Οι Γερμανοί μας απειλούν με αποπομπή απ' το ευρώ!

• Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Μια πρωτοφανή απειλή εκτοξεύει πλέον η Γερμανία προς την Ελλάδα αν δεν σταματήσει να πιέζει την Ευρωζώνη για χρονική αναδιάρθρωση του χρέους: Θα μας βγάλουν, όπως ανεπισήμως διεμήνυσαν στην ελληνική κυβέρνηση, για ένα διάστημα από το ευρώ. Μα, είναι δυνατόν να συμβεί κάτι τέτοιο εφ’ όσον δεν υπάρχει διαδικασία που να προβλέπει έξοδο μιας χώρας από την Ευρωζώνη; Έλα ντε!

Η απειλή όντως διατυπώνεται. Γιατί όμως; Ας πάρουμε τα πράγματα με μια σειρά για να καταλάβουμε σε πόσο περίπλοκα παιχνίδια έχει μπει ακόμη μια φορά η κυβερνησάρα μας δημιουργώντας πραγματική ανησυχία όχι μόνο για το αν ξέρει τι κάνει, αλλά και για το αν οι νέες επιλογές της μπορεί να μας κοστίσουν και πάλι πολύ ακριβά...

Είναι γνωστό στους αναγνώστες μας, από δημοσιεύματα τόσο στο «Π» όσο και στην ιστοσελίδα του (δείτε και το σημερινό αποκαλυπτικό ρεπορτάζ στις σελίδες 10-11 της εφημερίδας), ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει αναλάβει έναν ρόλο περίπου... «πολιορκητικού κριού» σε σχέση με την Ευρωζώνη, σε πλήρη ευθυγράμμιση με το ΔΝΤ.

Ταυτιζόμενη πλήρως με τις επιλογές του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, το τελευταίο διάστημα έχει αποδυθεί σε ένα είδος «εκβιασμού» προς τις χώρες της ζώνης του ευρώ διεκδικώντας παράταση στην αποπληρωμή του δανείου των 110 δισ. ευρώ, το οποίο έχει λάβει στο πλαίσιο του «μηχανισμού στήριξης». Κύριο μοχλό πίεσης εκ μέρους της κυβέρνησης αποτελεί η διακηρυγμένη επιθυμία του Νομισματικού Ταμείου να προχωρήσει σε «επιμήκυνση» αποπληρωμής για το δικό του μέρος του δανείου αυτού.

Όπως είδαμε τις προηγούμενες μέρες, ύστερα από αρκετή προετοιμασία τόσο στο διεθνές όσο και στο ελληνικό πεδίο, με διαρροές εδώ και πολύ καιρό, ο ίδιος ο Ντομινίκ Στρος - Καν δήλωσε κατόπιν συνάντησής του με τον Γ. Παπακωνσταντίνου στην Ουάσιγκτον: «Εάν οι Ευρωπαίοι αποφασίσουν να κάνουν κάτι (στο θέμα της παράτασης αποπληρωμής του χρέους), φυσικά θα κάνουμε κι εμείς το ίδιο».

Ο Γ. Παπακωνσταντίνου από την πλευρά του ευθυγραμμίστηκε δηλώνοντας ότι γίνεται «άτυπη συζήτηση» για παράταση του Μνημονίου «ως επιβράβευση των προσπαθειών μας και όχι γιατί αποτύχαμε στους στόχους». Προκαλώντας όμως την αντίδραση των ευρωκρατών, οι οποίοι τον διαψεύδουν.

Ο υπουργός επί των Οικονομικών δηλαδή παραπέμπει στο κλίμα των ημερών λίγο πριν από την ανακοίνωση Παπανδρέου στο Καστελόριζο ότι η Ελλάδα προσφεύγει στον «μηχανισμό στήριξης». Δηλαδή... στο ΔΝΤ, για το οποίο τότε πολλοί – όχι εμείς πάντως... – πίστευαν ότι η προοπτική να κάνει κουμάντο στον ευρωπαϊκό «μηχανισμό στήριξης» ήταν αδιανόητηεπειδή... δεν το προέβλεπε η Συνθήκη της Λισσαβώνας.

Έκτοτε πολύ νερό κύλησε στ’ αυλάκι και τώρα η Ελλάδα – με τη στήριξη τωναγορών και τα spread να κατηφορίζουν σε έναν βαθμό – πιέζει την Ευρώπη επιζητώντας αυτό που προαναφέραμε: μια «επιμήκυνση» του χρέους, όπως την ονομάζουν οι «δικοί μας».

Η αδυναμία

Ένα δεδομένο είναι ότι η Ελλάδα καταφανώς αδυνατεί να αντεπεξέλθει στις ανάγκες εξυπηρέτησης των δανειακών της υποχρεώσεων τα επόμενα λίγα χρόνια, καθώς στη διάρκεια της τριετούς επιτήρησης το χρέος θα ανέβει στο 150% του ελληνικού ΑΕΠ. Ειδικότερα, όμως, σε ό,τι αφορά τιςυποχρεώσεις των επόμενων ετών, σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα δημοσιευμένα στοιχεία, η εικόνα είναι η εξής:

● Το 2011 λήγουν ομόλογα αξίας 35,3 δισ. ευρώ (η Ελλάδα μέσω του «μηχανισμού στήριξης» θα λάβει 40 δισ.).

● Το 2012 λήγουν ομόλογα 40,5 δισ. ευρώ (η Ελλάδα μέσω του «μηχανισμού» θα λάβει 24 δισ. ευρώ και ενώ θα εκδώσει ομόλογα 35 δισ.).

