Ανατίναξη 4η φορά τον αγωγό που παίρνει φυσικό αέριο το Ισραήλ

Σαμποτέρ ανατίναξαν σήμερα στο βόρειο Σινά τον σταθμό διανομής ενός αιγυπτιακού αγωγού που προμηθεύει φυσικό αέριο στο Ισραήλ και την Ιορδανία, μετέδωσε το επίσημο αιγυπτιακό πρακτορείο ειδήσεων MENA.
Η επίθεση, η οποία πραγματοποιήθηκε κοντά στην πόλη Αλ-Κρις, είναι η τέταρτη που έχει γίνει φέτος εναντίον εγκαταστάσεων, μέσω των οποίων το αιγυπτιακό φυσικό αέριο φτάνει στο Ισραήλ.
Το MENA επικαλέσθηκε αυτόπτες μάρτυρες, σύμφωνα με τους οποίους οι επιτιθέμενοι τραυμάτισαν τον φρουρό ασφαλείας του σταθμού και μερικά μέλη της οικογένειάς του.
Οι φλόγες από τον σταθμό φαίνονται από απόσταση 20 χιλιομέτρων, σύμφωνα με την τηλεόραση.
Η Αίγυπτος προσπαθεί να επαναδιαπραγματευθεί τις τιμές του αερίου με το Ισραήλ και την Ιορδανία, αφού ο Πρόεδρος Χόσνι Μουμπάρακ εξαναγκάσθηκε τον Φεβρουάριο να παραιτηθεί, εν μέσω κατηγοριών για διαφθορά, που αφορούν μεταξύ άλλων και την πώληση αερίου στο Ισραήλ σε τιμές κάτω από αυτές τις αγοράς.
onlycy.com

Για την επίλυση της διπλωματικής κρίσης Μυστικές διαπραγματεύσεις μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας

21 Ιουνίου 2011 12:04

Το Ισραήλ και η Τουρκία διεξάγουν μυστικές διαπραγματεύσεις για την εξεύρεση διεξόδου στη διπλωματική κρίση μεταξύ των χωρών τους, γράφει σήμερα η ισραηλινή εφημερίδα Χααρέτζ.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα που επικαλείται ανώτατο ισραηλινό αξιωματούχο ο οποίος ζήτησε να μην κατονομαστεί, οι προσπάθειες υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ.

Ο αξιωματούχος είπε ότι "το Ισραήλ επιθυμεί την αποκατάσταση θετικών και υγιών διμερών σχέσεων, οι οποίες να είναι προς όφελος των δύο πλευρών". Είπε ακόμη: "Εκφράσαμε τη λύπη μας για την επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών".

Σύμφωνα με τη Χααρέτζ, οι μυστικές επαφές διεξάγονται από έναν απεσταλμένο του ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου και τον τούρκο υφυπουργό Εξωτερικών Φεριντούν Σινιρλίογλου.

Σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα, και άλλες συνομιλίες διεξάγονται υπό τον Γιόζεφ Σιεσανόβερ και τον Οζντέμ Σανμπέρκ, ισραηλινό εκπρόσωπο και τούρκο ομόλογό του αντίστοιχα στη διερευνητική επιτροπή του ΟΗΕ για την ισραηλινή έφοδο στο τουρκικό πλοίο Μαβί Μαρμαρά το 2010, κατά την οποία εννέα Τούρκοι σκοτώθηκαν.

Ένας στολίσκος που μεταφέρει διεθνή ανθρωπιστική βοήθεια αναμένεται να αποπλεύσει προσεχώς με σκοπό να σπάσει τον ισραηλινό αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας. Το Μαβί Μαρμαρά, που επρόκειτο να είναι η ναυαρχίδα της νηοπομπής, ανακοίνωσε την περασμένη εβδομάδα ότι δεν θα μετάσχει.

"Πιστεύουμε ότι είναι μια θετική απόφαση και ελπίζουμε ότι συμβάλει στην αποκατάσταση των σχέσεων μεταξύ του Ισραήλ και της Τουρκίας", είπε δηλώσει την Κυριακή ισραηλινός κυβερνητικός αξιωματούχος.

Την περασμένη εβδομάδα το Ισραήλ εξέφρασε την ελπίδα η τουρκική κυβέρνηση να εμποδίσει την αναχώρηση ενός νέου στολίσκου, την επόμενη ημέρα της νίκης του ισλαμικών καταβολών Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης στις τουρκικές βουλευτικές εκλογές.

Μετά την έφοδο στο πλοίο το Μάιο του 2010, ο τούρκος πρόεδρος Αμπντουλάχ Γκιουλ είχε δηλώσει ότι οι σχέσεις με το Ισραήλ, πρώην στρατηγικό σύμμαχο της Άγκυρας, "ποτέ ξανά δεν θα είναι οι ίδιες".

Η υπόθεση της νηοπομπής επιδείνωσε περισσότερο τις ήδη διαταραγμένες σχέσεις ανάμεσα στο Ισραήλ και την Τουρκία. Η Άγκυρα ανακάλεσε τον πρεσβευτή της και ματαίωσε τρεις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις.

Μια σειρά συναντήσεων μεταξύ ισραηλινών και τούρκων αξιωματούχων, εκ των οποίων δύο πραγματοποιήθηκαν στη Γενεύη στα τέλη του 2010, δεν απέδωσαν καρπούς.

ikypros

ΟΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΤΗΣ ΛΙΒΥΗΣ ΙΔΡΥΣΑΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ!!! ΝΑ ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ!

