ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΟΙ ΜΕ ΝΕΑ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

Ποιοι είναι οι στόχοι της Άγκυρας σε Αιγαίο, Κύπρο και Θράκη 

του ΑΝΔΡΕΑ Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

H ιστορία δεν επιτρέπει αυταπάτες. Το κατέδειξε, άλλωστε, με τρόπο οδυνηρό πολλές φορές έως σήμερα. Δεν υπάρχει τίποτε πιο επικίνδυνο από την άγνοια, την υποτίμηση, την υποβάθμιση των κινδύνων που καραδοκούν μπροστά μας. Και οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα είναι εξαιρετικά σοβαροί και άμεσοι. Αφορούν, πρωτίστως, την πορεία της εθνικής μας οικονομίας, την αντοχή της κοινωνίας, ακόμη και την πολιτική ομαλότητα. Αφορούν, όμως, και τις εθνικές μας υποθέσεις.

Τις εξελίξεις στην Κύπρο, στο Αιγαίο, αλλά και τη Θράκη. Ο νέος κύκλος των ενδοκυπριακών συνομιλιών, αλλά και οι λεγόμενες διερευνητικές επαφές, μπορεί να επιφυλάσσουν εξελίξεις –συμφωνίες ή αδιέξοδα– ανά πάσα στιγμή. Τόσο, άλλωστε, η Ελλάδα, όσο και η Τουρκία έχουν σήμερα πολλούς και πολύ σοβαρούς λόγους να επιδιώκουν την επίτευξη απτού αποτελέσματος, το συντομότερο δυνατό.


Η Ελλάδα, αφενός, γιατί δεν αντέχει άλλο τη συνέχιση των ογκωδέστατων εξοπλιστικών δαπανών και, αφετέρου, διότι θα ήθελε να αξιοποιήσει, όσο πιο γρήγορα γίνεται, τα όποια πετρελαϊκά κοιτάσματα υπάρχουν στο Αιγαίο. Η Τουρκία, διότι οραματίζεται ρόλο παγκόσμιας δύναμης και θέλει να ανοίξει, χωρίς καμιά άλλη καθυστέρηση, τους δρόμους μπροστά της διασφαλίζοντας τον αναγκαίο ζωτικό χώρο.  

Αμφίσημη η διακήρυξη περί μηδενικών προβλημάτων
Είναι, πλέον, περισσότερο από βέβαιο ότι η Τουρκία επισπεύδει την εφαρμογή μιας νέας στρατηγικής, ακολουθώντας, όπως υπογραμμίζει ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών στο βιβλίο του για το στρατηγικό βάθος, μια προσπάθεια μηδενισμού των προβλημάτων και αναβάθμισης των οικονομικών και πολιτισμικών σχέσεων «με τους συνοριακούς γείτονές της». Οι δεκάδες συμφωνίες που υπέγραψε με γειτονικές χώρες –συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας– επιβεβαιώνουν την αποφασιστικότητα με την οποία αναπτύσσει την προσπάθειά της αυτή. Ενώ, όμως, οι διακηρύξεις της για μια πολιτική μηδενικών προβλημάτων με όλους τους γείτονές της ακούγονται ως κάτι θετικό, για την περίπτωση της Ελλάδας είναι τουλάχιστον αμφίσημες και ανησυχητικές. Διότι, για τη γείτονα, μηδενικό πρόβλημα είναι και η συνέχιση της κατοχής στην Κύπρο, η επιβολή των αξιώσεών της στο Αιγαίο, η διείσδυσή της στη Θράκη. Διότι δεν δείχνει, σε καμιά απολύτως περίπτωση, καμιά διάθεση συμμόρφωσης προς το Διεθνές Δίκαιο. Αλλά και διότι για να φτάσει στα «μηδενικά προβλήματα» δεν αποκλείει τον πόλεμο. Προτιμά προφανώς να επιβληθεί ειρηνικά. Οτιδήποτε, όμως, εμποδίζει την επίτευξη των στρατηγικών επιδιώξεών της θα μπορούσε να αποτελέσει αιτία πολέμου: «Η Τουρκία», υπογραμμίζει ο Αχμέτ Νταβούτογλου, «πρέπει να είναι προετοιμασμένη να απαντήσει με την απαιτούμενη σκληρότητα σε κάθε γεγονός που απειλεί τους στρατηγικούς της σχεδιασμούς».

Ισχυρή η απειλή πολέμου
«Το σημείο», υπογραμμίζει ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, «με τις μεγαλύτερες πιθανότητες εμπλοκής της Τουρκίας σε πόλεμο είναι τα νησιά του Αιγαίου». Δεν διευκρινίζει, βέβαια, πώς θα μπορούσε να προκύψει μια τέτοια σύγκρουση. Αναφέρει, όμως, ξεκάθαρα τους λόγους που οδηγούν στην εκτίμηση αυτή. Τα νησιά του Αιγαίου περιορίζουν το ζωτικό της χώρο και εμποδίζουν την απόκτηση του στρατηγικού βάθους, που είναι αναγκαίο για την ανάδειξή της σε παγκόσμια υπερδύναμη. Αφορμή για ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα αποτελούσε, πρώτα από όλα –όπως οι ίδιοι τονίζουν– μια απόφαση επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων. Η απειλή, άλλωστε, αυτή εκτοξεύεται από τον Ιούνιο του 1974, έγινε επίσημη θέση της Τουρκίας με το ψήφισμα της Εθνοσυνέλευσής της τον Ιούνιο του 1995 και έκτοτε επαναλαμβάνεται μονότονα σε κάθε ευκαιρία. Ακόμα και στην πρόσφατη επίσκεψή του στην Αθήνα, ο Τούρκος πρωθυπουργός δεν δίστασε να επαναλάβει ότι η απειλή πολέμου δεν πρόκειται να αρθεί παρά μόνο κατόπιν συμφωνίας, με την οποία θα εγκαταλείπεται το δικαίωμα επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων. Η πρόσφατη ιστορική εμπειρία υπενθυμίζει, ωστόσο, πως η τουρκική απειλή δεν περιορίζεται, αποκλειστικά και μόνο, σ’ ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Απειλή πολέμου είχε αναπτυχθεί –και μάλιστα εμπράκτως– σε πολλές άλλες περιπτώσεις. Ιδίως, μάλιστα, κατά το Μάρτιο του ’87, όταν οι Τούρκοι αξίωσαν από την Ελλάδα να σταματήσει τις γεωτρήσεις στη θέση Μπάμπουρας, λίγο έξω από τα χωρικά ύδατα της Θάσου, και ανάγκασαν την τότε ελληνική κυβέρνηση να δεσμευτεί πως δεν πρόκειται να κάνει καμιά άλλη έρευνα σε κανένα σημείο της αιγαιακής υφαλοκρηπίδας. Άμεση απειλή υπήρξε, όμως, και τον Ιανουάριο του 1996, με την κρίση στα Ίμια και σκοπό την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας σε όλες τις βραχονησίδες που δεν αναφέρονται ονομαστικά στις Συνθήκες της Λοζάνης και των Παρισίων.  