● Το 2013 λήγουν ομόλογα 34,1 δισ. ευρώ αλλά και δάνεια 6,2 δισ. από τον «μηχανισμό» (σύνολο 40,3 δισ.). Η «βοήθεια» από τον «μηχανισμό» θα είναι μόνο 8 δισ.

● Το 2014 λήγουν ομόλογα 40,6 δισ. ευρώ και δάνεια του «μηχανισμού» 28,6 δισ., ενώ θα έχει λήξει η παροχή κονδυλίων από τον «μηχανισμό». Άρα η Ελλάδα θα πρέπει να δανειστεί κάπου 70 δισ. ευρώ, χωρίς να υπολογίζονται τα ελλείμματα.

● Το 2015 λήγουν ομόλογα 36,8 δισ. ευρώ και δάνεια από τον «μηχανισμό» 38,9 δισ. ευρώ. Σύνολο δανειακών αναγκών πάνω από 75 δισ., χωρίς... «στήριξη».

Σε ό,τι αφορά τους τόκους αποπληρωμής του χρέους, η κατάσταση θα είναι δραματική:

● Το 2010. εκτιμάται ότι θα κυμανθούν σε 12,9 δισ. ευρώ (5,6% του ΑΕΠ).

● Το 2011 αυξάνονται κατά 2 δισ. και διαμορφώνονται σε 14,9 δισ. ευρώ (6,6% του ΑΕΠ).

● Το 2012 φτάνουν τα 17,1 δισ. ευρώ (7,5% του ΑΕΠ).

● Το 2013 γίνονται 18,9 δισ. ευρώ (8,1% του ΑΕΠ).

● Το 2014 θα φτάσουν τα 19,94 δισ. ευρώ (8,2% του ΑΕΠ).

Με όλα αυτά ως δεδομένα συνυπολογίστε τη διαφαινόμενη ύφεση, αλλά και το ότι η χώρα είναι ήδη πλήρως δεσμευμένη από τους δανειστές και επιτηρητές της, έχοντας παραιτηθεί οικειοθελώς ακόμη και από τη δυνατότητά της να αμυνθεί στα δικαστήρια.

Το πολιτικό πρόβλημα, λοιπόν, για την κυβέρνηση, κατόπιν τούτων, εστιάζεται στο ότι, με μια οικονομία και μια κοινωνία να βαδίζουν όχι βεβαίως προς τα... σκανδιναβικά μοντέλα που υποσχόταν προεκλογικά ο πρωθυπουργός, αλλά προς την αφρικανοποίηση και ίσως τη διάλυση, η κυβέρνηση βλέπει ότι είναι εξαιρετικά πιθανό να μην μακροημερεύσει.

Ανάλογους φόβους εκφράζει δημοσίως και το ΔΝΤ, το οποίο ψάχνεται για εκλογές στην Ελλάδα μέσα στο 2011, μόλις δύο χρόνια μετά τον εκλογικό θρίαμβο του ΠΑΣΟΚ, ανησυχώντας ότι, ύστερα απ’ αυτό το όριο, η πολιτική επιβίωση των σημερινών συνεργατών του είναι εξαιρετικά αμφίβολη.

Η πρόταση

Ως εκ τούτου η «λύση» που βλέπει ο Ευρωπαίος (και... σοσιαλιστής) Ντομινίκ Στρος Καν και την προτείνει στον... ομοϊδεάτη του Γιώργο Παπανδρέου είναι να ζητηθεί από την Ευρώπη, η οποία άλλωστε κατέχει το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού χρέους, αυτή την περίφημη «επιμήκυνση».

Αν μάλιστα είναι απολύτως ακριβές το χθεσινό ρεπορτάζ τηςΕλευθεροτυπίας, τότε ο Στρος Καν προσφέρει μεν παραπάνω χρόνο, και μάλιστα μια δεκαετία, αλλά για μια εκ νέου χρηματοδότηση και την υποτιθέμενη «υπέρβαση» του ελληνικού αδιεξόδου «δείχνει» τον μεγάλο «μηχανισμό στήριξης» της Ευρώπης των 750 δισ. Εδώ όμως αρχίζουν ταδύσκολα:

1. Κατ’ αρχάς οι Ευρωπαίοι δεν έχουν καμιά διάθεση να ενεργοποιήσουν τον μεγάλο μηχανισμό και ήδη αποτρέπουν με κάθε θυσία τις άλλες προβληματικές χώρες της Ευρώπης (Ιρλανδία και Πορτογαλία κατά πρώτο λόγο) από το ενδεχόμενο να προσφύγουν σε αυτόν. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι, χωρίς διαθέσιμα κεφάλαια για τη χρηματοδότηση του «μηχανισμού» αυτού, θα αναγκαστούν να προσφύγουν στις «αγορές» για δανεισμόεπιτρέποντας στη διεθνή κερδοσκοπία να κάνει ξέφρενο πάρτι.

2. Όταν ήδη η Σλοβακία αρνείται να καταβάλει ακόμη και την πρώτη δόση από τη συμμετοχή της στον συμφωνηθέντα «μηχανισμό» των 110 δισ. για την Ελλάδα, ενώ και άλλες χώρες εμφανίζονται εξ ίσου δυσκοίλιες, ακούγεται πολύ δύσκολο το ενδεχόμενο να χορηγηθούν περαιτέρω κονδύλια «στήριξης» στην Ελλάδα.

3. Μπορεί οι Financial Times Deutschland να παροτρύνουν τους Γερμανούς λέγοντάς τους ότι η επιμήκυνση της ελληνικής αποπληρωμής – συνοδευόμενη από νέα αυξημένα επιτόκια – θα σημαίνει και επιμήκυνση των κερδών από την ελληνική αδυναμία, αλλά η Γερμανία τα έχειστυλώσει κανονικά και αρνείται να συναινέσει.