Αρκετοί σχολιαστές και αρθρογράφοι έχουν προβληματιστεί από το πραγματικά περίεργο γεγονός. ότι οι επαναστάτες της Λιβύης βρήκαν το χρόνο να συστήσουν τη δική τους κεντρική τράπεζα, πριν καν φτιάξουν κυβέρνηση.

Το Economic Policy Journal γράφει: «Ποτέ άλλοτε δεν ακούστηκε, εν μέσω εξέγερσης, να δημιουργείται μια κεντρική τράπεζα. Άρα δεν μιλάμε για κάποιους άξεστους αντάρτες, και μάλλον υπάρχουν κάποιες πολύ ισχυρές επιρροές.».

Το CNBC αναρωτιέται: «Πρώτη φορά βλέπουμε επαναστατική ομάδα να προχωρά σε δημιουργία κεντρικής τράπεζας εν μέσω εξέγερσης. Πόσο ισχυροί έχουν γίνει αυτοί οι κεντρικοί τραπεζίτες;».

Μια άλλη ανωμαλία, σε σχέση με την επίσημη δικαιολογία της επέμβασης της Λιβύη είναι η εξής: Υποτίθεται πως η επέμβαση έγινε για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τα στοιχεία όμως άλλα λένε. Σύμφωνα με το Fox News, το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ επαινεί τη Λιβύη που «έχει κάνει τα ανθρώπινα δικαιώματα προτεραιότητα, και που προστατεύει νομικά τους πολίτες της».

Μια ρωσική αποστολή ιατρών, αναφέρει σε επίσημη αναφορά της προς τον πρόεδρο Medvedev ότι ελάχιστοι λαοί έχουν τόσες ανέσεις όσες ο λαός της Λιβύης. Διαθέτουν πολύ καλά νοσοκομεία και δωρεάν περίθαλψη. Τα νέα ζευγάρια επιδοτούνται, τα αυτοκίνητα κοστίζουν πολύ φτηνά, τα καύσιμα είναι επίσης φτηνά, οι αγρότες δεν φορολογούνται, κλπ.

Ακόμη κι αν όλα αυτά είναι προπαγάνδα, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι ο Καντάφι έφερε νερό στην έρημο, κατασκευάζοντας το μεγαλύτερο αρδευτικό έργο στην ιστορία, αξίας $33 δισ.

Η εξήγηση ότι όλα έγιναν για το πετρέλαιο είναι επίσης προβληματική. Η χώρα παράγει μόλις το 2% του παγκόσμιου πετρελαίου. Το κενό μπορεί κάλλιστα να αναπληρωθεί από τα αποθεματικά της Σ. Αραβίας. Άρα γιατί αυτή η σπουδή για δημιουργία κεντρικής τράπεζας;

Υπάρχει μια συνέντευξη του Αμερικανού στρατηγού ε.α Wesley Clark, που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο. Όπως λέει ο στρατηγός, το 2001 τον ενημέρωσαν πως η Αμερική σκοπεύει να πολεμήσει με το Ιράκ, τη Συρία, τον Λίβανο, τη Σομαλία, το Σουδάν, το Ιράν, και τη Λιβύη.

Τι κοινό έχουν αυτές οι χώρες; Σε τραπεζικό επίπεδο, καμία τους δεν αποτελεί μέλος της Bank for International Settlements (BIS). Αυτό το στοιχείο τις εξαιρεί από το μακρύ χέρι των ελέγχων της «κεντρικής τράπεζας των κεντρικών τραπεζών» της Ελβετίας.

Οι πιο ανυπότακτες όλων είναι η Λιβύη και το Ιράκ. Και οι δυο έχουν ήδη δεχτεί επίθεση. Στο Examiner.com αναφέρεται πως 6 μήνες πριν οι ΗΠΑ μπουν στο Ιράκ, η χώρα είχε προχωρήσει στην αποδοχή ευρώ αντί δολαρίων για το πετρέλαιό της. Αυτή η κίνηση απειλούσε τη παγκόσμια κυριαρχία του δολαρίου ως «πετροδολάριο».

Σύμφωνα με ρωσικά δημοσιεύματα, ο Καντάφι είχε ξεκινήσει προσπάθεια άρνησης του δολαρίου και του ευρώ, και κάλεσε τις αφρικανικές και αραβικές χώρες να πουλάνε πετρέλαιο σε ένα νέο νόμισμα, το χρυσό δηνάριο. Μάλιστα προωθούσε την ιδέα μιας ενωμένης Αφρικής με 200 εκατομμύρια κατοίκους, που θα χρησιμοποιούσε αυτό το νέο νόμισμα.

Οι μόνοι αντίθετοι στη πρόταση του ήταν η Νότιος Αφρική και ο επικεφαλής του Αραβικού Συνδέσμου. Αυτή η πρωτοβουλία θεωρήθηκε ως απειλή για την οικονομική σταθερότητα του πλανήτη, τόσο από τις ΗΠΑ όσο και από την ΕΕ. Ο Καντάφι όμως δεν φάνηκε να πτοείται.

Και έτσι ξαναγυρνάμε στο αίνιγμα της νέας λιβυκής κεντρικής τράπεζας. Όπως αναφέρει το Market Oracle, η κεντρική τράπεζα της Λιβύης είναι 100% κρατική. Η κυβέρνηση τυπώνει το δικό της χρήμα (δηνάριο) μέσω της δικής της τράπεζας. Η χώρα είναι αυτάρκης, διαθέτει πόρους, είναι κυρίαρχη, και συνεπώς μπορεί να ορίζει την οικονομική της μοίρα.

Το μεγάλο πρόβλημα των τραπεζικών καρτέλ της παγκοσμιοποίησης είναι ότι για να κάνουν δουλειές με τη Λιβύη, πρέπει να περάσουν από τη κεντρική της τράπεζα, και το εθνικό της νόμισμα, στα οποία όμως δεν έχουν καμιά επιρροή.