Καμία υποχώρηση στο Αιγαίο
«Το γεγονός», υποστηρίζει ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, «ότι η συντριπτική πλειονότητα των νησιών του Αιγαίου βρίσκεται υπό ελληνική κυριαρχία αποτελεί το σημαντικότερο αδιέξοδο της πολιτικής της εγγύς θαλάσσιας περιοχής της Τουρκίας». Ισχυρίζεται ότι βασική «πηγή του προβλήματος είναι η αγεφύρωτη αντίφαση που υπάρχει μεταξύ της γεωλογικής πραγματικότητας και του ισχύοντος καθεστώτος». Και διατείνεται ότι αυτή ακριβώς η πραγματικότητα παρέχει «το κατάλληλο έδαφος για να αναφύονται διάφορα ζητήματα, όπως η υφαλοκρηπίδα, τα χωρικά ύδατα, ο εναέριος χώρος, η ζώνη του FIR, οι περιοχές διοίκησης και ελέγχου και ο εξοπλισμός των νησιών». «Η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας», δήλωνε ο ίδιος, λίγο πριν την άφιξη του Τούρκου πρωθυπουργού στην Αθήνα, «είναι μόνο μία από τις εκκρεμείς διαφορές. Η διευθέτησή της, ωστόσο, από νομικής σκοπιάς διασυνδέεται άμεσα με άλλες διαφορές που σχετίζονται με τη θαλάσσια δικαιοδοσία». Γι’ όλα αυτά, ο Τούρκος υπουργός αιτιάται τη «στρατηγική ολιγωρία» που επέδειξε η χώρα του κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς και «τα ασυγχώρητα λάθη που έχουν γίνει, εξαιτίας της απουσίας συνεπούς θαλάσσιας στρατηγικής». Και καταλήγει: «Η κρίση στα Ίμια, που έφερε στην επιφάνεια την ελληνική κυριαρχία ακόμη και σε βραχονησίδες που βρίσκονται κοντά στις τουρκικές ακτές, είναι το πικρό αντίτιμο των σωρευμένων αυτών λαθών». Είναι, βέβαια, εξαιρετικά σημαντικό το γεγονός ότι ο Αχμέτ Νταβούτογλου αναγνωρίζει ευθέως την «ελληνική κυριαρχία ακόμη και στις βραχονησίδες που βρίσκονται κοντά στις τουρκικές ακτές». Στη συνέχεια, ωστόσο, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη ρητή αυτή ομολογία του, για να ισχυριστεί ότι το «καθεστώς των βραχονησίδων παραμένει ακαθόριστο από την άποψη του Διεθνούς Δικαίου». Στέλνει, μάλιστα, προς την ελληνική πλευρά ένα ξεκάθαρο μήνυμα απόλυτης αδιαλλαξίας: «Η Τουρκία», τονίζει, «εξαιτίας των προηγούμενων σοβαρών διπλωματικών παραλείψεων, έχει φτάσει στο ύστατο σημείο υποχωρήσεων στο Αιγαίο. Μετά από αυτό, κάθε συμβιβασμός μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες, που μπορεί να φτάσουν έως και την εξαφάνιση του ζωτικού της χώρου».

Καμιά πρόθεση εγκατάλειψης της Κύπρου
Απόλυτα αδιάλλακτη αποκαλύπτεται η πολιτική της Άγκυρας και σε ό,τι αφορά το στρατηγικό έλεγχο της Κύπρου. Αναπτύχθηκε, κατ’ επανάληψη, από πολιτικούς και στρατιωτικούς ηγέτες και επαναλαμβάνεται ευθέως από το θεωρητικό των «μηδενικών προβλημάτων», Αχμέτ Νταβούτογλου: «Η Κύπρος», τονίζει, «βρίσκεται σε τόσο ιδανική απόσταση από όλες τις περιοχές, που έχει τη δυνατότητα να τις επηρεάζει άμεσα… Είναι μια σταθερή βάση, ένα αεροπλανοφόρο… Καμία χώρα δεν μπορεί να μείνει αδιάφορη σε ένα τέτοιο νησί που βρίσκεται στην καρδιά του ζωτικού της χώρου… Ακόμη κι αν δεν υπήρχε ούτε ένας μουσουλμάνος εκεί, η Τουρκία όφειλε να διατηρεί ένα Κυπριακό ζήτημα». «Η Τουρκία πρέπει να αξιοποιήσει το στρατηγικό πλεονέκτημα που απέκτησε τη δεκαετία του 1970, όχι ως στοιχείο μίας αμυντικής κυπριακής πολιτικής με στόχο τη διαφύλαξη του σημερινού status quo, αλλά ως ένα θεμελιώδες στήριγμα μίας επιθετικής θαλάσσιας στρατηγικής διπλωματικού χαρακτήρα».

Σχέδιο διείσδυσης στη Θράκη και στα Βαλκάνια
Από το στρατηγικό όραμα της Τουρκίας δεν θα μπορούσαν, βέβαια, να απουσιάζουν τα Βαλκάνια. Τα θεαματικά ανοίγματά της στην Αλβανία, την ΠΓΔΜ, τη Βουλγαρία, δεν αφήνουν περιθώρια αμφιβολιών. «Η βάση της πολιτικής επιρροής της Τουρκίας στα Βαλκάνια», υπογραμμίζει ο Αχμέτ Νταβούτογλου, «είναι τα οθωμανικά κατάλοιπα… Οι τουρκικές και μουσουλμανικές μειονότητες στη Βουλγαρία, την Ελλάδα… αποτελούν σημαντικά στοιχεία της βαλκανικής πολιτικής της Τουρκίας». Δεν αρκεί, ωστόσο, για την Τουρκία η αξιοποίηση του μουσουλμανικού στοιχείου για την άσκηση πολιτικής επιρροής. Τα σχέδιά της πάνε πολύ πιο μακριά και έχουν ως πρότυπο το παράδειγμα της Κύπρου. Ένας από τους βασικούς βραχυπρόθεσμους και μεσοπρόθεσμους στόχους της Άγκυρας, υπογραμμίζει ο Τούρκος υπουργός των Εξωτερικών, είναι «η δημιουργία ενός διεθνούς νομικού πλαισίου, που θα θέσει υπό την προστασία του τις εθνικές μειονότητες της περιοχής». Και αμέσως μετά, συμπληρώνει: «Στο νομικό αυτό πλαίσιο, η Τουρκία πρέπει να επιδιώκει συνεχώς την εξασφάλιση των εγγυήσεων που θα της παρέχουν το δικαίωμα παρέμβασης στα ζητήματα που αφορούν τις μουσουλμανικές μειονότητες των Βαλκανίων. Η νομιμότητα της επέμβασης στην Κύπρο, που αποτελεί ένα εντυπωσιακό παράδειγμα στη σύγχρονη εποχή, κατέστη δυνατή εντός ενός τέτοιου νομικού πλαισίου».

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ

 

1960-2010 Η ΤΥΡΑΝΙΝΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑI

Η πρόταση που κατέθεσαν χθες από κοινού στη βουλή , ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ για αύξηση του εκλογικού μέτρου σε 3,5 % και αύξηση των βουλευτών κατά μία έδρα στη Λάρνακα και κατά 6 ως βουλευτές επικρατείας σημαδεύει το τέλος της ελάχιστης δημοκρατίας που υπήρχε σε αυτό το τόπο .
Η ευρεία αντιπροσώπευση των διαφόρων τάσεων και ρευμάτων του εκλογικού σώματος καταργείται και μένουν μόνο τα τέσσερα μεγάλα κόμματα του πολιτικού κατεστημένου με μέτρο το διπολισμό ανάμεσα στο ΑΚΕΛ και τον ΔΗΣΥ και τις λαβυρινθώδεις συναλλαγές τους με τα κόμματα της δεύτερης γραμμής του πολιτικού κατεστημένου που είναι το ΔΗΚΟ και η ΕΔΕΚ .
Στόχος είναι να αποτραπεί η είσοδος στη βουλή , τουλάχιστο για αυτή τη περίοδο που προετοιμάζεται σχέδιο λύσης , φωνές που εκφράζουν διαφορετική άποψη πάνω στο εθνικό θέμα .Δεν θέλουν να δείξουν προς τα έξω ότι υπάρχουν έστω και κατ ελάχιστο φωνές ενάντιες στην επιδιωκόμενη λύση . Αλλά και να μην επιτρέψουν να ακουστούν αυτές οι φωνές μέσω της βουλής στην κυπριακή κοινωνία με τον κίνδυνο μιας απρόβλεπτης εξάπλωσης τους .
Κεντρικός στόχος αυτής της επίθεσης κατά της ελάχιστης δημοκρατίας δεν είναι ούτε το ΕΥΡΩΚΟ ούτε οι ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ , δεδομένου ότι τα μικρά αυτά κόμματα συμφωνούν στην θεμελιώδη φιλοσοφία της λύσης που είναι η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία , συμφωνία που πολλές φορές εξέφρασαν στις συσκέψεις του λεγόμενου εθνικού συμβουλίου και στα κοινά ανακοινωθέντα αυτού .
Κεντρικός στόχος είναι να φιμωθούν οι εθνικιστές και συγκεκριμένα το Εθνικιστικό Δημοκρατικό Κόμμα που ανακοίνωσε τη κάθοδο του στις εκλογές με προτάσεις και θέσεις που ανατρέπουν εκ βάθρων τον ενδοτισμό , την μειοδοσία και την επικείμενη προδοσία .
Όμως το κτύπημα αυτό θα μας κάνει πιο δυνατούς , θα επιβάλει την ενότητα όλων των εθνικιστικών δυνάμεων , ακόμα και εάν κρύβουν σαν άσσο στο μανίκι τους δόλιες μεθοδεύσεις αποτροπής της ενότητας .
Έλληνες της Κύπρου καταλάβετε επιτέλους πως ο εχθρός δεν είναι μονάχα οι άγγλοι και οι τούρκοι κατακτητές αλλά και η ντόπια τυραννία του πολιτικού κατεστημένου. Αυτή η τυραννία που βάδισε επί πτωμάτων και προσυπέγραψε αρρίθμητες προδοσίες από το 1960 μέχρι σήμερα .
Το αίμα των αγωνιστών της ΕΟΚΑ και στελεχών της ΕΝΩΤΙΚΉΣ ΑΝΤΙΠΟΛΊΤΕΥΣΗΣ Νεοκλή Παναγιώτου και Ευριπίδη Νούρου που ΔΟΛΟΦΟΝΉΘΗΚΑΝ στις 16 Αυγούστου 1961 από το παρακράτος της Ζυριχικής τυραννίας , ζωντανεύει τούτες τις ώρες στη μνήμη και στους κτύπους της καρδίας μας , τούτες τις ώρες που για άλλη μια φορά η αδίστακτη τυραννία κτυπά την δημοκρατία..
ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ
ΤΟΜΕΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ 