Μάλιστα, όπως μας μεταφέρει η αξιόπιστη φίλη μας, η Κουκίδα, στην Ε.Ε. επικρατεί μεγάλος αναβρασμός για τις δηλώσεις του Στρος - Καν περί παράτασης αποπληρωμής του ελληνικού δανείου. Άλλωστε στην έδρα της Ε.Ε. γνωρίζουν τις πραγματικές προθέσεις του ΔΝΤ, που συμπυκνώνονται στην επιδίωξη να ενεργοποιηθεί ο «μηχανισμός» των 750 δισ. ευρώ, ο οποίος αποτελεί άλλωστε τον Δούρειο Ίππο προκειμένου να παραχωρηθεί ακόμη μεγαλύτερο γήπεδο στο ΔΝΤ, το οποίο συμμετέχει σ’ αυτό το «πακέτο» κατά το ένα τρίτο και βιάζεται να αναδειχθεί σε παγκοσμίουβεληνεκούς δανειοδότη.

Η απειλή

Ως εκ τούτου, σύμφωνα πάντα με τις πληροφορίες της Κουκίδας, η Γερμανία διεμήνυσε στην κυβέρνησή μας ότι δεν πρόκειται να συναινέσει ούτε στην παράταση αλλά ούτε σε οποιαδήποτε διμερή συμφωνία του ΔΝΤ με χώρα της Ευρωζώνης. Εάν μάλιστα η Ελλάδα επιχειρήσει κάτι τέτοιο, τότε η Ντόιτσλαντ θα εισηγηθεί προσωρινή έξοδό μας από τη ζώνη του ευρώ και επανένταξή μας μόλις αποχωρήσει το Ταμείο από τη χώρα. Δηλαδή σε πάρα πολλά χρόνια – και αν...

Η Γερμανία όμως δεν σταματάει εκεί. Έτριξε τα δόντια στην Ελλάδα, δείχνοντας με κάθε τρόπο τη δυσαρέσκειά της για την απροκάλυπτη σύμπλευση κυβέρνησης και ΔΝΤ, διά στόματος του ισχυρού κεντρικού τραπεζίτη της Μπούντεσμπανκ (και πιθανού νέου προέδρου της ΕΚΤ)Άξελ Βέμπερ.

Χθες ο Βέμπερ δήλωσε ξεκάθαρα ότι η ΕΚΤ πρέπει να σταματήσει να αγοράζει κυβερνητικά ομόλογα. Κοινώς, μας λένε να μαζευτούμε και να πάψουμε να απειλούμε εμμέσως την Ευρώπη, διότι, εάν θέλει, η Γερμανία μπορεί να επιβάλει την γνώμη της στην ΕΚΤ. Εάν, λοιπόν, σταματήσει η Ευρωτράπεζα να μας ξελασπώνει (ως κράτος, αλλά και ως τράπεζες, οι οποίες κυριολεκτικά αιμοδοτούνται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με ενέχυρο τα ελληνικά κρατικά ομόλογα), θα έρθει η επίσημη πτώχευσημια ώρα γρηγορότερα...

Γιατί όμως η Γερμανία απειλεί την Ελλάδα με προσωρινή αποπομπή της από το ευρώ, όταν είναι γνωστό ότι μια τέτοια έξοδος δεν προβλέπεταιαπό τη «Βίβλο» της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Η πρώτη αυθόρμητη απάντηση είναι ότι πρόκειται για μια απειλή που απλώς υποδηλώνει ότι η Γερμανία δεν έχει καμιά απολύτως διάθεση να ρισκάρει για χάρη της Ελλάδας, όταν μάλιστα αυτή συντονίζεται απολύτως με το υπερατλαντικό κέντρο.

Ίσως δηλαδή να είναι πολύ πιο ρεαλιστική και εφαρμόσιμη – αν και όχι χωρίς κινδύνους – η απειλή του Βέμπερ, επίδοξου διαδόχου του Τρισέ, ότι η στρόφιγγα της ΕΚΤ για τις ελληνικές τράπεζες μπορεί και να κλείσει για την Ελλάδα επιταχύνοντας δραματικές εξελίξεις.

Από την άλλη, βεβαίως, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι, παρά την ευρωσυνθήκη, μια πολιτική «συμφωνία κυρίων» (με τρομακτικό ρίσκο όμως για τη συνοχή και τη μακροημέρευση της Ευρωζώνης) θα μπορούσε πράγματι να επιτρέψει μια «προσωρινή» έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ ή, ίσως, την υιοθέτηση ενός «ειδικού νομισματικού καθεστώτος» για τη χώρα μας.

Ας μην ξεχνάμε σ’ αυτό το σημείο, προσπαθώντας να ανιχνεύσουμε τα πιθανά σενάρια, ότι η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ – και το συνακόλουθο πολιτικό χτύπημα εις βάρος και του ενιαίου νομίσματος και της συνοχής της Ευρωζώνης – υπήρξε εξ αρχής η επιδίωξη του ΔΝΤ, όπως πολλές φορές έχουμε γράψει παραθέτοντας και τα σχετικά επιχειρήματα του Ταμείου.