Για αυτό και η διάλυση αυτής της τράπεζας μπορεί να μην αναφέρεται στις ομιλίες του Ομπάμα και του Σαρκοζί, αλλά σίγουρα αποτελεί βασικό λόγο για την επίθεσή τους στον Καντάφι.

Η Λιβύη δεν διαθέτει μόνο πετρέλαιο. Σύμφωνα με το ΔΝΤ, η κεντρική της τράπεζα έχει περίπου 144 τόνους χρυσού στα θησαυροφυλάκια της. Με αυτόν τον θησαυρό, ποιος χρειάζεται την BIS, ή το ΔΝΤ και τους κανόνες του;

Για αυτό ας εξετάσουμε τους κανόνες της BIS και την επίδρασή τους στις τοπικές οικονομίες. Σύμφωνα με τον επίσημο ιστότοπο της BIS, οι κεντρικές τράπεζες πρέπει να έχουν ως κύριο σκοπό τους την σταθερότητα των τιμών. Και θα πρέπει να είναι ανεξάρτητες από τις κυβερνήσεις, ώστε να μην επηρεάζονται από πολιτικές βουλήσεις.

Θα πρέπει να υπάρχει σταθερή χρηματική προσφορά, ακόμη κι αν αυτό συνεπάγεται την επιβάρυνση του λαού με ξένο χρέος. Οι κεντρικές τράπεζες αποθαρρύνονται από το να τυπώνουν χρήμα, και να το χρησιμοποιούν για το καλό του κράτους, είτε άμεσα, είτε ως δάνειο.

Σύμφωνα με άρθρο της Asia Times του 2002, «οι κανόνες της BIS εξυπηρετούν απλά το ιδιωτικό τραπεζικό σύστημα, ακόμη και εις βάρος των εθνικών οικονομιών. Η BIS κάνει στα εθνικά τραπεζικά συστήματα αυτό που το ΔΝΤ κάνει στα εθνικά νομισματικά καθεστώτα. Οι εθνικές οικονομίες που πέφτουν θύμα της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, δεν εξυπηρετούν πλέον τα εθνικά συμφέροντα».

Η άποψη είναι ότι αν μια κυβέρνηση δανειστεί από δική της κεντρική τράπεζα, αυτό οδηγεί σε πληθωρισμό. Αν δανειστεί όμως από ξένες τράπεζες ή από το ΔΝΤ, αυτό δεν ισχύει. Στη πραγματικότητα όμως όλες οι τράπεζες τυπώνουν τα χρήματα που δανείζουν, είτε είναι ιδιωτικές, είτε κρατικές. Το περισσότερο καινούργιο χρήμα σήμερα προέρχεται από τραπεζικό δανεισμό.

Αν το δανειστείς από κρατική κεντρική τράπεζα, είναι σχεδόν πάντα χωρίς επιτόκιο, και αυτό αποδείχθηκε ότι μειώνει το κόστος των δημοσίων προγραμμάτων κατά 50% (μέσο όρο).

Έτσι ακριβώς λειτουργεί το σύστημα της Λιβύης. Και έτσι εξηγείται το πώς η Λιβύη βρίσκει χρήματα για δωρεάν εκπαίδευση και δωρεάν ιατρική περίθαλψη.

Έτσι μπορεί και δίνει στα νέα ζευγάρια άτοκα δάνεια ύψους $50.000. Και έτσι βρέθηκαν τα $33 δισ. που έφτιαξαν το πελώριο αρδευτικό έργο στη έρημο. Μάλιστα, οι σφοδροί αεροπορικοί βομβαρδισμοί του ΝΑΤΟ απειλούν τώρα το συγκεκριμένο έργο.

Άρα, ο πόλεμος είναι για το πετρέλαιο ή για τις τράπεζες; Μπορεί και για τα δυο. Μπορεί και για το νερό. Αν διαθέτει ενέργεια, νερό, και άφθονη πίστωση για να δημιουργήσει υποδομές, τότε ένα κράτος δεν χρειάζεται ξένους δανειστές. Και αυτή είναι η απειλή που προκαλεί η Λιβύη. Το να δείξει στον κόσμο τι είναι δυνατόν να γίνει.

Τα περισσότερα κράτη μπορεί να μην διαθέτουν πετρέλαιο, διαθέτουν όμως νέες τεχνολογίες, που μπορούν να καταστήσουν τις οικονομίες τους μη εξαρτώμενες από το πετρέλαιο, ειδικά αν μπορούν να δανειστούν από κρατικές κεντρικές τράπεζες, μειώνοντας στο μισό τα έξοδά τους.

Η ανεξαρτησία από την εξάρτηση της ενέργειας ελευθερώνει τις χώρες από τα δίχτυα των διεθνών τραπεζιτών, και από την ανάγκη να μετατοπίσουν την παραγωγή της οικονομίας του από την εσωτερική αγορά στη διεθνή αγορά, έτσι ώστε να αποπληρώσουν τα δάνειά τους.

Αν πέσει η κυβέρνηση του Καντάφι, θα είναι πολύ ενδιαφέρον να δούμε αν η νέα κεντρική τράπεζα σπεύσει να ενταχθεί στην BIS, και αν η εθνικοποιημένη πετρελαϊκή βιομηχανία πουληθεί σε επενδυτές, και τέλος αν η ιατρική περίθαλψη αλλά και η παιδεία, συνεχίσουν να είναι δωρεάν.
daneiakartes
S.A. από Prison Planet

hellenicrevenge

Γενική αμνηστία ζητούν οι αρχηγοί των φυλών στη Λιβύη

Οι αρχηγοί των φυλών στη Λιβύη τάχθηκαν χθες Παρασκευή υπέρ ενός νόμου περί γενικής αμνηστίας ώστε να τερματιστεί ο εμφύλιος πόλεμος, εκφράζοντας παράλληλα την υποστήριξή τους στον Μουαμάρ Καντάφι και χαρακτηρίζοντας ως «προδότες» τους αντικαθεστωτικούς. 