ΕΔΗΚ

Επουλήσαν μας

Το κατεχόμενο χωρκό μου εν παραθαλάσσιο. Γη πολλή τζιαι ομορφκιά κυπριακή, ατόφκια, σαν του Ακάμα. Τον τζιαιρόν των παππουδων μου εβάλλαν κολοκάσια, σιτάρκα, κλιθθάρκα τζιαι ρέντες σε όσα χωράφκια ήταν πότιμα. Τα άλλα ήταν μάντρες. Εγόραζες μεγάλες εκτάσεις γης για έναν κούζο χαλλούμια. Κάπως έτσι εφτάσαν οι μακαρίτες οι παππούες μου να έχουν πριν τον πόλεμο μια μεγάλη κτηματική περιουσία. Η αγοραστική της αξία όμως ήταν πολλά λλίη. Όσον τζιαι εκάνεν τους να βκάλλουν γεννήματα για να αναγιώσουν τζιαι να προιτζήσουν τα κοπελλούθκια τους. Μετά ήρταν πρόσφυγες, εφάαν τους τζιαι τζείνους τζιαι τα παιθκιά τους οι συνοικισμοί της Λεμεσού τζιαι της Λευκωσίας. Έν εχορτάσαν οι συνοικισμοί φαίνεται 36 χρόνια πόνο τζιαι αρκέψαν να τρών τζιαι τα αγγόνια τωρα. Προχτές ο θκειός μου επούλησεν αλλό'ναν κομμάτι κατεχόμενης γης που τα πολλά που έσhει. Έναν μπαούλον κότσιάνια άχρηστα. Επούλησεν αλλό'ναν κομμάτιν της ψυσhής του. Επούλησεν τα για να αναγιώσει, να σπουδάσει, να προιτζήσει τζιαι τζείνος την κόρην του, σαν κάμνει ο κόσμος ούλλος. Επούλησεν τα διότι ο Φορέας εν του εδίαν δάνειο. Επούλησεν τα διότι η Πολίτεία ειπεν του ότι έπκιασες την βοήθεια που εδικαιούσουν κύριε. Ένα σπίτι στην Αυτοστέγαση. Επούλησεν τα διότι έν εβρέθηκεν 36 χρόνια τωρά ένας άνθρωπος με θέληση να πιέσει τες Τράπεζες να δεχτούν τες υποθήκες των προσφύγων έναντι χαλίτικης κυβερνητικής γης. Μακάριος, Κυπριανού, Βασιλείου, Κληρίδης, Τάσσος, Χριστόφκιας...6 προέδροι,36 χρόνια. Να μεν μετρήσω βουλευτές. Επούλησεν τα διότι η Εκκλησία εν τζιαι έσhει την γη για τον καθένα κύριε, έσhει την για τες ανάγκες της.
Επούλησεν τα στους Τούρκους

TO BLOG ΤΟΥ ΚΥΚΚΟΥ

ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΚΑΙ Η ΕΝΟΧΗ ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΔΙΑΝΟΗΣΗΣ

Το κυπριακό πρόβλημα όπως το χειρίζονται σήμερα οι κρατούντες έχει δύο παραμέτρους . Η πρώτη αφορά στο περιεχόμενο της επιδιωκόμενης λύσης και η δεύτερη στη διαδικασία που θα οδηγήσει στη λύση .
Αναφορικά με το περιεχόμενο της λύσης το πολιτικό κατεστημένο του τόπου , ύστερα από σειρά υποχωρήσεων , μειοδοσιών και μυστικών συμφωνιών, κατέληξε στην αποδοχή της λύσης , διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας .Κάτω από το τίτλο αυτής της μορφής λύσης , στεγάζονται τόσες ασάφειες και τόσες αντιφάσεις που γεννούν μια ατέρμονη αντιπαλότητα ανάμεσα στα κόμματα του κατεστημένου , η οποία αποκαλύπτει την χρεοκοπία τους και την ανικανότητα τους . Θέλουν να επιβάλουν μια λύση που ούτε οι ίδιοι δεν μπορούν να περιγράψουν ευκρινώς στο λαό. Σε τέτοιο διανοητικό κατάντημα παραπαίει η πολιτική ηγεσία του τόπου .Οι δικές μας αναλύσεις επί του θέματος οδηγούν στη διαπίστωση πως η εν λόγω λύση θα ανοίξει το δρόμο προς την πλήρη τουρκοποίηση της Κύπρου .
Όσον αφορά στη διαδικασία που οδηγεί στη λύση , τα πράγματα δεν βρίσκονται σε καλύτερη κατάσταση .Επικρατεί και εδώ το χάος και η σύγχυση . οι διαδικασίες αυτές καθαυτές , όπως οι λεγόμενες απευθείας διαπραγματεύσεις , αναβαθμίζουν και υποστασιοποιούν το κατοχικό συνοθύλευμα αφενός και αφετέρου οδηγούν στην προδοτική κατάληξη αυτής της διαδικασίας που θα είναι το διπλό δημοψήφισμα με την συμμετοχή των εποίκων όπως έπραξαν και το 2004 .Θέλουν δια της οδού αυτής να νομιμοποιήσουν την παρουσία των εποίκων και να τους μετατρέψουν από προϊόν εγκλήματος μαζικού εποικισμού σε ψηφοφόρους και πολίτες .
Πρώτο το Εθνικιστικό Δημοκρατικό Κόμμα κατήγγειλε ευθαρσώς την προδοσία του διπλού δημοψηφίσματος με τη συμμετοχή των εποίκων , όταν ολόκληρη η ελληνική διανόηση , οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι , οι συνταγματολόγοι και αναλυτές τηρούν κατάπτυστη σιγή . Σκέπτονται το μισθό τους και τις θέσεις τους και τρέχουν να κρυφτούν κάτω από τα φουστάνια της εξουσίας , οι ουτιδανοί . Η πατρίδα χάνεται ελεεινοί και εσείς στιλβώνετε τα τενεκεδένια παράσημα της υποταγής σας .
Παρά ταύτα είμαστε βέβαιοι πως αυτός ο αγώνας που διεξάγουμε , στο τέλος θα είναι νικηφόρος . Και τότε , στη φλογώδη εκείνη διαδικασία της αποδόμησης της παρακμής και της ξενοκρατίας , θα απολογηθούν οι πάντες και για τις σιωπές και για τις πράξεις τους εις βάρος του έθνους .
ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ
ΤΟΜΕΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

ΕΔΗΚ

Εθνικό συμφέρον: Κύπρος και Παλαιστίνη

Η Ελλάδα είναι κράτος με εθνικά συμφέροντα και όχι κάποια μη κυβερνητική οργάνωση. Η εξωτερική της πολιτική δεν περιορίζεται στα αισθήματα αλληλεγγύης προς τρίτους. Κρίνει τα γεγονότα με βάση αξίες και το εθνικό της συμφέρον. Ως προς τις πρόσφατες εξελίξεις, έχει να επιτελέσει ένα διττό καθήκον. Αφενός να σταθεί αλληλέγγυα προς το λαό της Παλαιστίνης, που του αρνούνται θεμελιακά δικαιώματα. Από την άλλη, να κρατά αποστάσεις από τις υποκρισίες της Τουρκίας. Να μην της δώσει περιθώρια αναβάθμισης στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, όπως και σε εκείνη των Βαλκανίων. Κι αυτό διότι η Ελλάδα έχει άμεσα συγκρουόμενα συμφέροντα με την Τουρκία. Η Ελλάδα οφείλει να στηρίζει το κίνημα αλληλεγγύης που μάχεται το εμπάργκο της Γάζας και την κατοχή παλαιστινιακών εδαφών. Ταυτόχρονα, οφείλει να καταγγέλλει την κατοχή στην Κύπρο και να εκφράζει με όλα τα μέσα την αλληλεγγύη της απέναντι στον κυπριακό λαό, που υφίσταται την μπότα του κατοχικού τουρκικού στρατού.