Το άνοιγμα αυτής της... Κερκόπορτας αναζητούν και οι περίφημες«αγορές», οι οποίες συχνά προφητεύουν ότι «είναι πολύ πιθανή η προσωρινή έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη», όπως άλλωστε είπε και κορυφαίος επενδυτής παγκόσμιου βεληνεκούς μετά τη συνάντηση που είχε με τον Παπακωνσταντίνου στη Νέα Υόρκη. Είναι λοιπόν ένα θέμα το αν η Ευρωζώνη θα μπορέσει – και για πόσο – να αντισταθεί στη συντονισμένη πίεση. Και ένα δεύτερο είναι αν η Ελλάδα έχει την πολυτέλεια να συνεχίσει να αποτελεί την αιχμή του δόρατος σε τέτοιες επιδιώξεις.

Το ερώτημα

Ύστερα απ’ όλα αυτά, τα οποία αποτυπώνουν σε έναν βαθμό την παγκόσμια και ειδικότερα την ευρωπαϊκή πολιτική και οικονομικήρευστότητα, ευλόγως μπορούμε να αναρωτηθούμε αν η κυβέρνηση Παπανδρέου, η οποία βιάστηκε να αφοπλίσει πλήρως και να παραδώσει τη χώρα στην τρόικα και το ΔΝΤ, έχει συναίσθηση της ολισθηρότητας του δρόμου πάνω στον οποίο βαδίζει.

Ας μας συγχωρεί η χάρη τους, αλλά το παιχνίδι στο οποίο έχουν μπλέξει τη χώρα και τον λαό της υπερβαίνει κατά πολύ τις πάμπτωχες δυνατότητές τους να το διαχειριστούν έστω και στοιχειωδώς. Αν έχουν καταφέρει να μας μπλέξουν σε τέτοιο μπάχαλο, χωρίς μάλιστα να είναι ορατό κάποιο κέρδος για μια κοινωνία που εξοντώνεται με διαρκώς επιταχυνόμενο ρυθμό, τότε πράγματι θα πρέπει να ανησυχούμε – και πολύ σοβαρά μάλιστα...

Πηγή

Μπλοκάρανε τον Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη και τώρα φλέρτ αγώγων μεταξύ Ελλάδας - Ισραήλ...ΤΥΧΑΙΟ; ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ!!!

Στο οικονομικό ένθετο Asakim της εφημερίδας Maariv δημοσιεύθηκε σήμερα δισέλιδο άρθρο των Eli Bardenstein – Ronit Morgenstern με τίτλο «Ελλάδα προς το Ισραήλ: Μεταφέρετε μέσω ημών το φυσικό αέριο στην Ευρώπη». Το κράτος του Ισραήλ εξετάζει την πιθανότητα να αρχίσει να εξάγει φυσικό αέριο στην Ευρώπη μέσω αγωγού που θα περνάει από την Μεσόγειο και θα καταλήγει στην Ελλάδα. Τις τελευταίες ημέρες ενισχύθηκε η συνεργασία μέσω συναντήσεων που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ Ισραηλινών και Ελλήνων εκπροσώπων. Βάσει του σχεδίου, το αέριο που θα μεταφερθεί στην Ευρώπη θα προέρχεται από το κοίτασμα Λεβιάθαν στο οποίο πρόκειται να διεξαχθούν αυτές τις ημέρες νέες σεισμικές έρευνες για την επαλήθευση των αρχικών ευρημάτων. Το Υπουργείο Εθνικών Υποδομών αντιτίθεται στην ιδέα, γιατί θεωρεί βέβαιο, ότι θα πρέπει να παραμείνει το φυσικό αέριο για κάλυψη εγχώριων αναγκών, φαίνεται όμως, ότι ο Πρωθυπουργός και το Υπουργείο Εξωτερικών δεν θα παραιτηθούν της ευκαιρίας.

Αν το έργο πραγματοποιηθεί, θα αποτελεί ένα είδος απειλής προς τη ρωσική κυριαρχία στην παροχή φυσικού αερίου, κυρίως προς την ανατολική και την κεντρική Ευρώπη και θα μειώσει την εξάρτηση της ηπείρου από το ρωσικό αέριο. Επίσημοι Ισραηλινοί αξιωματούχοι αναφέρθηκαν στο θέμα κατά την διάρκεια συναντήσεων που πραγματοποιήθηκαν με τα μέλη αποστολής υψηλόβαθμων Ελλήνων αξιωματούχων, που επισκέφτηκαν το Ισραήλ αυτή την εβδομάδα, σε συνέχεια της πρότασης του Πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου στον Έλληνα ομόλογό του, Γιώργο Παπανδρέου, κατά την διάρκεια της επίσημης επίσκεψής του στην Ελλάδα τον περασμένο Αύγουστο. Η Ελλάδα όχι μόνο δέχεται την πρόταση, αλλά ζητά από το Ισραήλ να εξάγει προς αυτήν το φυσικό αέριο.