Σε ανακοίνωση που εκδόθηκε μετά το τέλος της Εθνικής Διάσκεψης των λιβυκών φυλών, οι συμμετέχοντες τόνισαν πως επιθυμούν να «εργαστούν για την θέσπιση νόμου περί γενικής αμνηστίας που θα περιλαμβάνει όλους τους εμπλεκόμενους και εκείνους που συμμετείχαν στην ένοπλη εξέγερση» κατά του καθεστώτος Καντάφι. 

 

Παράλληλα, ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης της Λιβύης Μούσα Ιμπραχίμ δήλωσε πως στη διάσκεψη συμμετείχαν εκπρόσωποι από τις φυλές όλης της χώρας, συμπεριλαμβανομένων και των περιοχών που ελέγχουν οι αντικαθεστωτικοί. 

 

Στην ανακοίνωση, οι αρχηγοί των φυλών αναφέρονται στους αντικαθεστωτικούς ως «προδότες» και δεσμεύονται να μην «εγκαταλείψουν» τον Καντάφι. 

 

Sigmalive/Zougla

 

Τι κρύβει η συμφιλίωση Χαμάς - Φατάχ (Mahmoud Abbas, Fatah - Khaled Meshaal, Hamas )

Ανάλυση του Βασίλη Γιαννακόπουλου

Μετά από μια σειρά μυστικών συναντήσεων, που πραγματοποιήθηκαν τις τελευταίες εβδομάδες στο Κάιρο, η Fatah και η Hamas συμφώνησαν «να προχωρήσουν στο σχηματισμό μιας προσωρινής παλαιστινιακής κυβέρνησης εθνικής ενότητας» και «στη διεξαγωγή εκλογών εντός ενός έτους». Η συμφωνία, που επετεύχθη με πρωτοβουλία του υπουργείου Εξωτερικών και των υπηρεσιών πληροφοριών της Αιγύπτου, χαρακτηρίσθηκε ως «ιστορική». Παρότι, η Αίγυπτος επανειλημμένα έχει διαμεσολαβήσει για τη συμφιλίωση μεταξύ των δύο πλευρών, εντούτοις, η συμφωνία προκάλεσε εντύπωση και αμηχανία στις ενδιαφερόμενες πλευρές.

Ο Αιγύπτιος υπουργός Εξωτερικών Nabil Elaraby ανακοίνωσε ότι «με τη συμφωνία επιδιώκεται η αναγνώριση ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους  από τον ΟΗΕ, τον επόμενο Σεπτέμβριο» και ότι «σύντομα, θα επισκεφθεί τη Ramallah, προκειμένου να συζητήσει με αξιωματούχους της Παλαιστινιακής Αρχής και για το θέμα αυτό». Ο  Mahmoud Zahar, ιδρυτικό μέλος και ηγετικό στέλεχος της Hamas, που έλαβε μέρος στις συναντήσεις δήλωσε ότι «η παλαιστινιακή κυβέρνηση εθνικής ενότητας δεν θα ασχοληθεί με θέματα που αφορούν την αναγνώριση του Ισραήλ, ούτε θα συμμετέχει στις ειρηνευτικές συνομιλίες». Έτσι, κατέστησε σαφές ότι στην παρούσα φάση και τουλάχιστον μέχρι την εκλογή νέας παλαιστινιακής κυβέρνησης, δεν θα επιδιωχθεί αναθέρμανση της ειρηνευτικής διαδικασίας. Περισσότερες λεπτομέρειες αναμένεται να ανακοινωθούν επισήμως την επόμενη εβδομάδα στο Κάιρο, όπου θα πραγματοποιηθεί επίσημη υπογραφή της συμφωνίας από το Mahmoud Abbas και τον πολιτικό ηγέτη της Hamas, Khaled Meshaal, ο οποίος εδρεύει στη Δαμασκό.

Προς το παρόν, έγινε γνωστό ότι η επικείμενη συμφωνία, μεταξύ άλλων, προβλέπει:

• Το σχηματισμό μιας «προσωρινής παλαιστινιακής κυβέρνησης εθνικής ενότητας».
• Την επανέναρξη των εργασιών του παλαιστινιακού Κοινοβουλίου.
• Την επαναλειτουργία του «Παλαιστινιακού Νομοθετικού Συμβουλίου» (Palestinian Legislative Council - PLC).
• Την αναδιοργάνωση της «Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης»  (Palestinian Liberation Organization – PLO)
• Την εκατέρωθεν απελευθέρωση κρατούμενων.
• Την ίδρυση μιας κοινής επιτροπής ασφάλειας, που πιθανόν θα προσδιορίσει την αποστολή των παλαιστινιακών δυνάμεων ασφάλειας στη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας, υπό ενιαία διοίκηση.
• Τον καθορισμό της ημερομηνίας διεξαγωγής προεδρικών και βουλευτικών εκλογών (προς το παρόν, έγινε γνωστό ότι θα πραγματοποιηθούν εντός ενός έτους).