Η Ελλάδα οφείλει να καταδικάσει τις παρανομίες του Ισραήλ στα διεθνή χωρικά ύδατα. Ταυτόχρονα, να καταγγέλλει το casus belli της Τουρκίας ως προς τη χρήση του Διεθνούς Δικαίου που δίνει το δικαίωμα επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων.
Η Ελλάδα οφείλει να καταγγείλει την υποκρισία της Τουρκίας ως προς τη βία που άσκησε το Ισραήλ στα διεθνή χωρικά ύδατα, όταν με πρόσφατη συμφωνία με την Αλβανία διεκδικεί ανάλογο δικαίωμα για τον εαυτό της στην Αδριατική, ενώ εισέρχεται παράνομα στο ιρακινό έδαφος προκειμένου να σκοτώνει Κούρδους αντάρτες.
Η Ελλάδα οφείλει να καταδικάσει τη βία που χρησιμοποιεί το κράτος του Ισραήλ κάτω από το αίσθημα της ιστορικής του ανασφάλειας, αλλά και να καταδικάσει τον απάνθρωπο αποκλεισμό της Γάζας. Οφείλει, όμως, ταυτόχρονα, να καταγγέλλει τα βασανιστήρια που γίνονται στους τουρκικές φυλακές σε βάρος Κούρδων μαχητών, αλλά και εκπροσώπων άλλων θρησκευτικών και εθνικών μειονοτήτων.
Με άλλα λόγια, συνολικά, η κριτική της Ελλάδας προς το Ισραήλ είναι μια δημοκρατική κριτική. Δεν είναι η ίδια με εκείνη της Τουρκίας. Ούτε μία στιγμή δεν πρέπει να ξεχνά η ελληνική εξωτερική πολιτική ότι όλα αυτά που καταγγέλλει η Τουρκία ενάντια στο Ισραήλ τα πράττει η ίδια σε βάρος των πολιτών και γειτόνων της.
Η Ελλάδα καταδικάζει όλα τα εγκλήματα, από όπου κι αν προέρχονται. Όλες τις παραβιάσεις του διεθνούς νόμου, αλλά και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, από όποια χώρα κι αν εκπορεύονται. Κριτικάρει το Ισραήλ, αλλά δεν συμπορεύεται με την Τουρκία, ούτε έχει πρόθεση να την ξεπλύνει από εγκλήματα και υποκρισίες. Η Ελλάδα διαθέτει αυτοτελή και δίκαιη εξωτερική πολιτική. Έχει αξίες και συμφέροντα. Δεν θα παρασυρθεί στις στρατηγικές έντασης που ακολουθούν Ισραήλ και Τουρκία. Αντίθετα, οφείλει να διαμεσολαβήσει προκειμένου να υπάρξει ειρήνη στην περιοχή και δίκαιη λύση στο Παλαιστινιακό και το Κυπριακό.

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ-ΕΛΛΑΔΑ

Το Κουρδικό καίει τη στρατηγική του Ερντογάν

Τα λοίσθια πνέει η ειρηνευτική πρωτοβουλία του Τούρκου πρωθυπουργού. Εντονες διαφωνίες της κυβέρνησης με στρατό και αντιπολίτευση

Ο Ερντογάν στο μέτωπο των συγκρούσεων μαζί τον αρχηγό του επιτελείου Ιλκέρ Μπασμπούγ (καθιστός, κέντρο). Η φωτογραφία τραβήχτηκε την Κυριακή σε οχυρή θέση στο Γκεντικτεπέ, της επαρχίας Χάκαρι, αλλά δόθηκε χθες στη δημοσιότητα. Η οχύρωση δεν απέχει πολύ από το σημείο όπου σκοτώθηκαν το Σάββατο 12 Τούρκοι στρατιώτες σε μάχη με το ΡΚΚ

Η Τουρκία προσγειώνεται ανώμαλα στα εσωτερικά της προβλήματα, ύστερα από περίοδο έντονης εξωστρέφειας και διεθνών «θριάμβων» στο Ιράν και στη Γάζα. Το Κουρδικό αποδεικνύεται γόρδιος δεσμός ακόμη και για τον «μάγο» Νταβούτογλου, που βλέπει το «στρατηγικό βάθος» να... μεταφέρεται στο εσωτερικό της χώρας του.

Ο αποδεκατισμός Τούρκων στρατιωτών σε ενέδρες του ΡΚΚ (46 νεκροί τους δύο τελευταίους μήνες, οι 12 από τους οποίους το Σάββατο στην επαρχία Χάκαρι) κλόνισε το ηθικό της τουρκικής κοινής γνώμης και φώτισε την κρίση στρατηγικής της Αγκυρας. Χθες αναδύθηκαν έντονα οι διαφωνίες κυβέρνησης - στρατού και κυβέρνησης - αντιπολίτευσης, μαζί με την αγωνία των Τούρκων βιομηχάνων για το «πού πάει η χώρα».

Εξάλλου, η τυπική στήριξη των ΗΠΑ συνοδεύτηκε από κρυφά χαμόγελα του Ισραήλ, που (τουλάχιστον έως την κρίση της Γάζας) στήριζε αποφασιστικά τις επιχειρήσεις του τουρκικού στρατού, με πληροφορίες για τις θέσεις των ανταρτών και κατασκοπευτικά αεροσκάφη «Χερόν».

Χθες το επιτελείο ανακοίνωσε την ανάπτυξη κομάντος και ελικοπτέρων κατά μήκος των συνόρων με το Ιράκ, με ταυτόχρονο βομβαρδισμό στις επαρχίες Χάκαρι και Σιρνάκ. Το «τουρκικό Βιετνάμ», που σιγοβράζει από το 1984, ξαναπαίρνει φωτιά, ενώ η ειρηνευτική πρωτοβουλία Ερντογάν πνέει τα λοίσθια...

Την αποτυχία της εθνικής στρατηγικής στο Κουρδικό ομολόγησε εμμέσως και ο πρόεδρος Γκιουλ, ύστερα από έκτακτη διάσκεψη ασφαλείας με τη συμμετοχή του Ερντογάν, στρατιωτικών και αρχηγών της ΜΙΤ και άλλων υπηρεσιών ασφαλείας. Ο Γκιουλ εξήγγειλε αναθεώρηση των συστημάτων πληροφοριών και προσωπικού στις νοτιοανατολικές επαρχίες, στενότερη συνεργασία με ΗΠΑ και γειτονικές χώρες (δηλαδή Συρία, Ιράκ και Ιράν) και ψυχολογικές επιχειρήσεις ώστε να ανέβει το ηθικό του τουρκικού λαού.
Μπασμπούγ
Παράλληλα, ο αρχηγός του γενικού επιτελείου Ιλκέρ Μπασμπούγ (που έγινε στόχος επικρίσεων επειδή στέλνει... νεοσύλλεκτους αντί για... εμπειροπόλεμους φαντάρους να πολεμήσουν το ΡΚΚ) κάλεσε τους συμπατριώτες του να κάνουν «υπομονή στον μακροχρόνιο αγώνα για την εξάλειψη του ΡΚΚ».

Επέκρινε έμμεσα το πολιτικό άνοιγμα του Ερντογάν στους Κούρδους λέγοντας ότι «δεν αρκούν τα οικονομικά και κοινωνικο-πολιτι-σμικά μέτρα για να εξαλειφθεί η τρομοκρατία», ενώ διαβεβαίωσε πως η συνεργασία με ΗΠΑ και Ισραήλ συνεχίζεται κανονικά. Δεν παρέλειψε μάλιστα να... ευχαριστήσει τις ΗΠΑ για τη συνεισφορά τους στον τομέα των πληροφοριών.