Αναβάθμιση των σχέσεων
Πρόκειται για μια πιθανότητα βάσει της οποίας θα κατασκευαστεί υποθαλάσσιος αγωγός, που θα μεταφέρει το αέριο στην Ελλάδα – και από αυτή στις χώρες της Νότιας και της Ανατολικής Ευρώπης. Η Ελλάδα προτείνει, μεταξύ άλλων, να υπογραφεί σχετική συνθήκη μεταξύ Ισραήλ και ΕΕ, ενώ παράλληλα, θα προσπαθήσει να πείσει την ΕΕ να συμμετάσχει στο κόστος κατασκευής του αγωγού, που υπολογίζεται σε μερικά δις δολάρια.Παρότι οι προμηθευτές φυσικού αερίου από το Ισραήλ είναι ιδιώτες, στην ουσία οι βασικές διαπραγματεύσεις διεξάγονται μεταξύ των κυβερνήσεων. Η ελληνική αποστολή, που αποτελείται από τον Υπουργό Επικρατείας Χάρη Παμπούκη, από τον Υφυπουργό Εξωτερικών και τον Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Εξωτερικών – συναντήθηκε με μια σειρά παραγόντων στο Ισραήλ, περιλαμβανομένου του Πρωθυπουργού, προκειμένου να καθοριστούν οι τομείς συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών, σε κρατικούς και οικονομικούς τομείς, καθώς και σε τομείς ασφαλείας και να καταγραφούν οι πιθανές κατευθύνσεις. Η επίσκεψη αποτελεί ορόσημο στην διαδικασία σύσφιξης των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών. Λόγω της σημασίας του θέματος και της ευαισθησίας (ορισμένων χωρών) της περιοχής, αποφασίστηκε, από κοινού, να το απομονώσουν από τα υπόλοιπα θέματα. Επίσης, οι δύο χώρες αποφάσισαν να συστήσουν ομάδες εργασίας για την προώθηση, μεταξύ άλλων, της πιθανότητας υλοποίησης του τεράστιου έργου, ενώ προβλέπεται η υποχρεωτική υποβολή εκθέσεων με κάθε εξέλιξη στους πρωθυπουργούς των δύο χωρών. Οι σχέσεις μεταξύ Ελλάδας – Ισραήλ έχουν αναβαθμιστεί τους τελευταίους μήνες, παράλληλα με την επιδείνωση της κρίσης μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ και σε συνέχεια της βαριάς οικονομικής κρίσης που πληγεί την Ελλάδα. Η αναβάθμιση των σχέσεων ξεκίνησε με την επίσκεψη του Πρωθυπουργού Παπανδρέου στο Ισραήλ και στην συνέχεια με την επίσκεψη του Νετανιάχου στην Ελλάδα. Η Ισραηλινή πλευρά πρότεινε στους Έλληνες να συνεξετάσουν το έργο, στο πλαίσιο συνάντησης με τον Υφυπουργό Εξωτερικών, Ντάνυ Αγιαλόν, στην οποία συμμετείχαν οικονομικοί παράγοντες και αξιωματούχοι του Υπουργείου Υποδομών, καθώς και κατά την διάρκεια άλλων συναντήσεων. «Σε περίπτωση που τα αποθέματα αερίου που ανακαλύφθηκαν στο Ισραήλ είναι σημαντικά, θα μπορεί να κατασκευαστεί υποθαλάσσιος αγωγός ο οποίος θα φτάνει απ’ευθείας στην Ελλάδα και από εκεί θα συνεχίζει μέσω των ήδη υπαρχόντων συστημάτων διανομής σε όλες τις χώρες της Ευρώπης», δήλωσε Ισραηλινός αξιωματούχος που συμμετείχε στην συνάντηση. Με το τρόπο αυτό «η Ελλάδα θα μπορεί να αγοράζει αέριο για την ίδια και θα επωφελείται και από τη μεταφορά σε άλλες χώρες, ενώ η Ευρώπη θα επιτύχει διαφοροποίηση στις πηγές ενέργειάς». Σύμφωνα με αυτούς που συμμετείχαν στη συνάντηση, οι Έλληνες εξέφρασαν μεγάλο ενδιαφέρον για το προτεινόμενο έργο. «Η αντίδραση των Ελλήνων ήταν θετική και δήλωσαν ότι η πρόταση είναι πολύ, μα πολύ, ενδιαφέρουσα». Οι Έλληνες πρότειναν να διαχωριστεί το συγκεκριμένο έργο από τους υπόλοιπους τομείς συνεργασίας και τόνισαν ότι θα πρέπει να εξετασθούν οι γεωπολιτικές πτυχές του. Ένα από τα ευαίσθητα σημεία, από μέρους της Ελλάδας, είναι η Τουρκία, η οποία υποστηρίζει τη Βόρεια Κύπρο, μία μη αναγνωρισμένη κρατική οντότητα, η οποία πιθανώς να διεκδικήσει δικαιώματα στα αποθέματα αερίου. Η Τουρκία επίσης μπορεί να υποστηρίξει άλλες χώρες, όπως τον Λίβανο, στον αγώνα του να αποκτήσει δικαιώματα επί των ισραηλινών αποθεμάτων φυσικού αερίου, με τον ισχυρισμό ότι τα κοιτάσματα βρίσκονται εκτός της ΑΟΖ του Ισραήλ.


Περισσότερα από 260 δις κυβικά μέτρα
Τα αποθέματα του αερίου που υπάρχουν στα κοιτάσματα απέναντι από τις ακτές του Ισραήλ υπολογίζονται σε περισσότερα από 260 δις κυβικά μέτρα, τα οποία θα μπορούσαν να καλύψουν 47 φορές τη συνολική κατανάλωση φυσικού αερίου στο Ισραήλ το 2009. Πρόκειται για 3 πεδία. Το Ταμάρ, το Νταλίτ και το μεγαλύτερο από όλα, το Λεβιάθαν. Η εξαγωγή φυσικού αερίου από το πεδίο Ταμάρ, τα δικαιώματα επί του οποίου ανήκουν στην αμερικανική εταιρεία Noble Energy, στην Delek Energy και στην Isramco, αναμένεται να ξεκινήσει στο τέλος του 2012. Το πεδίο Ταμάρ προορίζεται να καλύψει αποκλειστικά τις ανάγκες του Ισραήλ, ενώ οι προσδοκώμενες απολήψιμες ποσότητες φυσικού αερίου υπολογίζονται στα 250 δις κυβικά μέτρα. Έτερος στόχος είναι η εξαγωγή φυσικού αέριο από το πεδίο Λεβιάθαν, που εκτιμάται ότι περιέχει ποσότητα φυσικού αερίου 453 δις κυβικών μέτρων – σχεδόν διπλάσια από το πεδίο Ταμάρ που βρίσκεται βορειότερα αυτού. Τα δικαιώματα εξόρυξης ανήκουν στον όμιλο Delek (45%), στην Noble Energy (40%) και στην Ratio Yam (15%). Εάν το πεδίο Λεβιάθαν αποδειχθεί εμπορικά συμφέρον, θα υπάρχει δυνατότητα εξόρυξης αερίου για εξαγωγή κατά το 2015 με το 2016. Εάν το θέμα προωθηθεί σύντομα και ο αγωγός αερίου κατασκευασθεί εντός δυο ετών, εξετάζεται μεταξύ άλλων και η πιθανότητα, παροχής φυσικού αερίου στην Ελλάδα από τα τέλη του 2012 από το πεδίο Ταμάρ, μέχρι να αρχίσει η εμπορική εκμετάλλευση του πεδίου Λεβιάθαν.