Πρώτες αντιδράσεις από Τελ Αβίβ και Ουάσιγκτον

Η αιγυπτιακή πρωτοβουλία βρήκε απροετοίμαστο το Ισραήλ, που σύμφωνα με τις πρώτες δηλώσεις του Ισραηλινού πρωθυπουργού, εμφανίζεται δυσαρεστημένο. Συγκεκριμένα, ο Binyamin Netanyahu, δήλωσε: «Η Παλαιστινιακή Αρχή θα πρέπει να επιλέξει μια ειρηνευτική συμφωνία ανάμεσα στο Ισραήλ και τη Hamas. Η ειρήνη και με τις δύο πλευρές είναι αδύνατη, καθώς η Hamas επιδιώκει την καταστροφή του κράτους του Ισραήλ. Η Hamas εκτοξεύει βλήματα εναντίον των πόλεών μας και των παιδιών μας. Η συμφιλίωση (μεταξύ της Fatah και της Hamas) καταδεικνύει ότι η Παλαιστινιακή Αρχή έχει αποδυναμωθεί και δημιουργούνται ερωτήματα σχετικά με το αν η Hamas κατορθώσει να αποκτήσει τον έλεγχο της Ιουδαίας και της Σαμάρειας (επίσημη ισραηλινή ορολογία για την περιοχή της Δυτικής Όχθης), με τον τρόπο που ελέγχει τη Λωρίδα της Γάζας. Ελπίζω ότι η Παλαιστινιακή Αρχή θα προχωρήσει στη σωστή επιλογή. Θα επιλέξει την ειρήνη με το Ισραήλ. Η επιλογή είναι στα χέρια της».

Παρόμοια ήταν και η αντίδραση του αντιπροέδρου της ισραηλινής κυβέρνησης, Silvan Shalom, ο οποίος αναφερόμενος στην εν λόγω συμφωνία δήλωσε: «Αποκαλύφθηκε το πραγματικό πρόσωπο των Παλαιστίνιων ηγετών, οι οποίοι αρνήθηκαν να διαπραγματευθούν με το Ισραήλ τα δύο τελευταία χρόνια. Τώρα, είναι ξεκάθαρο ότι δεν επιζητούν ειρήνη. Πως είναι δυνατόν να κάνουμε ειρήνη με ανθρώπους, οι οποίοι ανοικτά δηλώνουν ότι επιδιώκουν να καταστρέψουν το κράτος του Ισραήλ; Το παλαιστινιακό κράτος θα είναι ένα προπύργιο των Ιρανών και της Hamas στη Μέση Ανατολή».

Από την πλευρά της, η Ουάσιγκτον ανακοίνωσε ότι «η εν λόγω συμφωνία θέτει σε κίνδυνο την αμερικανική βοήθεια προς την Παλαιστινιακή Αρχή, εκτός, αν η Hamas αποδεχτεί να αποκηρύξει τη βία και να αναγνωρίσει το κράτος του Ισραήλ».


Αλλαγή των δεδομένων στις ισραηλινο-παλαιστινιακές σχέσεις

Ως γνωστόν, την ισραηλινο-παλαιστινιακή διένεξη συντηρούν έξι μείζονα προβλήματα:

• Η δημιουργία και τα όρια του μελλοντικού παλαιστινιακού κράτους.
• Το καθεστώς της Ιερουσαλήμ.
• Οι εβραϊκοί εποικισμοί στη Δυτική Όχθη.
• Το δικαίωμα επιστροφής των Παλαιστίνιων προσφύγων.
• Η διανομή των υδάτινων πόρων, και
• Ο «φράχτης ασφαλείας» περιμετρικά της Δυτικής Όχθης.

Επί τέσσερα χρόνια, το ρήγμα Hamas-Fatah μεγέθυνε τα παραπάνω προβλήματα και ευνοούσε το πάγωμα της ειρηνευτικής διαδικασίας. Ο πιθανός τερματισμός της ενδο-παλαιστινιακής κρίσης και η σύσταση μιας προσωρινής παλαιστινιακής κυβέρνησης εθνικής ενότητας δημιουργεί αλλαγή του status στις σχέσεις Ισραήλ-Παλαιστίνης, και πιθανόν, σε δεύτερο χρόνο, στις σχέσεις Τελ Αβίβ- Καΐρου και Τελ Αβίβ-Δαμασκού. Ο Netanyahu γνωρίζει ότι το Ισραήλ θα κληθεί να λάβει σημαντικές αποφάσεις για να αντιμετωπίσει τη νέα κατάσταση που διαμορφώνεται στα παλαιστινιακά εδάφη. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η αλλαγή των δεδομένων θα επιφέρει οπωσδήποτε περαιτέρω επιδείνωση της κατάστασης.

Μετά την επίσημη συμφωνία και τη σύσταση μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας, είναι προφανές ότι θα προκύψουν μια σειρά δυσεπίλυτων προβλημάτων, για την επίλυση των οποίων απαιτείται η συναίνεση του Ισραήλ, όπως:

•  Η μετακίνηση των Παλαιστίνιων πολιτικών μεταξύ της Δυτικής Όχθης και της Λωρίδας της Γάζας.
• Η διατήρηση της οικονομικής βοήθειας από τις ΗΠΑ και την ΕΕ, που έχουν συμπεριλάβει τη Hamas στη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων.
• Η διακοπή της συνεργασίας μεταξύ Ισραήλ και Fatah, σε αρκετούς τομείς.