Αίσθηση προκάλεσε η παρέμβαση της προέδρου του τουρκικού ΣΕΒ, Ουμίτ Μποϊνέρ: «Η τρομοκρατία ξαναμπήκε στην κορυφή της ατζέντας. Το κράτος που θέλει να λέγεται ανεπτυγμένο πρέπει να προστατεύει το δικαίωμα των πολιτών του στη ζωή» τόνισε αμφισβητώντας την αποτελεσματικότητα της ειρηνευτικής πρωτοβουλίας Ερντογάν.
Μπαχτσελί: Αποσχιστική φωτιά...
Κάθε κόμμα εκπέμπει στο δικό του μήκος κύματος. Ο εθνικιστής Ντεβλέτ Μπαχτσελί, αφού συναντήθηκε με τον Γκιουλ, κατηγόρησε τον πρωθυπουργό ότι «άναψε αποσχιστική φωτιά στη χώρα». Αντιθέτως, ο αντιπρόεδρος του κουρδικού Κόμματος Ειρήνης και Δημοκρατίας (BDP), Γκιουλτέν Κουσανάκ, επισήμανε στον πρόεδρο πως αν δεν δοθούν περισσότερα δικαιώματα στους Κούρδους, τότε «η απογοήτευσή τους θα φέρει κι άλλο πόνο στη χώρα και στον λαό της». Ο Αμερικανός πρέσβης Τζέμις Τζέφρι χαρακτήρισε το ΡΚΚ «κοινό εχθρό Τουρκίας και ΗΠΑ».

spynews-gr

ΟΙ «ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΙΣ» ΥΠΟΣΤΑΣΙΟΠΟΙΟΥΝ ΤΟ ΚΑΤΟΧΙΚΟ ΣΥΝΟΘΥΛΕΥΜΑ

Το πολιτικό κατεστημένο κάνει λόγο για «απευθείας διαπραγματεύσεις» και τρέμει στην ιδέα μήπως εκτραπούν αυτές προς μια διεθνή διάσκεψη με επιδιαιτησίες και χρονοδιαγράμματα..
Ας δούμε πρώτα τι σημαίνει ο όρος «απευθείας διαπραγματεύσεις» . Ποιο είναι το υποκείμενο από την άλλη πλευρά με το οποίο διεξάγονται οι διαπραγματεύσεις ;Το ερώτημα τούτο παρακολουθείται από το ερώτημα , ποίους αντιπροσωπεύουν οι διαπραγματευτές , πριν ο Ταλλάτ και τώρα ο Έρογλου .Αντιπροσωπεύουν τους τουρκοκύπριους; Ασφαλώς όχι . Αντιπροσωπεύουν την Τουρκία ; Η απάντηση είναι επίσης , όχι .Άρα αντιπροσωπεύουν αυτούς που τους εξέλεξαν και τους έδωσαν έτσι την εντολή να εκφράζουν την βούληση τους . Αυτοί λοιπόν που τους εξέλεξαν είναι ως γνωστό οι εναπομείναντες τουρκοκύπριοι που αποτελούν μειονότητα στα κατεχόμενα , είναι οι χιλιάδες έποικοι και οι συνακόλουθοι του τουρκικού κατοχικού στρατού . Συνεπώς οι απευθείας διαπραγματεύσεις διεξάγονται με τους εκπροσώπους και εκφραστές του κατοχικού συνοθυλεύματος .Αυτό το συνοθύλευμα αρχίσαμε να το αποδεχόμαστε και να του δίνουμε υπόσταση από το 1977 με τις λεγόμενες συμφωνίες κορυφής Μακαρίου – Ντενκτάς .Η κορύφωση αυτής της υποστασιακής αναγνώρισης επισυνέβη το 2004 όπου αποδέχθηκε ο τότε πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος την συμμετοχή των εποίκων και ολόκληρου του συνοθυλεύματος στο δημοψήφισμα . Έτσι η εθνική μειοδοσία που άρχισε από τον Μακάριο ολοκληρώθηκε με τον Τάσσο Παπαδόπουλο κάτω από την μάσκα του δακρύβρεκτου εκείνου διαγγέλματος του ΟΧΙ. Η δήλωση της 23ης Μαΐου 2008 που αναφέρεται σε συνιστώσες πολιτείες , δήλωση που συμπεριλήφθηκε στο ψήφισμα 1930/2010 για την παράταση της ΟΥΝΦΙΚΥΠ , αποτελούν συνέχεια των προηγούμενων αισχρών υποχωρήσεων .Ο κ. Χριστόφιας βαδίζει στο δρόμο των προκατόχων του , δέσμιος αποφάσεων και επιλογών που δεν έχει την τόλμη να ανατρέψει . Ενώ εδόθησαν ευκαιρίες να απεγκλωβιστεί δεν το έπραξε .Τουναντίον διολισθαίνει σε νέες υποχωρήσεις και περιπίπτει σε νέα λάθη .
Το συμπέρασμα είναι ένα . Το πολιτικό κατεστημένο παρέδωσε τη πατρίδα στους κατακτητές . Η παραμονή του στην εξουσία οδηγεί τη πατρίδα στη καταστροφή .Αν δεν διακοπούν οι συνομιλίες , αν δεν φύγει από την εξουσία το κατεστημένο της εθνικής μειοδοσίας θα έχουμε τη τύχη της Ίμβρου και της Τενέδου . Οι λεγόμενες «απευθείας συνομιλίες» θα έχουν σαν κατάληξη την τουρκοποίηση της Κύπρου . Η διαφορά με την επιδιαιτησία και τα χρονοδιαγράμματα έγκειται στο γεγονός ότι η διαδικασία αυτή θα επιβάλει ακαριαία το τέλος της κυπριακής δημοκρατίας και τον έλεγχο βορρά και νότου από τους τούρκους . Ενώ οι απευθείας διαπραγματεύσεις μέσα από τα στημένα αδιέξοδα και τα πήγαινε – έλα , μέσα από τα ανοικτά οδοφράγματα και την σταδιακή εγκατάσταση τούρκων στο νότο θα αλλάξει τα δεδομένα και θα αναγκάσει τον λαό να δεχθεί τη μοίρα του ραγιά χωρίς αντιδράσεις Φοβούνται μήπως από την διεθνή παρέμβαση φανερωθεί η προδοσία και προκύψουν ανεξέλικτες αντιδράσεις που πιθανόν να θέσουν σε κίνδυνο τις φαμίλιες των τουρκοπροσκυνημένων νενέκων . Φοβούνται μήπως σηκωθούν από τα μνήματα οι ήρωες του έθνους και πάρουν σάρκα και οστά , μιας και οι ζωντανοί σέπονται μέσα στη παρακμή τους , μήπως αντηχήσει στις καλοβολεμένες ζωές τους , η φοβερή ιαχή του Κολοκοτρώνη :
ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΣΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΥΣ.
 
ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ
ΤΟΜΕΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

ΝΕΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΕΛ.ΔΥ.Κ. Ο ηρωϊκός θάνατος του λοχαγού Σωτήρη Σταυριανάκου

Στις 16 Αυγούστου η εχθρική πίεση κατέστη πλέον αφόρητη. Τους ηρωικούς άνδρες της ΕΛΔΥΚ προσέβαλαν αεροσκάφη, πυροβόλα, όλμοι. Μέσα στο στρατόπεδο τα πάντα μεταβλήθηκαν σε σωρούς ερειπίων.
...
Οι Τούρκοι κινήθηκαν σε δύο μεικτούς σχηματισμούς, σε σύζευξη αρμάτων και πεζικού. Προωθήθηκαν αργά και προσεκτικά. Ο ένας σχηματισμός επιτέθηκε από βόρεια (Κιόνελι) και ο άλλος από δυτικά (Γερόλακκος), με εμφανή σκοπό την κύκλωση του στρατοπέδου και την πλήρη εξόντωση των μαχητών της ΕΛΔΥΚ.

Στις 11.00, οι Τούρκοι προσέγγισαν επικίνδυνα τις θέσεις των αμυνόμενων, παρά τις μεγάλες τους απώλειες. Τότε, και ενώ τα άρματα των Τούρκων απείχαν λίγα μόλις μέτρα, έπεσε ηρωικά ο λοχαγός Σωτήρης Σταυριανάκος. Σύμφωνα με μαρτυρίες ανδρών του, όπως του στρατιώτη Μάριου Βολακάκη που κι αυτός σκοτώθηκε λίγο μετά, ο λοχαγός Σταυριανάκος, μόνος, εξήλθε από το όρυγμα του για να αντιμετωπίσει το προπορευόμενο άρμα μάχης. Προφανώς υπολόγισε ότι αναχαιτίζοντας το εχθρικό άρμα, είτε με χειροβομβίδα είτε φονεύοντας με το ατομικό του πιστόλι τον αρχηγό πληρώματος ο οποίος βρισκόταν στον πυργίσκο, θα ανέκοπτε την τουρκική επίθεση. Υπήρχε και το προηγούμενο, μία ημέρα πριν, όταν καταστράφηκε το προπορευόμενο άρμα από Bολή πυροβόλου και οι Τούρκοι οπισθοχώρησαν. Πριν όμως προλάβει να υλοποιήσει το σχέδιο του, ο ηρωικός λοχαγός φονεύθηκε από τα πυρά του άρματος.