Στρατηγική αλλαγή
Ο Υφυπουργός Εξωτερικών Ντάνυ Αγιαλόν δήλωσε απαντώντας: «Με την προϋπόθεση ότι οι εκτιμήσεις για την ποσότητα του αερίου που υπάρχει στις δεξαμενές που ανακαλύφθηκαν είναι σωστές, πρόκειται για τεράστια προοπτική που μπορεί να φέρει σημαντικές αλλαγές στην οικονομική και στρατηγική θέση του Ισραήλ και όλης της περιοχής της λεκάνης της Μεσογείου». Κατά τα λεγόμενά του, «η πιθανή συνεργασία του Ισραήλ με την Ευρώπη μέσω της Ελλάδας θα χρησιμεύσει όχι μόνο στα συμφέροντα του Ισραήλ αλλά και στα συμφέροντα της Ευρώπης. Λόγω της γεωγραφικής εγγύτητας της Ελλάδας με το Ισραήλ και του γεγονότος ότι η Ελλάδα είναι μέλος της ΕΕ, είναι επόμενο να λειτουργήσει η Ελλάδα ως πύλη του Ισραήλ προς την Ευρώπη όχι μόνο στον τομέα του αερίου, αλλά και να αποτελέσει γέφυρα και για όλες τις εξαγωγές του Ισραήλ στην Ευρώπη». Η επίσκεψη στο Ισραήλ και το ζήτημα του φυσικού αερίου αποτελούν μέρος μιας πιο ευρείας στρατηγικής απόφασης της Ελλάδας για σύσφιξη των σχέσεων με το Ισραήλ. Ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας κ. Παπανδρέου τοποθέτησε υπεύθυνο της ανάπτυξης των σχέσεων, το δεξί του χέρι, τον Υπουργό Επικρατείας κ. Παμπούκη, ο οποίος θα αναφέρεται, άμεσα, στον ίδιο. Μεταξύ των σημαντικών θεμάτων για την Ελλάδα περιλαμβάνονται τα ακόλουθα: τεχνολογία ύδατος, εναλλακτικές πηγές ενέργειας, προστασία του περιβάλλοντος και θέματα ασφαλείας. Εκτός από τον Νετανιάχου και τον Αγιαλόν, τα μέλη της αποστολής συναντήθηκαν και με τον Υπουργό Βιομηχανίας και Εμπορίου Μπινιαμίν Μπεν Ελιέζερ, τον επικεφαλής του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας Δρ. Ούζι Αράντ, τον Πρόεδρο της Βουλής, τον Υφυπουργό Ασφαλείας και άλλους αξιωματούχους του πρωθυπουργικού γραφείου και του Υπουργείου Υποδομών.

ΠΗΓΗ

Ο… Άλεξ Ρόντος αποφασίζει την ονομασία των Σκοπίων!

του Γιώργου Δελαστίκ - Είναι προφανές ότι οι Αμερικανοί θεωρούν πως η εξαιρετικά αποδυναμωμένη διεθνώς Ελλάδα συνιστά ευκαιρία για τις ΗΠΑ προκειμένου να επιβάλουν στην Αθήνα απαράδεκτες, από ελληνικής πλευράς, μέχρι τώρα λύσεις στο Σκοπιανό, στο Κυπριακό, ίσως ακόμη και στα Ελληνοτουρκικά. Πιο εφιαλτική είδηση για όσους ενδιαφέρονται για τα κορυφαία θέματα της εξωτερικής πολιτικής, και ειδικότερα για την ονομασία της ΠΓΔΜ, δεν θα μπορούσε να υπάρξει από αυτή που μας ήρθε την περασμένη εβδομάδα από τη Νέα Υόρκη: κατόπιν προσωπικής εντολής του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, ο ανατριχιαστικής πολιτικής φήμης Άλεξ Ρόντος διεξάγει μυστικές συνομιλίες με την ηγεσία των Σκοπίων για την εξεύρεση ονομασίας αποδεκτής από τον Γιώργο Παπανδρέου: Ποιος θα το φανταζόταν ποτέ ότι θα καταντούσαμε σε τέτοιο σημείο αθλιέστατου προτεκτοράτου – ο Άλεξ Ρόντος να… εκπροσωπεί την Ελλάδα! 

