το ποσοστό του χρέους ως προς το ΑΕΠ, ενώ δεν θα "σοκάρει" πάρα πολύ τις αγορές, γιατί κάτι τέτοιο το περίμεναν εδώ και καιρό, αντίθετα από ό,τι είχε συμβεί στην περίπτωση της Lehman Brothers, που έγινε εντελώς απροσδόκητα. Οι τράπεζες επίσης κατέχουν μεγάλο μερίδιο των ομολόγων και είναι όμως σε πολύ καλύτερη κατάσταση σήμερα από ό,τι πέρυσι. Ακόμα και αν το χρέος της Ελλάδας μειωνόταν στο μισό, αυτό θα γινόταν να απορροφηθεί από το κεφάλαιο των περισσοτέρων ευρωπαϊκών τραπεζών.

Το εθνικό χρέος κάθε χώρας ως ποσοστό επί του αντίστοιχου ΑΕΠ, 2010, πηγη: Eurostat

Προσθέτει βέβαια ότι μια αναδιάρθρωση ενέχει ρίσκο και θα σημαίνει αυτόματα εγγυημένες απώλειες για τράπεζες και φορολογούμενους πολίτες σε όλη την Ευρώπη. Επίσης αν η Ελλάδα αναδιαρθρώσει το χρέος της και "αγκαλιάσει" τις μεταρρυθμίσεις που επιβάλλει η ΕΕ και το ΔΝΤ, θα εξακολουθεί να χρειάζεται μακροχρόνια βοήθεια από το εξωτερικό. Αυτό θα σημάνει ότι θα χρειαστούν ακόμα περισσότερες χρηματοπιστωτικές πολιτικές ελέγχου από τις Βρυξέλλες και έτσι η Ευρωζώνη θα μετατραπεί σε ένα ακόμα πιο "πολιτικο-κεντρικό" κλαμπ χωρών. Ακόμα και αν παρουσιαστεί η ανάγκη για ένα "υπερ-υπουργείο Οικονομικών" στην Ευρωζώνη, οι ηγέτες της ΕΕ δεν έχουν εξηγήσει ακόμα επαρκώς τις συνέπειες που αυτό θα φέρει στους πολίτες. Τουλάχιστον, ωστόσο, η Ελλάδα και οι αγορές θα έχουν ένα βασικό πλάνο με μια πιθανότητα να λειτουργήσει.

Ποσοστό ανεργίας για κάθε χώρα, Μάρτιος 2011, πηγη: Eurostat

Στο τέλος, ο συντάκτης ότι αργά ή γρήγορα οι ευρωπαίοι ηγέτες θα βρεθούν μπροστά στις εξής τρεις επιλογές: 1-μεγάλα ποσά προς την Ελλάδα που θα εξοργίσουν τους Ευρωπαίους πολίτες, 2-ακαθόριστη πτώχευση που θα αποσταθεροποιήσει τις αγορές και θα θέσει σε κίνδυνο το ευρωπαϊκό πρότζεκτ, και 3-μια ήπια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Η τελευταία επιλογή εμπεριέχει μια μακρά περίοδο εξωτερικής βοήθειας προς την Ελλάδα, μεγαλύτερη πολιτική σύμπραξη και αναθεώρηση των ευρωπαϊκών θεσμών. Αλλά είναι ο καλύτερος τρόπος για να βρεθεί λύση για την Ελλάδα και το ευρώ.

Ποσοστιαίος ρυθμός μεταβολής του ΑΕΠ κάθε χώρας, 2010, πηγή: Eurostat

"Αυτή η επιλογή δεν θα είναι για πολύ ακόμα στο τραπέζι. Οι ηγέτες της Ευρώπης πρέπει να την αδράξουν όσο προλαβαίνουν", κλείνει το άρθρο...

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