Ειρηνευτικές συνομιλίες ή αύξηση της συγκρουσιακής κατάστασης;

Η ισραηλινή πλευρά θεωρεί ότι η ενδο-παλαιστινιακή κρίση μεταξύ της Hamas και της Fatah υποστηρίζει τα εβραϊκά συμφέροντα, καθότι αποδυναμώνει τους Παλαιστίνιους. Για το λόγο αυτό, τα τελευταία χρόνια, το Τελ Αβίβ «επένδυσε» σ’ αυτή την ιδέα, κερδίζοντας χρόνο και κατεβάζοντας τον πήχη των παλαιστινιακών επιδιώξεων. Στην πραγματικότητα, εξωθούσε τους Παλαιστίνιους της Λωρίδας της Γάζας στα άκρα και στην αναζήτηση συμμάχων με ακραίες ιδεολογίες. Ταυτόχρονα, το ρήγμα στην παλαιστινιακή κοινωνία λειτουργούσε αποτρεπτικά σε οποιαδήποτε προσπάθεια επίτευξης ειρηνευτικής ισραηλινο-παλαιστινιακής συμφωνίας. Αφού, δεν ήταν δυνατόν να προκύψει «νόμιμη συμφωνία» μεταξύ των Ισραηλινών και των Παλαιστίνιων, για τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους, χωρίς τη συγκατάθεση της Hamas. Εκτός, αν προηγουμένως, είχε δημιουργηθεί επίσημα κάποια ξεχωριστή κρατική οντότητα στη Λωρίδα της Γάζας.

Στην παρούσα φάση, αν το Ισραήλ αντιμετωπίσει θετικά την πρωτοβουλία του Καΐρου ή έστω αν την επανεξετάσει, τότε, θα μπορούσαν να προκύψουν οφέλη και για τις δύο πλευρές. Μάλιστα, με δεδομένη την κατάσταση που επικρατεί στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και τις επερχόμενες γεωπολιτικές εξελίξεις, το Τελ Αβίβ θα πρέπει να επιδιώκει τη συντήρηση και τη διεύρυνση των ειρηνευτικών συμφωνιών με τον αραβικό κόσμο. Έτσι, θα μπορέσει να απομονώσει και θα αποδυναμώσει τις αντισημιτικές συμμαχίες.

Προς το παρόν, οι πρώτες αντιδράσεις από το Ισραήλ δεν οδηγούν σε επίλυση των προβλημάτων. Βέβαια, είναι γεγονός ότι και οι προθέσεις των Παλαιστινίων δεν μπορούν να αποκωδικοποιηθούν στην παρούσα φάση. Δεν είναι ξεκάθαρη η στάση που θα τηρήσουν απέναντι στο Ισραήλ. Όμως, η στάση αναμονής για τους ισραηλινούς είναι προτιμότερη από τη ρητορική αντιπαράθεση, που προοιωνίζει τη δημιουργία συγκρουσιακού κλίματος. Το Τελ Αβίβ, αν δεν προκληθεί το επόμενο χρονικό διάστημα, θα πρέπει να αντιμετωπίσει την αλλαγή δεδομένων ως ευκαιρία. Θα πρέπει να «ανακαλύψει» τρόπους προσέγγισης με τη Hamas. Το Κάιρο προσφέρει αυτή την ευκαιρία και ως ένα βαθμό θα μπορούσε και η Ουάσιγκτον να υποστηρίξει μια τέτοια προσπάθεια, εφόσον βέβαια και οι προθέσεις της παλαιστινιακής πλευράς διευκολύνουν μια τέτοια εξέλιξη.

Ο σχηματισμός μιας λειτουργικής παλαιστινιακής κυβέρνησης εθνικής ενότητας αποτελεί βασική προϋπόθεση, προκειμένου να καλλιεργηθεί το κατάλληλο κλίμα για ουσιαστικές ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις, μετά τη διεξαγωγή εκλογών στα παλαιστινιακά εδάφη. Αν και το σενάριο αυτό συγκεντρώνει ελάχιστες έως μηδενικές πιθανότητες, εντούτοις, είναι το μόνο που μπορεί να οδηγήσει σε θετικά αποτελέσματα. Σε αντίθετη περίπτωση, θα συντηρηθεί ή και θα αυξηθεί περαιτέρω η υφιστάμενη συγκρουσιακή κατάσταση. Επιπρόσθετα, ενδέχεται να δημιουργηθούν και τριβές με την Αίγυπτο, που διαμεσολάβησε για την προώθηση τερματισμού του ενδο-παλαιστινιακού σχίσματος.
 
Ο κ. Βασίλης Γιαννακόπουλος είναι Γεωστρατηγικός Αναλυτής

ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ

"Αμερικανικά δολάρια πίσω από εξεγέρσεις..."

Μπορεί η ανάγνωση των τηλεγραφημάτων...του WikiLeaks για την Ελλάδα και την Κύπρο να είναι ανιαρή, αλλά για τις υπόλοιπες χώρες τα γεγονότα και οι εξελίξεις δείχνουν ότι είναι συναρπαστική. Οι αποκαλύψεις για τις αγοραπωλησίες πηγών από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και άλλες αμερικανικές υπηρεσίες είναι συγκλονιστικές. Οι μεγάλες αμερικανικές εφημερίδες, που φέρουν ως τιμή τους και καμάρι τους το γεγονός ότι δεν έχουν την παραμικρή οικονομική σχέση με το κράτος, δημοσίευσαν τις τελευταίες ημέρες πληροφορίες που προβληματίζουν για την πρακτική της Ουάσιγκτον να εξαγοράζει ξένους πολίτες και να χρηματοδοτεί εκστρατείες που εκφράζουν και εξυπηρετούν μεν τα αμερικανικά στρατηγικά συμφέροντα, αλλά την ίδια στιγμή εναντιώνονται στη βούληση κυβερνήσεων και λαών ανά τον κόσμο.