Μια φυσιογνωμία πολιτικά τόσο σκοτεινή, ώστε εξεδιώχθη κλοτσηδόν ακόμη και από τη… Λακωνία (!), όταν ο Γιώργος Παπανδρέου επιχείρησε να τον επιβάλει εκεί ως υποψήφιο βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, ένα πρόσωπο, υποτίθεται, «ανύπαρκτο» για την επίσημη Ελλάδα, αφού δεν κατέχει καμιά θεσμική θέση στον κρατικό μηχανισμό, να χειρίζεται εν κρυπτώ και παραβύστω ένα κορυφαίο θέμα της εξωτερικής πολιτικής της χώρας μας εν αγνοία και με παραμερισμό ακόμη και του υπουργού Εξωτερικών! Όχι μόνο εξωφρενικά και ταπεινωτικά για την Ελλάδα πράγματα, αλλά πρωτίστως άκρως ανησυχητικά και ύποπτα ως προς το σε ποιους έχει αναθέσει στην πραγματικότητα ο πρωθυπουργός την υπόθεση των Σκοπίων.


«Τον έδωσε» ο Δημήτρης Δρούτσας
Εδώ και λίγες εβδομάδες έχει διοχετευτεί στα μέσα ενημέρωσης η είδηση για το μυστικό ρόλο του Άλεξ Ρόντος –και της ευρωβουλευτού του ΠΑΣΟΚ Μαριλένας Κοππά–, με όλο και πιο συγκεκριμένη μορφή. Στη Νέα Υόρκη όμως ο υπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Δρούτσας αποφάσισε να δημοσιοποιήσει το ρόλο του Άλεξ Ρόντος, επιβεβαιώνοντας με έμμεσο αλλά σαφέστατο τρόπο την ανάμειξή του στην υπόθεση της ονομασίας των Σκοπίων. Δεν είναι εύκολο να εκτιμήσει κανείς αν το έκανε ορμώμενος από την πικρία και την ενόχληση για τον παραγκωνισμό του ή αν θέλησε να αποστασιοποιηθεί εκ των προτέρων και δημοσίως από τα αναμενόμενα αποτελέσματα των συνομιλιών του Ρόντος, γνωρίζοντας ότι αυτός θα συναινέσει σε όνομα απαράδεκτο από την τεράστια πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Το βέβαιο είναι ότι «τον έδωσε» εν ψυχρώ, λέγοντας μεταξύ άλλων: «Ο κ. Ρόντος είναι πολύ καλός γνώστης της περιοχής των Βαλκανίων. Υπήρξε στο παρελθόν και συνεργάτης στο υπουργείο Εξωτερικών [Σ.Σ.: Από το 1999 έως το 2004, όταν υπουργός Εξωτερικών ήταν φυσικά ο Γιώργος Παπανδρέου]. Ο κ. Ρόντος όμως σήμερα δεν έχει καμία θεσμική θέση, δεν υπάρχει καμία θεσμική συνεργασία. Εάν μπορούν άτομα όπως ο κ. Ρόντος ή και άλλοι να μεταφέρουν τα ελληνικά μηνύματα, είναι ευπρόσδεκτα. Αλλά, να το ξεκαθαρίσω, δεν υπάρχει καμία θεσμική σχέση μεταξύ υπουργείου Εξωτερικών, ελληνικής κυβέρνησης και του κ. Ρόντου». Διπλωματικά μεν, θανατηφόρα δε τα βέλη Δρούτσα εναντίον… Παπανδρέου: α-φού ο Άλεξ Ρόντος δεν έχει καμιά σχέση με το (ελληνικό) υπουργείο Εξωτερικών, καμιά σχέση με την (ελληνική) κυβέρνηση και επειδή βεβαίως δεν είναι δυνατόν στις μυστικές συνομιλίες να πήγε μόνος του να… εκπροσωπήσει την Ελλάδα (!), είναι αυτονόητο ότι αυτός που του έδωσε τέτοια αρμοδιότητα δεν είναι άλλος από τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου προσωπικά…


Τι κρύβει ο Γιώργος Παπανδρέου
Καθόλου δεν μας ενδιαφέρει η διαμάχη Ρόντος – Δρούτσα σε προσωπικό επίπεδο. Ούτε θεωρούμε, βεβαίως, τον υπουργό Εξωτερικών… «βράχο αντίστασης» στα αποκαλούμενα εθνικά θέματα. Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι ο εκλιπών Πρόεδρος της Κύπρου Τάσσος Παπαδόπουλος ήταν τόσο οργισμένος με τον Δημήτρη Δρούτσα για το ρόλο που είχε παίξει στην κατάρτιση του επαίσχυντου Σχεδίου Ανάν, ώστε είχε δηλώσει δημοσίως ότι «όσο εγώ είμαι Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, αυτός δεν θα πατήσει το πόδι του στην Κύπρο!». Αλλού βρίσκεται το θέμα και είναι πολύ σοβαρό: τι θέλει να κρύψει ο πρωθυπουργός από τον ελληνικό λαό, τι είδους ονόματα συζητά ως λύσεις και σε ποιο πλαίσιο, ονομασία έναντι όλων ή για διμερή χρήση, και δεν εμπιστεύεται ούτε καν το στενότατο προσωπικό φίλο του, τον Δημήτρη Δρούτσα, ή οποιονδήποτε Έλληνα διπλωμάτη και αναθέτει τις μυστικές διαπραγματεύσεις με την ηγεσία των Σκοπίων σε μια τόσο σκοτεινή πολιτικά προσωπικότητα όπως ο Άλεξ Ρόντος; Αν ο Γιώργος Παπανδρέου προωθεί λύση που δεν μπορεί να την εμπιστευτεί ούτε καν στον Δημήτρη Δρούτσα, τον οποίο ο ίδιος και μόνον αυτός ανέδειξε και επέβαλε στην ελληνική πολιτική σκηνή, έχουν κάθε δίκιο οι Έλληνες να αισθάνονται ότι τους ζώνουν τα φίδια – και μάλιστα οχιές και κόμπρες!