(Απόσπασμα από το βιβλίο-ντοκουμέντο: «Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ-Οι προδομένοι ήρωες αντιμετωπίζουν τον Αττίλα», του ιστορικού-συγγραφέα Σταύρου Καρκαλέτση, εκδ. «Περισκόπιο»)

ΔEN ΞEXNΩ!!!

Hellenicrevenge

 

Έκτακτη σύσκεψη για την αντιμετώπιση του Κουρδικού αντάρτικου

Η πολιτειακή και στρατιωτική ηγεσία της Τουρκίας, μαζί με τα ανώτατα στελέχη των υπηρεσιών πληροφοριών και της νεοσυσταθείσας πολιτικής αντιτρομοκρατικής μονάδας, συνήλθαν υπό τον πρόεδρο Αbdullah Gul σε έκτακτη σύσκεψη με μοναδικό αντικείμενο την ασφάλεια και την αντιμετώπιση των επιθέσεων των Κούρδων ανταρτών, καθώς μόνο το τελευταίο δίμηνο οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις μετρούν απώλειες 46 αξιωματικών και οπλιτών. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, η Άγκυρα θα προχωρήσει σε αλλαγή των επιχειρησιακών σχεδίων με ενίσχυση των προκεχωρημένων θέσεων, θα προωθηθεί η συνεργασία με γειτονικές χώρες για την αντιμετώπιση του ΡΚΚ και θα προσπαθήσει να αντιστρέψει το δυσμενές κλίμα στο εσωτερικό της χώρας.

Ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατηγός Basbug, διέψευσε ότι η αιτία του φονικού απολογισμού του περασμένου Σαββατοκύριακου ήταν μια αποτυχία των υπηρεσιών πληροφοριών και ζήτησε να υπάρξει υπομονή στον αγώνα εναντίον των Κούρδων ανταρτών, προσθέτοντας πως ο αγώνας κατά του ΡΚΚ πρέπει να συνδυαστεί με μέτρα ασφαλείας και οικονομικές πρωτοβουλίες υπέρ της κουρδικής κοινότητας. Ο Στρατηγός Βasbug γνωστοποίησε ότι ο Τουρκικός Στρατός άρχισε να χρησιμοποιεί Μη Επανδρωμένα Αεροσκάφη, για να συγκεντρώνει πληροφορίες για τις μετακινήσεις των κούρδων ανταρτών μέσα στα βουνά του βόρειου Ιράκ "σε ορισμένη απόσταση μέσα στο βόρειο Ιράκ, σε συντονισμό με τους Αμερικανούς"

STRATEGY-GEOPOLITICS

ΤΙ ΣΧΕΔΙΑΖΕΙ ΤΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΑΥΞΗΣΗ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ; ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΔΩΣΟΥΝ ΕΔΡΕΣ ΣΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΟΥΣ ;

Tι σκέφτεται πάλιν , τι σχεδιάζει , τι απεργάζεται εν κρυπτώ το άθλιο πολιτικό κατεστημένο της υποχώρησης και του ενδοτισμού ; Γιατί θέλουν να αυξήσουν τον αριθμό των βουλευτών εν όψει μάλιστα βουλευτικών εκλογών ; Ζούμε σε ένα τόπο όπου επικρατούν συνθήκες πλήρους εθνικής ανασφάλειας .Δεν ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει , που θα βρεθούμε πουλημένοι , δέσμιοι οποίων συμφωνιών .
Την αύξηση του εκλογικού μέτρου την καταλαβαίνουμε . Θέλουν να μείνουν μόνα τους τα μεγάλα κόμματα του ΑΚΕΛ και του ΔΗΣΥ μαζί με τα υποστυλώματα τους , τα κόμματα της δεύτερης γραμμής του κατεστημένου , της ΕΔΕΚ και του ΔΗΚΟ. Καμία άλλη φωνή να μην υπάρχει , να μη γεννηθεί τίποτα καινούριο σε αυτή τη πατρίδα . Να μείνουν τα ίδια πρόσωπα , τα ίδια συμφέροντα που εκπροσωπούν , οι ίδιοι μηχανισμοί ελέγχου , καταστολής και συσκότισης της συνείδησης του λαού. Προ πάντων όμως να μην μπουν στη βουλή οι εθνικιστές . Ξέρουν πολύ καλά τι τους περιμένει εάν μπούμε στη βουλή .Γιατί θα είναι υποχρεωμένοι να μας ενημερώνουν , θα μάθουμε τις διασυνδέσεις και τα μυστικά τους , θα καταγγείλουμε τις υπόγειες διαδρομές της εξουσίας τους , θα τους χαλάσουμε το γλέντι . Κατανοητά όλα αυτά , αν και με την αύξηση των βουλευτών κανονικά θα έπρεπε να ελαττωθεί το όριο ώστε να αντιπροσωπευθούν και οι μικρότερες ομάδες πολιτών . Αλλά η κομματοκρατία κόβει τη δημοκρατία στα μέτρα της .
Όμως η αύξηση των βουλευτών μας φαίνεται πολύ περίεργη . Εν μέσω μάλιστα οικονομικής κρίσης . Δεν αρκεί η υπάρχουσα ποσότητα να επιληφθεί των προβλημάτων που προκύπτουν ή μήπως έχουν άλλα στο νου τους ;
Μήπως θέλουν να δώσουν έδρες στους τουρκοκύπριους ; Αυτή είναι η ανησυχία μας . Γιατί αν συμβεί κάτι τέτοιο προκειμένου να αποδείξουν δήθεν ότι οι τουρκοκύπριοι δεν τελούν υπό απομόνωση , τότε θα επιβάλουν το μεικτό κράτος στο νότο ενώ το κατεχόμενο τμήμα της κυπριακής δημοκρατίας θα συνεχίσει να είναι κατεχόμενο .
Ας μας απαντήσουν λοιπόν οι κρατούντες χωρίς κρυψίνοιες και περιστροφές .
ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ
ΤΟΜΕΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΑΠΩΛΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΣΤΙΣ ΜΑΧΕΣ ΜΕ ΤΟ ΡΚΚ

Σε 20 νεκρούς και 19 τραυματίες ανέρχονται οι απώλειες του τουρκικού στρατού από επίθεση Κούρδων Μαχητών του HPG σε στρατιωτικό φυλάκιο στην περιοχή Gediktepe μεταξύ των χωριών Tekeli, Günyazı και Ortaklar της πόλης του Şemdinli στα σύνορα της Τουρκίας με το Ιράκ, αναφέρουν δημοσιογραφικές πηγές.

Η σύγκρουση ήταν σφοδρότατη και κατά την διάρκεια της οι Τούρκοι στρατιώτες εγκατέλειψαν τις θέσεις τους, σύμφωνα με τοπικές πηγές.

Όπως αναφέρει το πρακτορείο ειδήσεων Firat, οι πληροφορίες που προέρχονται από επίσημες πηγές του τουρκικού στρατού για τις απώλειες τόσο του τουρκικού στρατού όσο και των ανταρτών, είναι πλασματικές. Δεν υπάρχουν ακόμη αξιόπιστες πληροφορίες για απώλειες της κουρδικής πλευράς.

Για τη μεταφορά των τραυματιών και των νεκρών χρησιμοποιήθηκαν 8 ελικόπτερα του τουρκικού στρατού.