Σύμφωνα με την εφημερίδα The New York Times, οι Αμερικανοί εκπαίδευσαν πολίτες και χρηματοδότησαν οργανώσεις στην Αίγυπτο, στο Μπαχρέιν και άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής. Για τη χρηματοδότηση χρησιμοποίησαν το Διεθνές Ρεπουμπλικανικό Ινστιτούτο και το Εθνικό Δημοκρατικό Ινστιτούτο, οργανώσεις που έχουν σχέση με τους Ρεπουμπλικάνους και τους Δημοκρατικούς. Αμερικανικές υπηρεσίες προσκάλεσαν ακτιβιστές από τις χώρες αυτές τους οποίους προφανώς εκπαίδευσαν για να χρησιμοποιηθούν όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή.

Σύμφωνα με την εφημερίδα The Washington Post, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ χρηματοδότησε το Κίνημα για Δικαιοσύνη και Ανάπτυξη που έχει έδρα το Λονδίνο και, μέσω αυτού, το δορυφορικό τηλεοπτικό σταθμό Barada TV, με στόχο την ανατροπή του καθεστώτος της Συρίας. Έξι εκατομμύρια δολάρια των φορολογουμένων πετάχτηκαν στον αέρα, επειδή κάποιοι αντίπαλοι του Άσαντ από την ασφάλεια της βρετανικής πρωτεύουσας υποσχέθηκαν στους αφελείς διπλωμάτες του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ότι θα ανατρέψουν το δικτάτορα της Συρίας.

Η πρακτική της αμερικανικής κυβέρνησης να επιχειρεί να εξαγοράζει ξένους πολίτες είναι γνωστή στην Ελλάδα και την Κύπρο εδώ και πολλά χρόνια. Η αμερικανική παρέμβαση έφτασε στο ζενίθ της τη διετία 2003-2004, όταν ξοδεύτηκαν πολλά εκατομμύρια δολάρια για να επιβληθεί το ρατσιστικό και φιλοτουρκικό Σχέδιο Ανάν στους Ελληνοκύπριους. Δεν είναι μόνο η έκθεση Nathan’s η πλέον ηχηρή απάντηση στους δύσπιστους, αλλά και τα ίδια τα έγγραφα της αμερικανικής κυβέρνησης που δημοσιεύτηκαν στο Έθνος της Κυριακής και στο Φιλελεύθερο το Δεκέμβριο του 2010. Οι φωτοτυπίες των συμβολαίων των αμερικανικών πρεσβειών με πολίτες και οργανώσεις στην Ελλάδα και την Κύπρο αποστόμωσαν όσους κρύβονταν πίσω από τη νομιμοποίηση των αμερικανικών δολαρίων μέσω των Ηνωμένων Εθνών.

Είναι απαράδεκτη και αντεθνική ενέργεια να δέχονται πολίτες και οργανώσεις χρήματα από ξένες χώρες για να πολεμήσουν την ίδια τους την πατρίδα. Γνωρίζουμε ότι, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο, οργανώσεις και πολίτες λαμβάνουν οικονομική ενίσχυση και επίσημα από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και ανεπίσημα μέσω οργανώσεων που εξυπηρετούν τις αμερικανικές υπηρεσίες, όπως είναι η United States Institute of Peace (USIP), το Freedom House κ.λπ. Μερικές από αυτές τις οργανώσεις παραδέχονται στις ιστοσελίδες τους ότι χρηματίζονται. Η παραδοχή τους θα έπρεπε να ακολουθείται από δημόσια διαπόμπευση.

Θα χειροκροτούσα κι εγώ και κάθε δημοκρατικός πολίτης τους Αμερικανούς, εάν στόχευαν πραγματικά στην ελευθερία των λαών από τα απολυταρχικά καθεστώτα. Δυστυχώς, με βάση τις πράξεις τους, ο καθένας καταλαβαίνει ότι η Δημοκρατία δεν είναι επιλογή για όλους τους λαούς. Χτυπούν τον Καντάφι και τον Άσαντ, αλλά «χαϊδεύουν» τους εμίρηδες και εκμεταλλεύονται τα πετρέλαιά τους...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ-ΕΛΛΑΔΑ

ΣΥΡΙΑΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ: ΕΝΑΣ ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΣΥΜΜΑΧΟΣ ΣΤΙΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΩΝ ΗΠΑ

Οι εκατοντάδες νεκροί διαδηλωτές από τα πυρά των συριακών δυνάμεων ασφαλείας και του στρατού συνδυαζόμενη με τη σκλήρυνση της στάσης της Γαλλίας, της Βρετανίας και εν τινι μέτρω και των ΗΠΑ δημιουργούν την εντύπωση ότι ίσως και να επίκειται ανατροπή του καθεστώτος του Μπασάρ ελ - Ασαντ στη Δαμασκό.  

του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ 

Αν μάλιστα προστεθούν σε αυτό και οι αποκαλύψεις προ εβδομάδων του WikiLeaks για τη χρηματοδότηση από την Ουάσιγκτον των Σύρων αντικαθεστωτικών με 6 εκατομμύρια δολάρια και τη βοήθειά της για την κατασκευή και λειτουργία στο εξωτερικό αντικαθεστωτικού συριακού τηλεοπτικού σταθμού, φαίνεται σαν να έχουν οργανώσει οι Αμερικανοί συνωμοσία ανατροπής του Ασαντ. Τα φαινόμενα απατούν.