Ύποπτη στάση των ΗΠΑ
Οι μαύρες σκέψεις ως προς τι απεργάζεται το δίδυμο Ρόντος – Παπανδρέου επιτείνονται από τη στάση που επιδεικνύουν εσχάτως οι Αμερικανοί στο θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ. Η πρώτη εξέλιξη ήταν ότι με το που ανέλαβε ο Άλεξ Ρόντος την… εκπροσώπηση της Ελλάδας (!) στις μυστικές διαπραγματεύσεις με τα Σκόπια, η Ουάσιγκτον αδρανοποίησε αμέσως τον Αμερικανό μεσολαβητή στην υπόθεση, τον Μάθιου Νίμιτς. Με τον Ρόντο στο ρόλο αυτό, ο Νίμιτς είναι εξόφθαλμα άχρηστος, εκτίμησαν προφανώς οι αρμόδιοι των ΗΠΑ.
Ο Νίμιτς έκανε μάλιστα με δηλώσεις του δημοσίως γνωστό το ότι στη φάση αυτή παραμερίζει, αδρανοποιούμενος από τις απευθείας συνομιλίες. Μίλησε με ενθουσιασμό για το «αυξημένο επίπεδο εμπιστοσύνης» που έχει δημιουργηθεί μεταξύ των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Γκρούεφσκι και υπογράμμισε ότι το ζήτημα της ονομασίας «μπορεί να επιλυθεί μέσω διαλόγου σε υψηλό επίπεδο» για να προσθέσει: «Πρόκειται για μια πολύ θετική εξέλιξη. Πιστεύω ότι τα μέρη τώρα μιλούν μεταξύ τους για ορισμένα ζητήματα σε ένα πλαίσιο που δημιουργεί την προσδοκία ότι είναι πιθανό να βρεθεί λύση στο πρόβλημα αυτό».
Ως εκ τούτου, ο Νίμιτς ήταν κάθετος: «Δεν υποβάλλω νέες προτάσεις», ξεκαθάρισε. «Δεν είναι η ώρα για τελική πρόταση», διακήρυξε χωρίς περιστροφές. Έχει δίκιο. Τώρα πλέον είναι ο Άλεξ Ρόντος αυτός που θα μας πει όχι μόνο πότε θα είναι η ώρα για την τελική πρόταση της ονομασίας, αλλά και ποιο θα είναι το όνομα των Σκοπίων που αποφάσισε!


«Σύντομα» λέει ο Μπάιντεν
Κάθε άλλο παρά καθησυχαστική ήταν και η συνάντηση που είχε ο Γιώργος Παπανδρέου με τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν. Ο Τζο Μπάιντεν «υπογράμμισε την ανάγκη οι ηγέτες σε Αθήνα και Σκόπια να συμφωνήσουν σύντομα σε μια κοινά αποδεκτή λύση για να επιλύσουν τις διαφορές τους γύρω από το ζήτημα του ονόματος», ανέφερε επί λέξει η σχετική ανακοίνωση του Λευκού Οίκου. «Σύντομα» είναι βεβαίως η λέξη-κλειδί της αμερικανικής θέσης στην παρούσα φάση. Η απουσία οποιασδήποτε διπλωματικής πίεσης προς τα Σκόπια, η έλλειψη αναφοράς σε ονομασία για όλες τις χρήσεις και έναντι όλων, συνοδευόμενες από την ασφυκτική πίεση που άσκησε ο Μπάιντεν επί του Παπανδρέου για να αναγνωρίσει η Αθήνα την ανεξαρτησία του Κοσόβου –κάτι που θα αποτελούσε «ταφόπλακα» για την ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας– δεν προοιωνίζονται τίποτα θετικό. Είναι προφανές ότι οι Αμερικανοί θεωρούν πως η εξαιρετικά αποδυναμωμένη διεθνώς Ελλάδα –εξαιτίας της καταστροφικής απόφασης του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου να την υπαγάγει σε καθεστώς οικονομικής υποτέλειας στους ξένους δυνάστες της ΕΕ και του ΔΝΤ– συνιστά ευκαιρία για τις ΗΠΑ προκειμένου να επιβάλουν στην Αθήνα απαράδεκτες, από ελληνικής πλευράς, μέχρι τώρα λύσεις στο Σκοπιανό, στο Κυπριακό, ίσως ακόμη και στα Ελληνοτουρκικά.
Αμερικανική είναι άλλωστε η παροιμία «οι ζητιάνοι δεν μπορούν να διαλέγουν»! Έχοντας καταστήσει την Ελλάδα διεθνή επαίτη στα θέματα της οικονομίας, ο Γιώργος Παπανδρέου δεν είναι σε θέση να προβάλει ισχυρή αντίσταση σε κανένα θέμα.
Δυστυχώς, υπάρχει κάτι ακόμη χειρότερο. Όπως θυμάται πολύ καλά ο ελληνικός λαός από τη στάση του υπέρ του Σχεδίου Ανάν το 2004, το ζήτημα είναι ότι υφίστανται ισχυρότατες αμφιβολίες αν ο ίδιος ο Γιώργος Παπανδρέου θέλει να αντισταθεί στις αμερικανικές επιδιώξεις στα εθνικά μας θέματα και πού ακριβώς. Γιατί, όποιος ορίζει τον Άλεξ Ρόντος μυστικό διαπραγματευτή, μόνο λύση ανεκτή για την Ελλάδα στο θέμα της ονομασίας των Σκοπίων δεν επιδιώκει, όπως είναι αυτονόητο.

ΠΗΓΗ