ΤΟ ΛΗΜΕΡΙ

«Χαλασοχώρηδες»: μονά-ζυγά δικά τους

Tου Χρηστου Γιανναρα
 
Μοιάζει απειλητικά δυσοίωνο: Ακόμα και με δεδομένη την κατάρρευση, με τη χώρα να επιτροπεύεται, να έχει ανταλλάξει την εθνική κυριαρχία με δανεικά, ακόμα και τώρα, είναι αδύνατο να βρούμε κοινή γλώσσα συνεννόησης.
Τα κόμματα συνεχίζουν τον σκυλοκαβγά, όπως και χθες και πάντοτε, για φτηνές σκοπιμότητες ιδιοτέλειας. Οι συνδικαλιστές, με αρρωστημένη πώρωση, ιλιγγιώδη ασυνειδησία, εντείνουν στο έπακρο τον εκβιασμό για εξωπραγματικές διεκδικήσεις. Δημοσιογράφοι, κανάλια και ραδιόφωνα πουλάνε σκόπιμο κερδοφόρο πανικό ή βλακώδες ψυχολογικό νταϊλίκι. Πανεπιστημιακοί και λόγιοι στο παλκοσένικο της δημοσιότητας αναμηρυκάζουμε τα ίδια, δεκαετίες τώρα, άσπερμα και στείρα κλισέ επιπόλαιων, σχηματικών ερμηνειών της «κρίσης», μόνο για να δικαιολογήσουμε τον αυτευνουχισμό ή την υποταγή μας στην ημιμόρφωση, αν όχι σε συμφέροντα.
Λόγος ικανός να χαλινώσει το χάος της ασυνεννοησίας, δεν υπάρχει. Ούτε ήθος επαρκές, στον χώρο υψηλόβαθμων κρατικών λειτουργών ή εξωκομματικών με δημόσια αναγνώριση προσωπικοτήτων, για να διακινδυνεύσουν πρωτοβουλίες αναζήτησης κοινής γλώσσας, κοινής συνεννόησης για το πρακτέο. Να χαρακτηρίσουμε το φαινόμενο σαν γενική ηθική έκπτωση, δεν βοηθάει σε τίποτα – η καταφυγή στην ηθικολογία διευκολύνει μόνο την αποφυγή έμπρακτης ανάληψης ευθυνών και δράσης.
Ακόμα και οι μάζες οι πιο εξηλιθιωμένες από τον τζόγο, την «ποδοσφαιροφιλία», τα «εκδημοκρατισμένα» σχολειά, τον κρετινισμό της εμπορικής τηλεόρασης, ακόμα και αυτές, μπορούν από ένστικτο να ξεχωρίσουν την ειλικρίνεια από την ιδιοτέλεια. Καταλαβαίνουν ότι υπάρχουν λόγια του αέρα και λόγια που γεννάνε πράξη. Οπως υπάρχει και πράξη που πρέπει να προηγηθεί για να εγγυηθεί την αξιοπιστία του λόγου. Ομως, αυτά που όλοι τα καταλαβαίνουν από ένστικτο, είναι αδύνατο να τα αντιληφθούν οι ψυχικά χαλασμένοι (και χαλασοχώρηδες) επαγγελματίες της πολιτικής. Γι’ αυτό και χρειαζόμαστε τόσο πολύ τον λόγο αδέσμευτων στα κομματικά πολιτών, να θυμίζει ή να απαιτεί τα όσα οι εξουσιαστές μας οφείλουν να καταλαβαίνουν.
Είναι παραφροσύνη σκέτη, οι υπαίτιοι και αυτουργοί της οικονομικής χρεοκοπίας, της σπατάλης και κλοπής του κοινωνικού χρήματος, να τιμωρούν για τα δικά τους εγκλήματα τους αναίτιους, τα θύματα. Να ξεκινάνε περιορισμό των δημόσιων δαπανών με περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, τρελές αυξήσεις των έμμεσων φόρων που συντρίβουν τη φτωχολογιά, περικοπές του «κοινωνικού κράτους». Να μην διανοούνται, οι αχρείοι, να θίξουν τις δικές τους εξωφρενικές «αποζημιώσεις», τους πακτωλούς των κρατικών επιχορηγήσεων που οι ίδιοι έχουν αποφασίσει για τις συντεχνίες τους, το ασύδοτο χρήμα που ρέει στους κομματανθρώπους των κρατικών εταιρειών, της καμαρίλας τους.
Ο απελπιστικά ολίγιστος πρωθυπουργός μας δεν καταλαβαίνει (δεν έχει τις προϋποθέσεις για να καταλάβει) ότι μένοντας αμετανόητος για τις ενοχές που βαρύνουν το κόμμα του (και τον ίδιο ως άλλοτε υπουργό και προβεβλημένο «στέλεχος») μένει σε όλα αναξιόπιστος. Οσα λόγια - φούμαρα κι αν του γράφουν για να παπαγαλίζει, η αναξιοπιστία του δεν αναιρείται. Το ίδιο περίπου ισχύει και για τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης: Μας εμπαίζει προκλητικά, όταν εκφέρει γνώμες και προτάσεις για «ανάκαμψη» περιστοιχιζόμενος ή εκπροσωπούμενος από φιγούρες της πιο εξοργιστικής ανικανότητας, ολιγόνοιας, πιθανόν και φαυλότητας, που υποστήκαμε στην εγκληματική κυβερνητική πενταετία του κόμματός του. Αν δεν τολμάει ή δεν μπορεί να βάλει νυστέρι στο σάπιο και απονεκρωμένο κόμμα του, πώς να τον εμπιστευθούμε να διαχειριστεί (ή να έχει γνώμη) για την εθνεγερσία που χρειαζόμαστε;
Αν εμείς, το λαϊκό σώμα, ξέρουμε τι θέλουμε, τότε διευκολύνουμε τις διεργασίες για να καρπίσει το αίτημά μας. Να ξέρουμε, λοιπόν, με κριτικό έλεγχο της βεβαιότητάς μας, ότι ένας (και μόνο) ενεργός πολίτης, με ηγετικό χάρισμα και ανιδιοτέλεια, θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν καταλύτης για να αναχαιτιστεί η παντοδαπή χρεοκοπία μας, να μεταστραφεί σε δημιουργική, καινοτόμο ανάκαμψη. Αρκεί ο λόγος του να βεβαιώνει την ανιδιοτέλεια, τον πόνο και καϋμό για την κοινωνία και την πατρίδα, αλλά και το ταλέντο του. Και να συμπέσει με διεγερμένη, για την υποδοχή τέτοιου λόγου, κοινωνική ετοιμότητα. Το διακηρύττουν και οι πιο στυγνοί τεχνοκράτες οικονομολόγοι: η οικονομία (όπως κάθε έκφανση κοινωνικής δυναμικής) είναι, σε μέγιστο ποσοστό, συνάρτηση του κοινωνικού «κλίματος», της κοινωνικής ψυχολογίας.
Δεν περιμένουμε από μηχανής μεσία, αλλά ούτε είναι παραπλανητικό ή εφησυχασμός να πούμε ότι κάποιος χρειάζεται να εμπνεύσει τους πολίτες, να τους μεταγγίσει πείσμα και ελπίδα. Να τους ξεσηκώσει όπως σε δίκαιο πόλεμο, σε λαϊκή αυτοάμυνα. Να τους μπολιάσει με την περηφάνια της αντίστασης, να τους συνεγείρει στη χαρά της δημιουργίας, σε όραμα συλλογικού κατορθώματος. Δεν υπάρχει κοινωνία, οσοδήποτε εκφαυλισμένη, σαπισμένη, αποβλακωμένη, που ένας ταλαντούχος ηγέτης να μην μπορεί να την αναστήσει – το πέτυχε ακόμα και η πεθαμένη Ρωσία του αλητήριου Γιέλτσιν μόλις εμφανίστηκε ο Πούτιν, το πέτυχε με τον Ερντογάν η Τουρκία φτασμένη στον βυθό της «Εργκένεκον» και του «Σουσουρλούκ».
Σίγουρα η ανάκαμψη μόνο συλλογικό κατόρθωμα μπορεί να είναι, επίτευγμα κοινωνικό, των πολλών. Αλλά κάποιος πρέπει να πείσει τους πολλούς ότι μπορούν. Μπορούν να ξανακερδίσουν τη λεηλατημένη από ανάξιους και ανίκανους πολιτικάντηδες ζωή τους, να ξανακερδίσουν την αξιοπρέπεια του κοινού τους ονόματος. Να ξαναστήσουν κράτος από την αρχή, καινούργιους θεσμούς, κοινωνικά οράματα, στόχους πολιτισμού. Να τους πείσει ο ένας, ο ταλαντούχος στην πράξη. Στην πράξη που εγγυάται την αξιοπιστία του λόγου.
Για μία και μόνη φορά, σε αυτή την πολύ κρίσιμη (για όλους, δίχως εξαίρεση) ώρα, ας γινόταν να σιωπήσουν οι «εξυπνάδες», ο μηδενιστικός αρνητισμός, η επαγγελματική, χρυσαμειβόμενη αρνησιπατρία, ο «προοδευτικός» χλευασμός κάθε ιερού και όσιου, η «δημοσιογραφία» και τηλεοπτική «ενημέρωση» που επιμένει να σκυλεύει το τυμπανιαίο και οδωδός κουφάρι της πατρίδας. Οχι να αλλάξουν οι άνθρωποι, να μεταμεληθούν, να μεταστραφούν από οδού πονηράς – αυτά δεν γίνονται. Μόνο να σιωπήσουν, απλά και μόνο, ώσπου να περάσει το κακό.
Μήπως και, αν ανασταλούν προς ώρας ο αλαζονικός αρνητισμός, οι συμπλεγματικοί κρωγμοί της αρνησιπατρίας, οι ακκισμοί της επηρμένης ιδιοτέλειας, ξεμυτίσει ο αξιόπιστος λόγος. Και καταφέρουμε να τον αφουγκραστούμε.
HERCOLANO