Οι Αμερικανοί όντως χρηματοδοτούν την υπονόμευση του καθεστώτος του συριακού Μπάαθ και επιθυμούν την αποδυνάμωσή του, όχι όμως και την ανατροπή του Μπασάρ ελ - Ασαντ. Δεν έχουν ψευδαισθήσεις ότι μπορεί να ανατραπεί με εσωτερική εξέγερση και δεν είναι σε καμιά περίπτωση διατεθειμένοι να κάνουν πολεμική επίθεση εναντίον του κατά το πρότυπο του Ιράκ ή της Λιβύης. Ο αεροπορικός πόλεμος των ΗΠΑ, της Γαλλίας, της Βρετανίας και του ΝΑΤΟ κατά της Λιβύης απέδειξε ότι δεν είναι επαρκής για να ανατρέψει ούτε καν ένα καθεστώς τόσο αδύναμο στρατιωτικά όσο αυτό του Καντάφι, τον οποίον δεν έχουν ακόμη κατορθώσει να δολοφονήσουν παρά τις επανειλημμένες απόπειρές τους.


Ενδέχεται να χρειαστεί ευρύτερης έκτασης χερσαίος πόλεμος από τους Αμερικανονατοϊκούς κατά της Λιβύης από όσο διεξάγουν μέχρι στιγμής μέσω των ανδρεικέλων και των συμμάχων τους για να ανατρέψουν το καθεστώς του Καντάφι, οπότε ένας ανάλογος πόλεμος των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ για να ανατρέψουν το συριακό καθεστώς και να καταλάβουν τη Συρία απαιτεί διαστάσεις πολεμικής κινητοποίησης αντίστοιχες με εκείνη του πολέμου για την υποδούλωση του Ιράκ. Δεν είναι ώρα για τέτοιους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς εκ μέρους των ΗΠΑ. Πόσω μάλλον που γνωρίζουν δύο πράγματα.
Πρώτον ότι πρέπει να ανατρέψουν το καθεστώς του Μπαάθ, του κυβερνώντος συριακού κόμματος, και όχι μόνο τον Μπασάρ ελ - Ασαντ, γιατί αν ανατραπεί μόνο ο Ασαντ το καθεστώς θα γίνει πολύ σκληρότερο και πιο αντιαμερικανικό, δεδομένου ότι ο Μπασάρ ελ - Ασαντ συγκαταλέγεται στη δεξιά, σαφώς πιο συμβιβαστική πτέρυγα του κόμματος.
Δεύτερον, οι Αμερικανοί γνωρίζουν ότι το συριακό καθεστώς υπό τον Ασαντ διεκδικεί φυσικά από το Ισραήλ τα κατειλημμένα εδώ και μισόν αιώνα συριακά υψώματα του Γκολάν και ενισχύει τη Χεζμπολάχ στον Λίβανο και τη Χαμάς στην Παλαιστίνη, ενώ διατηρεί στενές σχέσεις με το Ιράν, αλλά δεν τηρεί αντιαμερικανική στάση.

Ας μην ξεχνάμε ότι ο Ασαντ έχει φτάσει μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001 μέχρι του σημείου να... βασανίζει για χάρη των Αμερικανών πολιτικούς κρατουμένους που του παρέδιδε η CIA! Οι ΗΠΑ μετέφεραν μυστικά στη Συρία άτομα που απήγαγαν από αραβικές χώρες, το Πακιστάν, το Αφγανιστάν ή κράτη της Κεντρικής Ασίας και οι συριακές αρχές τα βασάνιζαν για να τους αποσπάσουν ομολογίες αν συνεργάζονταν με αντιαμερικανικές ισλαμικές οργανώσεις ή απλώς οι Σύροι δολοφονούσαν άτομα που οι Αμερικανοί ήθελαν απλώς να εξοντώσουν χωρίς τον κίνδυνο να βρεθεί ξαφνικά η Ουάσιγκτον μπλεγμένη σε υποθέσεις δολοφονιών κρατουμένων. Ενα καθεστώς σαν αυτό του Ασαντ είναι πολύ χρήσιμο στις ΗΠΑ. Ενώ η εξαπόλυση ενός πολέμου των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ εναντίον της Συρίας δεν αποκλείεται καθόλου να προκαλούσε γενική στρατιωτική ανάφλεξη σε πολλές χώρες της Μέσης Ανατολής και μάλιστα σε μια εποχή που οι αραβικές λαϊκές μάζες βρίσκονται σε αναταραχή με απρόβλεπτα αποτελέσματα, ένας αποδυναμωμένος από τις αιματηρές διαδηλώσεις Ασαντ είναι πολύ πιο εύκολα χειρίσιμος προς την κατεύθυνση εξυπηρέτησης των αμερικανικών συμφερόντων.  

ΣΤΟΧΟΣ Η εγκατάλειψη της συμμαχίας με Ιράν
Αποδυναμωμένος ο Ασαντ μπορεί να πιεστεί να απομακρυνθεί από τη συμμαχία του με το Ιράν και να μειώσει τη συριακή στρατιωτική και πολιτική βοήθεια προς τη λιβανέζικη Χεζμπολάχ και την παλαιστινιακή Χαμάς, εκτιμούν οι Αμερικανοί. Αν γίνει αυτό, το Ισραήλ διευκολύνεται να επιτεθεί στον Λίβανο για να συντρίψει στρατιωτικά μια αποδυναμωμένη Χεζμπολάχ και να εγκαταστήσει στη Βηρυτό κυβέρνηση ανδρεικέλων του Τελ Αβίβ. Οι Ισραηλινοί μπορεί επίσης να επιτεθούν πάλι στη Λωρίδα της Γάζας και να πλήξουν τη Χαμάς, ώστε να ανακτήσει τον έλεγχο όλης της Παλαιστίνης το πλήρως υποτελές στο Ισραήλ καθεστώς του Παλαιστίνιου προέδρου Μαχμούντ Αμπάς και του ακόμη χειρότερου πρωθυπουργού Σαλάμ Φαγιάντ.

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