ΕΠΙΛΕΞΤΕ ΚΥΡΙΕ ΠΑΠΑΚΩΣΤΑ : Η ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ Η ΤΗΝ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ

Ο υπουργός αμύνης κ. Παπακώστας σε ομιλία του στη τελετή αποκαλυπτηρίων του μνημείου ηρώων στο Άρσος αφού αναφέρθηκε στη πολιτική της κυβερνήσεως στο εθνικό θέμα της Κύπρου , μια πολιτική με την οποία διαφωνούμε και αντί αυτής καταθέτουμε ολοκληρωμένη πρόταση νέας στρατηγικής , είπε στη συνέχεια πως : «η επιβίωση, φυσική και εθνική του Κυπριακού Ελληνισμού, οφείλεται στη διαχρονική προσήλωσή του στις ελληνικές πνευματικές αξίες, στον ακατάλυτο δεσμό του με τις πηγές και τις ρίζες της προέλευσης και της υπόστασής του. Αυτοί οι πανάρχαιοι δεσμοί του ελληνισμού της Κύπρου με την Ελλάδα διασταυρώνονται και ταυτίζονται με την ίδια τη ζωή και την ύπαρξή του. Και είναι δεσμοί αναλλοίωτοι πέρα από το πρόσκαιρο και το εφήμερο, πέρα από κάθε υπολογισμό ή σκοπιμότητα. Αυτόν τον διαχρονικό δεσμό ενσάρκωσαν, υπενθυμίζουν και διακηρύττουν και οι Ήρωες του Αρσους'' Με αυτά συμφωνούμε πλήρως κύριε υπουργέ και χαιρόμαστε που τα διακηρύττετε σε πείσμα όλων εκείνων που αρνούνται την ελληνικότητα μας και απεργάζονται την καταστροφή της . Όμως κ. υπουργέ διερωτόμαστε πως είναι δυνατό πάνω σε ένα τέτοιο εθνικό συνειδησιακό υπόβαθρο να ορθώνετε την πολιτική της υποχώρησης , της αποδοχής του πολιτικού στόχου της εισβολής που ισοδυναμεί με παράδοση της γης μας στους τούρκους ; Σκεφθείτε το ξανά κύριε υπουργέ , το παραμύθι της επανένωσης κρύβει την παγίδα της τουρκοποίησης της Κύπρου . Μην αφήσετε το όνομα σας να συνδεθεί με την εσχάτη εθνική μειοδοσία . Αν στα αλήθεια πάλλεται στη καρδιά σας η Ελλάδα τότε διαχωρίστε τη θέση σας από τους μειοδότες . Θα είναι μια πράξη εθνικού καθήκοντος που περιμένει αυτός ο τόπος για να σπάσει το σύμπλέγμα της υποχώρησης . Επιλέξτε κύριε Παπακώστα ή τον αγώνα ή την υποχώρηση .
ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ
ΤΟΜΕΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΚΑΙ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

Από τον Λουκά Σταύρου , πρόεδρο Ε.ΔΗ.Κ.
Το πρόβλημα της Ελλάδος σήμερα , η οικονομική της χρεοκοπία , έχει ως κύρια αιτία της την καταλήστευση της από τους κομματικούς μηχανισμούς που κυβέρνησαν τη χώρα από την μεταπολίτευση και εντεύθεν .Κατάκλεψαν τον τόπο υπό μια περίεργη παρακμιακή , άρρωστη ανοχή του λαού . Ενός λαού σχεδόν νεκρού που δεν μπόρεσε να δημιουργήσει ρεύματα σκέψης , κριτικής , δημιουργικής αμφισβήτησης μέσα από τα οποία να αναδυθεί δυνητικά μια καινούρια πολιτική βούληση . Καμιά εθνική πρόταση . Απλώς πήραμε τα δόγματα του εξωτερικού , του σοσιαλισμού , του κομμουνισμού , του φιλελευθερισμού και τα ακολουθήσαμε κατά γράμμα .και κατά διαταγή των δανειστών μας και των στυλοβατών της πολιτικής ελίτ .
Τα κατεστημένα συμφέροντα με τη δύναμη που έχουν να ελέγχουν τη παιδεία δεν επέτρεψαν την ανάδυση ενός αναγεννητικού προβληματισμού . Ο λαός παρασύρθηκε από τραγούδια και συνθήματα και στήριξε ένα σύστημα καταστροφής . Ψωμί , παιδεία , ελευθερία , με αυτές τις ιερές λέξεις που τις μετέτρεψαν σε κενά συνθήματα κέρδισαν τη συναίνεση του ελληνικού λαού στη κομματική δικτατορία που υπηρέτησε τον πλούτο και τις φατρίες του , ξένες και ντόπιες .
Ας μη ψάχνουμε όμως στις ουράνιες νεφέλες να βρούμε τι μας λείπει και τι αξίζει στην Ελλάδα να έχει .Μας λείπει η εθνικοκοινωνική συνοχή , μας λείπει η εθνική λαϊκή οικονομία , μας λείπει το εθνικό λαϊκό κράτος που θα ξεριζώσει τα μονοπωλιακά φατριαστικά συμφέροντα και θα κτυπήσει την καταλήστευση της οικονομίας από τις τράπεζες και θα αναβαθμίσει τη παραγωγή ξεκινώντας από τη στήριξη των εργατικών δικαιωμάτων και φτάνοντας μέχρι την ενίσχυση της εθνικής βιομηχανίας, περνώντας μέσα από την αναζωογόνηση της οικογενειακής και μικρομεσαίας επιχείρησης . Θα χρειαστούν πολλά για να ορθωθεί μια τέτοια σφριγηλή οικονομία , όπως κρατική μη τοκογλυφική τράπεζα , δημόσιος τομέας που θα στρωθεί στη δουλειά για να υπηρετήσει την ανάπτυξη και την παραγωγή , αυστηροί νόμοι για τους κλέφτες που ρίζωσαν μέσα στο δημόσιο .Μα πάνω από όλα θα απαιτηθεί παιδεία που να έχει ως σκοπό της την ανάδειξη του ελεύθερα σκεπτόμενου ανθρώπου. Παιδεία αδογμάτιστη που θα φωτίζεται από την αλήθεια και την επιστημονικότητα . Παιδεία που θα αναπτύξει την σκέψη και την σχέση επί του επιστητού αλλά και τον ενορατικό στοχασμό .Μια παιδεία που θα δώσει ένα ολοκληρωμένο άνθρωπο στη κοινωνία με συνείδηση γνωσιολογική , αισθητική , ηθική και εθνικο-πολιτειακή ως βάση που απάνω της θα στηθεί η εξειδίκευση και ο επαγγελματικός προσανατολισμός .
Όμως παρά την κρίση που μαστίζει τη πατρίδα παρατηρείται μια αδράνεια , μια απερίγραπτη μοιρολατρία . Αιτία της είναι ότι δεν ξέρουμε τι θέλουμε , δεν ξέρουμε τι μας δυναμώνει και τι μας καταστρέφει , γιατί αν ξέραμε δεν θα μπορούσε κανένας διεφθαρμένος να κάθεται στο θρόνο του .Υπάρχει μια σύγχυση συνειδήσεως που είναι αλληλένδετη με την πολιτική και οικονομική κρίση . Σύγχυση που προκαλεί παράλυση και αδράνεια . Ο σύγχρονος ελληνικός πολιτισμός είναι το αποκορύφωμα αυτής της σύγχυσης .Αποκομμένος από τις αρχαιοελληνικές ρίζες του πέτυχε να συνυφάνει ένα κατ΄ επίφαση επιστημονισμό μέσω οικτρής μιμήσεως της δύσης , μαζί με τον θρησκοληπτικό δογματισμό που συνέθλιψε κάθε εσωτερική ελευθερία . Έτσι προέκυψε ο πολιτισμός των νεκρών , ο πολιτισμός των δημοσίων υπαλλήλων και των πολιτικών αριβιστών .
Μοναδική διέξοδος από αυτό τον απέραντο νεκρότοπο είναι η επιστροφή στη αρχαία Ελλάδα και εσωτερικώς στο αρχέγονο ΝΕΙΚΟΣ .Όταν θα σπάσουν τα κιγκλιδώματα της παρακμής , όταν ο πολιτισμός των νεκρών τιναχτεί στον αέρα από την φοβερή ορμή μιας αναγεννητικής βούλησης τότε θα ορθώσει πάλι το λαμπρό ανάστημα της στην ιστορία η ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΑΣ .
Λουκάς Γ. Σταύρου
Πρόεδρος ΕΔΗΚ